szukanie szczęścia

[Gość: inka_s]

Czemu zwykle szukamy szczęścia poza soba?

Zwykle szczęście kojarzymy z czymś co nas otacza - i stawiamy warunki.
Czyli jak będziemy juz mieli mieszkanie to będziemy szczęśliwsi, jak znajde
faceta (idealnego , oczywiście) to moje życie będzie pełniejsze, jak zwiedzę
świat, jak więcej zarobie...

Albo odsuwamy szczęscie -przyjemnosc na później. Teraz zarobie na mieszkanie,
na samochód - a jak sie dorobie to spełnie swoje marzenia: Hawaje, podróż
dookoła świata, lub przeciwnie święty spokój we własnym ogródku, ogień na
kominku...

Jak często zdarza się wam - o ile w ogóle - poczuć szczęśliwymi bez powodu - ot
taka radość z samego istnienia tu i teraz? Cieszyc się kroplą rosy na liściu,
mgłą nad łąką, wschodem słońca. Nie tylko zachwycić się ale właśnie czuc
szczęscie że możecie na to patzreć, czuc zapach mokrej ziemi czy skoszonej
trawy, słyszeć szelest wiatru, dalekie dzwony wiejskiego kościółka podczas
odpoczynku pod wierzbą w wędrówce przez zalane słońcem wiejskie okolice?

[vicca]

Moja ulubiona historyjka o szczęściu brzmi następująco:
pewna kobieta znalazła na łące za swoim domem czterolistną konieczynę.
Oznaczyła to miejsce, zawołała rodzinę i przyjaciół. Wszyscy usiedli dookoła i
czekali aż szczęscie przyjdzie. Rozmawiali, śpiewali, dzieci się bawiły.
Rozeszli się wieczorem, nieco rozczarowani że nie konieczynka nie przyniosła im
szczęscia. Nie zauważyli, że ono było razem z nimi.

Chochlik :")

[kwieto]

Tak sobie pomyslalem, ze zachwycajac sie ta kropelka rosy - w koncu tez
zachwycamy sie swiatem zewnetrznym, wiec nadal zewnetrzny w stosunku do nas
swiat dostarcza szczescia. Chyba ze posluzymy sie zasada rodem z Zen i
dojdziemy do wniosku, ze to my jestesmy kropelka rosy" :")))

Powazniej - czemu szukamy szczescia w swiecie zewnetrznym? Moze mylimy poczucie
szczescia z euforia i fascynacja? A kiedy euforia sie skonczyla, bo samochod,
dom, wycieczka na karaiby, nowy kochanek, maz, zona, dziecko - sie znudzilo, to
ogarnia nas ta sama pustka co wczesniej? I stad ciagle poszukiwanie i bieganie
za czyms co daloby troche wiecej euforii bardziej trwalej?

A swoja droga, mimo ze z takim podejsciem do szczescia sie zgadzam (tzn. ze
nalezy je odnalezc w sobie), to nie umiem sobie tu poradzic z miloscia. Bo
milosc czesto jest utozsamiana z fascynacja druga osoba, podejsciem, w ktorym
to ta druga osoba "daje nam szczescie" Wiec albo jest zupelnie inny gatunek
milosci, ktory nie polega na takiej fascynacji (tylko na czym? byciu
przyjaciolmi i kochankami jednoczesnie? I nie chodzi mi o takiego przyjaciela,
co to mu sie wyplakujemy w rekaw, ale bardziej typ "kumpla" - czy "kumple nas
fascynuja? chyba nie...). No dobrze. Ale albo mamy taka kumpelsko-erotyke,
albo? Milosci nie ma? Jak kto znajdzie w sobie szczescie to jest skazany na
niemoznosc zycia w parze? Hmmm....

Mamy jeszcze model milosci - razem, ale kazde zajmuje sie swoimi sprawami.
Skuteczny, zapewne trwaly (bo mamy tolerancje i akceptacje calej drugiej
osoby), ale gdzie tu milosc rozumiana jako maslane oczy, wzdychanie do
ukochanej/ukochanego i inne takie?

