Syndrom po ..

[tylkonateraz]

Czyta się że jest, czyta się, że nie istnieje. Czy któraś z Was nie miała? Czy któraś z Was przeżyła syndrom? Jak on wygladał? Jak sobie poradzić? Ile trwało wychodzenie z tego?
Pytam, bo jakby to głupio nie zabrzmiało, razem raźniej ..
Jeśli to istnieje i w tym właśnie siedzę, chciałabym wiedzieć o tym jak najwięcej i wyjść już z tego.

I dlaczego po tym wszystkim zostaje się samemu? Czy któraś z Was miała jakies wsparcie? Czy taka prawidłowość, że człwoiek sam z tym zostaje?

[bma567]

Nie wiem czy wszystkie kobiety przechodzą syndrom, ale ja cały czas
nie moge się z tym uporać. Jestem sama i nie mogę sobie z tym
poradzić, bedę musiała podjąć terapie,ale nawet nie wiesz jak bardzo
ciężko się z tym wszystkim uporać. Potrzebujemy wsparcia i rozmowy.
Jeśli byś chciała porozmawiać lub napisać e-maila to bardzo bym się
ucieszyła. Mój e-mail [e-mail].
Pozdrawiam cię serdecznie. Musimy zacząć wierzyć ,że się uda nam z
tego wyjść, wiem,że nie jest to łatwe,ale czasami mam nadzieję,że
jeszcze będzie dobrze.

[mamaanieli]

w Warszawie jest świetna psycholog, która pomaga dziewczynom się
pozbierać. Mądra, rzeczowa, spokojna. Jeśli chciecie namiary,
piszcie na gazetowy. Pozdrawiam serdecznie.

[bma567]

Dziękuje bardzo za pomoc, tylko wiesz co ja mieszkam w Krakowie, mam
już namiary na jednego psychologa, moim problemem jest to że brakuje
mi mobilizacji do wszystkiego, boję się uciekam od tego co boli nie
mogę się pozbierać. Chciałabym znależć pracę mieć jakiś punkt
zaczepienia i może potem będzie mi łatwiej się zmobilizować.
Dziękuje i pozdrawiam.

[spokofacet]

nie bedzie ci latwiej sie zmobilizowac. kazdy ucieka od tego co go
boli. szukasz usprawiedliwienia, a doskonale wiesz, ze twoim
najlepszym 'ruchem' jest telefon do tej terapeutki... napisz nam tu,
ze zadzwonilas do niej! ok?

[bma567]

Wiem ,że każdy ucieka od tego co boli i ja też uciekam, nie
zaprzeczam. Jeśli zacznę terapie nie mogę jej przerwać muszę dotrwać
do końca i muszę mieć pewność,że będę w stanie ją skończyć i
zapłacić za nią. Ja już dawno skontaktowałam się przez internet z
tym terapeutą i coraz bardziej przekonuje się,że potrzebna mi pomoc.
Rozpocznę terapię,ale chcę ją rozpocząć wiedząć,że jestem gotowa i
uda mi się ja do końca przeprowadzić. Czasami się strasznie boję,ale
muszę iść do przodu.

[spokofacet]

wszystko jasne! potrzebujesz wsparcia !!! napisz na piva do osob z
tego forum ktore wydaja ci sie wiarygodne i popros o pomoc. pisz
konkretnie co potrzebujesz, sama zobaczysz jak dziala wsparcie...
a potem napisz tu na forum, ze umowilas sie na terapie. i pamietaj -
strach ma wielkie oczy...

[mamaanieli]

a w ogóle, to polecam prostą zasadę: szybciej zaczniesz, szybciej
skończysz. To jest do przepracowania, więc po co się męczyć? I
jeszcze jedno: są wyjazdowe spotkania terapeutyczne. Prowadzą je
psycholodzy, również współuczestniczą osoby duchowne (ale nic na
siłe, naturalnie). Może to byłoby lepszym wyjsciem? Czasem łatwiej
wyjechać na 3 dni, odciąć się, skupić tylko na jednym. POzdrawiam.

[bma567]

dzięki serdeczne za słowa otuchy mam nadzieje,że zmobilizuje się i
zacznę działać. Pozdrawiam

[twoj_aniol_stroz]

Wiesz jak jest w takich sytuacjach? Najpierw nie śpisz po nocach,
dręczysz się, w środku czujesz taką wielką gulę i blizej
nieokreślony strach. W końcu decydujesz się na krok (początek
terapii, wyjazd na rekolekcje itp.) Idziesz pierwszy raz lub
wyjeżdżasz i ta gula robi się coraz większa, coraz bardziej się
boisz, a potem kiedy już jesteś na terapii albo wyjeździe powoli
stwierdzasz, że nie jest źle, nikt głowy nie urwał, potem jest coraz
ciekawiej, czasem wraca zniechęcenie, masz chęć zwiać w stare tory,
bo tam nie tyle było wygodniej, ale było to znane. A potem ta chęć
ucieczki jest coraz mniejsza, aż powoli znika i w jej miejsce
pojawia się ulga, że masz już to za sobą, że dałaś radę. świadomość,
że sobie poradziłaś pozwala Ci się uśmiechnąć. /najważniejsze, że
już nie ma tej guli w środku i tego nieokreślonego strachu.
Mamaanieli ma rację, że im szybciej zaczniesz tym szybciej będzie z
głowy.
Spokofacetowi tez możesz zaufać, to są ludzie, którzy doskonale
wiedzą co mówią i naprawde możesz im z powodzeniem ufać.

