Ja również muszę podjąc decyzję..

[maybe1982]

Moja historia jest troszke inna...mam męża,dziecko,finansowo nie
jest najgorzej-chociaz ja nie pracuję,mąż chce miec kolejne dziecko..
w czym więc problem?
Powiem krótko tak-mam 26 lat,od 3 lat siedze w domu,w przeszłosci
przerwalam studia i wyjechalam,w miedzyczasie poznalam meza i
urodzilam dziecko.Chciałam teraz wrócić do szkoly,isc do
pracy,zacząc coś robic...powoli wariuję w domu..Nie chcę znowu
zakopać się w pieluszkach itd.
Moze to egoistyczne co pisze,jak myśle-ale czy ja cały czas żyję dla
kogoś...nie żyję już dla siebie,czuję sie
niedowartościowana,zamknięta.
Chcialabym zmienic moje zycie.
Mam straszny dylemat-uwierzcie mi-od zawsze byłam przeciwna aborcji-
uwazałam,że człowiek powinien brać na siebie odpowiedzialnośc
własnych czynów mimo wszystko..mąż bardzo nie chce bym
usuwała,jednak zostawia mi decyzje ( bardzo stara sie mnie
przekonać,)
Nie wiem co robić-mam już tabletki,jestem w 5 tygodniu i szarpią mną
sprzeczne uczucia.Przepłakałam wczoraj pół nocy czytając wasze
forum.Boję sie ze jesli to zrobię nigdy już moja psychika nie
dojdzie do siebie.Z drugiej strony-czy znowu muszę rezygnować ze
swojego życia..

[iktoto]

jeśli od dawna jestes przeciwna aborcji to niech tak zostanie. skoro
teraz płaczesz, jest Ci źle to jak będziesz się czuła PO???? Masz
nadzieję że inaczej?? Nie wierzę.
Rozumiem Twoje obawy, że nie zyjesz dla siebie, czujesz się
osaczona, wiem o czym piszesz, jednak już jestes w ciąży, stało się,
dziecko jest na tym świecie.
Szkołe mogłabyś skończyc za kilka lat. Z drugiej strony możesz
urodzic dziecko i oddać je potrzebującym, którzy nie mogą się
doczekać na nie.
26 lat to dobry wiek na drugie dziecko.

pozdrawiam
monika

[mamaanieli]

dziewczyno, proszę cię. posluchaj siebie: nie chcę zabić, ale musże,
bo mam dośc siedzenia w domu) hormony ci wariują, jak to na
początku nie rób głupoty najgorszej w życiu!
powiem tak: studia konczyłam z dwójka dzieci na koncie) super
robotę dostałam mając... trójkę. a teraz mam 4, niedługo wracam do
pracy i chcę podjąć studia podyplomowe. wszystko można, jak się
chce. też "wariując w domu" w to nie wierzyłam)) pisz, postaram
się pomóc i wesprzeć, bo cię rozumiem. pozdrawiam serdecznie.
ps wyrzuć te cholerne tabletki!!! do kibla z nimi!!!
ps.2. poczytaj sobie jak działają te super tableteczki.

[vocativa]

Maybe1982 aborcja na pewno nie rozwiąże Twoich problemów tylko zrobi Ci straszną krzywdę!Wyobrażam sobie że musisz mieć już dość siedzenia w domu,ale może teraz przy drugim dziecku udałoby się to zorganizować jakoś inaczej?Na przykład kilku miesięczne dziecko może już pójść do żłobka albo może udałoby się znaleźć jakąś fajną opiekunkę,która zajęłaby się całą dwójką kiedy Ty będziesz w pracy albo w szkole?Pozdrawiam Cię bardzo bardzo serdecznie i życzę powodzenia

[malpolid]

Maybe. Rozumiem co to znaczy urlop wychowawczy. Jest to ciężka praca 24h/dobę.
Ja w czasie takiego urlopu, mimo, że było ciężko i bałam się czy sobie poradzę
zdecydowałam się z mężem na drugie dziecko.Teraz z perspektywy czasu żałuję, że
nie zdecydowaliśmy się od razu jeszcze na trzecie. Najtrudniej mi było na
początku ciąży, kiedy bałam się jak to będzie, czy sobie dam radę (nie mieliśmy
nigdy pomocy ze strony rodziny), jaki będzie poród, czy dziecko będzie zdrowe.
Myślałam o tym jak będę zimą schodziła na dwór z dwuletnim dzieckiem i
niemowlakiem po krętych schodach. Potem jak syn się urodził bardzo wspierał mnie
mąż. Rzeczywistość jednak okazała się łagodna dla mnie i okazało się że przedtem
zbyt wiele rzeczy wyolbrzymiałam. Pewnie tak było przez hormony. Nasze dzieci są
teraz parą kochających się szkrabów i nie wyobrażam sobie żeby było
inaczej.Piszesz o tym, że ciągle żyjesz dla kogoś. Miłość to jest właśnie
dawanie siebie drugiemu człowiekowi. Jak sobie wyobrażasz matkę, która nie
poświęca swojego czasu, swoich umiejętności swoim dzieciom? To oczywiście odnosi
się do każdego z nas: ojca, męża, żony itd.
Rozumiem, że jest Ci ciężko, ale porozmawiaj z mężem, myślę, że on Ciebie
wesprze. I pomyśl też o Waszym pierwszym dziecku, czy chcesz mu ukraść rodzeństwo?
Nie rób nic pod wpływem emocji strachu. Czytałaś historie kobiet z tego forum.
Wyciągnij wnioski. Natura nie wybacza nigdy. Daj szansę Wam i temu dzieciątku.
26 lat to wspaniały czas na kolejne dziecko Wszystkiego Dobrego!

[mamaanieli]

i jeszcze jedno: niskiej samooceny nie poprawisz aborcją.
przeciwnie.

takie coś znalazłam ad hoc. a z tego co wiem podobnych inicjatyw w
całej Polsce sporo. do tego istnieje system telepracy, i wiele
innych. powodzenia.


