boję się

[ciniminis]

Wiem, wiem... ten temat przewinął się przez to forum miliardy razy. Jednak
każdy boi się w samotności tak naprawdę i na swój niepowtarzalny sposób.
Jeśli więc jest tu ktoś kto to rozumie i ma ochotę mi napisać coś mądrego (bo
ja z dnia na dzień jestem coraz głupsza chyba), mimo że wątek jest oklepany,
będę bardzo wdzięczna.
Jestem beznadziejną pesymistką. Mam 24 lata i prawdopodobnie na dniach
rozpadnie się mój 4-letni związek (przyczyna - konsekwentnie gasnące uczucie
z mojej strony). Szczerze powiedziawszy strasznie się boję samotności, która
stanie się moją codziennością. Mój wiek - to czas, gdy ludzie układają sobie
życie we dwoje, zaręczają się, wychodzą za mąż, a ja rozwalam wszystko. Z
drugiej jednak strony wiem, ze nie można być z kimś jeśli uczucie wygasło.
Mimo wszystko naprawdę się boję. Właściwie najbardziej chyba tego, że mam te
24 lata i że może już za póżno na takie wolty, że za moment wszyscy
poukładają sobie życie, a ja zostanę - sama i z czasem zgorzkniała... Nie
wiem nawet czy ta sytuacja jest obiektywnie beznadziejna, czy może wygląda to
tak w moim pesymistycznym odbiorze.
Wiem, że są większe problemy na świecie, ale rozpad relacji z kimś bliskim i
perspektywa samotności bezterminowej też nie jest "łatwym do spicia piwem":(

[bloo3]

Ciniminis, ja wierzę w przeznaczenie, ty też musisz wierzyć. Jeśli naprawdę
bylibyście dla siebie na pewno wszystko byłoby ok. Jeśli nie jest, widocznie to
nie był odpowiedzni facet na twojej drodze. Ostatnio bardzo dziwne uczucie mnie
naszło - uczucie przeznaczenia mi pewnego mężczyzny. Do tej pory nie czułam
niczego nawet w malutkim ułamku podobnego do tego. Po prostu kiedy jest w moim
pobliżu mnie się wydaje że coś nadprzyrodzonego wysyła mi sygnały. Po części
dlatego zostawiłam mojego posta: jak zachowuje się zakochany mężczyzna....
Szcześcia życzę.

[ciniminis]

Wiara w przeznaczenie... chciałabym w nią wierzyć - to znacznie uprościłoby mi
życie. Jednak czuję, że życie opiera sie na dokonywaniu wyborów, podejmowaniu
decyzji. I tylko my jesteśmy za to odpowiedzialni. To znacznie cięższy orzech
do zgryzienia. Niemniej jednak dziękuję Ci za słowa otuchy:)

[octopussy]

Co za roznica byc samotnym a byc samotnym we dwoje.Kobieto mloda jestes, ja
dzisiaj oddalabym wiele aby sie tak nie spieszyc z ta zeniaczka.

[b-beagle]

Coś mi to przypomina......opowieści o staropanieństwie.Myślałam,że to już
niemodne.Dziewczyno ty masz dopiero 24 lata i całe życie przed tobą ;-))))

[ciniminis]

Tu się z Tobą zgodzę - to niemodne. I beznadziejne raczej. Ale co mogę poradzić
na to, ze chodzi mi to po głowie nieustannie?

[dagula84]

Witaj,
Kobitko powiem tak:jeżeli coś w zwiąku Tobie nie pasuje, to nie masz co brnąc w
to dalej, a Twój wiek to nie powód do obaw bo jeszcze jesteś młoda i tyle przed
Tobą. Wierze w to,że los ma cos dla każdego z nas i widocznie to nie ten
stanął na Twojej drodze!I nie bój się, bo strach w tej sytuacji nie jest naszym
sprzymierzeńcem.Po prostu żyj dalej zgodnie z samą sobą i rób na co masz
ochotę,a nie bój sie ani nie smuć.Bedzie dobrze
Pozdrawiam,i trzymam kciuki:)

[saandra24]

Hej.Nawet nie wiesz jak świetnie Cię rozumiem.Właśnie rozpadł sie moj związek z
facetem- bylismy razem prawie 6 lat.To ja podjęłam tą decyzję.Wypalało się
między nami od jakiegoś czasu- przynajmniej ja tak czułam.Ostatnio przestałam
mu ufać.Jak spojrzeć obiektywnie- powinnam tylko odetchnąć z ulgą i iść
dalej.Ale się boję.Boję się samotności, tego że już nikogo nie znajdę, że nie
przeżyję bez tych drobiazgów robionych dotąd tylko we dwoje...I nie wiem co
będzie

[paco_lopez]

Dawaj tyłek do bicia niewdzięcznico. kazdy chciałby miec 24 lata i
doświadczenie w czteroletnim zwiazku. Twoja tylko głowa w tym, zeby to wszystko
było nauką jazdy na przyszłośc. No a moze wolałabyś być dwudziestopięciolatką
która własnie pogoniła z domu tatę swego dziecka. Ja sie jej zapytam co ona by
wolała.

