czy są kobiety, które żąłują, że urodziły ?

[magdalaena1977]

czy są kobiety, które urodziły nieplanowane dziecko (zamiast aborcji) i żałują ?
czy zawsze odmienia im się serce, kiedy czują ruchy dziecka w brzuchu i
zaczynają karmić piersią ?
czy są takie, które postrzegają swoje dzieci jako koszmarne bachory, które
płaczą, wymagają mnóstwa opieki, ograniczają możliwość nauki / pracy /
znalezienia faceta ...

[nextlain]

Szczerze, kiedy mój synek wylewa na siebie 3 szklankę soku z marchwi
a potem pada na ziemie i zlizuje rozlany sok z podłogi, kiedy
zaczyna wyć, bo chce coś wymusić, kiedy po raz milionowy włazi na
stół, chociaż wie, że nie może, i np. zrzuca i psuje jakieś zdjęcie,
zżera kamyczki i pety na placu zabaw i patrzy na mnie, bo wie, że
nie wolno i robi to specjalnie, bardzo się przy tym ciesząc... To
wtedy jestem pewna, że jest okropnym, koszmarnym bachorem i popieram
Heroda.
Ale kiedy się uśmiechnie, wybuchnie śmiechem, podejdzie się prztulić
albo sobie popiszczeć w ramach konwersacji... Kiedy się na mnie
wspina, daje buzi, goni bańki mydlane, próbuje 'przemawiać' po
swojemu i patrzy na mnie z irytacją, że przez 16 miesięcy jeszcze
sie nie nauczyłam jego języka...
To patrze na niego i wiem, że nikt nigdy nie będzie mnie tak kochał
i potrzebował i jakiekolwiek poświęcenie dla niego to będzie za
mało, bo zasługuje na wszystko, co jest najlepsze w życiu. I czuję,
że on jest wszystkim w moim życiu i nie ma nic ani nikogo
ważniejszego. i trwa to aż do momentu, gdy zacznie wyc, bo nie
pozwole mu zjeść dżdżownicy --' ale nigdy bym nie zmieniła swojej
decyzji o tym, żeby go urodzić.
powiem tak- gdybym mogła cofnąć czas do momentu, gdy zaszłam w ciążę-
nie chciałabym mieć dziecka. Ale gdybym miała wybierać między nim,
a aborcją- to absolutnie wybrałabym jego. Bo jest małym cudem i
teraz moje życie jest piękniejsze choć o wiele, wiele trudniejsze

[misia27.0]

mam to samo tez chlopczyk prawie rowiesnik 18 m-cy
(rozbojnik,wrzeszczacy,uparty z tym cmokajacym smokiem,w kuchni
ukladam gary z 20x,zabawki po calej chalupie,a on skacze po kanapie
zanim go dopadne to juz jest pod stolem,ja pod stol,on do lazienki
dostaje juz do klamek wiec zaden problem) i tez myslalam o ....do
dzis mam wyrzuty sumienia!!mowilam "nic nie czujacy zlep
komorek,pasozyt,innym razem nie teraz,nie z toba facet(do tego to
moj maz,z ktorym w owczesnym czasie mialam wyraznie pod gorke)"ale
on sie upieral,tymbardziej absurd bo dlugo nie moglismy miec dzieci
(a bardzo chcielismy),wiec normalnie zamiast pekac z radosci,ze stal
sie cud,doslownie-to ja mowie"nie teraz"no durna krowa bylam!!
codownie napisalas nextlein,wszystko z czasem WIEM ZE JAK SIE CZYNI
DOBRO TO ONO WRACA DO NAS,TYLKO TRZEBA NA TO CZASU!!nieraz zycie
udowodnilo,ze kobiety ktore podejmowaly decyzje o urodzeniu dziecka
pomimo wydawalo by sie wszelkich przeciwnosci,wbrew wszystkiemu-to
po pewnym czasie zycie odplaca miloscia,znajduja facetow,prace etc
ze uklada sie wszystko powoli w calosc,sa szczesliwe...a te po...no
coz czytamy wiemy...

do misi27.0

[zero_0]

WIEM ZE JAK SIE CZYNI
> DOBRO TO ONO WRACA DO NAS,TYLKO TRZEBA NA TO CZASU!!

