demony przeszlosci

[viola2]

co z tym zrobic?? Meczy mnie to, ze spotykam bylych na ulicy, nie zdarza to
sie czesto, ale jednak.
Teraz jestem znowu z mezem, ale kiedy nie bylismy to spotykalam sie z innymi,
za co teraz w sumie mi chyba wstyd, moze nie wstyd ale jakies mam negatywne
uczucia.
I jeszcze jedno: jest jeden facet z ktorym bylam najblizej, i najdluzej, na
ktorym baaardzo sie zawiodlam, i teraz nie wiem czemu ale co jakis czas mi
sie przypomina. W ogole go nie widuje, nie mysle o nim pozytywnie, w sumie to
nie moge sama zrozumiec siebie czemu z nim bylam, i co gorsza, to jemu
mowilam same negatywne rzeczy o moim mezu, i w sumie nie tylko jemu:((((((( a
teraz nie moge sobie z tym poradzic, i przyznam ze meczy mnie to.
Jestem teraz szczesliwa z mezem, zaluje tej rozlaki, ale do tego
przyczynilismy sie oboje. Planujemy ponowny slub, bardzo go kocham wierze, ze
tym razem sie nam uda.
Teraz mojego meza nie ma, wyjechal do pracy i te chore mysli czasami sie
nasilaja. Moze to wyrzuty? bo to ja zdecydowalam o rozwodzie:((((
Macie jakis pomysl jak sobie z tym poradzic?

[blue_as_can_be]

Viola, nie chce Cie martwic, ale z demonami tak zwykle bywa, ze z nas samych
one wypelzaja, a nie przychodza z zewnatrz. na ogol pokazuja sie nam wtedy, gdy
unikamy konfrontacji z taka czescia nas samych, ktorej sie boimy albo nie
umiemy sobie z nia poradzic.

jedyne wyjscie to spojrzec demonowi w twarz - w zadnym wypadku nie uciekac, bo
potem bedzie jeszcze gorzej.

[viola2]

spojrzec w twarz? ale jak sie z tym z zmierzyc? co moge zrobic dla siebie i dla
uspokojenia swojego wnetrza?
dzieki za odp. i pozdrawiam

[blue_as_can_be]

viola2 napisała:

> spojrzec w twarz? ale jak sie z tym z zmierzyc? co moge zrobic dla siebie i
dla uspokojenia swojego wnetrza?

nie wiem, Violu, bo nie wiem, co konkretnie wywolalo u Ciebie ten stan. na
pewno nie zaszkodzi uczciwie przyjrzec sie swojemu obecnemu zwiazkowi (oraz tym
pozostalym przelotnym znajomosciom, o ktorych piszesz), rozpoznac swoje
prawdziwe motywacje, emocje i potrzeby.

[viola2]

jak do tej pory to mowilam sobie: bylo minelo. Ale tak sie nie da, bo co jakis
czas spotykam kogos, lub wspolnych znajomych i to wraca. Nie wiem, ale chyba
meczy mnie to, jaka bylam, chyba czasami za ostro balowalam, teraz zostalo mi
poczucie winy, tego dlugiego zwiazku tez zaluje, tym bardziej ze on
nieakceptowal mojej corki, a ja nie moglam uwolnic sie od uczuc jak sadzilam.
Maz myslal, ze to dla niego go zostawiam, a nie bylo tak. Maz przez dwa lata
chcial wrocic a ja tego nie widzialam, byly momenty kiedy nie chcialam nawet
patrzec na niego. Chyba nie moge sobie tego darowac ze tak sie zachowalam.
Wowczas sadzilam, ze jestem sama, nikomu krzywdy nie robilam, wiec wolno mi.
Teraz tego zaluje. No i kiedys na mojej drodze stanal zonaty facet, tez
strasznie mnie to gryzie, ale na szczescie w pore oprzytomnialam.
Teraz chyba na to patrze jakbym wyrzadzala caly czas krzywde mezowi, mimo ze
nie bylismy juz razem, i wiem ze on tez mial kogos, ale podobno caly czas
myslal o mnie, a ja wredna malpa go obgadywalam, jaki to on niedobry:( Owszem
nie byl idealnym exmezem, ale chyba za duzo klepalam. NAjchetniej to
wynioslabym sie z miasta gdzie mieszkam ale jest to niemozliwe.
Dodam ze maz byl moim pierwszym i jedynym, z czego bylam dumna, a teraz juz tak
nie jest:(
Czasami czuje ze to wszytsko moja wina. choc wiem ze wtedy bardzo staralam sie
uratowac nasze malzenstwo, jednak nie wiem czy to tlumaczy moje zachowanie
po...?

