moja historia

[klaudynka16]

witam.
szukalam dlugo jakiegos miejsca, gdzie moglabym napisac o tym co czuje.
Maz mnie nie rozumie niestety.
2 miesiace temu dowiedzialam sie ze jestem w ciazy. Bylam przerazona ale i nawet szczesliwa. balam sie jak to bedzie bo oboje jestesmy mlodzi, maz pracuje ja studiuje i dorabiam sobie w weekendy.
niegdy przenigdy nie chcialam zrobic tego, co zrobilam. dlaczego? moj maz nie chcial, nie chcial tego dziecka, nie chcial nas, bo przeciez 3 tyg dziecko - to przeciez nie dziecko...
dla mnie bylo..
to byla moja mala córeczka, tak czuje...
po kilku roznowach, gdy nie rozumial w ogole tego co czzuje poddalam sie, nie mialam juz sily. wpadlam w takie odretwienie ze w ogole nic nie czulam, nic nie wiedzialam co sie dzieje. maz wszystko zalatwil, kupil tabletki ktore mialam tylko wziac..
nie chcialam tego ale przymuszal mnie psychicznie do tego, stal nade mna zebym je wziela, zebym ich czasem ie wyrzucila...
wiem juz ze mnie tak naprawde nie kocha...
niestety
gdy wszystko sie zaczelo, bylam z tym calkowicie sama... jego nie bylo, wychodzil, zostawial mnie w domu, nie rozmawial o tym co sie dzieje..
chyba ten bol bede pamietala do konca zycia. tylko nie ten fizyczny..
ten ktory byl w moim sercu.
2.02 - to dzien kiedy ja zabilam swoje dziecko
nie umiem sobie z tym poradzic.
nie umiem sie smiac, nie umiem zyc
nic mnie nie interesuje, meza unikam, nie chce miec z nim zadnego kontaktu
nie moge na niego patrzec
dla niego jakby nic sie ie zmienilo.
a dla mnie ..
jakbym sprzedala siebie, zabila swoje idealy, swoje przekonania, zabila siebie
jestem jak smiec.

[iktoto]

teraz wiesz jakiego masz meza, szkoda ze cena taka wysoka

[luckykasik]

bardzo Ci współczuję, poszukaj kogoś w swoim otoczeniu kto Ci pomoże w tych
trudnych chwilach - matka, siostra, przyjaciółka, psycholog?...ja Cię nie
osądzam i może nie powinnam doradzać, ale małżeństwo chyba już pokazało Ci
wyjściowe drzwi...życzę Ci siły by przetrwać i żyć dalej...postaraj się sobie
przebaczyć...

[nati1011]

Klaudynka, nie cofniesz czasu. Nie jesteśmy w stanie zwrócić ci
twojego dziecka. Ale ono przecież jest. Żyje - tylko, ze już po
lepszej stronie tego swiata. I wie, ze je kochasz i nie chciałaś
skrzywdzić. I razem z tobą płacze nad cierpieniem swojej mamy. Jak
można pocieszyć matkę, ktora straciła swoje dziecko? Cóż jest w
stanie ukoić jej ból i smutek? W towim sercu jest głeboka rana i
musisz dać jej czas na zagojenie. Nie pozwól, by twój maż zabił też
i ciebie. Jest tu wiele kobiet które kiedyś cierpiały jak ty, a dziś
potrafią sie śmiać i są - mimo wszystko - szczęśliwe. Ale to nie
stanie sie jutro czy za 3 dni. Daj sobie czas. Wypłacz wszystkie
łzy. Obmyj swoją ranę, bo tylko własciwie wyczyszczona rana moze sie
szybko i bez komplikacji zagoić.

I pisz. Tu, albo jak wolisz to zgłoś sie na Blizne (linka masz w
opisie forum). Obiecuję, że nie zsotaniesz z tym sama.

[misiwy]

Współczuje Ci z całego serca. Ja jestem 6 po aborcji i teraz dopiero
mogę o tym mówić spokojnie. Obwiniałam za to siebie, męża i teściową
za to, że mi nie pomogli gdy tak bardzo żle się czułam (fizycznie i
psychicznie) gdy byłam w ciąży. Być może wystarczyło by kilka
ciepłych słów. Mąż mnie nazwał głupią baba a teściowa
powiedziała : "dziecko ja Ci już nic nie pomogę, bo mam chore
serce". Mam dwójkę dzieci i cały dom na swojej głowie, bo mąż często
wyjeżdza. I to nie tak, że mój mąż albo Twój są źli. Oni są z innej
gliny, ponoć są z Marsa . Kierują się rozumem a my sercem. I tego
nigdy nie przeskoczymy...Ponoć są wyjątki ale jak to się mówi
wyjątek potwierdza regułę. Jeśli byś chciała popisać bezpośrednio
mogę Ci podać mój adres e-mail. Mogę Ci podać namiary na panią
homeopatkę i psychologa (Bielsko-Biała), to była jedyna osoba, która
wtedy mi bardzo pomogła, inny psychogowi tylko pogarszali sprawę.
Trzymaj się cieplutko, Majka