Zgadza się, ale nie podciągaj pod to urodzenie dziecka! To jakiś
absurd. Aborcja jest złem, ale urodzenie już czymś zupełnie
naturalnym, konsekwencją wcześniejszego postępowania i nie można
zapisywać sobie tego na koncie jako uczynione w swoim życiu dobro.
Idąc takim tokiem myślenia można by się pokusić o regularne, np. co
dwa lata, rodzenie dzieci aż do menopauzy i oczekiwania z tego
powodu jakichś szczególnych nagród od losu...

nieraz zycie
> udowodnilo,ze kobiety ktore podejmowaly decyzje o urodzeniu
dziecka
> pomimo wydawalo by sie wszelkich przeciwnosci,wbrew wszystkiemu-to
> po pewnym czasie zycie odplaca miloscia,znajduja facetow,prace etc
> ze uklada sie wszystko powoli w calosc,sa szczesliwe...a te
po...no
> coz czytamy wiemy...

To jakiś fatalizm i nieupoważnione uogólnienia i uproszczenia. Każdy
jest kowalem własnego losu, i zarówno kobieta, która rodzi dziecko
mimo przeciwności i ta dokonująca aborcji może być szczęśliwa lub
nie w późniejszym życiu (ta z aborcją, mając jednakże wieką bliznę
na duszy). I są tu na forum takie przykłady, np. historia Aniulki,
która mimo aborcji jest szczęśliwa i ma do tego prawo.

[misia27.0]

i nie można zapisywać sobie tego na koncie jako uczynione w swoim
życiu dobro. Idąc takim tokiem myślenia można by się pokusić o
regularne, np. co dwa lata, rodzenie dzieci aż do menopauzy i
oczekiwania z tego powodu jakichś szczególnych nagród od losu...

bardzo sie roznimy w mysleniu,niby gdzies zasady ogolne ok ale
szczegoly odrozniaja!!!!danie komus zycia nie jest dobrem???to czym
jest zlo stosujac analogie!!!wlasnie aborcja!!!ja nie mysle ze
urodzilam i od teraz mam na swoim koncie niewykorzystany debet,bo
zrobilam cos dobrego!na wszystko trzeba
zasluzyc,urodzenie,wychowanie,troska,cierpliwosc!!ale samo podjecie
slusznej decyzji w sprawie zycia daje napewno spokoj sumienia!!a to
bardzo wiele....sama wiesz
>
>
> To jakiś fatalizm i nieupoważnione uogólnienia i uproszczenia.
Każdy
> jest kowalem własnego losu, i zarówno kobieta, która rodzi dziecko
> mimo przeciwności i ta dokonująca aborcji może być szczęśliwa lub
> nie w późniejszym życiu (ta z aborcją, mając jednakże wieką bliznę
> na duszy). I są tu na forum takie przykłady, np. historia Aniulki,
> która mimo aborcji jest szczęśliwa i ma do tego prawo.
>
> nie oogolnienia ale fakty ktore napisalo samo
zycie..cztasz,rozumiesz,czujesz, wiesz,...samo zycie..wiec po co je
komplikowac wlasnie blizna???

[maja_sara]

A czemu wrzeszczysz? W twoim poście aż gęsto od wykrzykników.

Ja się zgadzam z zero_0. Samo urodzenie dziecka, to jeszcze żadne
czynienie dobra. To czysta naura, na dodatek tak mało od nas samych
zależna. Urodzić, nakarmić i dać schronienie to...każda kotka
podwórkowa potrafi doskonale.

[magdalaena1977]

zero_0 napisała:
> Aborcja jest złem, ale urodzenie już czymś zupełnie
> naturalnym, konsekwencją wcześniejszego postępowania i nie można
> zapisywać sobie tego na koncie jako uczynione w swoim życiu dobro.
Zwłaszcza, że cały czas można się zastanawiać, dlaczego dopuściło się do
poczęcia dziecka w sytuacji, gdy nie czekali na niego kochający i stęsknieni
rodzice.

zero

[sylwusia87.0]

nie tylko niemowlak dostarcza rodzicom szczęścia i radości.Nie widzę powodu żeby
rodzić co 2 lata dziecko.Moge mieć jedynaczkę,która będąc w liceum zda maturę i
właśnie wtedy też będę dumną mamą.

nexlation

[sylwusia87.0]

bardzo ładnie napisałaś,aż łza się kręci w oku.

