ciąża obumarła:-(

[maltika]

Witajcie Dziewczyny!
Dzisiaj miałam łyżeczkowanie macicy - był to 9 t.c. Ciąża obumarła
na etapie 7 t.c.
W poniedziałek tj. 15.02 zaczęłam plamić, na drugi dzień krwawienie,
ból podbrzusza i w ten sam dzień USG u mojego lekarza.

Ale napiszę Wam, że szkoda mi jest tego co się stało. Ja już
oswoiłam się z myślą o trzecim dziecku, i cieszyłam się.
No, ale widocznie natura chciała inaczej.

Pozdrawiam D.

[iktoto]

przykro mi, jednak cieszę się, że znalazlaś w sobie na tyle siły,
aby nie dokonać aborcji. Pokonałaś ten strach, oswoiłaś sie z tym
faktem. Ja też kiedyś poroniłam samoistnie, z początku bolało, że
stracilam to dziecko, bo chciałam go, jednak tak miało być.
będzie dobrze, tylko daj sobie trochę czasu.

pozdrawiam
monika

[nati1011]

Przykro mi Maltiko.

Cóż można powiedzieć. Jak widzisz, czasem warto - mimo wszystko -
zawierzyć. Przecież jednak łatwiej ci dzisiaj wiedząc, ze nei
przyłożyłaś do tego ręki.

Życzę Wam wszystkiego dobrego. Przede wszystkim sił i radosci z
życia, nawet jak nie jest łatwo.

[11.jula]

Mi również przykro, trzymaj się.

[mama.rozy]

ściskam mocno,trzymaj się.

[maltika]

na pewno czuję się o tyle lepiej, że nie przyłozyłam do tego ręki.
A może dane mi jest mieć jedynie 2 dziec?! Nie wiem.
Ale chciałam urodzić to dziecko, naprawdę chciałam.

Dziękuję D.

[nati1011]

Maltika, co cie nie zabije, to cie wzmocni.

Podjełaś bardzo trudna decyzję - moze jedna z najtrudniejszych w
swoim życiu. Przyjęłaś Dar, który spadł na Was niespodziewanie, i
którego bałaś sie przyjać. A mimo to powiedziałaś: TAK. Nie dane Wam
było nacieszyć sie tym dzieckiem. Ale przeciez ono było. Choc krótko
nosiłaś je pod sercem, a Ono czuło Twoja obecność. I te chwilę w
Tobie zostaną. Za parę lat wspomnisz te ulotną tęsknotę i
usmiechniesz sie smutno. Popatrzysz na swoje dzieci i zakłóje cie w
sercu, ze jednego wsród nich brakuje. Ale bedziesz wiedziała, że
dałaś mu z siebie wszystko co miałaś - reszta nie od Ciebie
zależała.

[reniatoja]

Nati, nie spodziewałam się, że można napisać coś tak prostego i równoczesnie
pięknego jak powyższy post. Gdybym była w sytuacji Maltiki, zapamiętałabym te
słowa na całe życie.

Nati, a ja nie chcę

[maltika]

i nie rozpatruję tego "wydarzenia" w takich kategoriach jak Ty czyli:
" Popatrzysz na swoje dzieci i zakłóje cie w
sercu, ze jednego wsród nich brakuje. Ale bedziesz wiedziała, że
dałaś mu z siebie wszystko co miałaś - reszta nie od Ciebie
zależała".

Przed urodzeniem się córci raz poroniłam w 6 t.c. i w ogóle tej
sytuacji tak nie rozpatrywałam, nie rozpamietywałam - a tym bardziej
nie myślałam o tym jak o dziecku. Było zbyt wcześnie
I tym razem tak jest. Jestem silna, czuję się dobrze psychicznie -
widocznie tak miało być. a ja czuję ulgę, jest mi przykro, ale czuję
ulgę.

I na pewno kiedyś nie będę rozpamiętywała: a ile to dziecko miałoby
lat, itd. To dla mnie nie było jeszcze dziecko.

Pozdrawiam

[nati1011]

Maltika, nie zachecam Cie do płaczu za straconym dzieckiem. To nawet
dobrze, że nie cierpisz z tego powodu. Poronienie nie zawsze oznacza
cierpienie. Sama straciłam wczesna ciażę, ale zaszłam w kolejna za
miesiąc i nie płaczę po tamtym. Nawet nie potrafiłabym, bo gdyby nie
poronienie nie byłoby mojego Synka. Ale czasem ta myśl, jakie by
bylo? Kim by było się jednak pojawia. Taka ulotna tęsknota

Nie będe namawiac cie do roztrzasania. Ciesze sie, że czujesz sie
dobrze. Wszystkeigo dobrego

Nati, ja Cię chciałam przeprosić

[maltika]

odpisałam Ci nieprzemyślanie, gwałtownie.
W ogóle jestem jakaś jakby w amoku, rozjuszona.
Przeczytałam jeszcze raz dokładnie to co napisałaś i dziękuję Ci -
łezka w oku mi się zakreciła i mojemu męzowi również.

