Wokulski i hydraulik - Kofta po nowemu kończy '...

[Gość: królik Czekh]

Co to? Konkurs dla gimnazjalistów?

Kofta - wielka pisarka gazety wybiorczej

[Gość: o90]

tylko jakos tworczosc sznownej pani Kofty umknala szeokiemu gronu
pozawybiorczych czytelnikow
no ale po takiej akcji to pani Kofta zapewne zostanie mianowana przez
nadredaktora na autorytet tfu moralny.
katastrofa...

[perculator]

SUPER!
Ale nie polskie, bo wyrazne i szczesliwe zakonmczenie z moralem. Tradycyjnie
Polacy tego nie lubia. Wola symbole i nigdy nie wiadomo o co chodzi.
Brawo dla Kofty.

[alaster]

Jedyne, prawdziwe i skrzętnie ukrywane przed wszystkimi zakończenie Lalki jest
następujące; Wokulski oczywiście nie popełnił samobójstwa, chociaż nie z
powodów tchórzostwa, lecz z zupełnie innych, racjonalnych przyczyn. Zraniona
miłość własna sklepikarza wyzwoliła w nim samym uczucia wyższe. W tej jednej
chwili gdy zrozumiał jak perfidnie został oszukany, wykorzystany przez puch
marny, przeszedł metamorfozę, co nie powinno nikogo dziwić. Chodził przez cały
tydzień jak struty z kąta w kąt, rozmawiał ze ścianami, zwierzał się do lustra,
konsultował z kredensem i komodą, aż w przebłysku olśnienia, a miało to miejsce
dnia siódmego, pozbył się balastu własnego egoizmu, egocentryzmu. Pojął
wreszcie na stare lata, że jest jedynie trybem w maszynie ewolucji
cywilizacyjnej, a sama maszyna jest dużo ważniejsza jako całość od pojedynczego
elementu. Doświadczony spekulant w konsekwencji 7-mio dniowych rozmyślań nad
problemami egzystencjalnymi zrezygnował definitywnie z dążenia do zaspokojenia
własnych przyjemności i postanowił poświęcić się dla dobra ludzkości, dla dobra
całego globu, nawet Pigmejów i Eskimosów z którymi nigdy wcześniej nie
korespondował. Z tego też powodu, po spieniężeniu posiadanego majątku nie
wyjechał na Seszele, aby doznawać rozkoszy cielesnych, prażyć się na słońcu,
wylegiwać pod palmami z Krwawą Merii w prawej ręce i pośladkiem lokalnej
śliczności w lewej, lecz dał nogę do Krakowa. W Krakowie, w tajnym spotkaniu z
uczestnictwem konspiranta Radka, przekazał osobiście wszystkie fundusze jakimi
dysponował Włodzimierzowi Iliczowi na potrzeby rewolucji proletariackiej.
Oczywiście Włodzimierz był wniebowzięty, w końcu ktoś musiał sponsorować wydruk
broszurek propagandowych, hotele i bilety kolejowe, kawiarniane spotkania i
znaczki na listy wysyłane przez wodza. Skąd Lenin mógł przypuszczać, że jego
giermek i pilny uczeń Stalin tak gładko obrobi bank w Tiflisie i napompuje kasę
do sakiewki partii? Ostatecznie Wokulski udał się w ślad za wodzem do Zurychu,
gdzie sumiennie i lojalnie wywiązywał się z powierzonych mu obowiązków lokaja,
i gdzie, podobnie jak Lenin , ale dużo wcześniej, zszedł z ziemskiego padołu
łez i udręki, zarażony tą samą wstydliwą chorobą.

Wobec powyższego, z uwagi na doniosły wkład sklepikarza w rozpowszechnianie
idei komunizmu oraz ślepe zaangażowanie w umacnianie fundamentów partii
wnoszę o wycofanie Lalki z listy lektur szkolnych, proponując w zamian bilet
na Gwiezdne Wojny lub Mtrixa.

moje zakończenie lalki

[anna_nowak13]

