...i feel so worthless...

[Gość: Eve]

Co zrobić kiedy ma sie poczucie beznadziejności, kiedy ma sie uczucie, że nie
tak ma wyglądac życie? Ja mam takie poczucie wciaż, ono nie odstępuje mnie na
krok. Wiem, że powinnam zyc w innym miejscu, robic inne rzeczy, byc
inna...Wiem to, a presja rodziny jest tak duża, że nie robie nic by cokolwiek
zmienić. Bo co może zmienić 16-latka..?
Wczoraj byłam na imprezie; chyba z tysiąc razy słyszałam tam zdanie: Ewo,
usmiechnij się, masz taki piękny usmiech a wciąz sie smucisz...
Na to zdanie usmiechałam sie nieznacznie. na to zdanie mój kolega odpowiadał:
Ona zazwyczaj więcej sie smieje, zawsze sie śmieje i jest radosna, tylko
teraz pewnie jest zmęczona.
A może wtedy własnie moja twarz odzwierciedlała to, co czuje w środku? Na
codzień rzeczywiście staram sie nie pokazywać smutku, który we mnie jest.
Staram sie być radosna, bo przeciez nie moge wciaz użalac sie i obarczac
wszystkich tym, co czuję.
Mimo wszystko jednak czuję, że to moje zycie jest takie beznadziejnie głupie,
że wszystko jest nie tak jak być powinno, że ja jestem tylko małym trybikiem,
który popychany jest przez inne, większe...i nie może nic zrobić z własnym
zyciem.
Mam taka presje ze strony rodziny. Nie mogę nic zrobic sama, bo moje decyzje
zawsze uważane są za głupie. Wszystko, co mówię, zawsze jest wysmiewane, albo
poprostu słyszę, że jestem głupia. Od kiedy pamietam zawsze miałam wrażenie,
że jestem gorsza, bo to, co ja chciałam powiedzieć zawsze było ignorowane.
Tak bardzo chciałabym z kims porozmawiać, tak bardzo chciałabym sie do kogoś
przytulić i zapomniec o smutku. Wczoraj gdy byłam na imprezie miałam ochote
przytulic sie do kolegi...ale nie zdobyłam sie na odwagę. W tym wieku nikt
nie zrozumiałby, że to tylko przyjacielski uścisk. A tak bardzo brakuje mi
jakiegokolwiek uczucia, bliskości. Chciałabym porozmawiać, chciałabym pójśc
do psychologa, ale to tez jest nie możliwe.
Chciałabym wreszcie odnaleźć siebie i poukładać tą burze uczuć i zmartwień
która we mnie jest.
Tak bardzo brakuje mi spokoju.

[caorle]

nie jest chyba tak żle
skoro o tej porze możesz jeszcze siedzieć przed komputerem...
:-)

[Gość: Eve]

A czy w zyciu liczą sie tylko rzeczy materialne? Dla mnie mają one najmniejszą
wartość.
Ja mówie o duszy, o uczuciach...
O wszystkim z czym nie moge dac sobie rady.

[caorle]

ha,ha...

ja nie o tym...

pora póżna
a ty nie...
:-)

[megxx]

Zupełnie jakby ktoś przepisał fragmenty z mojego pamietnika sprzed..lat.
Ja mam silny charakter i mimo burz widzę światełko w tunelu.
A nie każdy to potrafi, wiem.

Jakie decyzje podejmuje za Ciebie rodzina? Wybór szkoły(bo to chyba ten rocznik)
czy może z kim masz się spotykać? Szkoda, że nie czujesz ich wsparcia,ani
zrozumienia.
Ale spróbuj też zrozumieć rodzinę, czasem sami nie wiedzą jak postapic, a każe
się im zajmować pozycję "wszystkowiedzącego".

