Myśli samobójcze

[Gość: kaśka]

Moja przyjaciółka Agnieszka ma 28 lat i myśli samobójcze związane z brakiem
partnera.
Czuje się bardzo samotna, choć przecież udziela się towarzysko i nie jest
domatorką. Nigdy wcześniej nie miała chłopca, a teraz nawet jak kogoś poznaje
to robi coś co go do niej zraża. Co ciekawe doskonale sobie z tego zdaje
sprawę. Coraz bardziej boi się, że nawet jak kogoś pozna to nie będzie miała o
czym z nim rozmawiać. Tworzy coraz silniejszą barierę wokół siebie, mówi, że
blokuje ją wiek i brak doświadczenia.
Do tej pory o tym, że się zabije nie mówiła wprost, ale teraz niestety mówi do
mnie i innych znajomych praktycznie przy każdej okazji.
Trochę żartowaliśmy, że przesadza, ale tak naprawdę nikt nie wie jak się
zachować wobec niej i jak jej pomóc.
Podobno nie należy lekceważyć takich sygnałów.
Myślę, że wizyta u psychologa nie wchodzi w grę, tak samo jak znajdowanie jej
chłopca na siłę.
Co robić?

[allex]

Jeżeli jesteś przyjaciółka Agnieszki to jej pomóż KONIECZNIE.
Jeżeli ktoś mówi o samobójstwie to woła o pomoc. Woła "NIe chcę TAK żyć!!!".
Dopiero potem pojawia się "Nie chcę żyć".
To taka prośba "Pomóżcie!!!!"
Przynosi to skutek odwrotny - wszyscy zaczynają uciekać.
Dlatego "BĄDŹ Z NIĄ".
Sytuację można porównac do sytuacji człowieka, który zaczyna walić głową w mur.
Należy go tylko odprowadzić trochę dalej do tyłu i sam zobaczy że obok są drzwi
albo mur jest już popękany.
Wprost przeciwnie uważam, z własnego doświadczenia, że człowiek jest wtedy
najbardziej otwarty na pomoc także specjalisty. Zależy tylko jak mu tą pomoc
się zaproponuje. Na ogół pomoc specjalisyty proponuje się w taki sposób. "Nie
chcę z tobą rozmawiać i być bo jesteś w takim stanie, że się boję i zawieszam
naszą przyjaźń aż Ci się poprawi" To tak z boku brzmi jak mówimy. "Wiesz nie
znam się ić do psychiatry".
Bądź z nią jako przyjaciółka i rozmawiaj o wszystkim. także o tym że w jej
sprawie napisałaś na forum.
Powodzenia