Trudności życiowe Cię przerastają?
Nie umiesz odnaleźć się na rynku pracy?
Czujesz się bezradna i osamotniona?
Nie wiesz, jak odzyskać kontrolę nad swoim życiem?
Jeśli:
- masz 25-55 lat;
- mieszkasz w powiecie pruszkowskim, otwockim, piaseczyńskim albo w
Warszawie
- jesteś bezrobotna, szukasz pracy, Twoja praca nie daje Ci
satysfakcji lub
wystarczających dochodów;
- doświadczasz przemocy psychicznej lub fizycznej, żyjesz w trudnym
związku
lub z osobą uzależnioną;
- samotnie wychowujesz dziecko, Twoje dziecko jest niepełnosprawne
lub
przewlekle chore.
Uwierz w siebie - zacznij Od NowA.
Od NowA to BEZPŁATNY program pomocy kobietom w trudnej sytuacji
życiowej,
dzięki któremu:
- otrzymasz wsparcie osobistej konsultantki-tutorki;
- skorzystasz z porad psychologicznych i prawnych;
- poznasz swoje mocne strony i dowiesz się, jak wykorzystać je na
rynku pracy;
- nauczysz się skutecznie szukać pracy i rozmawiać z pracodawcą;
- dowiesz się, jak założyć firmę lub organizacje pozarządową;
- opanujesz sztukę asertywności i samoobrony WenDo
- spotkasz inne kobiety z problemami podobnymi do Twoich.

Jeśli jesteś zainteresowana udziałem w Programie – zadzwoń pod numer
<b> 022 626 05 00 </b>. Nasz numer jest czynny od poniedziałku do
piątku w
godz. 10.00 – 16.00. Jeśli nie uda Ci się zadzwonić w tych
godzinach – nagraj
wiadomość. Na pewno oddzwonimy.
Większość działań Programu „Od Nowa” Równe szanse na rynku pracy dla
kobiet w
trudnej sytuacji życiowej. Model koalicyjny realizowana jest w
siedzibie
Stowarzyszenia OPTA – ul. Marszałkowska 85 lok. 34.

[nati1011]

A opowiem ci odwrotną historię - ja uciekąłam od pracy w 2 ciażę.
Zdecydowałam się na dziecko by wrócić na studia. To była wręcz
jedyna szansa - wcześniej miałam 1 dziecko i pracę, która całkowicie
mnie pochłąniała. Miałam wszystko, peiniądze, pozycję, samochód,
kasę... tylko nie byłam mamą. Dziecko chowała niania na przemian z
babcią. Podjęliśmy decyzję, zę 2 wychowam sama. W ciaży zaczęłam
naukę, licencję zawodowa robiłam w 8 miesiącu ciaży, w parę miesięcy
po porodzie poszłam na dzienne studia uzupełniające - trudne, na
politechnice. Karmiąc czy usypiając malucha zamiast babskich
czasopism czytałam podręcznik kostrukcji maszyn. Mały rysował
pierwsze ludki a ja robiłam projekty na wytrzymałośc belek.
Zdecydowałam się otworzyć działaność, by móc pracować w domu i
poświęcać na pracę tylkio parę godzin tygodniowo.

Uwierz, wszystko można, jak człowiek chce. Nie bój się. Dasz radę.
Za parę tygoni szok i huśtawka hormonów minie i poczujesz się
lepiej.

Wybierając aborcję- zamykasz sobie wszystkie drogi. A jak nie
wybaczysz sobie tego nigdy? Czy maż ci wybaczy? Czy będzie mógł cie
jeszcze kochać? Potrafisz to wszystko zaryzykować?

[woliwa1]

ja myślałam 5 miesecycy temu tak samo jak ty moja coreczka wtedy skonczyła poł
roku a tu znowu ciąza zawsze byłam przeciwna aborcji ale nie wiem co się stało
bylam w takim szoku ze nie wróce do pracy ze znowu bede w ciazy i jak ja sobie
dam rade z 2 tak małych dzieci przemawialo wtedy za aborcja tak wiele błahych
argumentów minęło 5 miesiecy od zabiegu i wszystko bym dała zeby to maleństwo
zyło moglabym siedziec juz do końca zycia w domu dosłownie wszystko bym oddała
zeby cofnąć czas więc proszę cie zastanów sie dobrze do mnie wtedy też rzaden
argument by nie przemówił teraz wiem że bylabym szczęsliwsza miajac to maleństwo
pomimo wszystkich wyrzeczeń pozdrawiam i mam nadzieje ze jednak tego nie zrobisz

[iktoto]

a jak Twój mąż zareaguje na Ciebie po aborcji??? Zaakceptuje Twoją
decyzję, ale to jest rownież Jego dziecko, zabijasz nie tylk oswoje
dziecko, On też ma do Niego prawo.
Nie wierzę, że aborcja przejdzie bez echa w Waszym związku.
Jestem pewna, że mój mąż nie wybaczyłby mi takiej decyzji, nie
wierzę w udane związki po aborcji, żal pozostaje, tym bardziej że
Twój mąż chce tego dziecka, nie zapiera się tak jak większość
facetów kobiet stojących przed decyzją. Podzieli to Was i co wtedy z
Waszą rodziną.
Jeśli jest Ci ciężko, to zmień coś w swoim zyciu, swoje wnętrze
poukładaj, aborcja zniszczy Twoje i tak niskie poczucie wartości ((

[maybe1982]

dziękuję Wam wszystkim za odpowiedzi...
jesteście naprawde dobrymi kobietami.
Macie racje-napewno lepiej nie bedzie mi ,,po,,-dlatego tak
strasznie się wacham..o ile w zeszłym tyg.byłam na 100% że usunę-tak
dziś już nie jestem tego taka pewna.
Przede wszystkim własnie boję sie siebie samej ,,po,,.Wczoraj
rozmawiałam z moim mężem i mówiłam że nie chcę zbzikować do konca w
domu,być nieznośna i zła jak osa na niego momentami (tak sie
niestety dzieje ze mną na dłuższą metę)-ale własnie wydaje mi się ze
bedzie jeszcze gorzej ze mną po aborcji...jestem za wrażliwa na to
wszystko.Tak samo nie wiem jak to właśnie bedzie z nami..nasz
związek zawsze był ciężki i trzeba było w niego włożyc naprawde
dużo,cała ta sytuacja napewno jakoś by się odbiła na Nas-bo nie
wierzę że przejdzie bez echa...
Mój mąż bardzo mnie przekonuje do tego bym urodziła -nie zmusza-nie
rozkazuje..tylko negocjuje.
Dlatego boję sie że jesli mimo wszystko dokonam aborcji-on gdzies
tam w środku straci szacunek do mnie i zawsze bedzie już miał do
mnie ukryty żal.W koncu ja tam na jego miejscu bym miała.
On boi się także ,że po tym nigdy nie mogłabym miec dzieci.