TOM IV

Rozdział I
Dylemat Szlangbauma


Zbliżał się koniec zimnego października. Szlangbaum, który miał oddać
Wokulskiemu sto dwadzieścia tysięcy rubli na początku tego miesiąca, nie wydawał
się był bardzo przejęty brakiem wieści o Stanisławie. Zaczynał mieć nawet
nadzieje na obradzanie owym kapitałem przez jakiś czas bez procentu dla czystego
zysku. Myśli tego typu zaprzątały mu głowę bardzo często. Miał świadomość, że
już teraz nikt go nie sprawdzi. Rzecki nie żyje, Łęcki również, Ochocki wyjechał
do Paryża. Z drugiej jednak strony bał się nagłego zjawienia Wokulskiego i nie
chciał wyjść na zdrajcę. Jego sklep dobrze prosperował, interesa szły
doskonale. Udało mu się nawet zwiększyć zyski o dwa procent. Przyjął kilku
nowych subiektów, rozbudował skład, zwiększył liczbę zamówień. Jego cała
filozofia handlu zamykał się w zdaniu, które zwykł mawiać do subiektów:
- Wy musicie pamiętać, jeżeli towar potrzebuje kosztować tyle, to wy nie
możecie sprzedać go za mniej.
Cieszył się z pomyślnie idących interesów. Przypominał sobie, że miał
wątpliwości co do kupna sklepu, lecz teraz, jest już pewnie, że zrobił dobry
interes. Zastanawiał się czasami co stało by się, gdyby Wokulski chciał odkupić
z powrotem sklep. Jednak ta myśl nie była dla niego długo zmartwieniem.
Powracał we wspomnieniach do chwil, kiedy to mógł go obserwować.
- Wydawało mi się zawsze, że Stach nie potrafił usiedzieć w sklepie. Ciągle
gdzieś ganiał, coś załatwiał, miał, niezrozumiałe dla nikogo, pomysły i wolał je
realizować niż spędzać cały swój czas na bezczynnym siedzeniu. Stach nigdy nie
martwił się o interesa, ale ... miał Ignacego. Jednak zawsze był niespokojnym
duchem. Teraz też, niewiadomo gdzież się podziewa, znaku życia nie da. Pewnie
znowu w drodze.
Z biegiem czasu coraz rzadziej myślał o Wokulskim.
Upłynęło pięć lat. Szlangbaum był szczęśliwym mężem i ojcem trzy – letniej córki
- Sary. Sklep doskonale prosperował, nie musiał się on martwić o dochody.
Mieszkał z rodziną w kamienicy niedaleko swojego sklepu. Żonie często powtarzał :
-Ty musisz wiedzieć, nie pilnowane interesa nie muszę przynieść zysku.
Z pieniędzy, które był winien Stachowi, nie zrobił ostatecznie pożytku. Pokusy
była wielka, ale sumienie nie pozwoliło mu na to. Obiecał sobie, że gdy otrzyma
jakiekolwiek wieści o Wokulskim postanowi co zrobić z pieniędzmi. Póki co
czekały, tak jak się umawiali.
Wiódł spokojne życie, ale był z niego zadowolony.
Była wiosna. Szlangbaum, jak zwykle po zamknięciu sklepu, wrócił do domu, usiadł
w swoim gabinecie i sprawdzał rachunku. Jego prace przerwało pukanie do drzwi.
Do pokoju wszedł służący i wprowadził młodą kobietę. Ubrana była skromnie, ale
elegancjo. Miała długą szarą suknie z efektownym kołnierzem. Spod ciemnego
kapelusika wystawały jasne bujne włosy. Oczy miała bardzo wyraziste, niebieskie,
duże. Na szyi wisiał sznur korali Zręczne oko kupca oceniło wysoko ich wartość.
Jej kształtną figura podkreślał biały pasek do sukni. Była niewątpliwie piękną
kobietę.
-Dzień Dobry. Czy mam przyjemność z panem Szlangbaumem? - powiedziała nie dając
zaanonsować się służącemu.
Szlangbaum przez chwile nie mógł nic powiedzieć. Zastanawiał się, kim jest owa
kobieta i w jakiej sprawie się tu zjawiła. Minęła dłuższa chwile zanim był w
stanie powiedzieć cokolwiek.
-Dzień Dobry! Tak to ja. W czym mogę pani pomóc.
-Jestem w z polecenia pewnego mężczyzny, pana dawnego znajomego. Owy mężczyzna
prosi o pomoc i posyła panu pod kilkudniową opiekę młodego chłopca – kobieta
zawołała chłopaka i wskazała na niego palcem – To jest Zygmunt, mam 5 lat i jest
synem pańskiego znajomego.
Na twarzy Szlangbaum malowało się zdziwienie. Piękna kobieta mówiła dalej:
-Pański przyjaciel powraca do kraju po długiej podróży. Prosi pana o opiekę nad
synem do czasu załatwienia formalności, gdyż niemożliwym jest ciągnięcie ze sobą
tak małego dziecka. Jest pewien, że może panu zaufać. Po chłopca przyjedzie
najdalej w przyszłym tygodniu – kobieta mówiła szybko, lekko się uśmiechając.
-Teraz najmocniej przepraszam, ale czas mnie nagli – ucałowała chłopca serdecznie:
- słuchaj się pana, tatuś niedługo po ciebie przyjedzie.
Opuściła pokój prawem biegnąc. Szlangbaum chciał jeszcze cos powiedzieć, ale ...
nie zdążył.
Wyjrzał przez okno, ale zobaczył już tylko jak kobieta wsiada do powozu. Pobiegł
natychmiast do żony i opowiedział jej o zdarzeniu.
- Przede wszystkim trzeba małego połozyć spać, jest już późno. Jutro zastanowimy
się nad osobą twojego dawnego przyjaciela.
Poszła do gabinetu, wzięła chłopca za rękę i zaprowadziła do pokoju gościnnego.
Tam przygotowała mu posłanie, położyła i poczekała, aż zaśnie. Gdy wróciła
zastała męża śpiącego w fotelu. Nie chcąc go budzić przykryła go kocem i sama
udała się na spoczynek.
Następnego dnia Szlangbaum nie mógł skupić się na pracy, myślał, analizował,
przypominał sobie, ale nie przychodził mu na myśl żaden przyjaciel, który ma
wyjechał z kraju. Nie przypominał sobie, żadnego listu, w którym byłaby
wiadomość, o potomku. Nie wymyślił też nic przez kolejne dni. Pozostawało mu już
tylko czekanie na tatusia podrzutka