Czyli co - poczucie szczescia odnalezione w sobie automatycznie wyklucza milosc
do drugiej osoby?
Czy po prostu powszechna koncepcja milosci jest do kitu?

[Gość: Lilly]

Nie rozumiem, dlaczego zakładasz, że znajdowanie szczęścia w sobie wyklucza
znajdowanie go w kontakcie z inną osobą? Przecież można czerpać z różnych
źródeł, co więcej - myślę, że jeżeli nie potrafimy czerpać z własnego wnętrza
zadowolenia, poczucia spełnienia ... czy co tam się jeszcze składa na poczucie
szczęścia, to i w kontakcie z drugą osobą nie będziemy umieli być szczęśliwi.
Zresztą szczęście to nie jest - jak mi się wydaje - stan permanentnego
upojenia, lecz raczej drobne chwile, kiedy sobie uświadamiamy, że tu i teraz
jest najlepszym dla nas miejscem. Czasem można to poczuć w samotności, czasem
będąc z ukochaną osobą.
Pozdrawiam :-)

[kwieto]

NO dobrze, ale rozumuje tak: milosc jest utozsamiana ze szczesciem. Czyli ze
milosc daje nam to szczescie. Ale jesli umiem znalezc szczescie w sobie, i
utrzymac to poczucie nie chwilowo, ale w dluzszym okresie - to po co mi wtedy
milosc, skoro i tak jestem szczesliwy?

Z tego wynika, ze albo milosc daje cos innego niz szczescie (tylko co?), albo
osoba ktora bedzie w stanie utrzymac ta szczesliwosc, nie bedzie milosci w
ogole potrzebowac.

Bo z kolei to co proponujesz - "raz szczescie znajduje w sobie, innym razem w
milosci" sugeruje taka "milosc z doskoku" - jak jest dobrze to kocham, jak zle,
to ide sobie samotnie szukac szczescia. A chyba nie o to chodzi w milosci?

Hmmm....

szczescie wrogiem milosci, milosc wrogiem szczescia?
Hmmm...

[Gość: Lilly]

Eee ..., coś jest nie tak w Twoim rozumowaniu (bez urazy :-) ) To, że jest mi
dobrze samej - tzn. umiem odnajdywać szczęście w sobie - nie znaczy, że nie
będę szukała w kontakcie z innym człowiekiem - przecież można być szczęśliwym
na różne sposoby! Mozna być szczęśliwym tworząc albo modląc się, albo kochając,
albo patrząc na góry, ale to nie znaczy, że będę przez całe życie siedzieć i
gapić się na na krajobraz. I ani miłość nie jest wrogiem szczęścia, ani
odwrotnie, ani też miłość nie jest tożsama ze szczęściem.
Czy to nie Ty przypadkiem radziłeś mi jakiś czas temu po tym jak dręczyła mnie
pustka po zerwaniu, żebym nauczyła się czerpać zadowolenie (= być szczęśliwa) z
samotnego życia, a nie szukała szczęścia koniecznie przy boku kolejnej
odsoby? ;-) Chciałeś, żebym już nigdy się nie zakochała? :-))

[kwieto]

Zgoda, ja czuje roznice o ktorej mowisz, ale jakos jej nie moge zdefiniowac.
stad nazwa odpowiedzi "chochlik" :")) A swoja droga. wlasnie zastanawiam, sie
czego wlasciwie szukam w milosci, i juz nie jestem wcale taki pewien, ze
szczescia (w kazdym razie nie w tym potocznym ujeciu). Zastanawiam sie, co
jeszcze moze dawac milosc? A moze milosc nic nie daje? Tylko po co sie w takim
ukladzie zakochujemy? Masz pomysl?

[Gość: inayat]

kwieto napisał(a):
> Zastanawiam sie, co
> jeszcze moze dawac milosc? A moze milosc nic nie daje? Tylko po co sie w takim
> ukladzie zakochujemy? Masz pomysl?