[oliwija]

z tego co pamiętam to byla tu kiedys taka dziewczyna ,kótra jasno
napisał ze wolałby zeby jej dziecko ( chyba córka ) sie nie
urodzila. Ale jak dobrze pamiętam nie trkatowala dziecka jako
bachora tylko dziecko . a wolała zeby sie nie urodzilo bo było
bardzo chore.....

[panda-1]

przeczytalam pytanie ale nie uzyskalam odpowiedzi na ktora czekalam,
mam wlasnie taki problem, o ktorym niestety nie mam czsu teraz
pisac. myslalam ze uzyskam odpowiedz a tu nic... ech tak mi ciezko
niedlugo opisze swoja sytuacje niech odpowie na to pytanie ktos kto
czuje sie... szczesliwy jesli jest ktos taki a nie ten kto tego nie
doznal...

[nextlain]

Opisz, proszę, chciałabym Cie zrozumieć. Widzisz, jak się już ma
dziecko, to ciężko przyznać, ż się żałuje że się je ma, i myślę, że
z czystym sumieniem nikt nie mógłby tego powiedzieć, bo dziecko to
bardzo męczące stworzenie, ale też dużo radości i miłości i trudno
powiedzieć, co przeważa. Nawet, gdy sie go nie chciało (jak w moim
przypadku), to jednak teraz nie mogę powiedzieć, że żałuję, nie mogę
też powiedzieć, że nie żałuję. Fakt zaistniał, koniec.Wiem, że to
pokręcone...

[kizdam47]

może i są, ale na pewno nie ja.

[aniulka8503]

Napisać ma ci ktoś kto jest szczęśliwy...
Ja jestem szczęśliwa...
I powiem Ci, że każda kobieta, która ma dla kogo żyć, która ma swoje
maleństwo i która każdego dnia odkrywa w nim nowe umiejętności,
uśmiechy, zabawy...każda jest szczęśliwa!!!
No w moim przypadku było tak, że my o syna staraliśmy się rok
czasu...Także moje dziecko jest po prostu moim cudem i zarówno ja
jak i każda kobieta mająca dzieci nie wyobraża sobie życia bez
nich...
A to, że dzieci krzyczą, biegają, uciekają, wylewają...to wszystko
jest naturalne
Ale wyrosną z tego
Ja dopiero wchodzę w ten etap...też czasami mam dość (chociaż
dziecko było moim największym marzeniem), ale zawsze sobie
przypominam jak go zobaczyłam pierwszy raz...jak przypomnę sobie
jego pierwszy uśmiech to wszystko mu wybaczam

[jasama3]

moja nie planowana, ale teraz nie wyobrażam sobie życia gdyby jej nie było

[woliwa1]

moja malutka moje największe szczęście, jest dla mnie wszystkim, pomimo że ma
przeszło roczek jest straszną łobuziarą i czasmi brakuje mi cierpliwości ale
nie wyobrażam sobie żeby jej nie było, to przede wszystkim ona dała mi siły po
tym co zrobiłam aby żyć, to dla niej staram się być lepsza, szczęśliwa, dziękuje
Bogu że ją mam, pa pozdrawiam Was mocniutko

Ech, no to jestem wyrodna matką

[zebra12]

Pierwszą ciążę planowałam i bez problemu w nią zaszłam a pierwszym razem. Gdy
mała miała około roku zaszłam w nieplanowaną ciążę. Wpadłam w panikę. Choć nie
było źle, miałam męża, pracował, ale ja studiowałam i wydawało mi się, że świat
mi się wali. Nie chciałam tego dziecka... Skakałam z łóżka, wariowałam, żeby
poronić. I... w 11 tygodniu poroniłam... Czy to była aborcja? Nie wiem... Czy ja
zabiłam swoje dziecko? Nie wiem...
Ale wtedy zdałam sobie sprawę, że życie jest kruche, ze ciąża to nie jest sprawa
łatwa i oczywista.
Uznałam, ze Bóg mnie ukarał, za to, ze tak bardzo nie chciałam swojego dziecka
Zaczęłam obsesyjnie myśleć o dziecku, chciałam odwrócić los. Zaszłam znów w
ciążę. I wiecie co? W 11 tygodniu maluch umarł! Umierał powoli, a na USG widać
było jak serce bije coraz słabiej...
Byłam pewna, że to kara za tamto dziecko.
Za pół roku znów zaszłam w ciążę - planowaną. Urodziłam córeczkę, ale bardzo
chorowała po urodzeniu i o mały włos jej nie straciłam... Uczyłam się boleśnie
pokory...
Minęły lata, małżeństwo mi się rozpadało. I właśnie wtedy zaszłam w nieplanowaną
ciążę! Załamałam się. Wiedziałam, ze usunąć nie mogę, bo miałam za sobą te
wydarzenia sprzed lat, poza tym uważałam się za osobę wierzącą. Postanowiłam
dziecko oddać do adopcji. Jak już wiecie mam cały czas namawiała mnie na
aborcję. Pierwsze jej słowa po moim porodzie to: "A nie mówiłam, żebys usunęła?"
Gdy urodziłam córkę i położono mi ją na brzuchu, czułam się dziwnie. Chciałam
uciec. Wydawało mi się, ze to jakiś koszmar. Że zaraz się obudzę i wrócę do
moich dzieci. To było jakieś obce. Nie oddałam małej do adopcji, postanowiłam ją
wychować. Ale nie cieszyłam się nią. Każdy dzień to była udręka. Gdy płakała to
i ja ryczałam i krzyczałam: "Na co mi to było!". Liczyłam godziny i dni, żeby
tylko była starsza. Wszystkim powtarzałam, że będę mieć znów 2 lata wyjęte z
życiorysu. Ale jakoś czas leciał. Widziałam coraz więcej radosnych chwil. Radość
starszych córek z małej. Przywiązałam się i pokochałam ją, ale teraz znów
przyszły wyrzuty, ze naraziłam ją na takie podłe życie, bez warunków, w
ciasnocie, w niepełnej rodzinie... Może jednak powinnam była ją oddać? Dla jej
dobra. Sama nie wiem, ale jestem na tym etapie. Teraz już bym jej nie oddała, bo
ją kocham, tak jak starsze dzieci, ale być może ją unieszczęśliwiłam.
W moim przypadku nie było więc nagłej miłości, były wyrzuty, złość na własną
głupotę
Teraz się cieszę tylko, ze dzieci mam zdrowe, zdolne, ale w przyszłość patrzę z
niepewnością i raczej ja czarno widzę.
Jedno wiem na pewno: ciąży bym już nie usunęła, choćby nie wiem co - nie piszę o
przypadku choroby, która byłaby śmiertelna dla dziecka. Natomiast adopcję bym
poważnie rozważała - dla dobra dziecka/dzieci.
I tak przez te przeżycia jestem wrakiem człowieka. Chciałabym znów być dzieckiem
i przeżyć życie na nowo... Bardzo bym chciała.

[aniulka8503]

zebro, twoja historia mną wstrząsnęła...
ale nie pisz, że jesteś wyrodną matką...to, że czasem się krzyczy na
dzieci i że razem z nimi się ryczy to jest chyba naturalne...
Nie wiem, czy Bóg cię ukarał...ja bym na to inaczej spojrzała...może
po poronieniu był zbyt krótki odstęp czasu do następnej ciąży...
Życzę ci wielu sił, abyś szczęśliwie wychowywała swoje dzieci...
Przykro mi, że matka powiedziała ci takie słowa...osoba na którą
liczysz nagle staje się kimś obcym od kogo najchętniej byś uciekła...
Najważniejsze, że jesteś i masz dzieci...
A jeśli chodzi o pieniądze...być może dzieci jako nastolatkowie będą
ci to wypominać...ale wydaje mi się, że jak już dorosną to
zrozumieją...
Ja kiedyś też zawsze mówiłam, że nie mają kasy itp. itd...
Ale dzisiaj jestem im wdzięczna za to, że wychowali mnie najlepiej
jak potrafili i mimo biedy jaka była stworzyli mi warunki do nauki...
Martwisz się o przyszłość dzieci...chodzi o studia?
Słuchaj, będą na tyle dorośli, że powinni zrozumieć, zresztą będą
gotowi do podjęcia pracy, a studiować zawsze można zaocznie i za
swoją naukę płacić...takie przynajmniej jest moje zdanie...

Dzięki Aniulka

[zebra12]

Dzięki za słowa pociechy. Może masz rację, że nie wolno się martwić na zapas. W
ogóle nie powinnam chyba pisać na tym forum, choć tak, jak wspominałam
wcześniej, sama nie wiem, czy swoim zachowaniem nie doprowadziłam do tego, co
się stało. A minęło już 10 lat od tego wydarzenia, bo to był 1998 rok. A dalej
stoi mi to przed oczami, bo jeśli nawet poronienie było bez mojej winy, to
raczej moimi staraniami o utratę ciąży nie pomogłam dziecku...

[aniulka8503]

Powiem ci tak: tutaj jest każda osoba mile widziana...pod warunkiem,
że nie wyzywa, nie obrzuca mięsem i nie jest wulgarna i bezczelna w
stosunku do innych kobiet...
Czy to twoja wina...tego nie wiesz, więc nie oskarżaj się skoro nie
masz pewności...To, że masz to przed oczyma...no trudno, niestety z
tym nie da się nic zrobić...a może za dużo o tym wszystkim myślisz???
Słuchaj minęło 10 lat...masz rodzinę, dzieci...troszcz się o to co
masz...staraj się być najlepszą matką na świecie...i nigdy, ale to
przenigdy nie pozwól, aby twoje dziecko usłyszało słowa które ty
usłyszałaś...
Wspieraj je, naucz się z nimi rozmawiać o wszystkim, traktuj ich jak
przyjaciół...może warto zmienić relacje między wami...może wtedy nie
będziesz się czuła wredna...
Życzę ci szczęścia i dużo sił, które na pewno się przydadzą ))
Taki prezencik pod choinkę ))

[1jula]

zebro, bardzo dużo ciąż dzis kończy się poronieniem i nie ma w tym
żadnej twojej winy. Ja mam dwoje planowanych dzieci i po obu
porodach też nie czułam oszałamiająej miłości. Dopiero sie jej
uczyłam. Być może przeszłaś depresję poporodową, zetknęłam sie z nią
u mojej przyjaciółki. Ryczała całymi dniami że nie chce tego
dziecka, potem obwiniała się że jest beznadziejną matką i tak w
kółko prawie miesiąc. Mój synek ma pół roku i te pół roku też mam
wyjęte z życiorysu. Dziś tak mi dał popalić, a potem córka jak
przyszła z przedszkola, że powiedziałam że sobie pójdę i nigdy nie
wrócę. Straszne słowa dla dziecka, prawda? Ale to znaczy, że każda z
nas ma w pewnym momencie dość, zwłaszcza jeśli nie ma pomocy. I nie
ma się co obwiniać.
Sytuacja materialna... Jak myslisz, które dzieci są bardziej
szczęśliwe, te bogate, które mają wszystko, oprócz uwagi rodziców.
Czy te biedniejsze, ale za to bogate miłością matki.
Jesteś dobrą matką, uwierz w to

[aniulka8503]

Jak myslisz, które dzieci są bardziej
> szczęśliwe, te bogate, które mają wszystko, oprócz uwagi rodziców.
> Czy te biedniejsze, ale za to bogate miłością matki.
> Jesteś dobrą matką, uwierz w to

Piękne i prawdziwe słowa

Swoją drogą Julcia cieszę się, że udało ci się wejść na dobrą
drogę

Z tą tylko różnicą

[zebra12]

Że ja tej ciąży nie chciałam. A gdy byłam w ciąży te 2,5 roku temu, to już
rozwodziłam się z mężem. Teraz jestem sama z 3 dzieci. Dlatego tak bardzo nie
chciałam tego dziecka. Wiedziałam, ze na mnie spadnie wychowanie, a przecież
muszę też pracować, bo dzieci trzeba utrzymać. To nie depresja, to proza życia.
A jednak nie mogłam oddać dziecka... Byłam więc podwójnie zła na siebie: raz, że
pozwoliłam sobie na zajście w ciążę (czyt. poszłam do łóżka), a dwa, że nie
miałam na tyle siły, by oddać dziecko. Jeszcze moja matka, która pilnowała mi
dzieci, gdy szłam do pracy, wciąz mnie dręczyła. Do dziś powtarza, ze trzeba
było usunąć. Fakt, ze teraz na nich spada pomoc nam, bo nie stać mnie na
opiekunkę... Czyli jestem nieodpowiedzialną, głupią babą, która ma dziecko, a
nie umie zapewnić mu warunków i się nim sama zająć. 8 grudnia dostałam
ostatecznie rozwód, choć nie mieszkać z mężem od lat. Na dodatek eks nie zgadza
się na podział majątku, zabrał wszystkie papiery, a my nie mamy gdzie mieszkać.
Bo mieszkanie, w którym przebywam zajmuję bez prawa lokatorskiego i mogę być w
każdej chwili eksmitowana.
Jak widzisz, tu nie chodzi o depresję, tylko realne spojrzenie na sytuację.
Od tej pory staram się być w dwójnasób odpowiedzialna za dziecko, które bez
swojej winy skazałam na takie, a nie inne warunki. Żyję bez seksu od 3 lat, żeby
znów się sytuacja nie powtórzyła i nie chcę mieć nawet cienia wątpliwości.
Kolejną rzeczą, którą dopiero planuję, jest założenie w sądzie sprawy o podział
majątku i zapewnienie dzieciom normalnego życia, bo teraz mieszkamy na 36 metrach.
A dzieci, coż, narzekają, ze ciasno, pytają czemu nie mamy swojego mieszkania,
większego itd. Nie są zadowolone. To jeszcze bardziej boli i wtedy myślę: skoro
to dla nich takie ważne, to lepiej by im było u innej rodziny, gdzie miałyby
wszystko. Moje dzieci mają teraz 12,9 i 2 lata.

[aniulka8503]

Wcale tak nie mów...
Zbliża się Nowy Rok...może to właśnie jest czas na nowe zmiany...
Teraz dzieci zadają takie pytania, a dlaczego nie ma na to i na
tamto...nie denerwuj się to przecież normalne...ty będąc dzieckiem
też pewnie tak mówiłaś...
Wiem, że czujesz się winna...ale przecież to nie jest
najważniejsze...
Najważniejsza est miłość, bo bez tego nie będziesz miała nic...
Tylko prawdziwe szczęście daje siłę do dalszej walki...a co jest dla
ciebie tym szczęściem??? Moim największym szczęściem jest mój
syn...i dla niego jestem w stanie zrobić wszystko!!!
No fakt, nie mamy takich aż problemów jak ty, ale też nie mamy
wesołej sytuacji finansowej...
U nas pracuje tylko mąż...niedawno kupiliśmy mieszkanie, spłacamy
ratę (1480), czynsz (415), prąd 80...
Mąż zarabia 2200...więc po przeliczeniu nam też wiele nie zostaje...
Fakt, że rok czasu mieszkaliśmy z moimi rodzicami i żyło się
cudownie...teraz mi też jest cieżko, bo nie stać mnie, żeby małemu
kupić jakąś zabawkę...jest mi ciężko, bo zawsze mówiłam sobie, że
zapewnię mojemu dziecku wszystko to , czego ja nie miałam...i powiem
ci, że czekam do przeprowadzki i chcę iść do pracy na
popołudnia...żeby w jakiś sposób pomóc mężowi...bo wiem, że jemu też
jest ciężko...pracuje po 10 godzin, a później jeździ i robi remont
naszego mieszkania...od miesiąca to widujemy się raz w tygodniu...
ale wiesz, oboje wiemy, że ten remont się skończy...że będziemy
znowu tworzyć normalną rodzinę...i to jest dla nas najważniejsze...
Jesteś silną kobietą...może właśnie nadszedł czas aby iść do kogoś
po pomoc...są różne instytucje...
Najważniejsze jest to, żebyś dawała dzieciom miłość i żeby one to
czuły...
Kiedyś usłyszałam, że dziecko to taka wieczna skarbonka...i dopiero
na starość zobaczysz czy dobrze inwestujesz...Tylko, żeby
ta "skarbonka" na starość ci się odwdzięczyła to musisz w nią teraz
dużo wkładać...i nie chodzi mi o pieniądze...uczyń ze swoich dzieci
osoby dobre, ciepłe wrażliwe i uczciwe...a na starość się na nich
nie zawiedziesz...
Ja właśnie tak staram się wychować mojego syna...narazie mi to nie
wychodzi bo mnie nie słucha, ale ma dopiero 11 miesięcy więc ma
prawo...
Ale zrobię wszystko, aby moje dziecko wyrosło na dobrego
człowieka...a do tego potrzeba wiele miłości i serca...Życzę Tobie
abyś znalazła siły i dała swoim dzieciom to, czego one tak naprawdę
potrzebują...WIELE MIŁOŚCI!!!

[magdalaena1977]

1jula napisała:

> Jak myslisz, które dzieci są bardziej
> szczęśliwe, te bogate, które mają wszystko, oprócz uwagi rodziców.
> Czy te biedniejsze, ale za to bogate miłością matki.

Nie podoba mi się stawianie takiej pozornej alternatywy.

IMHO w najlepszej sytuacji są dzieci, które wychowują się w szczęśliwej pełnej
rodzinie o dobrej sytuacji materialnej.

[1jula]

Tylko z obserwacji moich znajomych o różnym statusie materialnym
daje się zauważyć, że ci "bogatsi" gonią za pieniądzem i nie mają
czasu dla dziecka. Te dziei mają laptopy, wypaśne komórki, super
ciuchy i albo są zadufane w sobie (i nie są szczęśliwe, bo są
niezbyt lubiane przez rówieśników) albo są z nimi problemy
wychowawcze, bo na różne sposoby staraja się zwrócić uwagę rodziów.
Ci biedniejsi wiedzą że nie mogą dać dziecku tego co mają rówieśnicy
i staraja sie im to zrekompensować uczuciem. Takie dzieci może nie
mają super zabawek, ale mają rodziców, którzy zawsze mają dla nich
czas i są prawdziwymi przyjaciółmi.

[magdalaena1977]

1jula napisała:

> Tylko z obserwacji moich znajomych o różnym statusie materialnym
> daje się zauważyć, że ci "bogatsi" gonią za pieniądzem i nie mają
> czasu dla dziecka.
Może to kwestia ograniczonej próby ?
Bo z moich doświadczeń wynika , że jeśli ktoś jest zamożny to jest to efekt jego
poważnego podejścia do życia, studiów, pracy ... I w ten sam poważny sposób
podchodzi do relacji ze swoim dzieckiem - od poczęcia go w odpowiednim momencie,
po odpowiednią opiekę w ciąży, odpowiednie zabawki, razem spędzany czas itp.

Spotkałam się też (na szczęście zawodowo) z wieloma osobami, gdzie bieda (a nie
zwykły brak zamożności) była efektem innych problemów - np. alkoholizmu,
niemożności stworzenia udanego związku, zdobycia wykształcenia, utrzymania pracy
... A te problemy naturalnie rzutowały też negatywnie na relacje z dziećmi.

[5balbinka]

...Własnie!!! nawiązując do wypowiedzi Magdy...mając dzieci chcesz
je jaknajlepiej wychować...jak juz pisałam swoje wychowuję
praktycznie sama(tatuś daje tylko zły przykład)..i chcialabym to
zrobić jak najlepiej...ale w biedzie jest to trudniejsze,bo człowiek
zamiast cieszyć się obecnością dzieci...irytuje się tym,zamiast
opowiadać im zmyśloną bajkę o nich samych(staram sie)...np. na
dobranoc,myśli jak to jutro zaplanować dzień,jak nie popaść w
depresję...a tu jeszcze ta ciąża(((

[amika02]

nie raczej nie.są takie sytuacje, że szukamy rozwiązania
problemów.różne myśli przychodzą do głowy. jestem w trzeciej ciąży w
7 tygodniu, myślicie, że nie myślałam o usunięciu?
myślałam, chociaż mam męża, dużego synka, ale rocznego berbecia też
mam. jeszcze nie odpoczęłam, nie odsapnęłam, a znowu zaczną się
nieprzespane noce, problemy z kasą itd.
tylko, że mi pozwolono żyć, mama mnie nie zabiła.na dodatek wiem, że
ono we mnie żyje. moje dziecko chce tylko żyć. jest jedna prawda w
życiu- to Bóg ma prawo odbierać życie a nie my.
dletego już kocham tę moją kruszynkę, choć płaczę....
i niech nikt mi nie mówi, że to tylko zlepek komórek, bo tam we
mnie, żyje nowa dusza....

[magdalaena1977]

5balbinka napisała:
> ...a tu jeszcze ta ciąża(((
IMHO właśnie wyrazem odpowiedzialności jest niezachodzenie w ciążę, jeśli nie
pragniesz dziecka, nie masz dla niego dobrych warunków - a szczególnie
szczęśliwego związku, gdzie dziecko będzie się mogło wychować.