jak to jest?

[w_deszczu_rosne]

trochę obok mojego wątku "jak"
- jak to jest, że żyjemy sobie spokojnie, mamy swoją pracę, jakieś zainteresowania, jakichś ludzi obok, małe zwycięstwa i radości i gdy odchodzi ktoś, kogo kochamy, to przestaje mieć to wszystko jakiekolwiek znaczenie?
U mnie tak jest i nic mi nie pomaga, no może poza pracą, ale tylko w tym znaczeniu, że działam jak robot z wkodowanym programem. Jak to możliwe, że z dobrych rzeczy nic nie zostaje? Jak to możliwe, że tylko boli i nie odczuwa się niczego innego? Że cały świat kurczy się nagle tylko do tego jednego człowieka i tego, że już go nie ma obok? Co w takim razie jest ważne? A jeśli to była ta jedyna na świecie osoba do dzielenia? A jeśli nikogo już tak nie pokocham jak jego? Nie spotkam nikogo o podobnej wrażliwości? Całe życie wyłaziłam z tego kombinezonu, który mnie chronił i wiem wreszcie jak to jest być na zewnątrz, jak wiele rzeczy mam w sobie, które chcę dzielić z drugim człowiekiem, tylko, że nie mam już z kim. Jak iść dalej?

[klosowski333]

Sama sobie odpowiedzialas. Wazna jest smierc, ona nas wszystkich laczy, jestesmy
nia naznaczeni od momentu narodzin, jest nieodwolalna i ostateczna. Tak, smierc
jest najwazniejsza, reszta jest szczegolem, w dodatku trwajacym krotko w
porownaniu z wiecznoscia nieistnienia.

[mi64]

Trzeba bylo doceniać to,co się miało!

[to.niemozliwe]

To zalezy w ktorym momencie jestes...jest czas rozpaczy, czas zaloby, ale takze cud codziennosci i ... czas przeszly :)

[anaiss]

cud codzienności
wiem, wiem, zapisz się na kurs językowy, nurkowania, tańca, szydełkowania, wychodź do ludzi, poznawaj nowe osoby, idź na terapię, pomagaj w hospicjum, znajdź nowe zainteresowania, zmień fryzurę, styl ubierania, pracę, strefę klimatyczną etc.

[anaiss]

nie przelogowałam się

[anaiss]

anaiss = w_deszczu_rosne

[to.niemozliwe]

Nic na sile...nie ten cud codziennosci mialem na mysli. Raczej zwykle, trywialne kwestie: codzienne obowiazki, praca, relacje z rodzina, przyjaciolmi.
Poczucie straty trzeba swoim tempem przetrawic, nie ma co zagluszac pseuoaktywnoscia. To wszystko musi byc naturalne. Tak, jak strata czlowieka boli, tak tez inny czlowiek ma zdolnosc zaleczania tego bolu.

[zorz_ponimirski]

Twoj post jest dla mnie nie do konca zrozumialy.
Albo twoja poczatkowa spokojnosc jest mocno naciagana.
nie mylmy ze stangnacja, spokoj to wyzsza szkola jazdy.
Jesli ma sie ztabilizo-stagnacje to nietrudno znalezc w kims innym
ekscytacje. I teraz na dwoje babka wrozyla, albo Ty masz ciagoty
destrukcyjne, to lepiej sie z nimi zapoznaj, albo ten twoj ukochany, wiec
lepiej niech idzie na przemial.
na pocieszenie dodam, ze za 40 lat zmitygujesz sie i bedzie ci juz
zalezalo glownie na tym ,zeby pan w sanatorium nie mial brzucha i synka na
utrzymaniu :)

[anaiss]

Hmm... ciągoty destrukcyjne
jestem pogrążona w rozpaczy i pogrążam się coraz bardziej
człowiek, którego pokochałam tak jak nigdy nikogo po dwóch latach z dnia na dzień powiedział, że chce być sam
i takich banalnych historii jak moja czytałam wiele, tylko nie potrafię tego zrozumieć, że nie mam teraz nic, co by mnie chroniło
widzę w lustrze fajną kobietę, która kompletnie nie potrafi się ogarnąć i najchętniej położyłaby się do trumny, bo ją ktoś zostawił
myślałam, że jestem silna, a tymczasem jestem słaba jak patyk

[to.niemozliwe]

Sadzilem, ze chodzi Ci o smierc bliskiej osoby, zreszta chyba inni tez tak to odebrali. Wracajac do pytania - dlaczego zawod milosny tak boli? Bo intymnosci nie daje niczym zastapic, tylko podobna w intensywnosci i charakterze relacja. :)

[w_deszczu_rosne]

to.niemozliwe napisał:

> Sadzilem, ze chodzi Ci o smierc bliskiej osoby

dla mnie to nieistnienie jest jak śmierć

> dlaczego zawod milosny tak boli?

nie dlaczego boli, ale dlaczego nic nie pomaga, dlaczego ta cała reszta - plany, marzenia, ludzie obok - nagle przestaje mieć znaczenie

[maureen2]

normalnie,idziesz na pogrzeb,wracasz,czytasz gazetę
rano do pracy,zakupy,wyjeżdzasz na wakacje i dzień jak co dzień
potem znowu jakiś pogrzeb psuje trochę harmonogram,ale zawsze
można go jakos wcisnąc i po problemie

Błędy wynikające z doświadczenia życia

[hatroha]

"jak to jest, że żyjemy sobie spokojnie"
#gówno prawda, nawet gdy leżymy w łóżku nic nie jest spokojne, bo np. pada
deszcz a w piwnicy woda sie pojawia a składki emerytalne nie chca rosnąć

"mamy swoją pracę"|
#gdy pracyjemy dla kogoś, nigdy nie mamy pracy dla siebie. Jak mamy własna firmę
- połowę oddajemy państwu.

"jakieś zainteresowania"
#Dzisiejszt świat konsupcyjno - atawiastyczno - macho - wyzwolicielski urabia w
nas upodobania, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistymi potrzebami
budowania swojego świata poprzez zainteresowania. Dzisiaj 90% chłopców gra w gry
komputerowe. Te dzieci juz nie będą się wspinac po górach, skakać ze
spadochronem, nie będą dzieciństwa przeznaczać na wolontariat, czy bycie
ministrantem...

"jakichś ludzi obok"
#właśnie jakich? Sorry ale ja nawet nie wiem jak sąsiedzi mają na imię. Kilka
dni temu wiozłem 60 letnich specjalistów na badania laboratoryjne (badania w
terenie, 5 godzin jazdy) Opowiadali jak to było dawniej np. Gdy oni jako dzieci
wrcali ze szkoly a ich rodzice jeszcze w polu robili, inni rodzice innych dzieci
mieli obowiązek zatroszczyć się o nich! Dawali im jeść, myli...Rodziny na śląsku
traktowali swoje dzieci jako własne, bo śląskie, bo polskie! Boże a teraz?
Jakich kurwa to my ludzi mamy obok?

DESZCZU nic o czym piszesz nie jest normalne, więc nie dziw się że rosliny nie
rosna gdy deszcz pada.


...szczególnie gdy jest toksyczny