Wybiera sie partnera na wspolna droge, ktora chce sie przebyc do konca.Kochamy bo
chcemy byc tym kims jedynym dla drugiej osoby. Milosc domaga sie wylacznosci i
wiernosci.

[kwieto]

No dobrze ale dlaczego chcemy przezyc to zycie z ta akurat osoba? Jest jakis
powod? czy tak naprawde sami nie wiemy?

[Gość: inayat]

A czy musi byc jakis konkretny powod ze chcemy byc akurat z tym kims a nie z
innym? Ktos ci sie podoba, zakochujesz sie, chcesz z nim byc, poznajesz tego
kogos coraz bardziej i po jakims czasie (najlepiej jak najdluzszym) juz wiesz czy
to jest TEN KTOS z kim chcialbys planowac cos wiecej niz kolejna randke czy noc.
A zreszta czy ja wiem? Poki co doswiadczam urokow bycia samemu. Udalo mi sie
uwolnic z baaaardzo toksycznego zwiazku.

Jesli chodzi o szczescie to znam taka przypowiastke. Chlopiec zapytal
Krishnamurtiego " Czy jest pan szczesliwy", a Krishnamurti odpowiedzial bez
namyslu.; "Nie wiem. Nie zastanawiam sie nad tym. ALe gdybym sie zaczal
zastanawiac, z pewnoscia poczulbym sie nieszczesliwy" I cos w tym jest.
Szczesliwa osoba zyje swoim szczesciem, nie zastanawiajac sie nad tym. Tak jak w
sporcie. Gdy gra sie w tenisa nie mysli sie o tym czy jest sie w danym momencie
szczesliwym. Po prostu sie gra, calym soba. Jesli czlowiek zatrzyma sie w srodku
partii aby pomyslec czy sprawia mu to radosc to znak ze sie nie cieszy!

[kwieto]

Taaaa.... Casus nosorozca pancernego :"))

[Gość: Lilly]

Do eksperta w tej dziedzinie mi daleko, ale wydaje mi się, że miłość daje
przede wszystkim poczucie pełni. I chyba dlatego się zakochujemy - żeby się
pozbyć uczucia tej okropnej pojedynczosci, odrębności, samotności ... różnie to
można nazywać. A czy to jest przy okazji szczęście? Pewnie jakoś to się
uzupełnia ... ;-)

[kwieto]

No dobrze, ale szczescie tez daje poczucie pelni. Wiec po co sie dopelniac
podwojnie?

Moze powinnismy zamiast szczescie powiedziec "szczesliwosc" - wtedy bardziej
sie kojarzy z pelnia itd.

[boledo]

kwieto napisał(a):

> A swoja droga, mimo ze z takim podejsciem do szczescia sie zgadzam (tzn. ze
> nalezy je odnalezc w sobie), to nie umiem sobie tu poradzic z miloscia. Bo
> milosc czesto jest utozsamiana z fascynacja druga osoba, podejsciem, w ktorym
> to ta druga osoba "daje nam szczescie" Wiec albo jest zupelnie inny gatunek
> milosci, ktory nie polega na takiej fascynacji (tylko na czym? byciu
> przyjaciolmi i kochankami jednoczesnie? I nie chodzi mi o takiego przyjaciela,
> co to mu sie wyplakujemy w rekaw, ale bardziej typ "kumpla" - czy "kumple nas
> fascynuja? chyba nie...). No dobrze. Ale albo mamy taka kumpelsko-erotyke,
> albo? Milosci nie ma? Jak kto znajdzie w sobie szczescie to jest skazany na
> niemoznosc zycia w parze? Hmmm....

Miłość człowieka uszczęśliwia dodatkowo. Jeśli jesteś w 100% szczęśliwy bez
miłości, to z nią w 200%.

