Diabełki Charliego

[ralston]

Świat staje na głowie. Kobity napadają z nożem w ręku. Toż to strach do tańca
nieznajomą poprosić!

kiosk.onet.pl/art.asp?DB=162&ITEM=1151052&KAT=241

[freewolf]

ralston napisał:

> Świat staje na głowie. Kobity napadają z nożem w ręku. Toż to strach do tańca
> nieznajomą poprosić!

Szczerze – jak na ten kraj i jego „normy”, to jakoś mnie to nie zdziwiło.

[ralston]

freewolf napisał:

> ralston napisał:
>

>
> Szczerze – jak na ten kraj i jego „normy”, to jakoś mnie to n
> ie zdziwiło.


Jaki "ten" Wolfie? To jest nasz kraj. On jest nasz...

[alex.4]

mamy rownouprawnienie...
choc w tej dziedzinie to nie jest specjalnie pozytywne...
pozdr

[freewolf]

ralston napisał:

> Jaki "ten" Wolfie? To jest nasz kraj. On jest nasz...

Cytuję mojego znajomego: "Ani ten kraj mój, ani twój. On jest społeczny -
niczyj."
Nie napiszę, czy się z nim zgadzam, czy nie. Chcę sprowokować do dyskusji.

[alex.4]

jesli zyjemy w nim, to jest on nasz...
pozdr

[ralston]

alex.4 napisał:

> jesli zyjemy w nim, to jest on nasz...
> pozdr


Kalu Uche też w nim żyje...

[alex.4]

ale nie czuje sie z nim zwiazany...
Mnie zawsze w pewnym momencie zaczyna czegos za granica brakowac... dlatego
zawsze wyjezdzam na miesiac...
pozdr

[alex.4]

a wracajac do diabelkow...
znak czasu?????
pozdr

Twój kraj jest tu...

[ralston]

TANIEC AFGAŃSKICH GóRALI

Twój kraj jest tu gdzie ty jesteś, to jest twój kraj
twój kraj ma zapach twojego ciała
nie zabierajcie mnie ode mnie
nie zabierajcie mnie nigdzie
nie nie
kiedy zapach twego nieprawego ciała wypełnia pokój
a pokój kołysze się upity
a wspomnienia i cienie kręcą się i mieszają
po troszku uciekają, wymazują się wzajem
wtedy tańcz
tańcz niecierpliwie
tańcz taniec afgańskich górali
wspomnienia tułaczki wracają
wspomnienia tego szaleństwa
tego rozstania
wracają po trochu
i ziąb bezdomności wraca
przychodzi do mego pokoju
pod mój sufit
chce mnie zabrać
O moje wspomnienia, ojcze, dziadku, wujowie i stryjowie,
ogrody i stawy Tabryzu
O smutku mojej matki w letni wieczór
O moje wspomnienia,
wspomnienia mojej tułaczki
nie zabierajcie mnie ode mnie
nie zabierajcie mnie nigdzie
nie nie
kiedy pachnie maciejka i granaty i pigwa i dziki rabarbar
i moja ciotka i szafran i pomarańcze i mój wujek i rahatłukum,
rahatłukum co mnie kołysze
O me kochane kołyszące rahatłukum

Moja babcia nie żyje, ciotki nie żyją i stryj też nie żyje
część was nie żyje we mnie
więc czemu pachniecie życiem?
czemu jest jeszcze oddech życia w mojej piersi?
nie pozwól im zabrać mi oddechu
nie pozwól im mnie ściąć
moja nieprawa miłości, nie pozwól im
nie puszczaj mnie ze swych objęć
włosy na twej piersi są miękkie
moja głowa zawsze ku niej się skłaniała
ku temu krajowi spokoju, krajowi wiecznego kwietnia
pozwól mi tu zostać,
pozwól mi tu zostać na zawsze
objęcia twojego kraju
objęcia wiersza
kraju matki
kraju wiersza
moja nieprawa miłości,
nie pozwól im zabrać mnie od ciebie
nie pozwól im, nie
nie zabierajcie mnie nigdzie


/Ziba Karbassi/

[alex.4]

a propos zapachow... podobno starsi anglicy lubia przyjezdzac do Polski, bo
opalanie weglem kamiennym wydaje specyficzna won, won, ktora kojarzy sie im z
dziecinstwem...
pozdr

[freewolf]

Opowieść pewnego emigranta
(Jacek Kaczmarski)

- Nie bój się, nie zabraknie. To krajowa czysta.
Ja, widzisz, przed wojną byłem komunista,
Bo ja chciałem być kimś, bo ja byłem Żyd,
A jak Żyd nie był kimś, to ten Żyd był nikt.
Może stąd dla świata tyle z nas pożytku,
Że bankierom i skrzypkom nie mówią - ty żydku!

Ja bankierem nie byłem, ani wirtuozem,
Wojnę w Rosji przeżyłem, oswoiłem się z mrozem
I na własnych nogach przekroczyłem Bug
Razem z Armią Czerwoną, jako Politruk.
Ja byłem jak Mojżesz, niosłem Prawa Nowe,
Na których się miało oprzeć Odbudowę.

A potem mnie - lojalnego komunistę
Przekwalifikowali na manikiurzystę.
Ja kocham Mozarta, Bóg - to dla mnie Bach,
A tam, gdzie pracowałem - tylko krew i strach.
Spałem dobrze - przez ścianę słysząc ludzkie krzyki,
A usnąć nie mogłem przy dźwiękach muzyki.

W następstwie Października tak zwanych „wydarzeń”
Już nie byłem w Urzędzie, byłem dziennikarzem.
Ja znałem języki, nie mnie uczyć, jak
Pisać wprost to, co łatwiej można pisać wspak.
Wtedy myśl się zgodziła - niechcący być może,
Żem się z krajem tym związał - jak mogłem najgorzej.

Za tę hańbę zasługi - Warszawa czy Kraków -
Gomułka nam powiedział - Polska dla Polaków.
Już nie dla przybłędów Pospolita Rzecz -
Wiesław, jak Faraon, popędził nas precz.
I szli profesorowie, uczeni, pisarze,
Pracownicy Urzędu, szli i dziennikarze.

W Tel Awiwie właśnie, zza rogu, z rozpędu
Wpadłem na byłego kolegę z Urzędu
I pod Ścianę Płaczu iść mi było wstyd -
Czy ja komunista, czy Polak, czy Żyd?
Nie umiałem, jak on, chwały czerpać teraz
Z tego, że się z bankruta robi bohatera.

Wyjechałem. Przeniosłem się tutaj, do Stanów.
Mówią - czym jest komunizm - ucz Amerykanów.
Powiedz im, co wiesz, co na sumieniu masz,
A odkupisz grzechy i odzyskasz twarz.
A ja przecież nie umiem nawet ująć w słowa,
Jak wygląda to, com - niszcząc - budował.

I tak sam sobie zgotowałem zgubę:
Meloman - nie skrzypek, nie bankier - a ubek,
Oficer polityczny - nie russkij gieroj.
Ani Syjonista, ani też i goj!

Jak ja powiem Jehowie - Za mną, Jahwe, stań,
Z tą Polską związanym pępowiną hańb!
Jak ja powiem Jehowie - Za mną, Jahwe, stań,
Z tą Polską związanym pępowiną hańb!

[alex.4]

M.Staszczyk pisal warszawe w Londynie, gdzie pracowal w jakies knajpie. Kiedy
byl 8 miesiecy w Londynie zapadl na tesknote za rodzinnym miastem...
pozdr