Rozdział II
Powrót tatusia
Minęło kilka dni od czasu, kiedy piękna dama zrobiła zamieszanie w domu
Szalangbauma. Mały Zygmunt wypytywany o rodziców mówił tylko:
- Tatuś ma takie wielkie biuro i jest w nim wszystko. On cały czas coś tam robi.
Ani Szlangbaum, ani jego żona nie mieli pomysłów na zajęcie tatusia. Mały mówił
dużo, głównie jednak do Sary. Dzieci bawiły się razem całymi dniami.
Dokładnie tydzień po wizycie Szlangbaum ponownie gościł kobietę. Wprowadzona do
pokoju rozpromieniona spojrzała na Zygmunta. Mały podbiegł do niej:
- Mama, mamusi – uściskał ją – Mamusiu, gdzie tatko?
- Chwileczkę, najpierw muszę wyjaśnić coś temu panu, dobrze? Tatuś zaraz przyjdzie.
Zbliżyła się do Szlangbauma i pełnym wdzięczności głosem powiedziała:
- Dziękuje za opiekę nad synem, mąż mój, na pewno to panu wynagrodzi – podała mu
rękę.
- Jeżeli można zapytać: kiedy zjawi się szanowny mąż? – zapytał, nie chcąc wydać
się, że nadal nie wie, kim on jest.
- Julian, jeszcze coś załatwia, ale będzie tu lada moment
- Julian? Julian Ochocki? – Szlangbaum nie panował nad emocjami
- Tak ... Ojej! Przepraszam najmocniej. Czyżbym na początku nie powiedziała kim
jestem? To wszystko przez to roztargnienie i pośpiech. Pociąg nie mógł na mnie
przecież poczekać. Najmocniej przepraszam. Nazywam się Maria Ochocka. Mam
nadzieje, że wybaczy mi pan mój nietakt.
Po pokoju wszedł służący:
-Jakiś pan chce się z panem widzieć. Mówi, że nazywa się Ochocki. Wprowadzić?
Szlangbaum przytakną i zbliżył się do drzwi. Wszedł Ochocki.
- Witaj przyjacielu! – powiedział i uścisną mu przyjaźnie rękę. – Widzę żona
mnie wyprzedziła, prawda, że przecudna? Wracamy prosto z Paryża, ale mów, mów co
u ciebie? Jak interesa? Widzę i twoje życie dobrze płynie, żona, dziecko – mówił
przyglądając się rodzinie Henryka – mówże, bom ciekaw.
Szlangbaum cały czas przypatrywał się gościom, nie mogąc się nadziwić. Wyrywając
się z odrętwienia polecił podać kolacje – pewnie jesteście głodni, zmęczeni.
Usiądźcie, zaraz się posolicie. Julian skąd pomysł powrotu do kraju? Jakieś
kłopoty?
- Ależ skądże. Wracam, bo wspólnie z Marią mamy projekty maszyny latającej. Tak,
tak. Maria, jest kobietą, która wierzy w postęp nauki. Jest ogarnięta swoimi
ideami, ceni wartość człowieka mierzona jego wiedzą i pożytkiem. Pewnie
zastanawiasz się gdzież znalazłam to cudo? Spotkaliśmy się na jednym z
wykładów na paryskim wydziale nauki.
- Jestem Polką, do Paryża przyjechałam specjalnie na ten wykład wraz z ojcem.
Chce pomagać ludziom pożyteczna pracą.
- Chcemy tutaj pokazać nasze wspólne wynalazki i podbić rynek. Maszyna latająca,
jeżeli rzeczywiście uda nam się ja stworzyć, powinna również być dziełem Polaków.
- Jestem pod