[sylasia]

Ja po piętnastu latach "po" i 15 latach uciekania w pracę i
nadaktywność stanęłam tważą w tważ z syndrmem PO.
Poczucie beznadziei i depresja.
Teraz chodzę na terapię "Żywa nadzieja".
Terapie te są neutralne światopogląodwo, ale prowadzone w ośrodkach
duszpasterskich.
No cóż, trzeba było wrócić do dzieciństwa, abym mogła zrozumieć
dlaczego zadałam gwałt samej sobie.

[iktoto]

No własnie powrót do dzieciństwa, uregulowanie swojego zycia
wewnętrznego, to jest podstawą wyprostowania siebie, nie wystarczy
przerobić problemu aborcji, to nie jest taki wybiórczy problem w
naszym życiu. To jest całokształt do ułożenia, widac coś było w
rozsypce że "piórko" nas powaliło na amen.
Mozna delikatnie zauważyc tutaj że po latach ucieczki kobiety
wracają do źródła.

[sylasia]

To stwierdzenie, że "pórko powaliło mnie na amen" jest dla mnie
odkrywcze. Aż mnie ciarki przeszły.
Na rozum wiedziałam, że to bezbronna istota, ale teraz to poczułam.

[iktoto]

pisząc o piórku miałam na mysli decyzję, dodatkowy ciężar, balast a
nie dziecko.
Bo gdyby kobieta w ciąży miała wszystko poukładane w sobie to myśl o
aborcji nawet nie pojawiłaby się, nie miałaby szans na zakiełkowanie
w nas. Albo ta mysl urośnie do rozmiarów monstrualnych i poczyni
zło, albo uschnie. Ale żeby urosła musi być cały schemat, który w
nas siedzi, to balast, ktory nosimy w sobie od dziecinstwa, ja
miałam dość duży balast, niepoukładanie i ta sytuacja która mnie
wtedy dotknęła spowodowała że zwiałam przed odpowiedzialnością.
To że ktoś coś takiego zrobił to nie jest tylko problem aborcji ale
jak dla mnie całej osoby, gdzieś tkwi jakiś błąd, który trzeba
uporządkować. Gdybym była wtedy takim naprawdę wierzącym człowiekiem
nie zrobiłabym tego, ale na tę decyzję miało wpływ: brak oparcia,
ucieczka, niezrozumiemie siebie, bałagan w środku, jakieś
zaciemnienie, zaklamanie, wplyw innych niekoniecznie przyjaznych
istotek i nie wiem co jeszcze....
Jeśli człowiek sobie poukłada wszystko w swoim środku to ma szansę
na odbudowanie wszystkiego w sobie po

[aba1991]

Ja zinterpretowałam piórko po swojemu i dla mnie tak już zostanie.
To o czym piszesz to prawda.
Mi dobrze radzono, ale zaburzony dom i paniczny strach dokonały
dzieła.

[aniulka8503]

Witam...nie zawsze potrzebny jest psycholog czy inny
terapeuta...czasem wystarczy przyjaciel...i tak też było w moim
przypadku...
Rok czasu męczyłam się sama, rok czasu mało i źle sypiałam, a jak
już spałam to budziłam się z krzykiem...po dwóch latach śniło mi się
(prawie co noc), że idę z moim dzieckiem na spacerek, że kupuję mu
buciki (w śnie był to chłopczyk - płeć być może stworzona przez moją
podświadomość). Lekarstwem był tylko przyjaciel (mój obecny mąż) -
dużo o tym rozmawialiśmy.
"Im szybciej się zacznie tym szybciej się skończy" - NIE! TO SIĘ
NIGDY NIE SKOŃCZY! I nie piszę tego, żeby odebrać nadzieję, tylko
dlatego, że taka jest prawda...mija czwarty rok PO i jest lepiej,
ale nigdy nie zapomnę, a przede wszystkim nigdy sobie tego nie
wybaczę...
Teraz mam synka i staram się mu dać "podwójną" miłość...chociaż cały
czas zastanawiam się jak bardzo tamto dziecko byłoby podobne do
mojego synka...mieli różnych ojców, ale te myśli nadal siedzą we
mnie...już nie tak drastycznie i nie ciągle ale mimo wszystko
są...tego nie da się wyleczyć, to nie jest przeziębienie...to było
życie...