> Mamy jeszcze model milosci - razem, ale kazde zajmuje sie swoimi sprawami.
> Skuteczny, zapewne trwaly (bo mamy tolerancje i akceptacje calej drugiej
> osoby),

U mnie jest taki model


> ale gdzie tu milosc rozumiana jako maslane oczy, wzdychanie do
ukochanej/ukochanego i inne takie?

nie przeszkadza jednak maślanym oczom i reszcie, i to już od 8 lat.

> Czyli co - poczucie szczescia odnalezione w sobie automatycznie wyklucza milosc
>
> do drugiej osoby?
> Czy po prostu powszechna koncepcja milosci jest do kitu?

Jak z mojego przykładu wynika, jest do kitu.
Pozdrawiam.

[kwieto]

boledo napisał(a):


> Miłość człowieka uszczęśliwia dodatkowo. Jeśli jesteś w 100% szczęśliwy bez
> miłości, to z nią w 200%.
>

Podoba mi sie ta koncepcja :"))


> > Mamy jeszcze model milosci - razem, ale kazde zajmuje sie swoimi sprawami.
>
> > Skuteczny, zapewne trwaly (bo mamy tolerancje i akceptacje calej drugiej
> > osoby),
>
> U mnie jest taki model
>

Sprawdza sie?


>
> > ale gdzie tu milosc rozumiana jako maslane oczy, wzdychanie do
> ukochanej/ukochanego i inne takie?
>
> nie przeszkadza jednak maślanym oczom i reszcie, i to już od 8 lat.
>

A!


> > Czyli co - poczucie szczescia odnalezione w sobie automatycznie wyklucza m
> ilosc
> >
> > do drugiej osoby?
> > Czy po prostu powszechna koncepcja milosci jest do kitu?
>
> Jak z mojego przykładu wynika, jest do kitu.
> Pozdrawiam.
>

"O to nam chodzi ta koncepcja nam odpowiada"
:")))))

do kwieto

[Gość: Andrzej]

kwieto napisał(a):

> Tak sobie pomyslalem, ze zachwycajac sie ta kropelka rosy - w koncu tez
> zachwycamy sie swiatem zewnetrznym, wiec nadal zewnetrzny w stosunku do nas
> swiat dostarcza szczescia. Chyba ze posluzymy sie zasada rodem z Zen i
> dojdziemy do wniosku, ze to my jestesmy kropelka rosy" :")))
>
> Powazniej - czemu szukamy szczescia w swiecie zewnetrznym? Moze mylimy poczucie
>
> szczescia z euforia i fascynacja? A kiedy euforia sie skonczyla, bo samochod,
> dom, wycieczka na karaiby, nowy kochanek, maz, zona, dziecko - sie znudzilo, to
>
> ogarnia nas ta sama pustka co wczesniej? I stad ciagle poszukiwanie i bieganie
> za czyms co daloby troche wiecej euforii bardziej trwalej?
>
> A swoja droga, mimo ze z takim podejsciem do szczescia sie zgadzam (tzn. ze
> nalezy je odnalezc w sobie), to nie umiem sobie tu poradzic z miloscia. Bo
> milosc czesto jest utozsamiana z fascynacja druga osoba, podejsciem, w ktorym
> to ta druga osoba "daje nam szczescie" Wiec albo jest zupelnie inny gatunek
> milosci, ktory nie polega na takiej fascynacji (tylko na czym? byciu
> przyjaciolmi i kochankami jednoczesnie? I nie chodzi mi o takiego przyjaciela,
> co to mu sie wyplakujemy w rekaw, ale bardziej typ "kumpla" - czy "kumple nas
> fascynuja? chyba nie...). No dobrze. Ale albo mamy taka kumpelsko-erotyke,
> albo? Milosci nie ma? Jak kto znajdzie w sobie szczescie to jest skazany na
> niemoznosc zycia w parze? Hmmm....
>
> Mamy jeszcze model milosci - razem, ale kazde zajmuje sie swoimi sprawami.
> Skuteczny, zapewne trwaly (bo mamy tolerancje i akceptacje calej drugiej
> osoby), ale gdzie tu milosc rozumiana jako maslane oczy, wzdychanie do
> ukochanej/ukochanego i inne takie?
>
> Czyli co - poczucie szczescia odnalezione w sobie automatycznie wyklucza milosc
>
> do drugiej osoby?
> Czy po prostu powszechna koncepcja milosci jest do kitu?