moje zakończenie lalki II

[anna_nowak13]

- Ależ skądże. Wracam, bo wspólnie z Marią mamy projekty maszyny latającej. Tak,
tak. Maria, jest kobietą, która wierzy w postęp nauki. Jest ogarnięta swoimi
ideami, ceni wartość człowieka mierzona jego wiedzą i pożytkiem. Pewnie
zastanawiasz się gdzież znalazłam to cudo? Spotkaliśmy się na jednym z
wykładów na paryskim wydziale nauki.
- Jestem Polką, do Paryża przyjechałam specjalnie na ten wykład wraz z ojcem.
Chce pomagać ludziom pożyteczna pracą.
- Chcemy tutaj pokazać nasze wspólne wynalazki i podbić rynek. Maszyna latająca,
jeżeli rzeczywiście uda nam się ja stworzyć, powinna również być dziełem Polaków.
- Jestem pod wrażeniem. Życzę wielkiego powodzenia. Powiedzcie mi, nie wiecie co
się dzieje z Wokulskim . Nie mam od niego żadnych wieści. Żyje jeszcze?
- Wokulskim ... stary romantyk ... Długo jeszcze nie mógł zapomnieć o Izabeli.
Jeździł po świecie i próbował wszystkiego. Przez jakiś czas pracował z nami,
wydawało się, że nauka jest jego przeznaczeniem, ale widocznie tak nie było. Po
pewnym czasie, nie wiadomo dlaczego zrezygnował. Cały czas śledził losy Izabeli.
Jednak zaprzestał tego dowiadując się, że wyszła za maż za Starskiego. To był
chyba koniec jego wielkiej miłości. Już nigdy więcej nie o niej wspominał.
- A czymże zajmuje się teraz?
- Teraz?! Ty nic nie wiesz? Jakieś dwa miesiące temu i on powrócił. Jest w
Warszawie. Zdał sobie sprawę, że najszczęśliwszym był będąc kupcem. Miał tu
ponownie otworzyć swój sklep. Jeszcze tego nie zrobił?
- Nic mi o tym nie wiadomo. Gdzie można go znaleźć.
-Nie wiem, to on miał mnie znaleźć, gdy i ja przyjadę, ale nie martw się.
Wokulskim miał w planach skontaktować się z tobą, więc na pewno to zrobi, tylko
musi się najpierw urządzić.
Długo tak jeszcze rozmawiali, o Paryżu, Warszawie, nauce i interesach. Rozstali
się późna porą.

Rozdział III
Odezwał się Wokulski
Po kilku dniach istotnie zjawił się Wokulski w sklepie w Szlangbauma. Stanisław
opowiadał mu o swoich planach otwarcia sklepu. Zapytał go, czy pamięta o
pieniądzach, które miał mu kiedyś oddać. Henryk istotnie pamiętał i był gotów
oddać je Wokulskiemu, ten jednak nie chciał zwrotu pieniędzy.
- Jestem bardzo zadowolony, ze uczciwie pilnowałeś mojej własności. Nie chce
tych pieniędzy, nie potrzebuje ich. Mam plany, ale i mam na nie fundusze.
- Na czym się dorobiłeś?
- Pieniądze zdobyłem na wykładach naukowych i wynalazkach.
- A twoje plany? Co zamierzasz? Gdzie ten sklep?
- Sklep nie będzie taki zwykły. Zamierzam sprzedawać w nim książki. Wiem, że
nie byłby to bardzo opłacalny interes , gdybym sprzedawał tylko literaturę
naukową. Zamierzam również sprzedawać tam książeczki dla dzieci, młodzieży i
romanse dla arystokratek. Chce żeby mieścił się niedaleko łazienek. Co o tym
myślisz.
- Spróbuj. Zawsze robiłeś to co chciałeś. Ja nie widzę w tym przyszłość, ale
jeżeli ty widzisz ... Po prostu spróbuj.

