Myślę, że myślą

[Gość: Skrzydełko]

Boję się bardzo opinii innych - wiecznie myślę, co inni o mnie myślą, a najgorsze, kiedy myślą źle. Dlatego nigdy nie protestuję, nie mówią, co boli, co jest nie tak, co jest w niezgodzie ze mną. Przytakują, bo wtedy mnie lubią, bo wtedy nie muszę polemizować, bo wtedy nikt nie będzie o mnie myślał źle. Ale gdy już jestem sama i uświadamiam sobie jaką hipokrytką jestem, która jednym przytakuje, że lubi czarne, a potem drugim, że lubi białe. A ja nie chcę być taka, ale boję się, że gdy powiem prawdę, to przestaną mnie lubić i zaczną źle o mnie myśleć, obgadywać, pomawiać, rozpowiadać coś, nawet kłamstwa. Boję się, jak ktoś się na mnie dłużej patrzy, jak usłyszę jakiś śmiech, bo wiem, że to pewnie ze mnie. Czasami boję się wyjść z domu, bo ktoś mnie zobaczy i coś sobie pomyśli...

[badencja]

Cóż, chyba najlepiej byłoby zacząć od polubienia siebie :) ale widzę, że w swoim braku wiary w siebie zapętliłaś sie już tak mocno, że warto byłoby skorzystać z pomocy specjalisty.
Ale jeszcze tak od siebie dodam: pamietaj, że większość ludzi to egoiści, którzy nie widzą wiele dalej niż czubek własnego nosa, więc upatrywanie we wszystkich zachowaniach wokół zwracania uwagi na ciebie jest mocno na wyrost i musisz o tym pamiętać na co dzień.

[ekspert_klinika.stresu]

Na pewno warto spotkać się z psychologiem lub coachem,skorzystać z warsztatów poświęconych odbudowaniu poczucia własnej wartości i pewności siebie.Nowa jakośc życia jest bezcenna-pełna radości i poczucia samorealizacji.Polecam gorąco.Zofia Lorens-Litka internistka/Klinika Stresu

[sandriks]

e tam, nie ma co się aż tak tym przejmować, ja też czesto przytakuje tylko dla świetego spokoju :P bo nie chce mi sie z niektórymi dyskutować :P a jak cie wszyscy lubią to też dobre nie jest :P bo zawracają głowe często takie osoby :P

[bazyli001]

Dokładnie, mądre słowa :) Nie ma co dyskutować, dla świętego spokoju przyznać rację i pa :)

[pade]

Polecam książkę Pokochaj siebie W. Dyer, przeczytaj koniecznie.

[agniesz.ka2014]

Zdecydowanie jestem za tym, abyś zaczęła od samoakceptacji. Dlaczego Ty masz szanować opinie tych, którzy nie uszanowali by Twojej? Przecież jest równie ważna. Uwierz w siebie.

[Gość: Skrzydełko]

Bo nigdy nie jest dobrze...
Gdy godzę się z kimś, choć mam inne zdanie, wówczas rodzi się we mnie poczucie winy (hipokrytka! dwulicowa świnia!) i czuję się źle.
Gdy nie zgodzę się z kimś, bo mam inne zdanie, to czuję się źle, bo ten ktoś pewnie zaraz przestanie mnie lubić, dojdzie do kłótni, no i sprawiam mu przykrość tym, że upieram się przy swoim, bo mogę się poświęcić. I wtedy też czuję się źle.
Nie jest to łatwe, bo swoje "czuję się źle" przekładam w objawy bulimiczne, które mnie niszczą i pogrążają w depresji. A emocje rosną. I pogarda wobec siebie. I strach. I ból. I wstyd przede wszystkim.

[badencja]

Oj brzmi poważnie to co piszesz :( byłaś kiedyś u psychologa? Wydaje mi się, że taka wizyta powinna Ci pomóc :)
Ale pomijając psychologa to warto chyba, żebyś zadała sobie pytanie: Czy tak naprawdę wszyscy muszą Cię lubić? Dlaczego Ci na tym zalezy? Mam wrażenie, że zalezy Ci na tym, bo sama siebie nie akceptujesz, zacznij od polubienia siebie, a później wszystko będzie łatwiejsze :)