kropidlo5
30.04.14, 08:00
Zauwazylem, ze czesto jestem wsciekly na siebie (co samo w sobie nie jest chyba dobre) w zwiazku z tym, ze w pewnych sytuacjach spolecznych nie potrafie zachowac sie asertywnie, byc pewnym siebie, uzyc odpowiedniego argumentu. Chociaz nie potrafie to niepelne okreslenie- bo cala zlosc bierze sie z tego, ze potrafie, ale blokuje sie.
Dopiero analizy po fakcie uswiadamiaja mi, ze moglem powiedziec to czy tamto czy moglem zachowac sie inaczej i wydaje mi sie to oczywiste, i jestem zly czemu tego nie zroblem. A czemu nie robie- bo w takich sytuacjach jestem malo pewny siebie, unikam jak ognia konfliktow a nawet roznicy zdan, za wszelka cene nie chce nikogo urazic ani wywolac sporu- a potem dostaje w dupe bo nie kazdy gra wg tych regul.
Nie mam pretensji, ze inni nie graja wg tych regul- kiedys mialem, teraz mam pretensje do siebie, ze kiepsko mi idzie aby samemu stac sie bardziej pewnym siebie w tym zakresie.
Czesto tez jednak intuicyjnei nie widze, ze ktos przekracza moje granice czy zachowuje sie agresywnie- ze jestem 'uprawniony' do jakiejs reakcji- dopiero potem jak sie nawarstwi lub po analizach to zauwazam.
Przyklad jeden: w nowej pracy jedna osoba mnie szkoli i nie bardzo kwapi sie, by mnie faktycznie szkolic, bo jest 'zajeta'. Szkolenie polega na tym, ze szybko cos tam powie a potem uwaza, ze juz 'przeszkolila mnie' i nie chce mi wyjasnic dokladniej czy drugi raz. Ja zamiast pomyslec tak, jak po czasie- ze taka osoba nie robi łachy, bo pracodawca kazał jej wyszkolic, że nie umie szkolic, ze lekcewazy mnie- na poczatky mysle tylko, ze nie moge sie narazic, ze może jestem jakiś tępy, szukam całej winy w sobie.
Przyklad dwa: wspolpracuje powiedzmy artystycznie z grupa ludzi. Jeden z nich ma zapedy dyktatorskie. Innym to odpowiada, ale mnie nie, bo po prostu nie interesje mnie taki rodzaj wspolpracy (zeby realizowac tylko jego pomysly wg jego wskazowek). I zamiast powiedziec 'wypisuje sie z tego, nie interesuje mnie taka wspolpraca, powodzenia' ja w tym tkwie i walcze o to, by miec choc minimum os do powiedzenia i ciesze sie jak dziecko, ze dostalem jakis ochlap- a po czasie widze, jak jest naprawde i jestem na siebie zly.
Ktos ma podobne doswiadczenia i praktyczne rady?