Strach przed ciążą

[forma-lina]

Witam, chciałam się podzielić moim problemem.
Mam 36 lat, jestem 6 lat po ślubie. Problemem jest brak dziecka, właściwie mój lęk przed obowiązkami, fizjologią. Jestem introwertykiem, każda nieznana mi sytuacja, nowa, jest źródłem potężnego stresu. Boję się zdecydować na ciążę, boję się rewolucji w życiu, depresji poporodowej, samotności. Mąż nie naciska.
Z drugiej strony wiem, że jak nie teraz, to może już nigdy. Boję się, że jak prześpię ten czas, to za 4-5 lat będę żałować.
Przepraszam za marudzenie, musiałam się wygadać. Wiem, że nikt decyzji za mnie nie podejmie.

[gocha033]

wspolczuje i rozumiem, bo...
mialam tak samo.
i gdyby nie "wyrok Bozy" - to tez bym sie nigdy nie zdecydowala.

Ale Stworca zdecydowal za mnie...
no i jakos poszlo :)

[ksenia23]

Mam tak samo, 33 lata i ciągle odkładam decyzje. A to za duzo pracy, a to za mało kasy, a to kredyt itp. A tak poważnie to boję się tej rewolucji w życiu. Też jestem introwertykiem z lękami. Boję się, że dziecko wychowam na zalęknionego człowieka, a chciałabym żeby było odważne i pewne siebie.

[mila2712]

Każdy ma obawy przed tym co nieznane. To natualne. Możesz przeczytać sterty książek, rozmawiać godzinami a i tak nie będziesz gotowa na to co niesie ze sobą macierzyństwo. Nie myśl o tym tylko ze strachem. Skup się na tym co pozytywne ( o bezwarunkowej miłości dziecka ....o nowym życiu - przecież to cud ).
Bycie matką to piękna rola.....
Powodzenia.

[kobza16]

Mdli mnie jak slysze o bezwarunkowej milości dziecka.... tyć to obciążenie, a nie pozytek. Taa, zrobić sobie dziecko aby mieć małego niewolnika milości ? WTF?

Dzieciaczki są słodkie, bardzo fajne, kochane - bo mam malutką bratanice - przekochana, ale za duzo odpowiedzialność: w leasing tak, na wlasność - niet.

[magnusg]

Idz malolato poczytac Bravo, a nie mieszaj sie do dyskusji doroslych.

To myslimy podobnie...

[hansii]

tylko, ze ja to mysle tak w stosunku do kobiet:

> Dziewczynki są słodkie, bardzo fajne, kochane - bo mam kochanice - prze
> kochana, ale za duza odpowiedzialność: - w leasing tak, na wlasność - niet.

[mila2712]

kobza16 napisała:

> Mdli mnie jak slysze o bezwarunkowej milości dziecka.... tyć to obciążenie, a n
> ie pozytek. Taa, zrobić sobie dziecko aby mieć małego niewolnika milości ? WTF?

Masz dziecko ?
Jakie obciążenie .....może to wyjaśnij a nie pleciesz bzdury.

[brygada_ww]

Bo pewnie zbyt wiele nasluchalas sie, naczytalas, ze ciaza to choroba (zle samopoczucie, lezenie w lozku itp.), ze gdy ciecko narodzi sie, to nadejda nieprzespane noce, pozniej, ze dziecko zeby nie bylo glodne musi nieustannie ruszac buzia, ze po porodzie musi nadejsc depresja. Nie jest to prawda, w ciazy przede wszystkim nie nalezy popadac w hipochondrie. Sama bylam w ciazy i nie zmienilo sie ze mna nic oprocz tego, ze jadlam trzy razy wiecej, rosl brzuch i ogolnie przytylam. Nie mialam zadnch nudnosci, wymiotow, obnizonego nastroju czy migreny, nie czytalam w zadnych portalach, co nalezy jesc, a czego nie, jadlam wszystko to, na co tylko mialam ochote. Gdy dziecko przyszlo na swiat, nie mialam nieprzespanych nocy. Poczatkowo dostawalo jesc o 12-1 w nocy i przesypialo mi do 7-8 nad ranem, po jakims miesiacu dostawalo ostatni posilek o 10 wieczor i przesypialo do 10 na drugi dzien. Gdy dziecko jest starsze nie nalezy sugerowac sie bzdurami, ze musi caly czas ruszac buzia. Wazne jest, zeby dostawalo bogate posilki, odpowienia ilosc warzyw i owocow, produktow mlecznych do 3 go roku zycia i uwierz, nie bedziesz miala zadnego marudzenia w zwiazku z glodem. W depresje tez nie popada kazda kobieta, bardzo typowe sa stany nerwicowe, ale to w zwiazku z lekiem o te mala istote. Macierzynstwo to piekna sprawa.