Gosia Braunek była najpiękniejszą kobietą

[gniewek.113]

polskiego kina. Niesamowicie śliczna była :)

A może pan Kofta by Prusowi grób wylizał.....

[Gość: patthecat]

...bo albo coś się napisze samemu, albo się żywi trupami, ale ten gatunek
zwierzęta hiena się nazywa....

Lalka nie nalezy do wielkiej literatury

[Gość: joanna]

cokolwiek by wam w szkole wmawiali...

Poza tym - nie jest to na pewno Pismo Swiete wymagajace takiego naboznego
stosunku.

[Gość: Pegaz]

> cokolwiek by wam w szkole wmawiali...

mnie tam w szkole nikt nie wmawiał, że "Lalka" to wielka literatura. Po prostu
sam sobie oceniłem dzieło jako wielkie po jego przeczytaniu :)

> Poza tym - nie jest to na pewno Pismo Swiete wymagajace takiego naboznego
> stosunku

ale o szo chodzi ??

Wokulski i Suzin podpisali umowe o wybudowaniu

[Gość: Rzecki]

nowego ropociagu do Polski.Okazalo sie,ze Suzin jest nieslubnym dzieckiem
Napoleona Bonaparte z okresu kampanii Moskiewskiej-Prezydent RP powolal
Wokulskiego na szefa Rady Krajowej d/s gospodarki paliwami i bezpieczenstwa
energetycznego.

Proszę więc jeszcze

[Gość: [e-mail]]

dopisać nowe zakończenie do nowego testamentu. Niech będzie bardziej poprawny
politycznie. Niech sie nazywa "Najnowszy"

[Gość: Kanus]

A może jeszcze dopisać nowe zakończenie do nowego testamentu. Niech będzie
bardziej poprawny
politycznie. Niech sie nazywa "Najnowszy"

[Gość: A POTEM WOLULSKI,]

IZABELA, RZECKI, WĘGIEŁEK, HRABINA, KLIENCI SKLEPU I CAŁA SPOŁECZNOŚĆ WARSZAWY
ZGOENIE PRZEPROSILI ZA JEDWABME, ZAWOŁALI SANTO SUBITO, POSZLI NA PARADĘ
RÓWNOŚCI I ŻYLI DŁUGO I CNOTLIWIE W "DEMOKRATYCZNYM PAŃSTWIE PRAWA" I WSZYTSKIE
AUTORYTETY MIAŁY W SKLEPIE SW ZNIŻKĘ 25PROCENT ZA WYWALCZENIE DEMOKRACJI,
NASZEJ CUDOWNEJ DEMOKRACJI, UPAJAM SIĘ DEMOKRACJĄ, OSCYPKIEM BO DEMOKRACJA
POZWALA NA OSCYPEK, TO TYLKO W DEMOKRACJI MOŻLIWE, JAKIE TO PIĘKNE

[blade1985]

piekno lalki polegalo na jej zakonczeniu:P to byl utwor ktory smialo mozna
nazwac romantycznym choc powstal w zupelnie odmiennej epoce i dlatego
zakonczenie bylo takie nie inne ale ludzie nie lubia nieszczesliwych zakonczen
nie wspominajac juz o tajemnicach i niedomowieniach:P wiec dostali oni swoje
zakonczenie:P

[Gość: lea]

"Lalka" to najlepiej napisana powieść pozytywizmu, więc warto pobawić się
postmodernistycznie i pokonwersować z Prusem. W końcu był geniuszem.

W porównaniu z Chwinem - duzo lepsze

[Gość: mól książkowy]

jako żart - moze być, nawet zabawne.
Chociaż zgadzam się z tymi, którzy uważają, że zakonczenie Lalki raz zostało
napisane i zmieniać nie ma po co.
Ale w obu tekstach (Chwina i Kofty) widać od razu kto ma dobre pióro a kto
zwyczajny grafoman. Co ciekawe - nie wszystkie teksty Kofty ukazują lekkość
pióra, bywaja niestrawne albo wydziwione. Ale ten - jako żart - niezły.