[blue_as_can_be]

wyrzuty sumienia sa naturalna reakcja w takiej sytuacji. czasem jednak sie tak
zadarza, ze one "maskuja" jakis inny problem. skoro kiedys "nie chcialas nawet
patrzec" na swojego meza, to znaczy, ze mieliscie wczesniej jakies problemy
miedzy soba. moze one nie zniknely? a Ty moze chcesz wierzyc, ze juz ich nie
ma? (tak tylko sobie zgaduje, nie wiem oczywiscie, jak jest naprawde)

[viola2]

wlasnie o to chodzi ze nie ma tych problemow co kiedys, w sumie jest wszystko
super, poza tym ze musial wyjechac (zarobic na mieszkanko dla nas). BArdzo go
kocham, wiele razy rozmawialismy o tym co kiedys , co teraz, i po prostu teraz
chyba doroslislmy do bycia zona i mezem. A zeszlismy sie zlupelnie
niespodziewanie, cudownie, i bardzo sie ciesze z tego powodu:)
Jednak ta przeszlosc;/

[hsirk]

lepiej nie pytaj co mozesz zrobic bo


zapewniam cie, nie bedzie to przyjemne

[viola2]

???????????

[llukiz]

bo jak ktoś jest pojeb...y to potem cierpi. Sorry że tak ostro ale mam złe
skojarzenia

[viola2]

no owszem, ale co teraz?nie pytalam czy ktos jest poje..y czy nie, bo wiem ze
nie bylo to madre.. ja pytam co teraz moge zrobic? jak sobie z tym poradzic, i
wiesz, nie wierze ze Ty zawsze byles grzeczny i madry:P

[mskaiq]

Mysle ze masz bardzo silne poczucie winy. Nie potrafisz darowac Sobie ze
mowilas negatywnie o Swoim Mezu.
My czesto krytykujemy szczegolnie kiedy jestesmy rozzaleni i winimy druga osobe
za to co sie stalo. Krytyka przynosi zawsze szkode, nie mniej akceptujemy ja
jako wartosc bo natrafiamy na nia na kazdym kroku.
Najwazniejsze jest to ze zdajesz sobie sprawe ze takie mysli przychodza i
przynosza bardzo wiele szkody. Sprobuj unikac ich, kiedy przychodza zajmnij sie
czyms co lubisz, cos co moze pochlonac Twoja uwage. Nie wolno, isc za tymi
myslami tzn powracac myslami do tego co mowilas o Swoim Mezu. Kazdy popelnia
bledy, gdybysmy nie potrafili wybaczyc ich sobie nie sposob byloby zyc. Bledy
trzeba naprawiac a nie rozmyslac o nich. Znam ludzi ktorzy potrafia sie
kaleczyc za to co zrobili, to nie przynosi ulgi, to poglebia tylko poczucie
winy.
Kiedy te mysli sie pojawia i nie mozesz zajac sie czyms innym odpowiadaj im ze
wiesz ze zrobilas zle ale wybaczylas Sobie. Nie daj sie wciagnac w rozmyslania
nad tym co sie stalo bo to jest przeciwko Tobie.
Rowniez staraj sie znalesc czas na cwiczenia fizyczne, moze byc codzienny
spacer, silownia, bieg, itp. Takie cwiczenia pomagaja kontrolowac nasze
myslenie i unikac tych mysli ktore sa przeciwko nam.

[viola2]

sredecznie dziekuje Ci za odpowiedz. Chyba troche mi ulzylo, Twoje slowa bardzo
trafiaja do mnie, postaram sie postepowac wg wskazowek. Wlasnie zamierzalam
zaczac uprawiac sport, wiec teraz tym bardziej i szybciej sie zmobilizuje.
Wczoram mialam nawet takie mysli by zapytac meza, czy on mi wybaczyl, to co
kiedys sie stalo, czyli postanowienie o rozwodze, ale wystarczylo mi ze
powiedzial, ze jest ze mna najszczesliwszy. Chyba nie powinnam go w to wciagac
tylko poradzic sobie sama, bo to moje bolaczki, dotyczace nie tylko zreszta
rozwodu. Gdyby maz nie wybaczyl, ani ja jemu nie bylibysmy teraz razem, a nawet
jesli to nie czulibysmy sie zapewne szczesliwi.
Jeszcze raz bardzo dziekuje za odpowiedz i serdecznie pozdrawiam