[zero_0]

Bardzo Ci współczuję, to koszmar. Wiem to z autopsji. Ja dokonałam aborcji
blisko 6 miesięcy temu. Tuż PO byłam w piekle, a teraz jest już znacznie lepiej.
Czas faktycznie goi rany, ale tak jak pisze Nati i inne dziewczyny trzeba czasu.
Oczywiście nigdy nie powrócisz do stanu PRZED, ale można PO żyć, nawet się
śmiać. Uwierz. Na Twojego męża nie mam słów. Chyba masz rację, to był egzamin na
jego miłość do Ciebie. Egzamin, którego nie zdał na 100%...

[spokofacet]

powiem od siebie jako facet. 9 lat temu... mieszkamy w wynajetej kawalerce
20mkw, mamy juz corke 4lata, mamy kupe dlugow, moja nowa praca po kilku
miesiacach bezrobocia, klotnie o wszystko i... test pozytywny. Wogole o aborcji
nie myslalem wtedy, ale swiat w jednej sekundzie stanal mi do gory nogami, bylem
przerazony wewnetrznie, zagubiony, jakby mnie cos porwalo; potem problemy z
kosmówką, idiotyczne decyzje lekarzy i poronienie... do tej pory ciagnie sie to
za nami, ale to moje przezycie od razu po testach to cos w rodzaju szoku. cale
to wydarzenie bylo dla mnie przyspieszonym kursem dojrzewania.

prosze daj mu szanse , moze dojrzeje, zrozumie. nie znam was, ale moge sie
domyslac, ze mogl dzialac w szoku.

badz madra i roztropna.

[mamaanieli]

przytulam Cię bardzo ciepło. a panu - męzowi to ja chyba osobiście nie
dałabym szansy... nie sądze, zeby "zrozumiał"... jak można ZMUSIĆ do
ZROZUMIENIA, że własne dziecko się kocha... nie potrafiłabym zaufać.
ale to ja. Tobie życzę wszystkiego, co dla Ciebie najlepsze.

[twoj_aniol_stroz]

Teraz, tak na szybko, po przeczytaniu Twojej historii jestem po
prostu wsrząśnięta, wstrząśnięta do głębi krzywdą jaka Ci się stała
i to od bardzo bliskiego człowieka. Brak mi słów... naprawdę jedyne
co teraz chciałabym zrobić to po prostu Cię przytulić i tak trwać...
bez słów, bo one nie są w stanie wyrazić co czuję...
A mąż... Ech, to takie trudne, bo z jednej strony rozumiem Twój ból,
smutek, żal i będę umiała zrozumieć jeśli zdecydujesz się go
zostawić... Spokofacet jednak madrze pisze, że jest szansa na zmianę
jego... ylko czy Ty będziesz miała siłę, aby czekać na tę zmianę?
Jestem do Twojej dyspozycji, jeśli chcesz pisać, zapraszam na
gazetowego... Pocieszające jest tylko to, że nie jesteś sama, bo
trafiłaś do nas... Przytulam Cię bardzo mocno...

PS

[twoj_aniol_stroz]

Masz już dostęp do Blizny

[klaudynka16]

dziekuje wam bardzo za wsparcie i za zrozumienie, to jest bardzo wazne ze moge gdzies napisac nawet, wyrzucic z siebie to, co jest tak gleboko schowane..
gleboko a jednak jak blisko...

[nextlain]

Bardzo Ci współczuję i będę pamiętać w modlitwie...
Wiesz, Spokofacet dobrze pisze, że mógł być wstrząśnięty i działać w szoku, ale
powiem Ci, że ojciec mojego dziecka, chociaż dużo młodszy i wiadomo-nie chciał
tego dziecka, ale nigdy nie namawiał mnie do aborcji...myślał raczej o oddaniu
dziecka na 3 lata do adopcji, aby zająć się nim jak już zgromadzimy chociaż
trochę pieniędzy... Ale nie kazał zabić. Więc jeśli Twój nie dość, że wybrał
najprostsze wyjście, to jeszcze Cię na siłę zmuszał, stosował terror
psychiczny...Chyba bym podziękowała za współpracę

