Efekt Lucyfera

[wicek44]

Spotkaliście się z przypadkami, jak pracownik po awansie na dyrektora zmienia się nie do poznania?
Zaczyna bezwzględnie upokarzać i niszczyć swoich do niedawna kolegów a nawet przyjaciół.
Ba, nawet wciąga na swoją negatywną listę starszych od siebie nauczycieli zawodu.

[to.niemozliwe]

Nie spotkalem, czytalem. Wladza alienuje, wewnetrznie i w oczach innych. To trudne w sobie zwalczyc. Jesli jestes podwladnym, to trzeba sie podporzadkowac. To jest ta sytuacja kiedy trzeba sie zachowywac racjonalnie, kiedy system jest nieracjonalny.

[wicek44]

Ja pracę zmieniłem. Szkoda, że czekałem z decyzją kilka lat.

[to.niemozliwe]

Slusznie zrobiles, czekales,bo nie rozumiales, Czlowiek sie przywiazuje do tego co wie i co mu sie jak dotad sprawdzilo.
Najwazniejsze, ze zrozumiales i zadzialales. :-)

[adriana_ada]

to.niemozliwe napisał:

> Nie spotkalem, czytalem. Wladza alienuje, wewnetrznie i w oczach innych. To tru
> dne w sobie zwalczyc. Jesli jestes podwladnym, to trzeba sie podporzadkowac. To
> jest ta sytuacja kiedy trzeba sie zachowywac racjonalnie, kiedy system jest ni
> eracjonalny.

Ststem moze byc racjonalny, lecz to boli innych, ze ktos dostal stanowisko, szczegolnie jak ktos mlodszy.

[wicek44]

Może kogoś boli. Na pewno nie mnie. Cieszy mnie sukces innych. Byle ten sukces nie był po trupach.

[gadagad]

Swoją drogą, co w tym Lucyfer zawinił, do tego będąc elementem żeńskim? Jeszcze efekt szatana (czyli przeciwnika) lepiej bym rozumiała. Tak, bedąc - z nich- , a stając nad nimi, można wpaść, w odcięcie się formą neofitskiej nielojalności, by ugruntować swój nowy status.

[lifeisaparadox]

Ja tam uważam że dobry zwierzchnik to ktoś kto dba o firmę i jej funkcjonowanie. Nie musi się to odbywać, a nawet całkowicie nie powinno, na zasadzie prowadzenia jakiś podjazdów i rywalizacji.
Oczywiście ciężko jest taką mentalność ustalić jasno i klarownie, ale trzeba sobie tylko i wyłącznie zdać sprawę czemu właściwie służy stanowisko dyrektora. Można przecież, a nawet powinno się mieć szacunek jeden do drugiego i sympatię, współpracować.

Chyba najważniejsze jest aby pracownicy sami przestali traktować zwierzchnika jako zagrożenie i kogoś kto ich karci, a zamiast tego zachowywali się całkowicie bezosobowo - wszystko służy przecież prosperowaniu firmy i jest to zadanie każdego bez wyjątku. Jeśli ktoś próbuje uzyskać jakieś dziwne osobiste warunki od przełożonych czy współpracowników bądź podwładnych, to się po prostu wygłupia i pewnie zostanie potraktowany w dziwny sposób.
Jakaś bojaźliwość, rozpychanie się łokciami, czy cokolwiek co jest błędne, powinno się z miejsca porzucić. Nie można w miejscu pracy myśleć kategoriami osobistymi, bezwarunkowo trzeba się skupić na tym co sprawia że firma kręci się dobrze i w pozytywnych relacjach, a zachowanie przełożonych i wszystkich mających z tym związek stanie się jasne i klarowne.

[wicek44]

Chyba firma (i dyrektor) jest dla ludzi (klientów i pracowników) a nie ludzie dla firmy.
Wiadomo, że dyrektor traci 80% czasu i energii na utrzymanie swego stanowiska. Ile ma dla ludzi? Niewiele, albo nic.
Praca tylko dla pieniędzy nie ma dla mnie sensu. Trudno funkcjonować w patologicznych warunkach. Z drugiej strony firmy opierają sie niestety na nowoczesnym niewolnictwie. Można je nazwać niewolnictwem ekonomicznym. Niemniej pan niewolników może być dobry albo zły.

[lifeisaparadox]

No wiesz wicek, ja też przez większość czasu narzekałem na szefa i to jak wszystko i wszystkich nadużywa i źle traktuje. To też mentalność współpracowników była w tym stylu, a przynajmniej ja się z tym identyfikowałem.
Niemniej jednak później zacząłem patrzeć na to z drugiej strony i zauważyłem że szef po prostu nie radzi sobie ze wszystkim i gdy się mu to wypomni, to reaguje nerwowo. Właściwie to mam wrażenie że szuka kogoś kto by mu pomógł, ciągle pojawiają się jacyś nowi kierownicy i zmieniają.

Czasem najtrudniej postawić się po przeciwnej stronie i pomyśleć dobrymi intencjami i potrzebą utrzymania firmy na odpowiednim poziomie.

[adriana_ada]

Jezeli dyrektorem zostal Jureczek_barbarzynca, to asystentka bedzie Adrianka:)

Oh, ten Zimbardo....

[by_dafne]

Nie, przyznaje ze nie spotkalam nikogo, kto by sie tak zachowywal. Natomiast bardzo wielu sposrod podwladnych zaczyna zachowywac sie podobnie w stosunku do swojego szefa, ktory byl do niedawna jednym z nich, a awansowal i zostal wyrozniony. Zaczynaja sie paskudne intrygi, plotki itp.

Poza tym jakos nie wierze w teorie Zimbardo,ze wszystko zalezy od okolicznosci i kazdy z nas jest dobry i zly....a jak sie znajdzie w takich czy innych okolicznosicach to sie zmienia w ...diabelka:=) Brzmi to intrygujaca, ale osmiele sie powiedziec - dosc naiwnie.

[to.niemozliwe]

W eksperymencie stanfordzkim chodzilo o identyfikacje z rola. Niektorzy tam przerywali eksperyment, bo uznawali, ze wykroczyl poza nauke. Tak, ze chodzilo nie o to, ze kazdy wejdzie w role, ale ze sztuczne warunki i przyzwolenie pozwola niektorym w roli odrzucic lub zapomniec o normach spolecznych. Albo inaczej: dopasowujemy norme do roli i sytuacji.