kiedy wiadomo ze malzenstwo idzie w zlym kierunku

[Gość: zona nie zona]

Jak rozroznic te momenty normalnych klotni, ktore sa w kazdym malzenstwie od
calkowitego upadku, kiedy wszystko zaczyna draznic i wszystko przeszkadza.
Do ktorego momentu trzeba sie starac?
Na ile mozna i trzeba zaakceptowac druga strone?
Moje malzenstwo ma 3 lata, dla mnie przy kazdej klotni swiat sie wali i
poddaje wszystko w watpliwosc. Problemy ktore na poczatku lekko sie
zarysowaly przeksztalcaja sie w ciagle tematy klotni. Niby slysze od meza ze
mnie kocha ale jego postepowanie o tym nie zawsze swiadczy. Najbardziej boli
jego podejscie do mojej rodziny. Nie mamy dzieci i w obecnej sytuacji nawet o
tym nie mysle. Maz szybko zapomina o spieciach, we mnie one sie zakielkowuja
i piluja mnie od srodka. Nie mam ochoty ani mu sie zwierzac ani wyplakiwac,
bo najczesciej maz kwituje to tekstem ze glupio mysle i tyle. A czasami
przeciez jest tak ze moze mysli sa glupie, ale najwazniejsze jest to, zeby
sie wygadac a nie zeby byc ocenianym za to, co sie mysli. W kazdym razie zle
dzieje sie bardzo, jest mi zle, nie wiem co bedzie, tym bardziej ze od
jakiegos czasu zyjemy na odleglosc z powodow zawodowych.
Wymiencie sie refleksjami.

[witch-witch]

Niestety w takich sytuacjach najczesciej jestesmy zawsze sami, nikt nam nie
jest w stanie dobrze doradzic, sami musimy poddac sie swoim przemysleniom.Moim
zdaniem, jezeli jestes tak bardzo nadwrazliwa na slabe strony swojgo meza to
moze miec swoje zrodlo w innych psychologicznych sprawach - moze jakas gleboka
depresja?
Trauma, ktora nie przepracowalas.Mase innych powodow, jaki jest twoj uklad z
rodzicami z matka szczegolnie?. "Normalnie" gdy czlwiek jest zadowolony z zycia
i siebie samego nie jest szczegolnie drazliwy na blachostki. Drobne sprawy
traktuje bardziej lekkodusznie i nie rozdmuchowuje ich do rozmiarow, ktore same
przerastaja problem. Jednym slowem, problemy moga wynikac z niezgodnosci w
waszyh charakterach i roznic w wrazliwosci (ty jestes bardzo wrazliwa a twoj
maz wyraznie mniej)albo i ogolnie ze stanu zdrowia psychicznego.Moze powinnas
porozmawiac z psychologiem?

[Gość: zona nie zona]

Rodzicow mialam super surowych i wymagajacych, nadal sa tacy zreszta. Z Tata
nigdy nie bylam blisko bo jest osoba bardzo zamknieta w sobie i wiem ze przez
to bardzo mi brakuje normalnych relacji z mezczyznami. A Mama chce glownie
ustawiac wszystko tak jak jej sie podoba i wlasciwie nie sluchac tego, co
proponuja inni.
Az dziwne ze wyszlam w ogole za maz, bo bardzo trudno jest mi nawiazac bliski
kontakt z kimkolwiek.
To prawda, ze kazda glupia sprawe rozpamietuje i rozrzebuje. Pozornie wszystko
mi sie w zyciu udaje, a najbardziej sprawy zawodowe, jestem najwyzej jak moge
byc w moim zawodzie i to jedyna rzecz na swiecie ktora mnie dowartosciowuje, bo
poza tym to widze w sobie same braki i niedociagniecia i tak tez odbieram
rzeczywistosc, kazdy zgrzyt to dla mnie tragedia, ale nie dopuszczam do siebie
zadnej mysli o depresji, bo czlowiek z depresja przeciez nie egzystuje
normalnie a ja tak, poza tym nie mam zadnych rozsadnych powodow, zeby byc w
depresji.

[Gość: ...]

A znasz ten dowcip o Mosku I kozie?

[kwieto]

> To prawda, ze kazda glupia sprawe rozpamietuje i rozrzebuje.