Tak naprawde w tym wszytkim-myślę o tym drastycznym rozwiązaniu
dlatego że jak już wspomniałam mam 26 lat-musze zaczynać życie od
nowa..zacząc studia,skonczyc je,kształcić się,znależc
prace.Wszystkie szkoły,które chciałąbym zrobić są w miarę daleko od
domu-jak dam rade dojezdzac do nich w ciąży-i chodzic na zajęcia
mając niemowlaczka w domu (myślę o studiach zaocznych i co najmniej
200 km od domu)
Maż powiedział ze bedzie mnie woził,dzieckiem się zajmował-da mi na
kursy-bym mogła w ciąży kształcić sie z wybranego przeze mnie
kierunku.Ale on czasami rzuca słowa na wiatr,nie dotrzymuje ich..nie
chce sie złościć pózniej,za to ze nie jest znowu jak obiecał-a ja
znowu na lodzie (po raz enty)
Do tego tak naprawde mam powiedzmy ciąże zagrożona-powinnam
leżeć,łykać tabletki i się oszczędzać-co jeśli tak miało by być całą
ciąże-nawet nie dałabym rady wykorzystac tych miesięcy na cokolwiek.
A boje się bo przebimbałam trochę życia na prace,pózniej na
wychowywanie dziecka i teraz się boję-bo czas mi leci-a ja chcę ze
sobą cokolwiek zrobić.Boję się ze będzie za pózno-a ja skoncze jako
zezłoszczona matka-polka przy garach.
Z góry przepraszam jeśli kogokolwiek uraża mój sposób myślenia-
wkońcu nie zostawił mnie facet,nie mam 14 lat i mam za co życ.Może
faktycznie jestem ,,tylko,, głupia bo chcę zabić swoje dziecko.Ale
ja już kużwa nie wyrabiam.

[mamaanieli]

głupia nie jestes! jesteś zmęczona,niepewna siebie, masz dość
dotychczasowego życia. ale nie aborcja będzie twoim wybawieniem i
lekiem na problemy. wręcz przeciwnie: kolejne dziecko jest dla wielu
kobiet bodźcem do zmian, do inwestycji w siebie, do WYSIŁKU.
wyrzuć cholerne piguły, daj sobie czas.
rozmawiaj z mężem: czego od niego oczekujesz.konkretnie, zrób plan
działania. nie teraz, na wariata. masz czas. masz DOPIERO 26
lat!!!!!!
czas na wychowanie dzieci to nie czas stracony. bądź z nami w
kontakcie, razem coś wymyślimy.
na razie masz taki bilans:
jesteś młoda,masz życie przed sobą. masz kochającą się rodzinę i
dobrego męza (mimo wad), masz wspaniałe dziecko,które będzie mieć
brata lub siostrę (już ją/jego ma!). swoją drogą kiedy będzie moment
na kolejne dziecko?? jak pierwsze będzie miało 10 lat? i znów
będziesz wchodzić w pieluchy???
jesteś inteligentna, wrażliwa i AMBITNA. więc dasz radę zrobić
wszystko, co zaplanujesz.

[nati1011]

ja wróciłam na studia mając 32 lata. Naprawdę masz jeszcze dużo
czasu przed sobą. NIe daj sie oszukać, ze wszystko musisz mieć
teraz, już...

Taka sytuacja ma też dobre strony - tylko musisz je dostrzec. Masz
dzieci w małych odstępach - odchowasz je trochę i zajmiesz sie
karierą. Nie wiem jakie studia planujesz, ale wiele mozna robić też
eksternistycznie - a nawet częsciowo przez internet. Zagrożenie
ciaży tez nie jest przeważnie dużym problemem. Ja co trochę
lądowałam w szpitalu - a mimo to uczyłam się. Była to dla mnie
motywacja - tak bym chyba zwariowała. Cieszyłam się, że mogę sie
czymś zając a nie tylko gapić w sufit w szpitalu.

Prawda jest taka: jeżeli beziesz szukać pretekstu do aborcji to
zawsze znajdziesz - nawet nie jeden. Tylko że potem będziesz
wiedzieć - że to był tylko pretekst. I nie będziesz mogła zrozumieć,
dlaczego z tak błahego powodu zabiąś swoje dziecko.

Nie zrozum mnie źle - te twoje wszystkie argumenty są ważne i
logiczne - ale na etapie planowania kolejnej ciąży. Ty natomiast
nosisz już maleństwo pod sercem. Stało sie. Może sądzisz, ze to nie
najlepszy moment, ale już nie da się go odłożyć. Nie możesz swojemu
dziecku powiedzieć, że skończył ci się limit cierpliwości czy sił.
Ono i tak pojawi się na świecie za 8 miesięcy. A ty do tego czasu
zapomnisz, jaka byłas na poczatku przerażona.

[maybe1982]

Jesteście naprawdę kobiety cudowne...nawet nie wiecie jak mi Wasze
słowa pomagają...Cały czas analizuję i myślę,myślę....W weekend
zobacze się z mężem-porozmawiamy wtedy sobie-myślę że wtedy też
wszytko się okaże.dziekuję jeszcze raz za ciepłe słowa-cokolwiek
postanowie.Oby była to dobra decyzja.Dla nas wszystkich.

[mamaanieli]

i jeszcze jedno, Maybe... pomyśl. co byś powiedziała, na taką
historię:
"jestem bardzo gruba. nienawidzę mojej tuszy. jestem gruba i zaszłam
w ciążę. i usunę, żeby nie być jeszcze grubszą. bo ciąża to mnie
jeszcze pogrubi".
Nie ciąża "pogrubia" tylko sposób odżywiania, styl życia,
predyspozycje genetyczne itp. Można urodzić i przejść na dietę)
Twoja dieta to dobry trening osobowości, szkoła, nowi ludzie wokół
Ciebie. I na pewno "schudniesz")) Pozdrawiam ciepło
I Wyrzuć w koncu te prochy!!!