[Gość: Eve]

Chodzi tu głównie o moje plany. Szkołę wybrałam sama, chociaz tez ta która oni
mi na początku narzucili...ale jestem zadowolona raczej.
Chodzi tu głównie o to gdzie mam wychodzic, z kim. Chodzi tez o to, że ja mam
potrzebę pisania. Powiedziałam kiedyś, że chciałabym napisac kiedys książke;
tak strasznie mnie wtedy zdołowali...
Mysle że w mojej rodzinie wogóle za mało sie rozmawia...tak bardzo brakuje
tutaj ciepła rodzinnego, tej swobody, tego poczucia, że jest sie kims
wyjatkowym...
U mnie w rodzinie nikt nie potrafi rozmawiać, zawsze wynikają kłótnie.
Nigdy nie rozmawiałam z mamą o moim stanie. Kiedys miałam depresję i też nie
mogłam o tym powiedzieć, bo ich reakcja zapewne byłaby taka: wymyślasz sobie
jakies smutki, czego ci brakuje co? masz wszystko, czego inne dzieciaki nie
mają!
Wszystko...więc dlaczego wciaż dusze w sobie łzy?

[asica74]

eve, ja powtorze za megxx: czuje sie tak jakby kots przepisal za mnie moje
mysli sprzed lat. Tylko,ze nadal mu ladniejsza forme

Uczucie bezradnosci, brak uczucia wartosci, niemal duszacy smutek, to jest to
co ja pamietam z czasow liceum.

Wiesz, mi to zajelo kilka lat, by polubic siebie. Ale pomog mi w tym drastyczny
moj krok: wyprowadzka od rodzicow i rzucienie sie na gleboka wode.

I krok po kroku odkrylam, ze nie jestem ani glupia, ani smieszna. Ze jestem
soba.


Zapewne, ty tez przezywasz takie rozterki. Bardzo cie boli osamotnienie. Ale to
minie, badz silna.

Chcesz napisac ksiazke? To rob wszystko w tym kierunku! Nie daj sobie odciac
marzen!

Pozdrawiam i zycze powodzenia!

[komandos57]

Gość portalu: Eve napisał(a):
, że nie robie nic by cokolwiek
> zmienić. Bo co może zmienić 16-latka..?
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
i wyrosl ci penis w miedzyczasie.

[mskaiq]

Bardzo czesto tak jest, zycie przynosi doswiadczenia a te doswiadczenia staja
sie przeciwko zyciu. Ty nie masz tych doswiadczen, jestes otwarta, jest w Tobie
potrzeba radosci, ciepla i zrozumienia.
Mysle ze to bardzo dobrze, nie trzeba tego tracic ale nie mozna akceptowac
smutku ani poczucia beznadziejnosci, pomiedzy tym a depresja jest bardzo
malenka granica, mozna ja przekroczyc nie wiadomp kiedy.
Dlatego trzeba sie usmiechac, trzeba znadowac powody do usmiechu i radosci, sa
wszedzie, to zalezy od nas czy chcemy widziec pieknie i radosnie czy tez
beznadziejnie i z przestrachem.
Jesli chodzi o uczucia w srodku Ciebie to Ty je mozesz zmieniac. Uczucia biegna
za myslami dlatego Twoje pogodne myslenie oznacza radosne uczucia w Tobie.
Jesli chodzi o to ze czujesz sie gorsza to nigdy tego nie akceptuj, zapewniam
Cie ze nie jestes gorsza. Piszesz ze Rodzina czesto potrafi sie wysmiewac z
Ciebie, robi to bo wierzy ze w ten sposob Ci pomaga. W ten sposob nie mozna
pomoc, nie mniej Ty mozesz rozumiec ich intencje, sa dobre, Oni Cie kochaja.
Mysle ze rozumiejac to jest latwiej to znosic i miec wiele usmiechu i radosci a
przeciez w zyciu o to chodzi aby tego bylo jak najwiecej.

[Gość: olina2]

Nikt nie jest bezwartościowy. W życiu jak to w życiu. W tym wieku masz prawo
się tak czuć. Ale to przejdzie. Szukasz własnej drogi, celów, widzisz wiele
spraw inaczej. Stajesz się dorosła . Będzie lepiej. Trzymaj się.

