DEPRESJA POPORODOWA

[Gość: bett]

Pilnie poszukuje osób, które zechciałyby opowiedzieć mi o depresji poporodowej -
jak sie z nią "żyje", jak sobie z nią radzić. Jestem dziennikarką, pisze tekst
na ten temat.
z góry dziękuję za pomoc
[e-mail]

[Gość: simonka]

Jesli zajmujesz się takimi tematami napisz też o depresji u kobiet i mężczyzn,
którzy nie mogą mieć dzieci i jak wygląda ich walka o dziecko. Pozdrawiam.

[Gość: mikaa]

upal rzucil ci sie na mozg simonka?

[kasia28]

Z Twego postu simonka wnioskuję, że dla Ciebie depresja poporodowa to głupstwo
zwłaszcza w porównaniu z depresją tych, którzy dzieci mieć nie mogą. Widać, że
nie wiesz o czym piszesz. Depresja poporodowa naprawdę dopada kobiety i jest
straszna, ciężko z nią żyć, a ofiarą jest zaróno kobieta jak i dziecko.
Ja również nie mogłam długo zajść w ciążę, kilka razy poroniłam, a gdy
wreszcie udało mi się myślałam, że oszaleję ze szczęścia. To uczucie pozwoliło
mi przetrwać ciążę, która była straszna, zagrożona i którą przypłaciłam
zdrowiem. Ale mimo tego pragnęłam tego dziecka i czekałam, by je wziąść w
ramiona. Poród miałam bardzo ciężki,nie będę się rozpisywać, gdy zobaczyłam
dziecko byłam najszczęśliwszą kobietą pod słońcem. Dwa dni potem zaczął się
koszmar. Odrzuciłam dziecko, nie chciałam nawet na niego patrzeć. Nie chciałam
go dotykać, karmić, wzbudzał we mnie nienawiść, złość. Gdyby nie mąż nie wiem
czy nie zrobiłabym mu coś złego. A jednocześnie czułam, ze robię i czuję źle i
to dołowało mnie jeszcze bardziej, bo nie potrafiłam sobie poradzić z tymi
uczuciami. Nie potrafiłam sobie poradzić ze swoimi emocjami: raz się śmiałam,
raz płakałam. Nie spotykałam się z nikim, bo potrafiłam nagle w trakcie
rozmowy wybuchnąć płaczem. Horror. Gdyby nie mąż nie wiem jak by sie to
wszystko skończyło. Trwało "tylko" cztery tygodnie, ale do końca życia tego
nie zapomnę. Potem dałam tyle miłości i czułości synkowi, że mam nadzieję nie
odczuł za bardzo tego co się działo wtedy, ale mam wyrzuty sumienia pomimo
wszystko. To przeżycie dało mi jedną rzecz: zrozumiałam kobiety, które różne
rzeczy robią po porodzie włącznie z tymi, które dzieci zabijają. W takim
stanie jak ja byłam to nie jest nic dziwnego ani strasznego. Straszne jest to,
ze są one same, nikt im nie pomaga, nie przytuli. Ja miałam więcej szczęścia i
mój synek.
Każda depresja jest straszna. I co najdziwniejsze depresja poporodowa
najczęściej występuje u kobiet, które bardzo, bardzo chciały mieć dziecko.
Więc nie przejmuj się, ci którzy walczą o dzieci, jak już je będą mieć, może
będą mieć i depresję poporodową. Pozdrawiam i życzę więcej wyrozumiałości dla
ludzkich "słabości":)

Kasia

[Gość: simonka]

Kasiu. Jeśli uraziłam Cię to bardzo przepraszam. Ja tego problemu nie
bagatelizuję i doskonale wiem o czym mówisz i co to takiego jest. W Polsce do
wileu takich tematów nie przywiązuje się uwagi. Ani kobieta przed planowaną
ciążą, ani w trakcie ani po porodzie nie jest otoczona opieką psychologa. A
przecież niektóre kobiety i ich mężowie bardzo tego potrzebują. To co napisałam
było podpowiedzią o temacie, który także można poruszyć.
Pozdrawiam Ciebie serdecznie i jeszcze raz przepraszam.

[kasia28]

Dobrze, nie gniewam się. Źle Cię zrozumiałam. Może jestem przewrażliwiona, bo
to trudne dla mnie. A z tym psychologiem masz rację. Nie było nikogo,
fachowca, który pomógłby mi wczasie prób zajścia wciążę, po poronieniach ani
po urodzeniu. Sama musiałam sobie radzić, a przecież człowiek jest tylko
człowiekiem. Za mało o tym sie mówi, a przede wszystkim działa.

Pozdrawiam
Kasia

[eremka]

Ja tez miałam depresje poporodową, chociaz nie w takiej "ostrej" postaci. Nie
miałam morderczych zapędów, ale i żadnych innych. Zajmowałam sie synkiem, ale
niechętnie i z oporami. Nie czułam żadnej radosci, wrcz przeciwnie. Czułam sie
zdołowana, wydawało mi sie, że moje zycie sie rozpada, że juz nic dobrego mnie
nie spotka. marzyłam o tym, aby cos mi się stało i wtedy zabraliby mnie do
szpitala, byłabym tam sama, nie musiałabym sie dzieckiem zajmować, mogłabym sie
wyspac i nie myslec o niczym. jednoczesnie czułam, że moje uczucia są chore i
coś ze mna jest nie tak, to , oczywiscie, wpędzało mnie w poczucie winy i
czułam sie jeszcze gorzej, nie miałam ochoty z nikim rozmawiać ani nikogo
oglądać. Trwało to około miesiąca i zachwiało moją równowagą psychiczną do tego
stopnia, że chyba do dzisiaj całkiem jej nie odzyskałam.

