Dodaj do ulubionych

Zlosc na wlasna bezradnosc

30.04.14, 08:00
Zauwazylem, ze czesto jestem wsciekly na siebie (co samo w sobie nie jest chyba dobre) w zwiazku z tym, ze w pewnych sytuacjach spolecznych nie potrafie zachowac sie asertywnie, byc pewnym siebie, uzyc odpowiedniego argumentu. Chociaz nie potrafie to niepelne okreslenie- bo cala zlosc bierze sie z tego, ze potrafie, ale blokuje sie.
Dopiero analizy po fakcie uswiadamiaja mi, ze moglem powiedziec to czy tamto czy moglem zachowac sie inaczej i wydaje mi sie to oczywiste, i jestem zly czemu tego nie zroblem. A czemu nie robie- bo w takich sytuacjach jestem malo pewny siebie, unikam jak ognia konfliktow a nawet roznicy zdan, za wszelka cene nie chce nikogo urazic ani wywolac sporu- a potem dostaje w dupe bo nie kazdy gra wg tych regul.
Nie mam pretensji, ze inni nie graja wg tych regul- kiedys mialem, teraz mam pretensje do siebie, ze kiepsko mi idzie aby samemu stac sie bardziej pewnym siebie w tym zakresie.
Czesto tez jednak intuicyjnei nie widze, ze ktos przekracza moje granice czy zachowuje sie agresywnie- ze jestem 'uprawniony' do jakiejs reakcji- dopiero potem jak sie nawarstwi lub po analizach to zauwazam.

Przyklad jeden: w nowej pracy jedna osoba mnie szkoli i nie bardzo kwapi sie, by mnie faktycznie szkolic, bo jest 'zajeta'. Szkolenie polega na tym, ze szybko cos tam powie a potem uwaza, ze juz 'przeszkolila mnie' i nie chce mi wyjasnic dokladniej czy drugi raz. Ja zamiast pomyslec tak, jak po czasie- ze taka osoba nie robi łachy, bo pracodawca kazał jej wyszkolic, że nie umie szkolic, ze lekcewazy mnie- na poczatky mysle tylko, ze nie moge sie narazic, ze może jestem jakiś tępy, szukam całej winy w sobie.

Przyklad dwa: wspolpracuje powiedzmy artystycznie z grupa ludzi. Jeden z nich ma zapedy dyktatorskie. Innym to odpowiada, ale mnie nie, bo po prostu nie interesje mnie taki rodzaj wspolpracy (zeby realizowac tylko jego pomysly wg jego wskazowek). I zamiast powiedziec 'wypisuje sie z tego, nie interesuje mnie taka wspolpraca, powodzenia' ja w tym tkwie i walcze o to, by miec choc minimum os do powiedzenia i ciesze sie jak dziecko, ze dostalem jakis ochlap- a po czasie widze, jak jest naprawde i jestem na siebie zly.

Ktos ma podobne doswiadczenia i praktyczne rady?
Obserwuj wątek
    • nanie2 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 30.04.14, 09:30
      A jest ktoś, kto nie prowadzi we własnej głowie ostrych rozmów, dawno przebrzmiałych :)? To przecież normalne i powszechne, przyznają się do tego nawet osoby uważane za pewne siebie.

      jestem wsciekly na siebie (co samo w sobie nie jest chyb
      > a dobre)
      Po prostu jesteś zły na siebie. Fakt, nic więcej, tylko emocja. Złość pcha do zmiany, nic w tym złego. Naprawdę łyknąłeś pop-psychologię, że musisz się "kochać"? Ja często nie jestem z siebie zadowolona. I spoko.

      unikam jak ognia konfliktow a nawet roznicy zdan, za wszelka cene nie ch
      > ce nikogo urazic ani wywolac sporu
      A dlaczego to ma być jakoś godne potępienia? I dobrze, to często procentuje. Ja także nie lubię konfliktów. Są takie jakie pamiętam latami i żałuję, że były.

      Ja zamiast pomyslec tak, jak po czasie- ze taka osob
      > a nie robi łachy, bo pracodawca kazał jej wyszkolic, że nie umie szkolic, ze le
      > kcewazy mnie

      Wcale nie. Jeśli twierdzi, ze jest zajęta to pewnie tak jest. Może szkoli kolejną osobę, która odejdzie, to dodatkowy obowiązek, nudzi ją to, nie lubi szefa etc. Bierzesz udział w jakiejś rozgrywce, to pewnie nic nie ma wspólnego z Tobą. Też nie nienawidzę "szkolić", z tego nic nie ma a dostaję po głowie jeśli osoba szkolona zrobi błąd. Korporacyjna fala i tyle. Po prostu zapisuj, co ta osoba mówi i ćwicz sam.

      ja w tym tkwie i walcze o to, by miec choc minimum os do
      > powiedzenia i ciesze sie jak dziecko, ze dostalem jakis ochlap-

      Jeśli tkwisz, to znaczy, że Ci zależy na tym projekcie. Co w tym złego? Po prostu jesteś zaangażowany na tyle, żeby odłożyć swoje na bok i oddać się realizacji. Jeśli uważasz, ze wiesz lepiej, to zrób swój.