[j_ar]

sprobuj napisac ksiazke, spotkaj sie zludzmi, ktorzy interesuja sie
literatura...smialo, nie ma co dusisc sie w sobie

[f.enix]

Mogę Ci tylko powiedzieć - Nie daj się, to Twoje życie, masz je jedno i nikt
inny za Ciebie je nie przeżyje.
Rozumiem Twoje rozterki, Twoje myśli, uczucia. Rozumiem brak rozmów z bliskimi,
potrzebę tych rozmów, nie o szkole, o zakupach itp. ale o tym co jest w Tobie,
co czujesz, jak jest Ci ciężko (chociaż wg. innych nie masz powodów). Rozumiem
jak odczuwasz presję rodziny... A dlaczego? Sam tak miałem (i mam nadal). Tyle,
że ja jestem "trochę starszy" i bardziej mam skomplikowaną sytuacje (co
zdecydowanie nie umniejsza Twojej "worthless") i jedyne co Ci mogę powiedzieć -
nie daj się, nikt nie może żyć Twoim życiem, ani rodzice, ani nikt inny. Każdy
ma swoją szanse i to jak ją wykorzysta to jego sprawa, a zawiedzione nadzieje,
stracone szanse nie dają nikomu prawa do narzucania innym "własnej legendy".
Każdy ma prawo popełniać błędy i naprawiać je, ale tylko swoje własne błędy.
Staraj się być sobą, robić to na co masz ochotę, realizować swoje marzenia,
dążyć do własnych celów, nie zaspokajaj ambicji innych, postaraj się nie
poddawać presji innych - kiedyś może nie starczyc czasu dla Ciebie i Twojej
legendy, to Twoje życie... Sam wiem jak bardzo trudno jest kroczyć własną
ścieżką, sam nie potrafię bezgranicznie tak robić, dlatego tym bardziej Cię
rozumiem, tym bardziej wiem jak jest trudno.. Ale trzeba wierzyć w siebie, i
nie poddawać się, za każdym razem wstawać, uparcie dążyć tam gdzie się chce, to
Twoje życie, nie daj się...

[bart13p]

Hmm, ja też piszę i mam 16 lat, ale na szczęśćie nie mam takich problemów, mimo
to nie jestet tu żeby o tym pisać. Czy w ogóle zastanowiłaś się poważniej z
czego to tak na prawdę wynika? Te wszystkie smutki, zmartwienia, depresje itp?
Tak, wiem, czytałem o tej presji ze strony rodziny, ale może w takim razie
spróbujesz uświadomić swoim ?bliskim?, że nie będziesz dłużej znosić takiego
czegoś, że też amsz prawo doecydować itp. No nic, musiałbym się dłuzej
zastanowic aby więcej napisać, albo znać twój problem bliżej. Co do psychologa
jest to dobre wyjście z sytuacji, ale z tego co czytam dalej to nie masz
możliwości. Szkoda.

[brunonx]

Eve,
jesteś bardzo młodą i wrażliwą osobą. To co napisałaś jak się czujesz zdarza
się bardzo wielu nastolatkom bo jest to okres kiedy budujesz swój system
wartości, kształtujesz schemat patrzenia na rzeczywistość, szukasz drogi i
akceptacji stad też takie a nie inne reakcje. Ktoś napisał wcześniej - ja
przeżywałem to samo. Każdy z nas patrząc na swoje lata - naście odnajdzie
podobne odczucia. Jest to wspaniały okres a jednoczesnie niebezpieczny, bo
młody człowiek nie mając doświadczenia podejmuje czasem ryzykowne działania
albo nie rozumie dlaczego 'nie pasuje' do takich a nie innych uwarunkowań.
Teraz się mądrzę a sam pamiętam jak zapieprzałem po kruchym lodzie głębokiego
jeziora wczesną wiosną pędząc rowerem bo wydawało mi się, ze wszystko jest do
dupy, że muszę z siebie wyrzucić jakiś jątrzący mnie ból, czy też jakieś
niezrealizowane uczucia..
udało się - przejechałem :)
chyba w życiu nigdy nie jest tak, ze do czegoś tak do końca pasujemy, wtłoczeni
w takie a nie inne ciało, zaopatrzeni w takie a nie inne umiejętności albo
otoczeni takimi a nie innymi ludźmi..
W grze zwanej życiem sami również mozemy zmieniać zasady. Nie jesteśmy tylko
figurami bezwolnie przesuwanymi w imię czyjegoś widzimisię.
Jesteś młoda, wszystko przed Tobą. Smutek będzie ale też odnajdź to co radosne
i zmień to co możesz zmienić a to co Cię boli. Nie jesteś worthless - a wręcz
przeciwnie - z jakiegoś powodu żyjesz tu i teraz masz do zrealizowania parę
spraw - w tym własne szczęscie. spróbuj poszukać w świecie też pozytywnych
rzeczy.

Pozdro.