Polecam książkę

[malpolid]

Polecam Wam książkę Jill Savage "Mama najlepszy zawód na świecie"
www.empik.com/mama-najlepszy-zawod-na-swiecie-ksiazka,2783281,p
Wiele rzeczy rozjaśniło mi się po jej przeczytaniu.

[iktoto]

masz dziecko więc masz świadomość co chcesz zrobić!!
Uwierz mi na słowo, bo wiem co mówie, jeśli kobieta ma niskie
poczucie wartości i zabije dziecko, to jej poczucie wartości pada na
dobre. Nie szkołą się liczy poczucie wartości, nie kursami
skończonymi.
Jesteś nieznośna, zła? może musisz pogrzebać w swoim wnętrzu i coś
naprawić, kogoś pokochac, coś zaakceptować, komuś wybaczyć wtedy ta
złość gdzieś się ulotni? Może masz coś do uregulowania, bo niska
samoocena nie bierze się znikąd!! Masz jakąś koncepcję na to??
Czemu jesteś zła na męża? Co w nim takiego widzisz że się wściekasz?
Warto dojść do sedna problemu, aborcja jest tylko ucieczką, ucieczki
nie popłacają.
Nie dziwię się Twojemu mężowi, że Cie przekonuje, to również Jego
dziecko i On też będzie miał żal do siebie że nie stanął na
wysokości zadania. Trudno tu jednoznacznie cokolwiek stwierdzić.

Wiesz, dziewczyny stające przed taką decyzją też mówią o studiach,
wakacjach, odpoczynku, wyjazdach, planach na przyszłość, pracy,
karierze, ale co to takiego kariera?? Większe pieniądze???
Stanowisko dyrektorskie? Jeśli popracujesz nad soba to szkoła aż tak
nie będzie Ci potrzebna, żeby poczuć się lepszą, ważniejszą. Teraz
czujesz się jak szara myszka siedząca przy garach, takie siedzenie
to chyba najtrudniejszy kawałek chleba, to ciężka robota, parę lat i
będziesz miała z górki. Ja mam 7 latka w domu i "szkolę" Go że ma
pomagać, wyręczać.
Przecież naukę możesz odłozyć na rok, dwa, skoro czujesz się podczas
ciąży aż tak źle (witaj w klubie ) to daj sobie spokój z nauką na
czas ciąży. Nauka nie zając....
Wiesz, kiedy urodziłam synka 7 lat temu też tak się czułam,
osaczona, ciąża przeleżana na lekach, nigdzie nie mogłam się ruszyć,
kompletna dziura, zero czegokolwiek, męża tyle co kot napłakał i ja
sama z moim poczuciem winy, niską samooceną, okropieństwo. Padłam w
końcu na całej linii fizycznie i psychicznie, zaczęłam ruszać powoli
dzięki naturalnym terapiom, bo interniści stukali sie w czoło
patrząc na niby zdrową obolałą kobietę. Niby było dobrze, zaszłam
ponownie w ciążę i urodziłam w 6 miesiącu ciąży, dziecko zmarło,
więc padłam znowu i dopiero wtedy otworzyły mi się oczy, że to
dziecinstwo do bani wychodzi na zewnątrz, że to aborcja niby
zapomniana, niepoukładana. Teraz siedze w domu i właściwie mam
gdzieś co inni mówią, co myślą, ja ide swoim torem, umiem powiedzieć
nie, nie skończyłam kursów, szkół od tego cZasu a poczucie wartości
wzrosło, bo zaakceptowałam wiele sytuacji z mojego życia, z
dziecinstwa, co tak bardzo ciążyło. I właśnie dlatego uważam, że
skończenie szkoły i podniesienie samooceny to nie tędy droga.
Poczucie wartości siedzi nie w dyplomach a w naszych głowach.
Może jeśli nad tym popracujesz to i Wasze relacje w małżeństwie
zmienią się. Np patrzysz na męża, czujesz się gorsza więc się
wściekasz na Niego, ale jak jest naprawde to nie wiem zupełnie, to
tylko tak na marginesie.

pozdrawiam i trzymam kciuki
monika

[ankups]

Witaj!
Mam na imię Anna, spodziewam się mojego pierwszego, choć czwartego
już dziecka. Straciłam juz troje, mam nadzieję uratować i wymodlić
to Maleństwo. Nie dokonałam aborcji, ale przyznaję - pierwsze
dziecko było dla mnie szokiem - koniec pierwszego roku studiów
dziennych, praca 7 dni w tygodniu, dopiero kiełkujący związek (dziś
to mój ukochany mąż)... myślałam, ze wszytsko się skończyło, że to
straszne... kilka dni targał mną strach. Poroniłam. Wtedy
zrozumiałam, że nigdy nie ma dobrego czasu na dziecko, ale i nigdy
nie jest on nieodpowiedni, a dziecko nadaje wszytskiemu sens... po
poronieu straciłam cel, siły, chęci...
Piszesz, że ciąża jest zagrożona i poraża się perspektywa bezruchu -
leże od poczatku tej ciąży, nie mogę sama wychodzić z domu i jeśli
już, to tylko na chwilę, pod czyjąś opieką, męczę się już po 15 min,
góra pół godzinie, ponad miesiąc byłam przykuta do łóżka
szpitalnego, biorę silne leki i wiesz - myślałam, ze to mnie zabije,
że zwariuję - nieprawda. Ten czas przyniósł wartościowe zmiany -
wreszcie miałam czas na książkę,samodokształcanie, pisanie, dobre
kino, pogłębienie relacji z mężem i zmianę życia. Na lepsze. Nie
pracuję już, choć kochałam moją pracę, ale nie czuję żalu. Ta praca
była jak ... właściwie zamiast męża. Dom - wymuskany, ale po co?
nauczyłam się wolności - nie muszę już biegać za ideałem.
Maybe - moja siostra urodziła kilka miesięcy temu trzecie dziecko -
w grudniu broni doktoratu. Ty też możesz wiele osiągnąć, ale co
najwazniejsze - może i Ty się odnajdziesz dzięki dziecku? tego z
całego serca Ci życzę.