[malwi.4]

Ja zdecydowałam się mimo wyraźnego braku instynktu. Ciąża zmienia podejście do dziecka, które ma przyjąć na świat. Kobieta przyzwyczaja się do myśli, ze będzie mamą, po jakimś czasie odczuwa obecność dziecka i ostatecznie nie może się doczekać kiedy je zobaczy.

Dzieci są różne, pewnie ma na to wpływ przebieg ciąży. Ja w pierwszych miesiącach miałam dużo stresu. Moje dziecko nie było z tych co spały i jadły, ale przez pierwszy rok dużo płakało, miało problemy alergiczne, kolki, bolesne ząbkowanie. Ale przeżyłam jakoś ten okres. Starałam się zachować spokój mimo, ze czasem mialam naprawdę dość. Tak jak tu wcześniej napisała jedna forumowiczka również się obawiam, by moje dziecko nie było zbyt nieśmiałe i mało pewne siebie (jak ja). Wybrałam jakiś model wychowania zobaczymy jakie będą efekty.

Mimo, iż jako matka doświadczenie już mam decyzji o drugim dziecku też będę się obawiać.

[bombalska]

Ale nikt nie powiedzial, ze musisz rodzic. Moze wcale nie chcesz miec dzieci? Moze to co czujesz, to presja spoleczna? Moze nie masz instynktu macierzynskiego? Poza tym nie wiesz, czy w ogole mozesz miec dzieci. Nawet jesli nic Ci nie dolega, to w wieku 36 lat nie zachodzi sie w ciaze tak latwo jak w wieku lat 20.
A tak na marginesie, to kazdy jest spanikowany i zestresowany przed pierwszym dzieckiem. I to nie tylko w ciazy, ale i przez caly okres niemowlęctwa. Na oswojenie sie z mysla, ze bedzie dzidzius masz 9 miesiecy i jest to wystarczajaco dlugi okres.

[mona.blue]

Dla mnie zajście w ciążę i poród to były jedne z najszczęśliwszych wydarzeń w życiu. Oczywiście, nie w tym sensie, że poród bezbolesny, nie obyło sie tez bez depresji poporodowej. I pierwsze obowiązki to był szok - tym bardziej że dwoje dzieci na raz - bliźniaczki. Ale dało sie zorganizowac pomoc, najpierw przyjaciół, potem bardziej systematyczną.
A z perspektywy całego życia dzieci to jedna z najlepszych spraw, jakie wydarzyły mi sie w zyciu.
Jesteśmy w dobrych kontaktach (chociaż jedna studiuje juz w Japonii, ale od czego facebook i skype:). Jestem z nich dumna, chociaż jedna ma swoje ograniczenia, za to jest bardziej niz zwykły człowiek kochajaca. To oprócz jenej bliskiej osoby najbliższe mi osoby, z którymi świetnie się rozumiemy, lubimy robic wiele rzeczy razem, dobrze nam ze sobą.

[malwi.4]

A z perspektywy całego życia dzieci to jedna z najlepszych spraw, jakie wydarzyły mi sie w zyciu.

moje życie potoczyło się akurat tak, że doświadczam tworzenia nowej osobowości

mam wrażenie, że w obliczu innych przeciwności, które mogę i nie mogę pokonać, na pierwszy plan wysuwa się to, że muszę być matką przede wszystkim, dziecko odciąga uwagę od innych problemów, niepowodzeń, motywuje, by czasem w beznadziejnej sytuacji odpuścić, zaakceptować, to ze wokół nie jest idelanie

[paco_lopez]

jak w dwie pełnie nie zaczniesz się zaokrąglać , to odpuść na wieki.

[kobza16]

Za duzo nas na tej planecie, wiec po co pogłębiać przeludnienie? ;)

;)

[to.niemozliwe]

To nie oczywista sprawa, ze ludzi na swiecie jest za duzo.
W niektorych miejscach jest za duzo, ale miejsc do zycia jest wystarczajaco, zywnosci tez.