[Gość: Renka]

Ja mysle, ze jest zwiazana z niedoborami witaminy B compositum.W czasie
ciazy "siada" tarczyca, ktora kieruje praca wszystkich hormonow.
Tarczyca i vit B zyja w zyciodajnej symbiozie.

[Gość: Ola]

W Toronto w zeszlym roku mial miejsce wypadek gdzie matka popelnila
samobojstwo rzucajac sie pod kola subwaya razem ze swoim 9 miesiecznym synkiem.
Byla z zawodu lekarzem i psychoterapeutka. Jej matka jest znana autorka
poradnikow psychologicznych, ojciec lekarz,m az informatyk jezdzacy czesto za
granice. Ludzie znakomicie sytuowani itp. Kobieta ta byla w glebokiej depresji
poporodowej. Probowala sie zabic poprzedniego wieczoru, lecz wzbudzila
zainteresowanie security podejrzanym zachowaniem. Zostala odtransportowana
przez policje do domu, ktora uznala ze jako specjalistka da sobie sama rade.
Zreszta nie wiem jaki byl udzial jej rodziny w tym wszystkim. Nastepnego dnia
rankiem opuscila ponownie dom razem z dzieckiem pobiegla na stacje, gdzie
rzucila sie pod pociag. Dziecko zginelo na miejscu, a ona zyla jeszcze kilka
dni po czym umarla. Mysle, ze depresja poporodowa czy tez wynikajaca z niej
psychoza spowodowala tu ten tragiczny final. Nie jest to napewno stan wydumany,
lecz konkretny fizyczno-psychiczny problem. Ludziom ciezko w to uwierzyc bo jak
tu polaczyc kochajaca matke z myslami samobojczymi, badz z checia zabicia swego
wlasnego najczesciej upragnionego dziecka.

[Gość: Renka]

Czytalam o tym przypadku i bylam zszokowana.Cos nie tak z chemia w mozgu i
wszystko siada. Nie ma sie ochoty na zycie, na milosc, na opieke nad dzieckiem.
To wstrzasajaca historia.Ja mysle, ze ona byla potwornie zmeczona.Porod jest
ogromnym stresem. Kiedys przeczytalam , ze w czasie porodu kobieta wykonuje
taka sama prace jak gornik rabiacy wegiel non stop przez iles tam (chyba 8)
godzin.

[Gość: Miras]

To górnicy po każdej szychcie powinni się zabijać. Bez przesady!!!
Są kobiety, którym ustawowo winno się zabronić zachodzenia w ciążę skoro mają
zanik uczuć wyższych.

[eremka]

Łysy grzywką o parapet...

[Gość: Ola]

Miras a czy ty mozesz napewno przewidziec ze w twoim mozgu pod wplywem jakiegos
wydarzenia nie zajda wlasnie kiedys takie chemiczne zmiany o ktorych pisze
Renka i ze nie dopadnie cie depresja powiedzmy przechodzaca w psychoze???? To
moze profilaktycznie temu zapobiec ,tylko jak??? To nie jest zanik uczuc
wyzszych to jest choroba o takich skutkach ze ciezko nam to wszystkim objac
umyslem. Te chorobe trzeba rozpoznac i leczyc. Dziecko kobiety o ktorej pisalam
powinno byc umieszczone tego wieczoru w pogotowiu opiekunczym , a nie
przekazane razem z matka do domu. Kto tu tak naprawde zawinil? Szkoda przeciez
nie tylko tego dziecka ale i tej mlodej kobiety.

[Gość: mordyga]

Ten temat jest dobrze opracowany w literaturze fachowej. Po porodzie kazda
kobieta ulega depresji poporodowej. Jedank jej natezenie jest bardzo
zroznicowane. Niektore kobiety jej tak nie odczuwaja i trwa ona tylko 1-2
tygodnie, inne nie potrafia sobie z nia dac rady i konczy sie to samobojstwem.
Za kazdym razem podkreslano postawe partnera w tym czasie czy pomoc rodziny lub
przyjaciol. Znam taki smutny przypadek. Rzecz wydarzyla sie 17 lat temu w
Polsce. Kobieta w wieku 41 lat urodzila dziecko i przechodzila bardzo ciezka
depresje poporodowa. Caly czas plakala, mowiac ze jest i bedzie zla matka. W
koncu po 3 miesiacach popelnila samobojstwo wyskakujac z okna. Ojciec dziecka
zostal sam z coreczka. W pierwszych latach w wychowaniu corki pomogli mu
sasiedzi, 2 emerytowane malzenstwa, ktore podzielily obowiazki w wychowaniu
dziecka miedzy soba. Pozniej zalozyl rodzine ale dla tej dziewczyny do dzisiaj
sasiedzi sa dziadkami i laczy ja z nimi silna wiez.