      Zachowanie nie jest prostą wypadkową : ktoś atakuje-mocna odpowiedź. Tam jest wiele innych czynników: Twoje wartości, zaangażowanie etc. Jeśli jesteś ugodowy, to po prostu taki jesteś- to raczej zaleta- i nie dokopuj sobie dodatkowo, bo "trzeba być asertywnym i walczyć o swoje". Ja często myślę, że mogłam być w wielu sytuacjach bardziej ostra. A potem przychodzi mi na myśl, że to sprawy dawno przebrzmiałe, było minęło, to przeszłość. I że nie dam sobie zmienić charakteru-jestem jaka jestem. Kwestia szacunku do siebie. A osoby nie współpracujące olewam i unikam ich. Nie wszystko jest warte tego, żeby kopać się z koniem. Szkoda życia. Moja wolność.
      A swoją drogą- czy są jakieś sprawy, o które walczyłeś agresywnie? Jeśli tak, co to było, lub jeśli nie- co to by było? Mi nie odpowiadaj, ale sobie, może coś pomoże :).


    • brygada_ww Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 30.04.14, 13:54
      Bo Ty jestes za dobry Kropi, zawsze dyplomatyczny, kulturalny, ale niestety jest tak, jak mawiaja: kto ma miekkie serce musi miec twardy tylek. Przyjdzie na przyklad agresor, zalozy ponczochy na Twoja szyje, Twojej rodziny i zacznie dusic, to Ty powiesz: bardzo prosze o zdjecie ponczoch z mojej szyi i czlonkow mojej rodziny liczac i wierzac, ze Cie posluchaja. Nie ma co sie ludzic, lepiej powiedziec w stylu "ja okanczaju etyj tieater, do swidania".
      • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 30.04.14, 22:43
        Za dobry- tak, w pewnym aspekcie tak. Albo za malo dobry dla siebie samego
        • brygada_ww Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 30.04.14, 23:27
          kropidlo5 napisał:

          > Za dobry- tak, w pewnym aspekcie tak. Albo za malo dobry dla siebie samego

          To tak dla rozwazan wewnetrznych wklejam fotografie zjednej strony fotograficznej. Co widzisz na tej fotce, jakie masz odczucia, czy Cie relaksuje, czy irytuje itp.


          www.canstockphoto.pl/dziadek-pije-jego-wnuk-18238477.html
          • lutsyfer Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 21:43
            swietna fotka, dziadek jest dobry dla wnuczki, ktora wyglada na pewna siebie i zadowolona i takze dobry dla samego siebie:) Dodatkowa opcja dla tych, ktorym sie nie podoba i ktorych sciaska to i owo tak i owdzie, moga sobie postrzelac. super
          • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 22:46
            Zapomnialem odniesc sie do dziadka.
            Nie budzi we mnie specjalnei zadnych emocji a co z nim?


            • brygada_ww Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 02.05.14, 18:00
              kropidlo5 napisał:

              > Zapomnialem odniesc sie do dziadka.
              > Nie budzi we mnie specjalnei zadnych emocji a co z nim?

              Patrzac na te fotografie, dziadek wyglada na bardzo nowoczesnego czlowieka z duza klasa. Ten kufel piwa tez przemawia u mnie na plus, bo sama tez jestem piwoszka, krajobraz dookola przyjemny, relaksujacy, duzo zieleni, tak, ze mozna domyslac sie, ze ten czlowiek ceni sobie przestrzen, porzadek, a przy tym zycie na luzie. Wnuczka na tym zdjeciu wyglada na kopie dziadka.
            • brygada_ww Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 04.05.14, 01:58
              kropidlo5 napisał:

              > Zapomnialem odniesc sie do dziadka.
              > Nie budzi we mnie specjalnei zadnych emocji a co z nim?

              Z dziadkiem wszystko OK, ale tak z nim popilam, ze poszczalam koszule nocna siadajac na kibel i ojciec powiedzial, ze nalezy ograniczyc kontakt wnuczki z dziadkiem.
            • brygada_ww Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 04.05.14, 21:40
              Kocham dziadka i chce dziadka w pick up,ie, nie chce wagabundy z widlami Kropi.
              • lutsyfer Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 07.05.14, 00:40
                brygada_ww napisała:

                > Kocham dziadka i chce dziadka w pick up,ie, nie chce wagabundy z widlami Kropi.

                ile w tym prawdy, ze dziadek z toba pije to nie wiem, ale czy gdyby z toba nie pil to tez bys go kochala, kochasz dziadka bo z toba pije, bo pewnie nikt inny nie chce
    • hansii Kropi, Twoje slabosci Cie wykoncza... 30.04.14, 14:07
      Ale tesz jestem bezradny wobec nich i nic Ci nie doradze...