Masz calkowita racje. Powszechna koncepcja milosci jest do kitu. Poczucie
szczescia znalezione w sobie otwiera milosc do drugiej osoby, gdyz tylko wtedy
jestes w stanie DAWAC. Milosc jest dawaniem w pierwszej kolejnosci.
Pozdr, Andrzej.

[Gość: ela]

Wydaje mi się, że oczekujemy w życiu tzw. nadzwyczajnego szczęścia
np. główna wygrana w toto-lotku (powiedzmy 8 mln.PLN). Można do siebie i do
innych apelować, że mądry człowiek nie ma co czekać na takie nadzwyczajne
szczęście ponieważ trafia sie ono równie rzadko jak właśnie taka główna
wygrana...
Więc.. taki mądry człowiek powinien o tym wiedzieć... i dobrze by było aby
potrafił cieszyć z drobiazgów tj. piękny widok, dobre słowo, ciepły uścisk
dłoni, itd, itp.
Ale dlaczego człowiek nie chce być taki mądry? Czort go wi.
???

[Gość: margit]

bo lubimy zyc zludzeniami.

[Gość: ida]

Gość portalu: inka_s napisał(a):

> Czemu zwykle szukamy szczęścia poza soba?


A ja się zastanawiam ilu ludziom udało się odnależć szczęście w sobie bez
wcześniejszego szukania go na zewnątrz? Przecież jak ktoś nie szuka szczęścia na
zewnatrz, to się nigdy nie dowie, ze go tam nie ma...

Może to taki etap, który wszyscy muszą przejść?

[boledo]

Bardzo często jestem szczęśliwa tu i teraz (oprócz pracy - jest dla mnie
obojętna).

[pollyanna]

boledo napisał(a):

> Bardzo często jestem szczęśliwa tu i teraz (oprócz pracy - jest dla mnie
> obojętna).

A ja ostatnio jestem szczęśliwa TYLKO tu i teraz. Potrafię cieszyć się
drobiazgami, ale patrząc szerzej... Raczej nie mogę powiedzieć o sobie "jesem
szczęśliwym człowiekiem".
Czuję się trochę tak jakbym rozmieniała to moje szczęście na drobne...

[roseanne]

a ja jestem szczesliwa
Wystarczy uswiadomic sobie, jak duzo naprawde masz.
jak bardzo Kuba sie zmienia.

pozdrowki i ide sadzic roze

[ta_mar_ta]

Gość portalu: inka_s napisał(a):

>... Jak często zdarza się wam - o ile w ogóle - poczuć szczęśliwymi bez powodu -
>ot taka radość z samego istnienia tu i teraz? Cieszyc się kroplą rosy na liściu,
> mgłą nad łąką, wschodem słońca. Nie tylko zachwycić się ale właśnie czuc
> szczęscie że możecie na to patzreć, czuc zapach mokrej ziemi czy skoszonej
> trawy, słyszeć szelest wiatru, dalekie dzwony wiejskiego kościółka podczas
> odpoczynku pod wierzbą w wędrówce przez zalane słońcem wiejskie okolice?

Droga inko :)

Jakże miło mi czytać Twój post powyżej. Towarzyszę Ci cichutko od Twojego tutaj
zawitania, czytałam sądzę niemal wszystko, nie pisałam do Ciebie, bo każde zdanie
wydawało mi się zbyt ubogie, by wyrazić to co czułam.

Teraz odważam się, bo widzę z radością ogromną, że wyglądasz na świat, że
postrzegasz jego piękno, że "wracasz do życia".

Inko droga, zdarza mi się tak czuć, jak opisujesz, dość często, ale po raz
pierwszy publicznie wyznaję, że "tak mam "( malwy wsparte na płocie w dusznym
lipcowym słońcu, wróble pod dachem, muczenie cielaka na cichej łące w zapadajacy
zmierzch, cudownie zielone poduchy mchu, wrzosowiska, eeeech, Ty wiesz sama :) )
Zwyczajnie wstydzę się o tym mówić, by nie uznano mnie za sentymentalną "babę".

Tylko proszę nie mów, że to poczucie szczęścia bierze się "bez powodu".
Mniemam, że to "bez powodu", które wymieniłaś ( kropla rosy , mgła nad łąką itd )
to powody BARDZO WAŻNE.

Pozdrawiam Ciebie i Twoje dziewczynki bardzo serdecznie
Ta_

szperanie po zakamarkach duszy

[Gość: inka_s]

ta_mar_ta napisał(a):
> Droga inko :)
> Jakże miło mi czytać Twój post powyżej. Towarzyszę Ci cichutko od Twojego tutaj
> zawitania, czytałam sądzę niemal wszystko, nie pisałam do Ciebie, bo każde
> zdanie wydawało mi się zbyt ubogie, by wyrazić to co czułam.
> Teraz odważam się, bo widzę z radością ogromną, że wyglądasz na świat, że
> postrzegasz jego piękno, że "wracasz do życia".
> Inko droga, zdarza mi się tak czuć, jak opisujesz, dość często, ale po raz
> pierwszy publicznie wyznaję, że "tak mam "( malwy wsparte na płocie w dusznym
> lipcowym słońcu, wróble pod dachem, muczenie cielaka na cichej łące w zapadajac
> y zmierzch, cudownie zielone poduchy mchu, wrzosowiska, eeeech, Ty wiesz
sama :))
> Zwyczajnie wstydzę się o tym mówić, by nie uznano mnie za sentymentalną "babę".
> Tylko proszę nie mów, że to poczucie szczęścia bierze się "bez powodu".
> Mniemam, że to "bez powodu", które wymieniłaś ( kropla rosy , mgła nad łąką itd
> )to powody BARDZO WAŻNE.
> Pozdrawiam Ciebie i Twoje dziewczynki bardzo serdecznie
> Ta_


Och Ta_ nie wstydź się!
Nas jest wiecej!
Jak inaczej wygląda świat z polnej miedzy, gdzie podkład muzyczny tworzą
świerszcze, nos upaja sie aromatem wygrzanych słońcem traw i ziół, ech, ta mięta
nad Narwią, kasza gryczana z kefirkiem!... Całe wieki temu...
A żeby nie było za romantycznie - świeże wiejskie powietrze nad świeżo naturalnie
nawożonym polem, raźne pogwarki panów pod sklepikiem gdzie winko marki "Wino"
nabywaja - ten soczysty język...
Hihhi

Ta_ - ja to widziałam cały czas, nawet w tych najgorszych chwilach. To też mi
pomagało. Takie chwile wyskakuja z pamięci jak diabeł z pudełka - one tam są
nawet jeśli tego sobie nie uswiadamiamy. Przykryte codziennościa, zakurzone - i
nagle! hyc! skojarzenie, zapach, zdjęcie, człowiek - i juz powracaja. Dlatego
warto kolekcjonować wspomnienia takich drobnych chwil. Łyk zimnej wodny w skwarne
letnie południe, leniwa cisza przed burzą na środku jeziora - widzę że wszystko
co mi przychodzi do głowy jest przepojone wewnętrzną ciszą! Zatrzymane w czasie.
Nawet dźwięki. Ta cisza jest potrzebna wewnatrz nas by usłyszeć to piękno.

Dziewczynki po porcji Muminków śpia - i to tez jest piękne.
Długo mozna patrzec na śpiące dziecko - trzeba się tym nacieszyc póki się da, tak
szybko zmieniaja się te osóbki dane nam przelotnie od życia...

pozdrowionka