[wzr1]

> czuję sie niedowartościowana,zamknięta.

Nie dowartościowana przez kogo męża, dziecko czy przez media?

> Chcialabym zmienic moje zycie.
Napewno zmienisz swoje życie, ale zły wybór to zmiana na gorsze

> Z drugiej strony-czy znowu muszę rezygnować ze
> swojego życia..
Nie, ale możesz połączyć wychowanie 2 dzieci i z pracą i z nauka
(jeżeli są osoby które torobią to znaczy że można tak zrobić)

[micra41]

maybe1982 -pomyśl jaką jesteś szczęściarą,że możesz miec dzieci.Prowadzisz normalny tryb życia pomyśl o tych kobietach,które muszą leżec całą ciążę plackiem.One gotowe są na wszystko by ujrzec twarzyczkę maleństwa.Czasami musimy wyrzec się czegoś dla dobra sprawy.Teraz czujesz dyskomfort psychiczny ale gdy odchowasz dzieci przyjdzie czas na samorealizowanie się.Proszę nie popełniaj błędu bo może on się odbic na całym Twoim życiu.Zdążysz jeszcze popracowac i poszalec a teraz ciesz się macierzyństwem.Masz męża,który chce tego dziecka więc poddaj się chwili.Pozdrawiam i życzę podjęcia mądrej decyzji

[ela696]

Nie rezygnujesz ze swojego życia dając życie dziecku. Jestem pewna, że sobie
dasz radę. Przygotuj sie tylko psychicznie i nastaw na to że przez jakiś czas
będziesz zaabsorbowana maleństwem. A czy warto? Spójrz na swoje starsze dziecko
i odpowiedz sobie. Poza tym czas szybko leci, wychowałaś jedno to i drugie dasz
radę.
A na Twoim miejscu poszukałabym jakiejś niani albo zaangażowałabym babcie do
pomocy. To jasne, że musisz mieć czas dla siebie.
Powodzenia.

[mamaanieli]

dokładnie!!! znajdź jakąś miłą, starszą panią chociaż na 3 - 4
godziny w tygodniu. i wtedy - siuuup z domu. gdziekolwiek. to taki
wentyl bezpieczeństwa. taka pani wcale nie kosztuje majątku, a warto
zainwestować w zdrowie psychiczne))

[martusia-86]

kochana masz piękny wiek na drugie dziecko
ja też siedzę od trzech lat w domu z moimi córeczkami. mam 3 letnie bliźniaczki
i roczną córunie tyle że ja mam 22 lata. Nie zaczęłam nawet studiów, ale wiem że
to nie jest najważniejsze. Czas kiedy nasze serduszka są małe bardzo szybko mija
i trzeba się nim cieszyć, na resztę zawsze jest czas. Nasze życie to nasze
dzieci. Kocham dzieci i chcę mieć jeszcze jedno za parę lat. ty też nie rezygnuj
z piękna macierzyństwa. Piękne jest to jak rodzeństwo potrafi się kochać.
Pozdrawiam

[bma567]

czesc.
Nie wiem co napisac,zebys zrozumiala,ze aborcja to nie wyjscie z
sytuacji. Wiem to teraz, niestety sama mam za soba aborcje i uwierz
mi caly czas prubuje sie pozbierac teraz jest juz lepiej ale na
poczatku caly czas plakalam, jeszcze dluga droga przede mna zeby
uwierzyc ze jeszcze moge normalnie zyc. Prosze Cie przemysl to
dobrze, ja podjelam decyzje pochopnie nie chcialam myslec i to byl
zly wybor. jesli chcesz porozmawiac pisz do mnie [e-mail]
Pozdrawiam

Dziękuję...

[maybe1982]

dziekuje Wszystkim za dobre,ciepłe słowa,zrozumienie i nie rzucanie
przysłowiowymi kamieniami...
Urodzę to dziecko-a co będzie to będzie..Postaram się pogodzić
wszystko jakoś ze sobą-i nie mam wyjścia-musi mi się
udać.Rozmawiałam z mężem-nie mam prawa zrobić mu tego o czym
myślałam.Wierzę że bedzie mnie wspierał i mam nadzieję ze się nie
zawiodę.Dać rade z dwójką muszę dać-moja mama miała 4 i żyje
Postaram się wykorzystać teraz ten czas-przed przyjściem dziecka na
świat na jakieś kształcenie się w kierunku wizażu (moim marzeniem
byc wizażystką)
Przemyślałam głęboko sprawę -i wiecie co?Ja nie mam serca,jestem za
wrażliwa....Zniszczyło by mnie to psychicznie.Niech zostanie jak
jest.Postaram się zacząć cieszyć tą całą sytuacją w jakiej postawił
mnie los (z Naszą pomocą)

Dziękuję jeszcze raz-jesteście nieocenione-to piękne-że człowiek w
dobie internetu nie jest zostawiony tak 100% sam-sobie-że gdzieś na
drugim końcu lini telefonicznej-jest ktoś kto poświęci ci 3 minutki
by napisać kilka słów otuchy w kiepskich dla Ciebie chwilach.
Dzieki mojemu meżowi i WAM moje dziecko będzie żyło.Mozecie być z
siebie dumne-pomagacie ratować życie.

[annamaria720325]

Mój dzidzius ma prawie pol roku,a gdyby tak sie zdarzylo,ze
mielibysmy teraz drugie w drodze-dla mojego partnera to,ktore
mamy,jest juz czwarte-postapilabym tak jak Ty....
Pozostaje mi tylko pogratulowac...powodzenia i duzo zdrowia!!!
Sciskam mocno!!!!!

[martusia-86]

Droga maybe1982. Gratuluję ci podjętej decyzji. Cieszę się bardzo że jednak
urodzisz dzidziusia. Gdybyś chciała to możesz do mnie napisać na gg to mój numer
3872537, bo wiem jak to jest siedzieć w domu i jak brakuje tego żeby z kimś
pogadać. Ściskam, pa pa

[mamaanieli]

kamien z serca)) popłakałam się z radości. przychodz na forum, mów
co u ciebie. Wizaż to super sprawa. Z dwójką dzieci sobie na pewno
poradzisz. i uważaj na siebie i dziecko - wspominałaś że ciąża może
być zagrożona. pozdrawiam bardzo ciepło. A.