      Mnie tam moje slabosci tylko ciesza i raduja...
      Ag dy komus one przeszkadzaja - to sie tego Ktosia z otoczenia pozbywam,
      albo... ten Ktos pozbywa sie mnie.
    • to.niemozliwe Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 30.04.14, 20:49
      1. Ułóż tej osobie plan szkolenia (swojego), być może nie wie jak ma to robić, Albo w ogóle nie umie tłumaczyć.
      2. Czesc rzeczy Dyktatora rób pod jego dyktando, ale część zachowaj sobie i broń tego swojego obszaru od jego zapędów.

      Ogólnie - denerwujesz się, bo myślisz, ze inni to widzą, a przyjrzyj się, czy oni to w ogóle postrzegają, ze coś Ci nie pasuje. Być może w 80% to się dzieje w Twojej glowie, a pozostali wcale tego nie widzą.
    • liiona Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 30.04.14, 21:41
      Pamiętam z serialu "Zmiennicy" tam główny bohater miał takie problemy.
      Nie potrafił być asertywny i często prowadził dialog sam ze sobą co mógłby powiedzieć w sytuacjach które go deprymują.
      Jak to w życiu nie byłoby seriali gdyby życie nie układało scenariuszy.
      • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 30.04.14, 22:41
        Tak pamietam scene ze skrzyzowania ze Zmiennikow...

        Czy to sie dzieje w mojej glowie- tak, jesli chodzi o post-factum, czyli temat watku, czyli nakrecanie sie tym, ze powinienem byl inaczej zareagowac, bardziej stanowczo, nie dac sie, czuje sie przegrany itp, ale jesli chodzi o sama sytuacje to raczej nie jest to w glowie, tylko- zakladajac nieunikniony pewien poziom subiektywizmu- faktycznie.

        Czy mozna to uznac za zalete- moze i mozna, ugodowosc czy olewczosc- ale wlasnie to nie jest jedno ani drugie, skoro po fakcie sie nakrecam- i wlasnie tutaj jest dylemat- jak sie zmusic albo do tego, aby inaczej reagowac, albo aby potem sie nie nakrecac tylko miec to w d...

        W gruncie rzeczy to, ze jakas kretynka w pracy wpiera mi co 5 minut, ze cos tam 'powinienem wiedziec' albbo inny siurak probuje mi wmawiac, ze jego pomtysly artystyczne sa najlepsze na swiecie to drobnostki, glupoty, a ja nadaje im znaczenie tak sie nimi nakrecajac.

        I wlasnie o to chodzi- na zimno to wiem- aby w takich akcjach nie brac udzialu- na spokojnie wyjsc (jak sie da) jak to zauwazam, a jak nie moge wyjsc to zignorowac albo dac do wiwatu tak, aby druga strona skonczyla.

        NAtoiast tutaj problem jest podwojny: najpierw nieumiejetnosc zauwazenia takich zachowan- co ulatwia ich utrwalenie czy eskalacje, potem nieumiejetnosc obrony zakonczenia/odejscia/obrony, a na koncu nakrecanie sie.


        • to.niemozliwe Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 06:05
          Tak jakby brak Ci wlasnych celow i determinacji w ich przyblizaniu sobie. Kropidlo, poczytaj sobie cos Stevena Coveya.
          • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 19:18
            to.niemozliwe napisał:

            > Tak jakby brak Ci wlasnych celow i determinacji w ich przyblizaniu sobie. Kropi
            > dlo, poczytaj sobie cos Stevena Coveya.
            Dzieki
            Mylsle, ze glownym problemem jest chec unikniecia konfliktu za wszelka cene i obawa konsekwencji jakiegos konfliktu, wyolbrzymianie na zasadzie 'jak sie zachowam zbyt odwaznie to mnie wyleja/ukarza/wywala/pobija/zabija, zabija to taki zart oczuwista.
            • to.niemozliwe Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 20:46
              Patterson, Grenny, McMillan "Trudna sztuka konfrontacji".
              • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 03.05.14, 08:43
                to.niemozliwe napisał:

                > Patterson, Grenny, McMillan "Trudna sztuka konfrontacji".

                Dzieki.
                Czytalem sporo ale zerkne i na to.
    • lifeisaparadox Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 30.04.14, 22:54
      Cześć Kropidło. To mówisz że masz nową pracę i "zaczynają się problemy".
      Po dłuższej przerwie, zaglądam czasem na forum.

