Nowotwór złośliwy. Mówić czy nie mówić o diagnozie

[gze_gzolka]

Od kilku dni nurtuje mnie pewna sprawa, która dotyczy bliskiej mi
osoby...
Generalnie chodzi o matkę, która jest chora na raka i jej syna.
Matka jest umierająca. Pozostało jej mało czasu nikt jednak nie mówi
ile. Nikt nie jest Bogiem. Dodam, że kobieta poczuła się źle nagle.
Po tym jak do jej trzewi zajrzał lekarz, okazało się, że już nie ma
jak jej pomóc bowiem tak jest strawiona.
O diagnozie pierwszy dowiaduje się syn. Prosi lekarza aby ten nie
informował matki bowiem jest bardzo słaba psychicznie, z pewnością
sie załamie, nie podejmie walki. Lekarz szanuje decyzję syna.
Matka spędza w szpitalu kilkanaście dni. Jest z nią kontakt. syn
ukrywa prawdę. Wspiera, pociesza, opiekuje się... Tym samym stacza w
sobie walkę, gra silniejszego niż jest... Matka ma nadzieję, że
wyjdzie z tego, ze widocznie nie jest tak źle...
Kobieta umiera po niemal 4 tygodniach... Nieświadoma do końca...
Moje pytanie: czy uważacie, że powinna była wiedzieć?

A jakie ma to znaczenie teraz?

[maya_w]

Nadzieja w tym, ze jej smierc nie byla ciezka. Po prostu zasnela.
A mowiac jej wczesniej o tym, ze umrze, ten ktos odebralby jej nawet
to zludna nadzieje. W koncu nikt nie wie ile mu jest sadzone. I
kazdy przezyty dzien, powinien byc przezyty z radoscia i nadzieja,
jak najlepsza.
Ja jestem za tym, aby ludziom nie mowic do konca prawdy.
Moja znajoma tez walczyla z rakiem, lezala w szpitalu lekarz
powiedzial rodzinie i synowi, to ostatnie godziny, rodzina cala sie
zebrala, aby ja pozegnac. Wszyscy plakali, ona nie wiedziala
dlaczego.
Pozegnali sie. Ona zasnela. Obudzila sie po kilku godzinach w stanie
coraz lepszym.
Dzis zyje i ma sie bardzo dobrze nawet sama prowadzi duza firme
budowlana.:=)
A po nowotworze nawet sladu nie ma.

[kol.3]

Są argumenty za i przeciw. Niektórzy wolą nie wiedzieć, chcą mieć
nadzieję na wyzdrowienie, choć w końcu przychodzi moment, że człowiek
wie, instynkt mu pewnie podpowiada.
Z drugiej strony być może matka przed śmiercią chciałaby uregulować
jakoś swoje sprawy, zobaczyć kogoś, coś zrobić - warto dać szansę.
Forum na to pytanie nie odpowie. Decyzja musi należeć do najbliższych.

[gze_gzolka]

No właśnie to mi chodzi po głowie...Może matka miałaby jakies
prośby, chciała coś zamknąć, pożegnać się... Zwłaszcza, że do końca
był z nią kontakt... Życie...

Mówić.

[gladys_g]

Mówić, oczywiście. Człowiek ma prawo do wiedzy o stanie własnego zdrowia.

Jakim cudem syn dowiaduje się pierwszy (i jedyny) o diagnozie? To tajemnica lekarska nie obowiązuje przy ciezkim przypadku i lekarz woli zdjąć z siebie przykry obowiązek poinformowania pacjenta?

[gze_gzolka]

Wiesz, to nie pierwszy przypadek kiedy lekarz na prośbę rodziny nie
mówi o diagnozie. Nie okłamuje pacjenta. Po prostu nie informuje
wprost... Zwłaszcza kiedy wie, ze jest naprawde mało czasu i nie
chce odbierać nadziei...

[gladys_g]

być może. Ja tylko mam nadzieję, że w imię dawania złudnych nadziei w takim przypadku nie zostanę tak przedmiotowo i protekcjonalnie potraktowana jak tamta chora pani, jeśli przydarzy mi się taka choroba.

A poza tym - nie wierzę, że to o odbieranie nadziei chodzi lekarzowi. Po prostu - tak jest mu po prostu łatwiej.