[spokojnawoda]

Idz skocz z mostu, oddasz przysluge calej planecie.

[forma-lina]

Dziękuję za komentarze. Co do uwag odnośnie mojego wieku, to dwa-trzy lata temu zaczęłam się starać o dziecko, moje lęki odpuściły. Okazało się, że borykamy się z niepłodnością idiopatyczną. Zarodek obumarł w 8 tyg ciąży, nie wykształciło się serduszko. Gdybym teraz zdecydowała się na dziecko, najprawdopodobnie czeka mnie in vitro. To też mocno mnie zniechęca, nie jetem zdeterminowana, aby przejść te wszystkie procedury i zabiegi.

[kategra41]

Ja też borykałam się kilka lat temu z niepłodnością idiopatyczną - zakończyło się to procedurą in vitro i mamy teraz cudownego 4 letniego synka. Wówczas wydawało mi się, że b. chcę być mamą, ale teraz z perspektywy czasu myślę, że choć wówczas miałam 33 lata i warunki do bycia rodzicem - chyba się tego bałam i być może podświadomie nie zachodziłam w ciążę. Wydawało mi się, że nie jestem odpowiedzialna na tyle, że będę musiała zrezygnować z wygodnego życia i podróży. Pojawienie się synka na świecie zmieniło moje życie - ale tylko pozytywnie - teraz nie wyobrażam sobie życia bez dzieci... Dzieci, bo.. co ciekawe, zaszłam ponownie w ciążę:) i mam drugiego synka - teraz 6 miesięczniaka:)) Nawet przy dwójce nie muszę rezygnować ze swoich pasji, ważne że mam obok siebie męża kt. b. się angażuje w opiekę nad maluchami.

[lucyjkama]

36 lat ? To ja bym się bała, że nie będę mogła już zajść w ciążę, bo wiek niestety gra na niekorzyść płodności.

[maksimum]

99% ludzi ma ten strach przed ciaza i urodzeniem dziecka a pozniej wszyscy daja sobie rade.
Strach ma to do siebie,ze ma wielkie oczy,a jak przyjdzie co do czego,to sie okazuje ze nie bylo czego sie bac.
A dzieci to sens zycia i bez nich jest bardzo ciezko w pozniejszych latach zycia.

[mona.blue]

Mam koleżanki, które urodziły dzieci w wieku 40 lat, i to nie jedną.

[zielonakobieta]

Tego to akurat bym się nie bała, mam wiele koleżanek, które teraz urodziły dzieci i wiele, które latami się o nie starają. Takie czasy, problem niepłodności dotyka coraz młodsze osoby. A znam przypadki ciąż grubo po 40-tce. Mam 37.

[jacek226315]

lucyjkama napisała:

> 36 lat ? To ja bym się bała, że nie będę mogła już zajść w ciążę, bo wiek niest
> ety gra na niekorzyść płodności.
Masz racje dzieci sa dla mlodych ludzi

[zielonakobieta]

Czyli dla jakich? 17 lat? 20? Kiedy wg Ciebie zaczyna się starość?

[jacek226315]

zielonakobieta napisała:

> Czyli dla jakich? 17 lat? 20? Kiedy wg Ciebie zaczyna się starość?
Domyssl sie niuniu,przeciez dzieci sa nie dla piecdziesieciolatkow

[zielonakobieta]

Niuni sobie poszukaj.
Zgadzam się, dzieci nie są dla 50-latków, dlatego w tym wieku kobieta przechodzi menopauzę.

[jacek226315]

walnij w stol,nozyce sie odezwa

[zielonakobieta]

Dyskutujesz z biologią?

[mmagi]

też bym sie bała rodzić pierwsze wdziecko w wieku 36 lat:/

[forma-lina]

To bardzo strachliwa jesteś. A w wieku 18 się nie bałaś?

[mmagi]

nie,nie bałam sie;/

[ele_gancki]

Odważ się żyć. Odważ się kochać. Odważ się dać potomostwo swojemu mężowi.

[brygada_ww]

ele_gancki napisał:

> Odważ się żyć. Odważ się kochać. Odważ się dać potomostwo swojemu mężowi.

Co to znaczy dac potomstwo mezowi?!
Coz za paskudny, szowinistyczny tekst, to autorka watku jako kobieta ma prawo sama decydowac, co ma robic z wlasnym cialem. I co to dzieci wedlug Ciebie to wlasnosc meza?