      Jest taka prosta zasada, jak traktujesz innych, tak traktujesz siebie. Tak jak oceniasz tego co Cię szkoli że jest nieudolny, tak oceniasz w następnym zdaniu siebie "jestem jakiś tępy". Widzisz, że to jest to samo?
      No bo co innego powiedzieć, osoba która mnie szkoli ma do mnie zaufanie i widzi że sobie radzę, ufam tej osobie że dobrze się nam współpracuje. Miodem i masłem. Duża różnica, bo z dwóch wersji "tępak" i "fajnie jest" to Twoje awizo się zmienia, a później z tego rośnie dialog i następne rzeczy na tym podkładzie. Czy dobry jest dialog dwóch tępaków, czy dogadujących się ze sobą sensownych ludzi? Wybór wydaje się oczywisty.
      Albo dyktator. Czy jesteś dyktatorem, który widzi kogoś złego, czy kimś sensownym kto widzi kogoś sensownego.

      Tu jest sfera fantazji i wyobraźni, atrybucji i oceniania. Tolerancji, wyrozumiałości, nietolerancji i gniewu.
      Tak samo być nieudolnym tępakiem, a uczyć się i zrozumieć, to też osobiste i różne kategorie. One wracają w postaci odczuć personalnych na swój temat, jak kogoś ocenisz, jeden raz, albo więcej, tak później do siebie to odniesiesz w podobnej sytuacji.

      Wypada być sensownym człowiekiem nadającym sens ludziom wkoło. Takie to proste, a wysrywać się w kiblu, porządnie i do końca, a nie smarować ludzi gównem i nie czyścić, a później siebie.

      No bo jeśli wkoło są sami nieudolni tępacy, to gdy powinie Ci się łapa jesteś nieudolnym tępakiem wedle własnych kategorii. Ale jeśli są sensowni ludzie, to gdy powinie Ci się łapa, sensownie się poprawiasz i masz szacunek do siebie.

      Pogarda <=> Szacunek
      • to.niemozliwe Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 06:03
        Swietne dwa ostatnie akapity. :-)
      • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 19:16
        Ponosi cie fantazja, osoba ktora mnie szkoli po prostu mnie zlewa bo jej sie nie chce, a nieumiejetnopsc szkolenia polega na tym, ze za wszystko mie obwinia, tlumaczy szybko i chaotycznie a jak zadaje pytanie to zaczyna sie litania zlosliwosci typu powinienes to juz umiec, a przeciez to proste, nauczyciel ktory wypowiada sie negatywnie i wrecz obrazliwie na temat zdolnosci intelektualnych swego ucznia to nauczyciel zly, chocby nawet uczen byl malo bystry, a ja akurat do takich nie naleze, po prostu najlatwiej zwalic na kogos.
        • lifeisaparadox Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 20:41
          Święty Kropidło i przeklęta zołza.
          Tu nie ma miejsca na dyskusję.
          • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 22:44
            ifeisaparadox napisał:

            > Święty Kropidło i przeklęta zołza.
            > Tu nie ma miejsca na dyskusję.

            Nie ma, bo dodajesz jakies swoje fantazje by zdemonizowac Kropidlo aby potem go etykietkowac. Nie pierwszy raz tak robisz, wlasciwie nie wiem po co sie angazujesz w to, zawsze zle sie konczy przeciez nie? Ja i tak do ciebie zaufania nie mam, w twoja troske o mnie wierze tak jak w troske putina o rosjan na krymie.

            Nigdzie nie pisalem o swietych ani zlolzach, tylko problemie. Nie umiesz oddzielic problemu od czlowieka i to jest tutaj Twoj glowny problem na forum. Problem utozsamiasz z czlowiekiem a nastepnie jedziesz po dyskutantach oak po starej szmacie.

            Wstaw sobie w miejsce 'kropidlo' i 'zołza' X i Y to bedzie ci latwiej zfokusowac sie na meritum zamiast robc wycieczki osobiste.
            • lifeisaparadox Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 23:45
              No trudno, jakąkolwiek psychoterapię czy normalne kontakty z ludźmi masz zamknięte z takim poziomem psychotyzmu i zupełnym brakiem wglądu. Choroby się nie wybiera.

              Chwali się że masz pracę i próbujesz, powodzenia i dużo wytrwałości.
              • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 02.05.14, 08:04
                Dziekuje panie doktorze,

                przyjmuje do wiadomosci calkowita zupelna ogromna nieuleczalnosc moich wszystkich stu ciezkich nieuleczalnych psychicznych chorob jakie pan doktor mi zdiagnozowal, pozostaje mi tylko samobojstwo, z pozdrowieniami ostatnimi oddechami kropidlo.
                • lifeisaparadox Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 02.05.14, 12:35
                  kropidlo5 napisał:

                  > pozostaje mi tylko samobojstwo, z pozdrowieniami ostatnimi oddechami kropidlo.

                  Nie dziwię Ci się, ale nie łam się, masz dużo swoich dobrych zdrowych stron, nie musisz być orłem w relacjach międzyludzkich. Byle Ci jakoś osobiście było dobrze, to mniej zakwasów wszędzie.