[woliwa1]

gratuluje tak bardzo się cieszę ze Twoje maleństwo bedzie żyło napewno nie
bedziesz tago żałowała a pomalutku wszystko się ułorzy i bedzie dobrze powodzenia

[iktoto]

ale się cieszę. Nawet jeśli będzie Ci trudno to i tak będzie Ci o
niebo lepiej niz gdybyś zabiła to dziecko )))
Wiem co to przeleżana ciąża, siedzenie w domu, więc do mnie pisz,
mnie dużo jest w domu, więc mogę skrobnąć do Ciebie gg 9676723

trzymam kciuki
Monika

[nati1011]

Ja też się bardzo cieszę. Dasz radę. Jesteś silna. Jak każda
kobieta.

Pamietaj tez, ze jest nas tu wiele. Jak będziesz czegokolwiek
potrzebować daj znać. Albo na forum, albo na priva. Pozdrawiam was
serdecznie. I jeżeli możesz to odezwij się czasem. )

[sensitivee]

Nie doczytaam do końca...

Cieszę się, że podjęłaś taką decyzję-zobaczysz jaka będziesz
szczęśliwa)
Powodzenia )

[ankups]

Gratuluję decyzji! bardzo, bardzo się Wami cieszę!

nie ma Pani żadnego prawa podejmować tu decyzji

[marek.k72]

tak jak nie mam prawa decydować czy mogę zabić na przykład posłąnkę
Senyszyn czy innego Urbana

[mamaanieli]

uuuuuuuuuaaaaaaa
mundre, głenbukie złowa

widzę poważne problemy z jęz. polskim i współczuję

[marek.k72]

bo jeśli to miał być celowe to serdecznie życzę więcej kultury
osobistej.

[mamaanieli]

et vice versa

[iktoto]

ja też mam wysoką kulturę osobistą :]]]]
cieszę się że autroka wątku weszła tutaj i podjęła słuszną
decyzję )))))))))))
pozdrawiam kulturalnych

[sensitivee]

Masz już jedno dziecko, więc wiesz jakie to szczęście i
radość...Pomyśl, że mogłoby nie być tego dziecka, które masz-gdybyś
tak postąpiła w 1 ciąży..gdybyś je usunęła..

Nie możesz myśleć, że dziecko pokrzyżuje Ci plany- dzięki niemu
będziesz miała motywację to nauki, do pracy-będziesz się uczyła,
pracowała dla tego dziecka. Nie pozbawiaj je szansy na życie...

Kilka miesięcy temu też miałam taki dylemat-żeby usunąc. Moja
sytuacja była i jest inna niż Twoja, ale także chodziło o studia..
Obecnie mam córke( ma już prawie miesiąc) i idę normalnie na studia.
Dziecko nie jest przeszkodą, choć tak myślałam na początku, kiedy
dowiedziałam się, że jestem w ciąży..
Teraz patrzę na wszystko inaczej..Masz już jedno dziecko, więc
wiesz ,że daje ono dużo radości- nie podejmuj pochopnych decyzji
których będziesz potem całe życie żałować..
Pozdrawiam

[salommea]

dziewczyno, w ogóle nie rozumiem tego co piszesz! chcesz usunąć
dziecko, bo się nudzisz domu, bo nie żyjesz dla siebie? to nie jest
problem dziecka, ale Twój i męża, Waszej organizacji czasu i działań.
powiem w ten sposób:
urodziłam dziecko na 3 roku studiów, bez problemu je skończyłam (w
trybie dziennym) dodatkowo pracując na cały etat. Mąż też pracuje.
Babcie i ciocie nam nie pomagały, a mimo tego poradziliśmy sobie.
Dobrze napisałaś, to jest czysty egoizm w najgorszej postaci a
dodatkowo nieumiejętność zorganizowania sobie życia.

"dziewczyna" już podjęła mądrą decyzję...

[mamaanieli]

)

DO PANA MARKA ,,JAKIEGOŚTAM.,,

[maybe1982]

Dla Pana informacji nie wystawiłam swojego dziecka na internetową
licytację-zabić czy ocalić-tylko byłam w bardzoooo złej kondycji
psychicznej i potrzebowałam się wygadać,usłyszeć dobre
słowo,zrozumieć pewne rzeczy...oprócz męża-nigdy nikomu z
otaczających mnie osób nie mogłabym się zwierzyć z ,,takich,, myśli.
Jeśli Pan tego nie potrafi zrozumieć-Pana problem-nigdy nie bedzie
Pan bowiem matką w takiej sytuacji jak ja czy milion innych.
Kobiety z tego forum pomogły mi podjąc decyzje-mam nadzieję ze
najlepszą.Za to jestem im wszystkim bardzo wdzięczna-ze jest takie
miejsce w necie gdzie kogokolwiek-cokolwiek obchodzi..
...bo cieżko jest starać się pomóc-łatwo napisać jakies głupie
zdania mające się nijak do rzeczywistości..
Zyczę więcej zrozumienia dla ,,takich,, spraw-a jeśli nie proszę się
przenieśc na forum -niewiem-motoryzacyjnego,robótek ręcznych czy
jakiś tam.
Pozdrawiam.

Do Dobrych Duszek.

[maybe1982]

Kobiety-jeszcze raz-fajnie ze jesteście-oby Was nigdy nie zabrakło
jak znajdzie się ktoś w ,,sytuacji niecierpiącej zwłoki,,.Super,że
potraficie zrozumieć..nie oceniacie.

Ja mam już mniej-więcej ułożony plan-co będę robiła-mam nadzieję że
się uda.O ciąży powiedziałąm już bliskiej mi osobie-siostrze-
ucieszyła się i też nie widzi problemu w tym bym dała radę.(Więc
może tylko ja widziałam w tym problem?).Powoli chyba trzeba zacząć
się chwalić ..
Jak na razie czuję sie dobrze-choć mam chuśtawki nastrojów,chce mi
się spać i jeśćCzyli zaczyna się-pózniej już bedzie jeszcze
ciekawiej.