[...]

[mariuszdd]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[forma-lina]

Jak to dobrze, że mam mądrego męża. Takich jak Ty omijałam zawsze szerokim łukiem i dobrze na tym wyszłam.

[infoman2]

Polecam dziewczyny świetny artykuł, który wywarł na mnie duże wrażenie kurierpolski24.pl/artykuly/lipiec/byc-i-kochac-incognito

[manka_222]

To ja Ci powiem, że z czasem nie będzie lepiej, nie chodzi o biologię tylko psychikę. Człowiek z wiekiem ma co raz więcej wyobraźni. Najważniejsze pytanie jakie musisz sobie postawić to czy w ogóle chcesz mieć dziecko.. czy chcesz być mamą, a nie czy się boisz. Jeśli chcesz, ale tak uczciwie to wszystko się rozwiąże pomyślnie, jeśli nie to nie podejmuj takiej decyzji. Nie każda kobieta musi urodzić dziecko i nie ma w tym nic złego. Bądź uczciwa wobec siebie, to jedyne co mogę Ci zaproponować.

[wiolcia29_2]

Zgadzam sie z Tobą. :)

Byłam pełna lęków, ale bardzo chciałam urodzić dziecko i to zwyciężyło. Bałam się wszystkiego: ciąży i związanych z nią zmian ciała (anoreksja), porodu i opieki nad dzieckiem... Dziś córka ma dwadzieścia lat, syn szesnaście. Wiem, że z każdym rokiem trudniej byłoby mi zdecydować się na dziecko, bo widziałabym coraz więcej "przeciw" niż "za". Urodziłam kilka miesięcy przed trzydziestką i nie żałuję tego.

Za dużo o tym myślicie :)

[anai-is-me]

Dziewczyny, nie kalkulujcie, bo będzie za późno. Czytałam dzisiaj w internecie: Polk (aktor) żałuje, że nie miał dzieci, Strasburger, to samo, śp. Zapasiewicz- również. Kobiety tak jawnie nie wypowiadają się na ten temat, bo jednak trzeba się przyznać do pewnego rodzaju porażki. Zdecydujcie się i już. Co do mojej przedmówczyni - jedno dziecko, to mało. Niestety, ja też mam tylko jedną dorosłą już córkę i wydaje mi się, że jednak jedynacy są przewrażliwieni. Jeżeli możecie, to decydujcie się co najmniej na dwójkę. Łatwiej im będzie w życiu, bo nawet kłócić się nauczą w domu rodzinnym na co dzień (z rodzeństwem), a jedynak potem wszystko przeżywa w dwójnasób.
Dziękuję Bogu, że mając 25 lat zaliczyliśmy z mężem wpadkę (byliśmy już po ślubie), bo pewnie tak samo rozważałabym wszystkie za i przeciw, a nie warto. Nawet się na początku martwiłam, że przecież mieliśmy się sobą nacieszyć, a tu dziecko. Cóż, z wiekiem optyka się bardzo zmienia. Pozdrawiam serdecznie i nie czekajcie.

[falowod]

Jedna nie do konca jestes przekonana o tym ze ciaza jest dla ciebie czyms przerazajacym skoro tu piszesz.Pojdz na terapie do jakiegos psychologa ,terapeuty.Posiedzisz pogadasz,porobisz rozne cwiczenia ,zadania i wtedy zobaczysz jak to z toba naprawde jest .Skad pochodzi ta obawa!

[fielmon]

Jestem już babcią jednego wnuka, ma osiem lat za chwilę urodzi się jego siostra. Ja miałam jednego syna. Z perspektywy czasu, problemów zdrowotnych, depresji syna spowodowanych miłościami, wypadkami drogowymi i innymi, stwierdzam, że w tej mojej świadomości wolałabym nie mieć dziecka.Więcej bólu niż radości. Wychowałam porządnego człowieka,wykształconego, odpowiedzialnego ale jego związki z dziewczynami były takie dołujące. Często bałam się, że sobie coś zrobi. Teraz ma rodzinę i właściwie jest się i tak samemu. Pewnie gdyby to była córka, to tak jak synowa siedziałaby u mamy.
Myślę, że jak nie masz ochoty na dziecko, a tym bardziej, że mąż tego nie wymaga, możesz dać sobie spokój.