                  Poszedł byś do jakiegoś terapeuty to Ci się lżej zrobi jak wywalisz swoją kawę na ławę i pogmeracie razem.
        • to.niemozliwe Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 20:48
          Skoro nie należysz do mało bystrych, to nie możesz sam się nauczyć? Przeczytac instrukcje, manual, samemu przejrzeć program, czy dokumenty, wydruki...?
          • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 22:58
            to.niemozliwe napisał:

            > Skoro nie należysz do mało bystrych, to nie możesz sam się nauczyć? Przeczytac
            > instrukcje, manual, samemu przejrzeć program, czy dokumenty, wydruki...?

            Do konca nie mozna, zreszta po co wywazac otwarte drzwi, jak ktos doswiadczony moze 3 razy szybciej wdrozyc cie, a nie ma na to czasu bo osoba szkolaca sama opuszcza to miejsce pracy i ma nakazane przekazac wiedze i obowiazki, no ale nie bardzo sie kwapi bo narobila zaleglosci ktore przed odejsciem musi wyprostowac i bym to zrozumial- ze sie nie chce, ze leje na to bo odchodzi, ze frustracja- ale po co wyzywa sie na mnie bogu ducha winnym.


            Ale wroce do zrodla- tutaj chodzi o problem, a nie o te osobe czy tamta, to jest tylko przyklad- a problem polega na tym, ze jest sie nieasertywnym, nie reaguje od razu na cos co sie nie podoba a potem sytuacja sie eskaluje- w glowie i w rzeczywistosci.

            Najlepiej takie rzeczy zalatwiac na starcie, a nie jak sie rozwina, ale zajmuje mi nieco czasu zanim sie zorientuje, ze ktos przegina. tak jak tutaj- grzecznie staralem sie nie narzucac ze swoja osoba i wlasciwie niemal 'w przerwach' probowac zasiegac jakiejs wiedzy i slyszalem za kazdym razem jakies połajanki i pouczanki typu to powinienes wiedziec albo to juz bylo mowione nie bede powtarzac ( a ja śmiałem nie zapamietać) i tak trwalo to 2 tygodnie albo i trzy zanim zaczelo mnie to powaznie irytowac, a powinno mnie to irytowac juz po drugim razie i powiinenem byl powiedziecmow co masz do powiedzenia na temat pracy a uwagi dodatkowe prosze wypowiedz w myslach swoich laskawie'


            tak samo jak napisalem o drugiej sytuacji, uczestnicze w pewnym projekcie i po prostu od poczatku wlasciwie mi nie odpowiadal, ale jakos tego nei zauwazylem- po prostu nie lubie pracowac pod dyktando jakiegos kogoś i tyle- jak ktos lubi to niech pracuje, ale mnie taka wspolpraca nie interesuje- i mam do tego prawo nie? czy nie mam? a moze nie mam?
            sam nie wiem
            No ale wszedlem w to i nie umiem sie wycofac, bo inni w tym projekcie chca mnie jako uczestnika, i ów dyktator tez mnie chce i siedze tam z glupiej lojalnosci i poczucia obowiazku, ktory wcale nie jest moim obowiazkiem, ale zamiast sie wymiksowac od razu i powiedziec 'nie interesuje mnie taka forma pracy, powodzenia zycze i ide w swoja strone' to najpierw sobie tlumaczylem w glowie, ze pewnie wszystko jest ok tylko ja wydziwiam, potem jak juz sobie zdalem sprawe ze jednak to nie dla mnie to nadal ciezko mi odejsc, a im dluzej brne tym bardziej to sie robi powazne i trudniej wyjsc.