[gze_gzolka]

gladys_g napisała:

> Jakim cudem syn dowiaduje się pierwszy (i jedyny) o diagnozie? >

Syn rozmawiał z lekarzem natychmiast po operacji matki gdy ta leżała
jeszcze niewybudzona.

[gladys_g]

gze_gzolka napisała:

> gladys_g napisała:
>
> > Jakim cudem syn dowiaduje się pierwszy (i jedyny) o diagnozie? >
>
> Syn rozmawiał z lekarzem natychmiast po operacji matki gdy ta leżała
> jeszcze niewybudzona.

Ok, to zrozumiałe.

[leda16]

gze_gzolka napisała:
Syn rozmawiał z lekarzem natychmiast po operacji matki gdy ta leżała
> jeszcze niewybudzona.


A na dodatek ta "rozmowa" odbyła się 50 lat temu w pacanowskim OŚrodku Zdrowia :))). Dzisiaj zanim chirurg sięgnie po skalpel i podejmie decyzję o operacji, robi USG a potem BIOPSJĘ, żeby określić rodzaj nowotworu i obszar nim objęty!!! I jeszcze się do rżnięcia nie śpieszy, zanim nie pozna wyników KT oraz REZONANSU MAGNETYCZNEGO. Więc nie zmyślaj i nie pierdziel tutaj głupot o sprawie, o której nie masz bladego pojęcia! Następną brednią, którą usiłujesz dla mało wybrednej rozrywki wcisnąć Dyskutantom jest stwierdzenie, że pacjentka była analfabetką i nie potrafiła przeczytać wyników biopsji, którą każdy pacjent dostaje do ręki. Nie jest ona bynajmniej napisana po łacinie :))). Nie ma więc już dzisiaj takiej możliwości, żeby ktoś "nie wiedział", że ma nowotwór złośliwy.

[gze_gzolka]

Nie masturbuje mózgu i tutejszych forumowiczów zakładając wątki, by
liczyć statystykę odpowiedzi.
W Twoim poście jest pustka. Pustka intelektualna. Nie masz nawet
pojęcia o tym, jak sie działa w takich sytuacjach. Biopsja! Dobre!
hahahhaa
Na jakim Ty świecie żyjesz? Weź się ogarnij! A jak Ci rosół z rana
nie wychodzi to wyżyj się na kostce bulionowej! buahaahahaha!

[haalszka]

jesli uwazasz ze twoj powyzszy post nie jest pusty to gratulacje...

[s.p.7]

problem jest w tym ze ludzie nauzcyli sie nbeztroskę niewiedze interpretowac
jako "dobro"
nie to głupota

szacunek wobec człowieka wymaga by poinformwoać go o wszystkim

teraz pewnie jest na was wkurzona... (jesli ma taką mozliwosc :)

[gze_gzolka]

s.p.7 napisał:
> teraz pewnie jest na was wkurzona... (jesli ma taką mozliwosc :)

No ja nie miałam nic do gadania. To obca osoba dla mnie była...
Jakkolwiek, gdybym była na jej miejscu, wolałabym wiedzieć.

[s.p.7]

mysle ze kazdy wolał by wiedziec....
co to ejst za trzymanei ludzmi pod kloszem? t oszczescie ma byc? to ilzuje są

rownie dorbze mozna by powiedzic ze lepiej bylo by walnac jej sztachetą przez
łep 3 razy by nic nie czula i niczego nei byal swiadoma

[1monikaw32]

powiem z mojego zycia...
moja mama znarla na raka, sama dowiedziala sie od lekarza ze ma raka, chodzila na chemioterapie. pozniej stan sie pogorszyl. trafila pod opieke hospicjum dziennego. Wiedziala ze ma raka, ale miala nadzieje.ja rozmwialam z lekarzem, powiedzial mi ze jest to krancowe stadium i ze niedlugo bedzie koniec. Nie potrafilam powiedziec tego samego, odebrac nadziei. raz zdarzylo sie ze moj tata ( nie wytrzymywal sytuacji psychicznie) wspomnial o tym placzac mamie-ale jej reakcje uswiadomila mnie ze robie dobrze- nie odbierajac nadziei- a mysle ze mama sama wiedziala tak naprawde jak jest

byla to trozke inna sytuacja- mam wiedziala o diagnozie ze ma raka, tylko nie bylam powtorzyc jej informacji ze zostalo juz malo czasu...