Ja Ci napiszę szczerze, że gdybym myślałam o tym "dziecku" dalej i
liczyła jego daty urodzin itd. to byłoby mi na pewno cięzko.
A wiadomo - tego nie chcę. Dzisiaj troszkę puściły mi nerwy,
popłakałam sobie również. A teraz jest ok i chcę żeby tak zostało.

[nati1011]

Maltika - rozumiem - nawet nie wiesz jak dobrze...

Reakcja na poronienie - niezależnie od przyczyn - jest różna. I
życzę, ci, by nie była to rozpacz, a jedynie ta chwilowa tęsknota.

[nati1011]

nie doczytałam nagłówka - nie żartuj, nie masz mnie za co
przepraszać

[twoj_aniol_stroz]

Bardzo mi przykro, przytulam Cię...
Moje dwie kuzynki przeszły przez to co Ty, na początku było im
bardzo ciężko, zwłaszcza, że to były ch pierwsze ciąże, ale dziś już
jest lepiej, już powoli stanęły na nogi i bardzo mocno wierzę, że Ty
tez staniesz.

[nowako-wa]

Ja rok temu straciłam dziecko w 24 tc, które na dodatek walczyło o życie...
ale wiesz co mi pomogło przetrwać- że robiłam wszystko aby dać życie a nie zabrać...
Ta mała różnica ma ogromne znaczenie na przyszłość...
I skoro strata dziecka nieplanowanego, niechcianego jednak boli- to tylko wyobraz sobie co mogłabyś czuć i myśleć gdybyś to ty była sprawcą usunięcia?
Dokonałaś dobrego wyboru i życzę Ci aby on zaowocował w Twoim życiu...

[wiesia140]

Maltiko przytulam cię.

[wiesia140]

Napisz , jeśli będziesz potrzebowała się wygadać

[martusia81]

po tym co przeczytalam na Poronieniu, nie wiem czemu dalas znaczek
smutku na koncu tematu. Przykre ze do 12 tc nie traktujesz ciazy =
DZIECKA powaznie.

[iktoto]

a czy to ważne jak maltika potraktowała ciążę, mam na myśli
nazewnoctwo, czy to było dziecko czy płód czy zlepek komórek,
obojętnie, nie dokonała aborcji i z tego należy się cieszyć, po co
się czepiać i dobijać Ją?
potraktowala tę ciążę jak najbardziej poważnie!!!

monika

[maltika]

bo żal mi, że taki tego koniec. jeśli dałam szansę tej ciązy to
świadczy to o tym, iż chciałam urodzić to dziecko i oswoiłam się z
tą myślą.

[martusia81]

doceniam i szanuje Twoja decyzje,ale to tak zle zabrzmialo na P.

[nati1011]

Martusia, poronienia wczesnej ciaży zdarzaja sie bardzo często.
Spotyka to niemal każdą kobietę.
Gdyby wszystkie kobiety z tego powodu odchodziły od zmysłów, to
chyba wogóle cieżko byłoby nam funkcjonować. Tak jak napisałam
Maltice - reakcje są różne. I wcale nie świadczą o stopniu
wrażliwosci.

A ciaża w pierwszych tygodniach jest jeszcze bardzo mało realna dla
kobiety. I naprawdę łatwiej pogodzić sie z jej utratą na tym etapie.

I jeszcze jedna uwaga - to ,ze Maltika miała problem z akceptacją
ciaży nie świadczy na jej niekorzyść. Nalezy jej sie szacunek i
podziw, że potrafiłą zaakceptować to dziecko w tak trudnej dla
siebie sytuacji. Ciekawe czy wszystkie dziewczyny z P., które tak na
nia napadły miałyby tyle samo hartu ducha. Oby

[wiesia140]

Maltika potrzebuje teraz ciszy i spokoju.

[zolzietta1]

W lipcu tam tego roku dowiedziałam się o ciąży 6 tydzien,bardzo się
cieszyłam.W 9 tygodniu na badaniu(miałam mieć założoną kartę ciążową)
ginekolog powiedział,że ciąża obumarła,że do szpitala muszę
jechać.POjechałam na drugi dzień.Ordynator zrobił mi powtórne
badanie i stweirdził,że dziś muszę mieć zabieg,bo już utworzył mi
się krwiak pozakosmowkowy.Wypisali mnie do domu,beczalam nie moglam
dac sobie rady ze soba.Najgorsze byly bolesci-macica wracala do
swych rozmiarow sprzed ciazy.Ciaza obumarla mi z powodu
toksoplazmozy,od czerwca ide na leczenie.mam siwtnego ginekolga-
polecam.Do tej pory czasem placze,bo tak pragnelam malenstwa.Wiem
to,bo czulam to,ze mialam coreczke-Klare.MIja prawie rok,a ja nadal
mysle o moim aniolku.BOje sie kolejnej ciazy,bo to tokso,ale moj maz
mowi,ze bedzie dobrze,bo teraz bedziemy zapobiegac leczeniem.