Za dużo o tym myślicie :)

[anai-is-me]

Oj, pomyliłam się. Chciałam się dopisać do tego postu, a napisałam wyżej :(

[jacek226315]

fielmon napisała:

> Jestem już babcią jednego wnuka, ma osiem lat za chwilę urodzi się jego siostra
> . Ja miałam jednego syna. Z perspektywy czasu, problemów zdrowotnych, depresji
> syna spowodowanych miłościami, wypadkami drogowymi i innymi, stwierdzam, że w
> tej mojej świadomości wolałabym nie mieć dziecka.Więcej bólu niż radości. Wycho
> wałam porządnego człowieka,wykształconego, odpowiedzialnego ale jego związki z
> dziewczynami były takie dołujące. Często bałam się, że sobie coś zrobi. Teraz m
> a rodzinę i właściwie jest się i tak samemu. Pewnie gdyby to była córka, to tak
> jak synowa siedziałaby u mamy.
> Myślę, że jak nie masz ochoty na dziecko, a tym bardziej, że mąż tego nie wymag
> a, możesz dać sobie spokój.
Kobieto jestes Babcia i nie wiedzialas prostej zyciowej prawdy,ze dzieckiem jest corka nie syn,no moze poprawniej,syn jest dzieckiem dopoki sie nie ozeni.I zadne zale tego nie zmienia

[amorvertical]

Mam 50 lat. Boję się gór, ale po nich chodzę, a nawet się wspinam. Boję się wody (rekinów, oceanu itd) ale nurkuję, bo jest to zajebiste. Nauczyłem się fruwać na kajcie, choć o mały włos w czasie tej nauki się nie utopiłem i nieźle się pokaleczyłem o piach i skały. Ale uczucie wspaniałe. Sądziłem że jestem za stary na dzieci i się balem. Mam troje i jest w pytę. Gdybym był młodszy postarałbym się o jeszcze jedno. Choć kto wie... ? Może jednak... Życie ogólnie nie jest do polubienia i nas straszy na każdym kroku. Ale trzeba wstać i iść. Każdego dnia. Wtedy jest znośniej. I robi się ciekawiej i obficiej. Tylko należy się odważyć. Więc tego ci życzę.

[forma-lina]

Dziękuję za mądre słowa. Przed chwilą przeczytałam, że dzieci są dla młodych. A ja kim jestem? Staruszką? Pozdrawiam

[magdakg7]

Trafiłam tu przez przypadek, bo problem mnie nie dotyczy, ale muszę to napisać: cholernie dziękuję Panu za tę wypowiedź- jej treść jest uniwersalna, na pewno pomoże mi w wielu życiowych wyborach. Jeszcze raz dziękuję.

[karola10006]

I masz rację. Dziecko to piękna sprawa ale na to trzeba być naprawdę gotowym psychicznie. Bo wierz mi nikt cię nie zastąpi-ani mama, ani teściowa a tym bardziej twój mąż. Możesz liczyć tylko na siebie-a jest ciężko. Jestem mamą 5 miesięcznej dziewczynki-jest kochana, słodka ale nie mogę jej zostawić samej na 15 min. bo tak krzyczy że bębenki pękają, do tego masa obowiązków. Czysta niewola. Jeśli nie jesteś na to gotowa, lepiej się mocno zastanów.Z drugiej strony liczę na to że jak będzie miała kilka lat to nie będzie mnie potrzebować 24 h na dobę. Kocham ją bardzo, naprawdę. Ale łatwo nie jest. Ps:nie chce smoczka i nie pije z butelki. Pozdrawiam.

[jacek226315]

karola10006 napisał(a):

> I masz rację. Dziecko to piękna sprawa ale na to trzeba być naprawdę gotowym ps
> ychicznie. Bo wierz mi nikt cię nie zastąpi-ani mama, ani teściowa a tym bardzi
> ej twój mąż. Możesz liczyć tylko na siebie-a jest ciężko. Jestem mamą 5 miesięc
> znej dziewczynki-jest kochana, słodka ale nie mogę jej zostawić samej na 15 min
> . bo tak krzyczy że bębenki pękają, do tego masa obowiązków. Czysta niewola. Je
> śli nie jesteś na to gotowa, lepiej się mocno zastanów.Z drugiej strony liczę n
> a to że jak będzie miała kilka lat to nie będzie mnie potrzebować 24 h na dobę.
> Kocham ją bardzo, naprawdę. Ale łatwo nie jest. Ps:nie chce smoczka i nie pije
> z butelki. Pozdrawiam.
Mowisz,ze nikt matki nie zastapi.Otoz moja mila,poracowalem z mezczyzna ktorego zona umarla przy porodzie,facet nigdy sie powtornie nie ozenil,a kiedy ostatni raz go widzialem syn konczyl studia

[kk55aa]

Chyba większość kobiet się boi ciąży. To jest naturalne.

[jacek226315]

kk55aa napisała:

> Chyba większość kobiet się boi ciąży. To jest naturalne.
ale wskoczyc do lozka to sie nie boi

[princy-mincy]

Strach strachem, ale czy czujesz instynkt macierzyński?
Wg mnie jak sie to poczuje, to jest on silniejszy niz jakikolwiek strach, lęk i obawy.
Po prostu chce sie dziecka tak mocno, ze wszystkie te sprawy, o których piszesz, schodzą na dalszy plan.

[zielonakobieta]

Być może to problem braku instynktu. I może tu leży problem - urodzić dziecko mimo braku instynktu czy dać sobie spokój. A co będzie za 4-5 lat?
U mnie wszystko w życiu dzieje się z opóźnieniem :)

[czarna_12]

Idź na żywioł bo jak nie teraz to kiedy ?jak nie Ty to kto??to ostatni dzwonek będziesz mieć 9 miesięcy na to ,żeby się przyzwyczaić. Można spokojnie to ogarnąć nie jest to wcale trudne i jest dla kogo żyć. Mamusiowanie jest naprawdę piękne. A pierwszy uśmiech słowo mamusiu kofam cię :-)da Ci niewyobrażalne szczęście.Trzymam kciuki,że jednak się zecydujecie stworzyć prawdziwą kochającą się rodzinkę:-)

[krepso]

Kiedy widze kobiete w ciazy, mam ochote podejsc i sprawdzic jej blogoslawiona ignorancje, zapytac, czy zadala sobie trud znalezienia odpowiedzi, co bedzie po smierci? A po tym pytaniu mam ochote ja wysmiac, bo wiekszosc ludzi to straszne tepaki. Na zdrowy rozum, nasz mozg obciazony niemoznoscia znalezienia odpowiedzi, nie pozwolilby nam wstac z lozka... Ignorancja ludzkosci jest przerazajaca!

[donvito52]

Trzy miesiące temu dziadkiem zostałem.
Nie wiedziałem nawet jakie to cudowne zdarzenie.
Być może będziesz żałować jak się zdecydujesz ... być może.
Z pewnością jednak będziesz żałować jak się nie zdecydujesz.

Szczęśliwy dziadek

[piegoosek]

My strasznie zapragnelismy dziecka kiedy skonczylam 28 lat. Staralismy sie 5, te lata, to lata przezyte w amoku, z jednym tylko pragnieniem, nieprzespanymi nocami, poronieniami, lzami, wyrzutami.. dzis mam 40 lat i trojke wspanialych dzieci.. smiem twierdzic, ze gdyby nie te 5 trudnych lat, nie docenilabym nigdy faktu posiadania dzieciaczkow. Kocham je nad zycie i wszystko dla nich jestem w stanie poswiecic! Widzisz jak sie rozwijaja, jak rosna, jak wnikaja w swoja wlsana spolecznosc, jak dorastaja.. to jest niesamowite! I juz sie boje, jak kiedys wszystkie pojda w swoja strone ;) ale oczywiscie nie zamierzam ich zatrzymywac. I tu masz racje, ze sie obawiasz i zastanawiasz, bo tyle czasu im poswiecisz, tyle wyrzeczen, tyle milosci, a one pozniej odejda ;) dzieci wychowujesz dla swiata, nie dla siebie ;)
A te nieprzespane noce, zabkowanie, zmiana Twojej figury itp. to wszystko chwila, szybko mija.. mrugniesz, a syn/corka beda szly na studia :) nie ma na co czekac!

[wiolcia29_2]

Rozumienie tego, że dzieci są nam dane na chwilę przychodzi z czasem. One powoli zaczynają oddalać się, budować swój świat, a rozsądny rodzic pozwoli na to, początkowo dyskretnie obserwując. Gdy dzieci odejdą w świat przychodzi czas na przypomnienie sobie o dawno zapomnianej pasji, znalezienie sobie nowych celów, zajęcie się sobą.:)