Bedę Was odwiedzać i czytać-obiecuję.Może też się kiedyś na coś
przydam

[iktoto]

nie mdli Cie jeszcze?

Będzie pewnie trudno z dwójką dzieci, a jakże, ale uwierz mi, będzie
o wiele łatwiej niż gdybyś dokonała aborcji, podejdź do ciąży od tej
strony.
życzę powodzenia i pisz tutaj jak się czujesz, chętnie wysłucham co
u Ciebie, takie nieliczne świadectwa są bardzo krzepiące )

pozdrawiam
monika

[nati1011]

najtrudniej jest z pierwszym dzieckiem, z drugim to już o połowę
lepiej a od trzeciego to już samo leci ))

Odwiedzaj, wpadaj, pisz.... Pytaj jak bedziesz miała jakieś smutki.
I nie przejmuj się gadaniem. Jakiś dupek zdarzy sie na każdym
forum.

A poczatek ciąży to zawsze przerażenie w oczach. Nie ty pierwsza nie
ostatnia. Nawet jak ktoś się stara o dziecko i nie może doczekać, to
jak w końcu zaciąży to i tak przechodzi momenty strachu czy wręcz
paniki. No wiesz, niby chciałam, ale teraz to już nei ma
odwrotu )) Kazda z nas przez to przechodzi. Pozdrawiam gorąco - a
może dziś lepiej lodowato?

do Maybe

[mamaanieli]

wiesz co, a może byś se fundnęła - tak dla wszelkiej psychicznej
pewności - jakieś spotkanie z mądrym psychologiem?? wiesz, ustawiłby
Cię, dał kilka dobrych rad, pokazał jak radzić sobie ze stresem. no
i popracowałabyś nad własną oceną. bo według mnie jest za niska o
wiele za niska)) czasem dwa, trzy spotkania i jesteś ustawiona na
wiele lat. dobry psycholog działa cuda a ja mogę służyć radą jak
być mamą i nie zwariować))
ps. na "kulturalnych" tutaj lejemy)) włażą, wyżywają się i po
pewnym czasie znikają. to się tyczy tak oszołomów prolajf, jak i
proczojs)) a Ty jak najbardziej jesteś tu potrzebna. bo wiele
dziewczyn potrzebuje WSPARCIA. i to WSPARCIE, a nie AGRESJA ratuje
ich dzieci. pozdrawiam serdecznie.

[maybe1982]

Kochane.
Nie zostało mi nic innego jak zacząć akceptować siebie jako kobietę
ktora nosi dziecko,przejśc z tym do porządku dziennego.
To już 8 tydzień bodajże a ja już chyba przywykłam.Wiecie co Wam
powiem,te myśli które mną szarpały jeszcze 2 tyg.temu są już bardzo
odległe i nierealne.wyrzuciłam to z pamięci.O ile łatwo jest
wyrzucić złe myśli-pewnie o wiele ciężej (o ile to mozliwe)-wyrzucić
z pamięci złe czyny.
Teraz juz zaczynam mówić ludziom że jestem w ciąży-jestem senna,chce
mi się jeść i wszyscy mnie denerwują (czyli wszystko jest jak
najlepszym porządku)
Nie powiem,że nagle oświeciło mnie i jestem zakochana w moim
nienarodzonym dziecku-bo nie-to nie tak...myslę że uczucia wyższe
tym razem przyjdą z czasem.Jeszcze przed chwilą chciałąm usunąć
dziecko-teraz przyjmuję do wiadomości i akceptuję-może jutro
pokocham..?Kto wie.Napewno ta ciąża rózni się od mojej pierwszej
ciąży-ale czuję że ona po coś jest i coś mi da.nie tylko potomstwo-
ale także pewien szczebel dojrzałosci i inne myślenie.
Nic nie dzieje sie z przypadku.
Nie ma przypadku.
Wszystko jest po coś.
Chętnie popiszę z którąś z dziewczyn-jak tylko na stałe wrócę z
działkowego wypoczynku (dorwałam neta na chwilę)
Postaram się być tu czasami i coś napisać od siebie-może kiedyś
komuś to pomoże (ja też czytałam godzinami posty)

Acha,zapomniałabym-zapisałąm się na kurs 1 stopnia wizażuMam
zamiar zrobić wszytkie 3 stopnie zanim urodzę
Pozdrawiam.

[martusia-86]

Droga Maybe1982, wszystko jest na dobrej drodze
Miłość do dziecka przyjdzie z czasem, a jak urodzisz to już nie będziesz sobie
mogła wyobrazić życia bez niego.
Wszystko się ułoży. Trzymam kciuki
p.s. Bardzo ciekawy kurs też mi się taki marzy, bo się tym interesuje
Pozdrawiam.

[twoj_aniol_stroz]

Akurat Twój wątek mnie ominął, ajko, że kiedy Ty podejmowałaś tę
trudną decyzję ja siedziałam pod namiotem w głuszy, więc nie było mi
dane do Ciebie napisać, ale teraz nadrabiam ciesząc się niezmierniez
podjętej przez Ciebie decyzji N pewno zmierzenie się z problemem
zmiany planów było dla Ciebie bardzo trudne, ale tak jak napisałaś:
nie ma przypadków. Kiedyś w Warszawie żył i prcował taki bardzo
mądry ksiądz (Biedaczyna z Warszawy, czyli ks. Bozowski), który
mawiał, że przypadek jest reżyserią Pana Boga. Jest w tym sporo
racji...
Dobrze, że zapisałaś się na kurs wizażu, tylko, bardzo Cię proszę,
nie przesadź z ogromem pracy, odpocznij czasem i poleniuchuj ,
bądź dla siebie dobra... i zagladaj tu czasem

jestes wspaniala

[moongoose]

Maybe, jestes wspaniala kobieta! tak bardzo chcialabym cofnac czas i miec Twoja
sile 4 lata temu. Teraz juz od 3 miesiecy jestem mama i jestem przeszczesliwa i
Ty tez znowu bedziesz a jakie to szczescie nie musze Ci mowic - masz juz jedna
kruszynke. Uwierz mi ze w ciazy bedziesz miala duuuzo wolnego czasu i korzystaj
z niego - wlasnie tak jak napisalas doksztalacaj sie, chodz do kina, czytaj!
jestes boska - i twoje dziecko tez bedzie boskie

pozytywne mysli wysylam -

[maybe1982]

Dziękuję za takie słowa.
Chciałabym być wspaniała...
Wspaniałą jest kobieta ktora mimo przeciwności losu nie myśli o
takich rzeczach o jakich myślałam ja.