[ciniminis]

Dziękuję Wam wszystkim za słowa otuchy! I pozdrawiam!
A do saandry24: życzę Ci, by Twoje obawy okazały się bezpodstawne. Zarówno
Tobie jak i sobie tego życzę:) To usmiech przez łzy.

[mskaiq]

Mysle ze rozpad relacji z kims bliskim to bardzio wazna sprawa dla Ciebie.
Zwykle kiedy nastepuje rozpad zwiazku to stoja za tym jakies przyczyny, zwykle
jest to strach, bo to strach powoduje ze milosc odchodzi.

[greenhills]

To dla Ciebie zapewne zaaadne pocieszenie, bo z czego sie tu cieszyc, ale
jestem w bardzo podobnej sytuacji. Róznica polega na tym, ze moj zwiazek jest 6
letni a ja o roczek od Ciebie starsza, i mieszkam ze swoim facetem.Juz 3 raz
nachodza mnie takie watpliwosci i chyba tym razem nie moge tego zlekcewazyc. A
jesli jeszcze troche poczekam, to boje sie, ze to juz bedzie litosc do mojego
M, ktory dwa dni temu powiedzial do mnie..."prosze cie, kochaj mnie"

[ciniminis]

O Boże! Doskonale Cie rozumiem! Ja go bardzo lubię i szanuję, i w ogóle uważam,
że jest niesamowicie wartościowym człoweikiem i, i, i... I co mam począć, gdy
czuję, że we mnie coraz chłodniej, gdy on dzwoni, mowi do mnie, przytula...?
Jestem okropna! I do tego bardziej niż nim przejmuję się tym, że boję się
samotności i czy nie za dużo lat juz mam na takie rewolucje... Egoistka ze mnie
straszliwa! I tchórz - to przede wszystkim: tylko boję się, boję się, boję
się...

[greenhills]

Czuje wszystko co piszesz, bo te emocje sa niestety tez moimi emocjami. Ja
rowniez szanuje mojego M, to bardzo dobry, cierpliwy, wyrozumialy i ambitny
czlowiek. I moj pierwszy mezczyzna. Jest mi bardzo bliski, bylismy przy sobie
tak dlugo, laczy nas wiele wspanialych chwil, marzen, wspomnien. A jadnak... po
raz kolejny czuje, ze powoli przestaje nam byc po drodze. Nie chce sie nad soba
uzalac, choc strasznie sie boje tego co bedzie. I wciaz slysze w
myslach.... 'prosze cie kochaj mnie'. Bardzo trudno jest odejsc od kogos, kto
wrosl w nasze zycie, bo zal, bo strach. A czlowiek to nie zabawka przeciez.
Tchorz ze mnie. Potworny.... Mysli sie plączą.

[pomidorowa5]

Cos sie powoli wypala ... a moze jednak warto byloby cos scalic od nowa?
Rozmawialas z nim o swoich uczuciach? Czesto bywa tak ze rutyna sprawia iz
zwiazek jakby obumiera .Moze warto cofnac sie do tamtych chwil ....pojsc na
jakby "pierwsza" randke.... przeanalizowac sobie co Was jeszcze laczy .Strach
przed samotnoscia jest zawsze w takich sytuacjach. Ja mam 25 lat jestem po
przejsciach i ten lek mi towarzyszy codzien .Musze zaczac sobie ukladac zycie
na nowo jednak by to zrobic trzeba najpierw zamknac definitywnie ten rozdzial w
zyciu.
Przeznaczenie swoja droga ale czesto trzeba wziazc sprawy w swoje rece i
pomoc losowi.Zycze powodzenia

[consuella]

Wow !
24 lata i już nie czas na takie wolty?
No to ja mam dużo więcej i właśnie zrobiłam taką woltę i jakoś żyję sama. Za to mam kilku przyjaciół (sprawdzonych) i dużo znajomych. Woltę zrobiłam, bo nie chciałam kogoś oszukiwać przez resztę życia.