> Pozornie wszystko mi sie w zyciu udaje,

> jestem najwyzej jak moge byc w moim zawodzie i to jedyna rzecz na swiecie ktora mnie
> dowartosciowuje

> poza tym to widze w sobie same braki i niedociagniecia i tak tez odbieram
> rzeczywistosc,

> kazdy zgrzyt to dla mnie tragedia,

> nie mam zadnych rozsadnych powodow, zeby byc w depresji.

No coz....

> nie dopuszczam do siebie zadnej mysli o depresji,

Pytanie pomocnicze - czy "niedopuszczanie do siebie mysli" o czyms likwiduje problem?

> bo czlowiek z depresja przeciez nie egzystuje normalnie

A jak egzystuje?

> a ja tak,

Pare przytoczonych cytatow z Twojego postu + opis rozpamietywania sprzeczek, rozdraznienie itd. -
nazywasz to norma?

[witch-witch]

Sa rozne skale w depresji moze to byc stan przygnebienia i zlego samopoczucia.
Najczesciej, gdy czlowiek jest ogromnie zaangazowany w pracy to jest juz regula
ze po jakims czasie przychodzi przemeczenie i tzw."spalenie" tak tlumaczac z
szwedzkiego na polski.Czy nie powinnas pomyslec o jakiejs egzotycznej podrozy
i dluzszym odpoczynku?Tutaj w Szwecji 50% zwolnien lekarskich tych takich
dlugich to powod: stress w pracy i "spalenie"- przepracowanie.Zrobisz jak
zechcesz ale ja bym tam skorzystala z rady psychologa i na kilka miesiecy
poddla sie psychoanalizie....ale to tylko moja rada.

[anula36]

Tylko ze u nas na stres nie dadza zwolnienia:) Coz z egzotycznej podrozy ,
ktora konczy powrot do pracy?? Bardzomi sie podobalo to co kiedys napisal
Santorski w takiej ksiazce" Jak pokochac prace", ze jesli swojej pracys ei nei
lubie, to z dlugiego urlopu bardzo trudno wrocic, bo kto by chaial wrocic z
przepustki do wiezienia:)
Kurcze ja juz jestem wypalona, a do emerytury 35 lat:(

[ewka5]

Gość portalu: zona nie zona napisał(a):

> To prawda, ze kazda glupia sprawe rozpamietuje i rozrzebuje.

* ????? dlaczego glupia? Bo kto tak powiedzial? A skoro rozpamietujesz, to
widocznie masz taka potrzebe, z ktora byc moze warto powalczyc, warto
przewartosciowac, ale nie badz, do licha!, dla siebie tak surowa!!!

> poza tym to widze w sobie same braki i niedociagniecia i tak tez odbieram
rzeczywistosc, kazdy zgrzyt to dla mnie tragedia, ale nie dopuszczam do siebie
zadnej mysli o depresji, bo czlowiek z depresja przeciez nie egzystuje
normalnie a ja tak, poza tym nie mam zadnych rozsadnych powodow, zeby byc w
depresji.

* moj Boze, a co to sa - wedle Ciebie - rozsadne powody, zeby byc w depresji????
Mnie sie zdaje, ze blisko depresji byc mozesz, ale oczywiscie moge sie mylic.
Jednak skoro piszesz o SAMYCH brakach i niedociagnieciach...
Zadbaj o siebie, to zawsze warto robic i zrobic.

Terapia

[seksuolog]

Gość portalu: zona nie zona napisał(a):

> Maz szybko zapomina o spieciach, we mnie one sie zakielkowuja
> i piluja mnie od srodka. Nie mam ochoty ani mu sie zwierzac ani wyplakiwac,
> bo najczesciej maz kwituje to tekstem ze glupio mysle i tyle. A czasami
> przeciez jest tak ze moze mysli sa glupie, ale najwazniejsze jest to, zeby
> sie wygadac a nie zeby byc ocenianym za to, co sie mysli. W kazdym razie zle
> dzieje sie bardzo, jest mi zle, nie wiem co bedzie, tym bardziej ze od
> jakiegos czasu zyjemy na odleglosc z powodow zawodowych.
> Wymiencie sie refleksjami.

Trzeba przyjac ze w stalym zwiazku spiecia i napiecia sa normalne. Twoj maz
ma o wiele bardziej rozsadne podejscie. Byc moze bylaby ci potrzebna terapia.
Mozna tez sprobowac autoterapii: Czy potrafisz wstrzymac tok mysli i emocje?
Na przyklad podjac decyzje ze 1 dzien sie nimi nie zajmujesz?

No a zycie na odleglosc jest bardzo niewskazane.

[puszysta_inaczej]

A ja myslę że to jej męzowi potrzebna jest terapia.....
Ale.... nie jestem seksuologiem, ani psychologiem.......
on unika komunikacji lub ją ucina, a frustracja żony rośnie....
trzeba leczyć przyczynę, a nie skutek....

[jmx]

Kontakt z fachowcem jest potrzebny im obojgu - jemu - żeby się nauczyć słuchać,
jej - żeby mówić.

[Gość: zona nie zona]

Najgorzej jest w pierwsze dni po dlugim niewidzeniu sie... Przez piec dni
klocimy sie za sprawy zalegle, a moze nawet nie sa to klotnie tylko obgadywanie
roznych spraw, ktore wywoluja miedzy nami napiecie. W zwiazku z praca jeszcze
troche pzyjemy na odleglosc, a najgorsze jest to, ze jest mi jakos lzej gdy
jestem sama, moze to zwykle lenistwo, bo po prostu z drugim czlowiekiem nie
jest latwo zyc, a bedac samemu nie ma sie z kim o co klocic. Ciekawe jak bedzie
po powrocie. Z perspektywy oceniam ostatnie 3 lata malzenstwa pod roznym katem
i nie wiem czy jest dobrze czy zle. Po prostu wiele rzeczy ktore akceptowalam
przestaje mi sie podobac. I raczej ogarnia mnie rezygnacja niz bunt.
A prace wrecz uwielbiam i wcale nie chce mi sie od niej odpoczywac... Chociaz
jutro jade na tygodniowy urlop.

[malvvina]

a kiedy sie kochacie ?

> Najgorzej jest w pierwsze dni po dlugim niewidzeniu sie... Przez piec dni
> klocimy sie za sprawy zalegle,

[olga03]

Związek na odległość z biegiem czasu do tego się właśnie sprowadza, że mimo
tęsknoty i chęci bycia razem dłuższe przebywanie z drugą osobą ...męczy.
Kiedyś bagatelizowałam rolę odległości, ale do czasu. Przerabiałam to samo,
przez dwa lata mąż pracował 150 km odemnie. Wcześniej byliśmy świetnym
małżęństwem, ale wszystko o mały włos nie zakończyło sie rozwodem. Prawdziwa
tragedia zaczęła się kiedy po dwóch latach zamieszkaliśmy razem. Teraz jest
o.k. ale pól roku było straszne.
Kiedy ktoś jest daleko nie masz czasu tak na prawde nawiązać kontaktu, wykłucić
się wygadać i mieć to za sobą. Bo zdajesz sobie sprawę, że zaraz się
rozstaniecie, więc zamiast drążyć temat zaciskasz zęby i muwisz, będzie o.k.,
nie będę się z nim kłucić o pierdoły, jakie to ma znaczenie, jutro będziemy
osobno. On zresztą myśli podobnie.
Sprawy zawodowe są oczywiscie ważne, ale żeby na prawdę być małżeństwem musicie
mieszkać razem.
A tak apropo rodziców - on żenił się z Tobą nie z Twoją rodziną i nie musi ich
lubić.

[Gość: zona nie zona]

My jestesmy oddaleni o 1500 kilometrow wiec jak sie domyslasz widzimy sie
jeszcze rzadziej. Najpierw mialam wyjechac na kilka miesiecy a teraz mam zostac
do konca roku, ale juz wiecej przedluzen nie bedzie chociaz tej pracy jest mi
niewyobrazalnie szkoda. Na pewno mieszkanie na odleglosc nie pomaga, ale my nie
robimy tak, ze odkladamy klocenie sie na pozniej wrecz przeciwnie, nikt nic nie
udaje, i wszelkie sprawy ktore wynikaly przez okres niewidzenia sa omawiane od
razu jak sie zobaczymy. I sa to caly czas te same problemy, ktore istnialy juz
jak bralismy slub, tyle tylko ze z czasem staja sie bardziej bolesne i
drazniace. A zeby bylo ciekawiej maz od pol roku szuka pracy tak mu wygodnie ze
mna. Dzieki temu ze nie pracuje, moze do mnie przyjezdzac. Ale tego watku
rozwijac juz nie bede. Zle mi ze rezygnuje z super pracy na rzecz powrotu do
kraju gdzie nie ma przyszlosci i gdzie nikt nie zapewni mi utrzymania. Mam
wyrzuty sumienia ze tak mysle, ale to silniejsze ode mnie. A co do rodziny to
nie chodzi mi o uwielbianie, ale o normalne kontakty, ale pogodzilam sie z tym
ze takich nie bedzie. Wine zreszta widze w sobie, bo moje stosunki
miedzyludzkie sa dobre tylko do pewnego poziomu, a nie umiem sie dalej
przelamac. Maz jest dla mnie najblizsza osoba, nie mam zadnych przyjaciol
ktorym sie zwierzam z problemow, moze to takie trzymanie w sobie tak zle
dziala.

Dlaczego wyrzuty sumienia???

[bukfa]

Gość portalu: zona nie zona napisał(a):

> Zle mi ze rezygnuje z super pracy na rzecz powrotu do
> kraju gdzie nie ma przyszlosci i gdzie nikt nie zapewni mi utrzymania. Mam
> wyrzuty sumienia ze tak mysle, ale to silniejsze ode mnie.

Ale przeciez to zupelnie naturalne ze nie chcesz rezygnowac z dobrej i dobrze
platnej pracy na rzecz niepewnej przyszlosci! A dlaczego maz nie przeprowadzi
sie do Ciebie zebys wlasnie nie musiala rezygnowac? To chyba naturalne - maz nie
am pracy, Ty masz prace swietna i uwielbiana, wiec powinnyscie zc tam gdzie
Twoja praca. Czemu on nie szuka pracy tam gdzie TY?

[j_ar]

ten kontrakt sie koczy i nie zostanie przedluzony, tak wiec nie ma po co tam
siedziec

[Gość: zona nie zona]

Maz nie wyobraza sobie w ogole zycia w tym kraju glownie dlatego ze kompletnie
nie zna jezykow. Wiec znalezienie pracy w jego zawodzie jest niemozliwe. Nie
mowiac o tym, ze w polsce nawet tej pracy nie znajduje... Nawet szkoda mi juz
myslec na ten temat, juz sie pogodzilam z tym, ze to ja glownie pracuje i w tej
kwestii moge liczyc tylko na siebie, bo maz na pewno mnie nie utrzyma. Skoro
nie jest w stanie zajac sie utrzymaniem rodziny to i ja nie mam wcale ochoty,
zeby ta rodzine rozwijac, skoro czuje sie niepewnie. Chyba 90% kobiet podziela
ten poglad.
Mysle poza tym, ze mu ciezko, bo widzi ze ciagle mi sie udaje w sferze
zawodowej, a jemu wrecz przeciwnie. A wiadomo jaki to problem w relacji
mezczyzna-kobieta.

[komandos57]

bukfa napisała:

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
milo cie widziec.Utopilas zalobe w spermie? Pamietasz MIAMI.....do obciagania?

[Gość: Imagine]

w momencie, kiedy klamiesz, obiecujac dozgonna milosc, opieke itp. tu, zanim
sie zaczelo, juz sie skonczylo.
Imagine.

[Gość: .....]

koniec!nie ma o czym mowic.

[Gość: zona nie zona]

Mysl o bezsensownosci malzenstwa nachodzi mnie przynajmniej raz na dwa dni. To
jest chyba tak, ze samotni tesknia za malzenstwem, a Ci trwajacy w malzenstwie
za samotnoscia. Obecny stan mojego zwiazku mi nie odpowiada, bo panuje w nim
jakies takie wielkie napiecie. Jestem bardzo wymagajaca wobec siebie i wobec
innych i postawa mojego meza jest dla mnie niezrozumiala. Ale malzenstwo jest
dla mnie zwiazkiem na cale zycie i odpowiedzialnoscia, a nigdy nie jest tak ze
wszystko jest rozowe wiec trzeba zyc z tym co jest dane.