Staram się jak mogę,wzięłam na siebie odpowiedzialnosc za swoje
czyny-ale mam dzis dzień kiedy gorzej już być nie może.
Jest mi bardzo żle,tragicznie żle.Chodzi o moje małzenstwo.To
wszystko nie miało byc tak...
Kuzwa tak myśle czy nigdy nie moze być dobrze..?
Sa chwile-kiedy jest super-a tak naprawde-prawie cały czas jest nie
najlepiej.Gdzie jest ten człowiek który z takim optymizmem prosił
mnie bym nie usuwała -że sie nami zaopiekuje.Tradycyjnie zrobił Nas
w konia-a ja uwierzyłam.
Mam dosyć.
Uwierzcie mi.
Ze mna chyba jest coś nie tak-jakis taki ze mnie nieudacznik-albo za
dużo wymagam od życia.Od miłosci.
Przepraszam za takie słowa-naprawde nie jest najlepiej-a musiałam
się choć odrobię wyżalić.

[twoj_aniol_stroz]

> Wspaniałą jest kobieta ktora mimo przeciwności losu nie myśli o
> takich rzeczach o jakich myślałam ja.

Nie myśl tak, nawet nie wiesz o jakich głupotac człowiek potrfi
myśleć, czasem takie myśli przchodzą same do głowy, nie mamy na to
wpływu i jedyne co możemy zrobić to jak najszybciej je odganiać
daleko.

> Sa chwile-kiedy jest super-a tak naprawde-prawie cały czas jest
nie
> najlepiej.Gdzie jest ten człowiek który z takim optymizmem prosił
> mnie bym nie usuwała -że sie nami zaopiekuje.Tradycyjnie zrobił
Nas
> w konia-a ja uwierzyłam.

A może on teraz zdaje sobie sprawę z odpowiedzialności jaką wziął na
siebie i trochę się zląkł? Faceci nie są silni i odważni - to my,
kobiety potrzebujemy takich, a oni są tylko ludźmi. Tak samo jak oni
potrzebują delikatnej, uległej kobiety, która im bezgranicznie ufa i
oddaje się w opiekę bez słowa skargi. Nierealne, prawda? My, kobiety
też jesteśmy tylko ludźmi i odbiegamy rączym kłusem od tego ideału

> Ze mna chyba jest coś nie tak-jakis taki ze mnie nieudacznik-albo
za
> dużo wymagam od życia.Od miłosci.

Każdy z nas ma jakieś ideały, każdy chce żeby było bardzo dobrze,
ale... to są tylko ideały. Może spróbuj spisać na kartce to co jest
dobrego w Waszym związku, a obok to co powinno się zmienić. Potem
wypisz co dobrego jest w mężu a co powinno się zmienić, potem zrób
to samo ze sobą (i tu postaraj się choć trochę uczciwie - to jest
najtrudniejsze zadanie ). Zbaczysz ile ciekawych rzeczy z tego
wyjdzie.

> Przepraszam za takie słowa-naprawde nie jest najlepiej-a musiałam
> się choć odrobię wyżalić.

I mam nadzieję, że Ci to pomogło Oby Pisz do nas, po to
jesteśmy, żeby podać rękaw do wypłaknia się ))
Ściskam Cię mocno i uszy do góry, mam nadzieję, że ten dołek to
hormony dają Ci do wiwatu i niedługo odpuszczą
Kasia

[iktoto]

Małżeństwo to często ciężka praca, wspólna praca,nieraz po wielu
ciężkich latach przychodzi spokój, trudno powiedizeć czy Twój mąż z
czasem stanie na wysokości zadania.
Najważniejsze, żebyś nie wymagała az tak duzo od siebie, nie
przesadzaj z obowiązkami, studiami, kursami, poczekaj, może
wykorzystaj czas leżenia podczas ciąży na pracę nad sobą, na
szukanie prawdy, może o sobie.
Tylko nie myśl o sobie jak o nieudaczniku zyciowym, to że trafił Ci
się trudny mąż to jeszcze nie oznacza że jesteś nieudacznikiem!!!!
Wybij to sobie z głowy

Podjęłam decyzję rok temu...

[merren]

To są okrutnie ciężkie chwile, kiedy stoisz przed wyborem - nie zrozumie tego ktoś, kto nigdy się z tym nie spotkał. Ogromnie Ci współczuję, bo ja również ponad rok temu podejmowałam tą decyzję.

Miałam aborcję w Schwedt w Niemczech w klinice. Dla mnie trudne chwile były tylko przed, po aborcji czułam już tylko ulgę.

I nie jestem złym i nieczułym człowiekiem, zostanę mamą w przyszłym roku i nie mogę się już doczekać. To był bardzo zły moment (brałam tabletki mogące uszkodzić płód, przeżyłam śmierć ukochanej osoby kilka dni przed wynikiem testu ciążowego, kończyłam studia...). Wybór nigdy nie jest prosty, ale przeanalizuj wszystkie aspekty, proś o pomoc najbliższych, idź do psychologa, po prostu pomóż sobie i podejmij dobrą dla Ciebie decyzję.

[wzr1]

> proś o pomoc najbliższych,
o jak pomoc najbliszych Ci chodzi, czy pomoc w wychowaniu dziecka
czy pomoc w zabiciu?

....

[mamaanieli]

wzr. ty jak zwykle subtelny. zastanów się człowieku, nad sobą...

Maybe, opisz swoją sytuację na priwa. zastanowimy się gdzie jest
problem. może coś wspólnie wymyślimy. w sensie z czym macie
największe problemy. bo tak z ogólników to trudno coś mądrze radzić.
pozdrawiam. a.