[Gość: Donavan]

Suppper. W koncu optymistyczne zakonczenie, czlowieka ktory ma zylke do
interesow, potrafi robic pieniadze ale ma te nasze kompleksy polskie, ze jest
niskiego stanu i glupieje przed byle jaka baba ktora nos zadziera. Tamto
zakonczenie lalki g...wnu warte, typowo polskie, bezmyslne - ot taka glupia
tragedia europejskiego romantyzmu, gdzie bez cierpienia, bez trupow, ani rusz.
Powiedzcie mi jakie wzorce do nasladowania w starej Lalce? A ja mysle, ze
zadne, tylko takie co to pokazuja zwichrowane charaktery do nasladowania. Nowe
zakonczenie lekkie zyciowe i w koncu takie co to Po Rozum do Glowy. Ja mysle,
ze generalnie Lalka nic dobrego naszemu spoleczenstwu nie dala. Znow te same
wyswichtane maxymy, ze "pieniadze szczescia nie daja", ze lepiej skromnie zyc,
ze lepiej sie nie wysilac aby przez zycie przejsc. Najlepiej do mordowni na
piwo, schlac sie gdzies i uturzac w zygowinach. Dobrze, ze ktos wpadl na dowcip
takiego zakonczenia, aby pokazac nonsensy zakompleksionego i wiecznie
nieszczesliwego Polaka.

[Gość: Donavan]

Prusa tak naprawde poznalem jakie dwa miesiace temu, kiedy zajrzalem do
antykwariatu na starym miescie. Podrzucila mnie tam dorozka. Zarzucilem
peleryne na ramiona, rozpialem parasol bo zaczelo padac. Byl juz zmierzch. Wial
chlodny wiatr. Jeszcze slyszalem w oddali kopyta konia uderzajace o bruk kiedy
wszystko ucichlo. Zpukalem wiszacym zelazem w debowe drzwi.... Po chwili
uslyszalem stapania...Zaskrzeczal zardzewialy zamek w drzwiach,
zatrzeszeszczaly stare debowe drzwi kiedy to ze swieca w reku zobaczylem Zyda w
w czrnym kapeluszu i z dluga broda, ktory mi sie bacznie przygladal, po czym
unizenie skinal glowa abym wszedl do srodka. I tam, przy lampie naftowej
zobaczylem go.....Z poczatku nie mogle rozpoznac... Jednak po chwili gdy
zblizylem sie, spojrzalem..., to wiedzialem ze to Pan Szanowny Prus - Listy z
Ameryki. Wzialem do reki, zaglebilem sie w porwanym skorzannym fotelu. Zyd
przynisl i postawil na stliku przy fotelu i regale z ksiazkami druga swiece, co
znacznie ulatwilo czytanie. Jenak po chwili czcionki sie zamazywaly wiec
zmuszony bylem nalozyc druciane okulary... I mimo iz znalem Prusa juz od wielu
lat to dopiero Listy z Ameryki przyblizyly mi jego dusze, jego mysli, jego
calego memu jestestwu...Wtedy sie zorientowalem, ze Prus to dobry kolega z lawy
szkolnej, nie tylko swietny pisarz, ale kolega od biwakow, kolega od salonow,
kolega od wedkowania i od polowan. Towarzysz od kielicha, od podrywania,
humorysta i kobieciaz, sprawozdawca, mentor-doradca. Czytajac go dotychczas to
takiego jak w Listach do Ameryki to jeszcze go nie znalem. Do milego zobaczenia
Szanowny Boleslawie.

[moon55]

Producenci kiczu ciagle zywi.

Wokulski Zostaje Prezydentem

[Gość: Gość]

I czerwoną hołotę wyganina z kraju na plecach moherów!

[Gość: gra_tka]

Nie psujcie najlepszej polskiej powiesci!

[Gość: polonistka]

Kochani, Kofta niczego nie psuje, nie słyszeliście o zabawie literackiej? W
przyszłym roku moi uczniowie tez będą dopisywać swoje zakończenie, nie tylko
do "Lalki", która dla nich jest martwa i żadne oburzone głosy tego nie zmienią.
Cieszę się więc z każdego "ożywienia" szkolnych lektur.
PS Oburzenie niektórych z was przypomina mi oburzenie naszego prezydenta z
powodu pewnego niemieckiego artykułu. Trochę dystansu, Polacy :)

[erwu]

Ja akurat nie na temat zakonczenia lalki ale, na temat zdjęcia które je
ilustrowało we wtorkowej gazecie. Na zdjeciu jest J. Kamas jako Wokulski i o
ile dobrze pamiętam film B. Wrzesińska która grała panią Wąsowską. Oczekuję
conajmniej sprostowania.