            To tak jakbys ożenił sie z kobieta z litosci albo z obowiazku (bo rodzice kazali) i po jakims czasie zorientowal sie, ze jednak nie chcesz, ale nadal brnął w to, bo to czy tamto- a po drodze pojawiaja sie dzieci, kredyty, spedzone razem 20 lat i juz odejsc coraz gorzej.
    • shachar Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 01:59
      Kropidło, pomyślało mi się, że ja to już gdzieś czytałam:-) No tak, Twoje dawne posty czytalam. Ciekawe dlaczego , kurczaczki, ludzie się nie zmienili od tamtego czasu i wciąż wymyślają sposoby , żeby wyszła z Ciebie postawa okularnika, nie umiejącego dać bez uprzedzenia kopa w jądra przywódcy gangu pruszkoskiego.....
      Powiem tak: jestem przekonana, że Twoje dylematy są trochę kwestią Twojego młodego wieku, po czasie ludzie po prostu dojrzewają do zlewania takich problemów. Serio, to przechodzi, jak trądzik, nadchodzi "mam to w dupie", bez złości jakiejś specjalnej, że ejst się humanoidem, nie supermanem, no chyba że ktoś jest 'stuknięty na początku', wtedy ma issues do śmierci.
      • liiona Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 10:32
        Złość na własną bezradność to też bezradność.
        Dobrze jest reagować od razu na to co nam się nie podoba, żeby nie kumulować złości ale blokują nas ograniczenia, można spróbować dogadać się lub zmienić zachowanie. Wykorzystać wszystkie znane sposoby aby zmienić złe relacje, odejść po wyczerpaniu pomysłów braku zachęty do współpracy. Nie dać się tępić.
        W pracy nie zareagujesz od razu bo nie chcesz mieszkać pod mostem i żywić się w śmietniku.
        A takie są teraz realia pracy, tak wygląda rzeczywistość. Zauważyłam, czytam, słyszę że wykształcenie ma tu niewielkie znaczenie.Tylko i wyłącznie niezależność finansowa, wykształcenie, pozycja zawodowa może uwolnić cię od nakręcania się co bym odpowiedział bo nie życzę sobie takiego zachowanie wobec mnie. Na forum Savoir Vivre czytałam że kapitalizm jest twardy nie zna litości no to można pogadać z samym sobą w sensie wygadać się na to co tobie się nie podoba, wywalić w myślach złość.
        Tylko że to zła droga bo można polubić takie stany. Nie wiem co ci doradzić?
        W tej chwili nie znam sposobu na "zareaguj od razu na to co ci się nie podoba" .
        • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 19:22
          Tak, pewne ograniczenia spoleczne czy 'rynkowe' wplywaja na kazdegho, spoleczenstwo jest zastraszone itp, ale mi sie akurat to u mnie nie podoba. Tym bardziej zlosci mnie jednak to, ze druga osoba nie boi sie byc bezczelna czy szukac konfliktu (nie boi sie, ze ja wywala) a ja tak, a potem sobie wyrzucam, ze po pierwsze wazniejsze zdrowie psychiczne niz praca, nawet dobra, a po drugie- im wiecej sobie dajesz skakac po glowie tym z czasem jest gorzej nie lepiej, o czym sie przekonalem z ta szkolaca mnie osoba, bo znosilem zlosliwosci przez dwa tygodnie i ciagle splawianie mnie az w koncu powiedzialem ze mi sie to nie podoba i nie chce tego slyszec no i ze soba nie rozmawiamy, mi tam to nie przeszkadza ale zaraz mam mysli typu 'jestem konfliktowy pewnie, wywala mnie jak nic, powinienem stulic pysk i udawac ze jest ok' chociaz na 100 pracownikow z 99 nie mam problemu tylko z ta jedna osoba.
      • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 01.05.14, 19:24
        shachar napisała:

        > Kropidło, pomyślało mi się, że ja to już gdzieś czytałam:-) No tak, Twoje dawne
        > posty czytalam. Ciekawe dlaczego , kurczaczki, ludzie się nie zmienili od tamt
        > ego czasu i wciąż wymyślają sposoby , żeby wyszła z Ciebie postawa okularnika,
        > nie umiejącego dać bez uprzedzenia kopa w jądra przywódcy gangu pruszkoskiego..
        > ...
        > Powiem tak: jestem przekonana, że Twoje dylematy są trochę kwestią Twojego młod
        > ego wieku, po czasie ludzie po prostu dojrzewają do zlewania takich problemów.
        > Serio, to przechodzi, jak trądzik, nadchodzi "mam to w dupie", bez złości jakie
        > jś specjalnej, że ejst się humanoidem, nie supermanem, no chyba że ktoś jest 's
        > tuknięty na początku', wtedy ma issues do śmierci.

        Ja akurat nauczylem sie takich sytuacji unikac i z nich wychodzic, ale nie zawsze sie da, a moze i nie do konca sie nauczylem, a ze problem nie jest nowy to doskonale wiem i to tym bardziej mnie wkur.

    • malwi.4 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 02.05.14, 17:48
      Kropidło, a może wszystko ok z Twoją postawą w sytuacji z osobą szkolącą, tylko trafiłeś na osobę, na którą nie ma bata, by pomogła. Może nikt nie potrafiłby na niej wymusić wypełnienia ostatnich obowiązków. Odchodzi i ma wszytko "gdzieś". Może niepotrzebnie się obwiniasz, że jesteś nieporadny.

      A jeśli chodzi o ten projekt artystyczny, to według mnie dobrze, że jesteś "wierny", bo się zaangażowałeś. Pewnie, że łatwiej ludziom, którzy potrafią postawić na swoim i odchodzą, jak im coś nie pasuje (bo ma prawo nie pasować, skoro ktoś chce realizować jedynie swoje pomysły, bez patrzenia na grupę), ale Twoje pozostawanie w projekcie świadczy o lojalności. W grupie zawsze trafi się ktoś, kto chce błysnąć bardziej.