[mamaanieli]

bardzo piękne słowa o wybaczeniu i dawaniu szanse. ale według mnie,
tak jak pisze nextlain, w tym przypadku jest to związek naznaczony
przemocą psychiczną. i jeśli ma się coś w nim zmienić, potrzebna
jest TERAPIA, świadomość kobiety, jak się bronić przed przemocą
psychiczną. on nie "dojrzeje" tak sobie, nie "zmieni się" cudownie
tak sobie. nie ma takiej możliwości po prostu. jesli nie wierzycie -
spytajcie jakiegolokwiek psychologa od terapii małżenstw. porady
typu "jakos to fajnie będzie" w przypadku gdy on wymusił na niej
zabicie ich dziecka, to nic innego tylko sankcjonowanie stanu
rzeczy! "dojrzewac" to on mógł. niejeden chłop buntuje przeciw ciąży
partnerki. dojrzewa do bycia ojcem, lub odchodzi. ale nie mylmy
braku dojrzałości z patologią!!! on zabił dziecko. zastanawiam się
dlaczego spokofacet bardzo często piętnuje dziewczyny, które
dokonały z różnych powodów aborji, a tego koszmarnego kolesia -
usprawiedliwia...
nie uważam, zeby z tej sytuacji małzenskiej, nie było wyjścia. może
i mąż nagle "się nawróci". ale według mnie - jeśli nie potrząsnęło
nim to, co zrobił, szanse na normalność w tej rodzinie, sa
minimalne.
na miejscu autorki wątku, gdybym chciała walczyć o rodzinę, udałabym
się najpierw na terapię, a potem - ewentualnie - na terapie
małżenską.

[spokofacet]

hej! chyba mnie z kims pomylilas. ja pietnuje kobiety po aborcji?!! no cos ty!?
rece mi opadly!!!! kiedy? gdzie? kogo?
z cala reszta sie zgadzam, ale z tym pietnowaniem to prosze wyjasnij o co ci chodzi.

[monia-1973]

He he moze dostało Ci sie za kolesia Prolifera heheh )bedzie
dobrze )

[mamaanieli]

no sorki. chyba i za prolifera, i za wzr. czy tam skp)) pozdrawiam i
przepraszam. troszke mnie poniosło guuupio. a.
ps. bo generalnie doprowadza mnie do szału jak facet broni faceta -
sukinkota. przepraszam.

[monia-1973]

Mamaanieli nie ma to jak "solidarność jajników" hi hi Pozdrawiam

[spokofacet]

ok. oberwalem za facetow. dla mnie koles jest oczywiscie szczurem i tchorzem;
nie bronie go, wskazuje tylko, ze byc moze jest szansa, ale to on musi szybko
dojsc do tego ze jest mieczakiem. jesli sie nie skapnie o co chodzi to nalezy
trzasnac drzwiami.
kazdy ma prawo siegnac dna, mylic sie, rzecz to ludzka.
zwlasza ze zyjemy w podlych czasach eskalacji zla i egoizmu. nie bronie go, nie
zwalam winy na jego zone. wina calkowicie w 100% jest po stronie faceta, jak w
wiekszosci przypadkow, kiedy jest brak wsparcia faceta.

[annulka.6]

Klaudynko powinnaś skorzystać z pomocy dobrego psychologa,Twój mąż
Cię bardzo skrzywdził i nie ma w tym Twojej winy!Początek ciąży-
pierwsze tygodnie jest bardzo ciężki i fizycznie (hormony) i
psychicznie, szczególnie gdy zamiast wsparcia i akceptacji
otrzymujesz cios. On się nie sprawdził przede wszystkim jako Twój
mąż, przyszły ojciec...żyjecie w dwóch światach. Nie zasłużył na
Ciebie,odebrał poczucie bezpieczeństwa, wykorzystał w najsłabszym
momencie...Nie wiem czy uda się uratować ten "związek",skoro jako
mężczyzna się nie sprawdził .Co będzie za kilka lat, na pewno nie
lepiej, czy będziesz go szanowała? Dusisz się swoimi emocjami,żalem,
bólem-musisz je z siebie wyrzucić. Bez względu na to,czy postanowisz
być z mężem dalej czy nie, powinnaś mu to wszystko wykrzyczeć.To co
niewypowiedziane ciąży najbardziej,nie wolno tego tłumić.Jesteś
wspaniałą, wrażliwą kobietą wykorzystaną w podły sposób. Uwierz,nie
ma tu Twojej winy. Skorzystaj koniecznie z pomocy psychologa, nie
pozwól się dalej krzywdzić.Ściskam Cię, wierzę,że sobie poradzisz.