Nie potrafię być sama..

[1madame]

bez mężczyzny, wariuje...straszne to jest ale teraz widzę jak ja sobie poradzić nie mogę. Rok temu sie rozstałam i bardzo dobrze się stało ale już nie wytrzymuje samotności. Towarzystwo mam to samo od wielu lat(wiec poznac kogos ciezko) Nic mnie nie cieszy ani dobre zarobki, ani jak to moja kolezanka mowi "jestes ladna, zdrowa, mloda i wszystko przed toba". Nie wiem moze teraz jak jestem przeziebiona za duzo na tym rozmyslam. Święta mnie nie cieszą, plany na przyszłość mnie nie cieszą, zagraniczny sylwester w naprawde pieknym miejscu. Po p-rostu bardzo czujuę sie osmotniona i czuje sie jakbym tkwiła w jakiejś pułapce bez wyjscia..Nie wiem jak ja dałam rok bez faceta przed moim byłym wskakiwałam ze związku w związek bo własnie nie potrafiłam być sama. Teraz obiecałam sobie, ze nie bede z nikim na sile, przez jakies moje obawy czy stach przed osamotnieniem no ale tak tez jest zle i w zwiazku z kims na sile zle i jak jestem sama zle. Potrzebowalabym sie tak po prostu zakochac z wzajemnoscia ale to nie jest takie łatwe.

[nvv]

No popatrz, mam odwrotny problem, od roku jestem sam. Potrafię być sam, ale czegoś brak w takim życiu.

Tylko zauraczania się przez Internet to już mam dość, człowiek jest ze swoimi wyobrażeniami i mnóstwo informacji (niewerbalnych) brak.

Problemem jest chyba kwestia tego gdzie poznawać nowych dla nas ludzi przeciwnej płci, statusu wolnego. No gdzie?

[1madame]

To znaczy ja mam juz w sumie kogoś na oku ale poki co nie ma szans zebysmy razem mogli byc- bo nie wierze w zwiazki na odleglosc, a najblizsze pol roku chlopak niestety pracuje i ksztalci sie poza krajem. Dostalam w dodatku jakis wybuch instyktu macierzynskiego- ogladam sie za wozkami, zazdroszcze kolezankom w ciazy. Taki wiek, ze wiekszosc rownolatek sie statkuje- 26lat. Zreszta od zawsze na pierwszym miejscu stawialam to zeby zalozyc z kims rodzine, nie zeby dobrze zarabiac, a wychodzi zupelnie odwrotnie. Jestem tym wszystkim rozczarowana, nie tak sobie to wszystko zakładałam.

[nvv]

Całe życie to pasmo rozczarowań, tzn. nic nie jest zupełnie po naszej myśli (ale nie jest też tak źle, jest po prostu inaczej niż się spodziewaliśmy). Jakoś po trzydziestce człowiek zaczyna się z tym oswajać, że życie pokazuje nam środkowy palec tam gdzie mamy konkretne plany i oczekiwania. W zamian, daje coś innego, co warto doceniać...

W związek na odległość to ja już nigdy się nie wpakuje.

[1madame]

do trzydziestki trochę mi brakuje, chłopak wraca do Polski za jakieś 8 miesięcy ale nie daje mi to żadnej gwarancji oczywiście, ze z nas się cokolwiek wykluje. Mimo wszystko nawet te 8 miesięcy, kolejnych miesięcy samej nie wiem, no nie potrafię być sama ale jak pomysle, że mam być po raz kolejny z kimś na siłę to też mi sie odechciewa. Nawet tak mi nie pisz, ze zycie nam pokazuje srodkowy palce, nie wyobrazam sobie tego, ze nie zaloze nigdy rodziny. Dla mnie to naturalna, fizjologiczna kolej rzeczy cos tak naturalnego, że nie może być inaczej.

[nvv]

Jak czegoś bardzo chcesz i włożysz w to wysiłek, to osiągniesz.

Tylko droga zwykle okazuje się bardziej kręta niż się spodziewaliśmy. Czasem wchodzimy w ślepe uliczki, czasem wpadamy w pobocze i się poturbujemy. Kto się jednak nie poddaje, a dąży do celu, ten dojdzie.

Na siłę nie warto być z kimś. Na wszystko jest swój czas.

ja tesz nie :)

[hansii]

ale wpadaj na foro kobieta, lub towarzyskie...
tam sie asz roi od samotnych i doradza Ci - jak ulzyc Niedoli.

albo i nie.

moja rada: - wzionc sobie (na miedzyczas) kochanka.

[paco_lopez]

i pewnie na każdym etapie życia będzie coś czego potrzebowałabyś a nie masz akurat w tym momencie.

[ankaskakanka14]

Z samotnością można się oswoić.