      Ja bardzo cenię kompromisowość, mimo, że dziś propagowany jest model, by sięgać z górnej półki i nie zaspokajać się byle czym. Nie chcę, by mój syn walczył o każdą zabawkę, którą mu inne dziecko wydziera z rąk w piaskownicy. Niech walczy tylko wtedy, gdy naprawdę warto.
      • brygada_ww Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 02.05.14, 17:54
        malwi.4 napisała:

        > Ja bardzo cenię kompromisowość, mimo, że dziś propagowany jest model, by sięgać
        > z górnej półki i nie zaspokajać się byle czym. Nie chcę, by mój syn walczył o
        > każdą zabawkę, którą mu inne dziecko wydziera z rąk w piaskownicy. Niech walczy
        > tylko wtedy, gdy naprawdę warto.

        I to blad Malwi, powinien wiedziec co jest jego i nie pozwalac sobie na zabieranie zabawek, bo pozniej w przyszlosci tez beda mu dzieci wchodzic na glowe i zabierac np. pieniadze w szkole. Nie warto uczyc takiej biernej postawy, dziecko od najmlodszych lat powinno wiedziec, ze co moje, to moje.
      • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 03.05.14, 07:45
        Hej Malwi

        no co do kompetencji szkoleniowych tej osoby to są one kiepskie, ale nie o to nawet tu chodzi, bo wielu zwyklych ludzi nie zna sie na tym, tylko o wpedzanie przez te osobe mnie w poczucie wstydu i winy za brak efektow szkolenia, gdy takie sie ujawnia.

        No ale w gruncie rzeczy nie o kompetencje tej osoby i efekty szkolenia, to Paradoxe jak zwykle wtracil sie w dyskusje zeby zarzucac klamstwa ( ma zapał do diagnozowania u innych chorob psychicznych ale powinien sie przyjrzec swojej nieco paranoidalnej nieufnosci, powtarzalnemu zarzucanymiu innym klamstw, ukrywania brudnych sekretów i spiskowania, no ale to temat poboczny).

        Rzecz zasadnicza polega na tym, ze ta osoba wielokrotnie (i publicznie w obecnosci inych) pozwalała sobie na zlosliwe komentarze pod moim adresem a ja nie potrafilem zareagowac.
        Zawstydzala mnie jak male dzieco, a ja nic. Dopiero po 2 tygodniach zorientowalem sie, ze znaazlem sie w roli glupiego dziecka: ciagle upominanki, ignorowanie moich prosb, lekcewazenie moich pytan. I juz zaczalem sie zastanawiac, czy moze naprawde mam jakiegos alzheimera, a moze jestem tepy, bo oczywiscie moje jakeis tam luki czy bledy, ktore chcialem wyjasnic byly konfrontowane z jakims mitycznym 'powinienes to juz umiec'.


        Od poczatku niby czuje ( w takich sytuacjach), ze to mi sie nie podoba, ale automatycznie obwiniam siebie i tak to trwa dopoki nie zorientuje sie, ze tutaj cos nie gra i ze niekoniecznie to moja wina, ze jestem normalnym czlowiekiem i mam prawo czegos nie zapamietac, czegos nie zauwazyc, o cos zapytac powtórnie- tym bardziej, ze ta osoba szkolila sie na to stanowisko 4 miesiace za granica (tak!) a mnie ma wyszkolic w miesiac, szkoli po łeblach bo 'nie ma czasu' i po tygodniu takiego marnego szkolenia wymaga nie wiadomoc czego i wypluwa z siebie przycinki i zlosliwosci.

        Po prostu nie potrafie sobie radzic ze zlosliwymi, chamskimi, agresywnymi osobami i tyle. Z kulturalnymi nie mam problemow, ale z takimi to chyba nit nie ma i sztuka nie jest poradzic sobie z osoba lagodna i przyjazna, ale z osoba problemowa, niekulturalna czy wrecz chamska, a ja mam z tym problem.

        Zasadniczo raczej rozmawiajmy o problemie, a nie o konkretnym przypadku. Problemem jest nieasertywnosc i obawa przed wyrazeniem wlasnych uczuc czy opinii.
        • clarissa3 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 05.05.14, 15:17
          Po prostu nie potrafie sobie radzic ze zlosliwymi, chamskimi, agresywnymi osobami i tyle. Z kulturalnymi nie mam problemow, ale z takimi to chyba nit nie ma i sztuka nie jest poradzic sobie z osoba lagodna i przyjazna, ale z osoba problemowa, niekulturalna czy wrecz chamska, a ja mam z tym problem.

          Zasadniczo raczej rozmawiajmy o problemie, a nie o konkretnym przypadku. Problemem jest nieasertywnosc i obawa przed wyrazeniem wlasnych uczuc czy opinii.


          Mysle ze niczym sie tu nie roznisz od nas wszystkich.

          Rozumiem ze w nowej robocie jestes i dopiero sie rozgladasz - to zajmuje czasu troche zanim bedziesz dobrze wiedzial gdzie jestes. Z kolesiem usiadz sobie z kartka i olowkiem, przed tem przygotuj do tego, i zapytaj jak to on te szkolenie widzi - i zapisuj w punktach wszystkie daty, tematy, pytania. Potem ladnie przepisz to na czysto i mailem, z kopia do szefa, poslij jako wspolnie ustalony plan szkolenia - i grzecznie popros o uwagi.

          Podobnie z dominatorem - zapytaj grzecznie ale pewnie na spotkaniu jak on twoja role widzi w grupie. Wytlumacz sie ze w zwiazku z nowa praca i nowymi zobowiazaniami potrzebujesz swoj czas dokladnie zaplanowac.

          I napisz nam jak bylo! ;))
          • clarissa3 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 05.05.14, 15:21
            malo gadaj - duzo sluchaj i zapisuj!
    • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 03.05.14, 08:51
      ivaaa napisał(a):

      > Co Ci daje ta złość?

      Pytasz mnie?
      Ne wiem, podnosi cisnienie i poziom adrenaliny, tylko tyle chyba.

      Zlosc to (teraz teoretyzuje) emocja pierwotna i potrzebna czlowiekowi, tak jak pokrewna frustracja czy gniew- ale emocja sluzy wskazaniu na cos i reakcji. zlosc ma na celu pokazanie, ze cos jest nie tak i trzeba podjac kroki- i tu jest problem, gdy krokow sie nie podejmuje a zlość tłumi. Zasadniczy problem.
      A drugi a wlasciwie pierwszy problem to tłumienie złości już na samym starcie, w imię pewnych 'socjalizujacych' norm społecznych, w gruncie rzeczy szkodliwych, typu udawanie, że nic sie nie dzieje, tłumienie, obwinainie siebie- no ale złość ma to do siebie, ze potem wypływa predzej czy pozniej jak jej zródło nie zniknie, a samo z siebie często nie znika i nastepuje eskalacja i wtedy nadmierna reakcja.

      Tak więc ta złość jest mysle jak najbardziej zdrowym objawem- tylko brak reakcji (konstruktywnej) na te złość jest dysfunkcją.

      Pewnie istnieją różne sposoby kanalizowania złości, różni ludzie i różne sytuacje to warunkują.
      Można odsunać sie, ale czasem nie można- wtedy można ignorowac, byc asertywnym, obracac w żart czy 'przetłumaczać sobie ' w ramach rozmaitych filozofii- i każda scieżka jest dobra gdy jest zgodna z wewnetrznym przekonaniem mysle.

      Na przyklad, gdy ktos czyni złosliwe docinki, mozna uznac ze skoro tak robi to moze czegos zazdrosci- i może złosć minie, ale może nie mnie i znaczy to, ze trzeba zastosowac inna strategie- np asertywnie zwrocic uwage, choc dosc popularna metoda w ludzkim stadzie to odgryzc sie, oddac, czasem w podwojna sila, dać w mordę jak to sie mówi- i sam nie wiem, czy czasem nie trzeba i tak?
    • clarissa3 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 05.05.14, 14:52
      bo wszystkie nasze zachowania biora sie z naszej wiary?

      Jesli wierzysz ze ludzie sa dobrzy to zgodnie z ta wiara bedziesz im pozwalal granice przekraczac myslac ze motywacja ich jest dobro - i szok!

      Jesli wierzysz ze facetowi ktory ma cie szkolic zalezy na wykonaniu polecenia szefa i przekazaniu ci swej wiedzy ktora potem uczyni cie rownym z nim to znowu masz gwarantowany szok.

      Jesli wierzysz ze grupa to jednolity twor w ktorym kazdy chce tego samego to masz szok nastepny.

      Jesli zrozumiesz i uwerzysz ze kazdy czlowiek jest inny i wierzy w co innego, i poswiecisz czas na dowiedzenie sie co to jest w co ten drugi wierzy - tak zebys mogl szybko oceniac intencje to sobie tych szokow oszczedzisz - i nauczysz negocjowac osczedzajac sobie samobiczowania sie za to.

      Zweryfikuj sobie co to jest w co wierzysz!
    • kropidlo5 Re: Zlosc na wlasna bezradnosc 12.05.14, 08:03
      Symptomatyczna sytuacja w piatek zdaje sie.
      Roozmawialem z jakas osoba i w pewnym momencie ta osoba mowi o tej osobie 'szkolacej' cos w stylu 'jezu jaka to trudna osoba' a ja zaskoczony pytam 'ale jak, czemu' i okazalo sie, ze generalnie ta osoba jest bardzo trudna we wspolpracy i in dlatego odchodzi, bo z wieloma osobami ma na pienku (choc oficjalnie odchodzi z innego powodu).

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka