co zrobic, zeby poszedl do pracy??

[Gość: theCat]

Witam
Postanowilam zapytac Was ozdanie w takiej oto kwestii...
Mieszkam z moim mezczyzna od kilku lat. niekiedy bywa bardzo ciezko - glownie
finansowo. Od paru lat pracuje na umowe o dzielo, zarabiajac bardzo niewielka
kase; dodatkowo moj facetjest na utrzymaniu rodzicow. Jego rodzice [zwlaszcza
ojciec, w jaki sposob to robi, to juz inna sprawa]bardzo wyraznie daja mu do
zrozumienia, ze najwyzszy czas isc do pracy. Zgadzam sie z tym zdaniem w
zupelnosci - bo jak dlugo mozna byc na garnuszku rodzicow, nie studiujac i
nie pracujac??!
mimo mojego wyksztalcenia nie jestem w stanie znalezc pracy w zawodzie [ale
szukam, i mam nadzieje, ze znajde] - jednak nawet wiekszy naklad pracy z
mojej strony nie zmieni faktu, ze rodzice mego faceta nie chca juz go
utrzymywac, i ze z jednej pensji nie utrzymam dwojki osob i mieszkania. I
coz: rozwiazania moga byc tylko takie, ze albo sie rozstajemy i on wraca na
garnuszek do mamusi do miasta oddalonego o ponad 500 km [a ja wracam do
swojej], albo on znajdzie prace. Drugie rozwiazanie byloby najlepsze - jednak
On nie ma chyba zamiaru do niego doprowadzic. usilowalam juz z nim rozmawiac
[wielokrotnie w ciagu tych paru lat]; wykazac, jakie ma mozliwosci i jakie
umiejetnosci i kwestia znalezienia pracy przez niego nie jest tak trudna;
naswietlalam mu sytuacje z kilku stron - i wszytsko na nic. przede mna leza
ogloszenia, na ktore mial dzis odpowiedziec; oczywiscie bez odzewu.
nie wiem,jak to wszystko sie skonczy - niekiedy nachodza mnie mysli, ze moze
bardziej zalezy mu na wygodnym zyciu byle gdzie i z byle kim, niz na zyciu ze
mna, wymagajacym troche odpowiedzialnosci...
czy ktos ma jakis pomysl, jak zmusic [to zle okreslenie, ale inne mi na mysl
teraz nie przychodzi] go do pojscia do pracy? Problem polega natym, ze on
_nawet_ nie probuje...
pozdrawiam

[Gość: mikawi]

a w jakim wieku jesteście?

[Gość: Kaśka]

Byłam w podobnej sytuacji. Mój wtedy jeszcze chłopak, a teraz mąż był uroczym,
niodpowiedzialnym człowiekiem, który nie mógł znależć rzadnej pracy, ja
zarabiałam tak sobie wykorzystująć i krecąć jak tylko się da, byle tylko
uytrzasnąć trochę gotówki, za co zapłacić czynsz, skąd wziąść pieniądze na
opłaty, za co pojechać na wakacje. On właściwie szukał pracy, ale jakoś tak bez
przekonania.
W pewnym momencie zrozumiałam, że tak właściwie to moja wina - to ja przejmując
na siebie myślenie o finansach sprawiłam, że on nawet podświadmie czuł się z
tej odpowiedzialności zwolniony, nie czuł na plecach tej presji.
W moim przypadku zadziałał przypadek - zaszłam w ciążę, wylądowałam na dłużej w
szpitalu, a on została sam na sam z pustą lodówką i niezapłaconymi rachunkami.
Miałam wtedy duuuuużo czasu na myślenie i po powrocie schowałam pięćdziesiąt
złotych w skarpetę (na czarną godzinę)i wzięłam głęboki oddech i powiedziałam
sobie - od dzisiaj o finansach decyduje ON - odetną światło, to odetną, wyniosą
telewizor to wyniosą, jakoś to będzie, na razie to nie mój problem. Albo coś
się zmieni, albo sie rozstaniemy. Wydoroślał i jest cudownym ojcem.
Przestań mu matkować. To jest tak jak z alkoholikiem - jeżeli sprzątasz po nim
i pomagasz leczyć kaca to będzie pił zawsze. Musi upaść aby się podnieść. Być
może jego upadek -zaboli również ciebie - patrz pusta lodówka, ale spróbój
zrobić tak aby odczuł to na własnej skórze. Chyba że chcesz go cholować przez
całe życie inaczej się nie zmieni.

[Gość: Renka]

Skad sie biora bezdomni intelektualisci? W mojej okolicy jest hotel Salvation
Army. Widzialam kilka razy osoby, ktore w Warszawie na Nowym Swiecie nie
wyroznialyby sie niczym, poza kulturalnym wygladem.Jak to sie stalo, ze tam
wyladowaly? Musialy byc praktycznie bez srodkow do zycia.Jak mogly do tego
dopuscic? Takie pytania zadaje czlowiek, ktory nigdy nie byl w ich
sytuacji.Takie pytania zdaja ludzie, ktorzy szczesliwi, nie maja problemow z
zaplaceniem rachunkow, bo tak sie im szczesliwie uklada zycie, a nie dlatego,
ze sa tacy zapobiegliwi.Poznalam rowniez ludzi zapobiegliwych, ktorzy stracili
wiele i wyglada, ze naprawde NIE Z ICH WINY.Wystapily takie okolicznosci, ze
stali sie bezradni jak dzieci.To nie jest takie proste, byc aktywnym i dzialac
przeciwko losowi.Trzeba miec duzo sil i motywacje.

[Gość: ida]

Gość portalu: Renka napisał(a):

> Poznalam rowniez ludzi zapobiegliwych, ktorzy stracili
> wiele i wyglada, ze naprawde NIE Z ICH WINY.Wystapily takie okolicznosci, ze
> stali sie bezradni jak dzieci.To nie jest takie proste, byc aktywnym i
dzialac
> przeciwko losowi.Trzeba miec duzo sil i motywacje.

Renka, ale czy chciałabys byc z kims kto nie jest w stanie wykrzesac z siebie
ani grama sil i motywacji...?
Owszem, ja sie zgadzam, ze zdarzaja sie rożne rzeczy, tak jak mowisz, naprawde
bez winy zainteresowanych, ale wtedy normalny (moze sie okazac, ze "normalny"
tylko w moim pojeciu, ae zaryzykuje...) czlowiek zaczyna od nowa...
A z tego co zrozumialam, to on w ogole nie ma zamiaru nawet zaczac po raz
pierwszy, juz nic nie wspominajac nawet o zaczynaniu po ktorejs tam porażce...
Nie zwalajmy wszystkiego na los...

[Gość: kol5]

Gość portalu: Renka napisał(a):

> Skad sie biora bezdomni intelektualisci? W mojej okolicy jest hotel
Salvation
> Army. Widzialam kilka razy osoby, ktore w Warszawie na Nowym Swiecie nie
> wyroznialyby sie niczym, poza kulturalnym wygladem.Jak to sie stalo, ze tam
> wyladowaly? Musialy byc praktycznie bez srodkow do zycia.Jak mogly do tego
> dopuscic? Takie pytania zadaje czlowiek, ktory nigdy nie byl w ich
> sytuacji.Takie pytania zdaja ludzie, ktorzy szczesliwi, nie maja problemow z
> zaplaceniem rachunkow, bo tak sie im szczesliwie uklada zycie, a nie
dlatego,
> ze sa tacy zapobiegliwi.Poznalam rowniez ludzi zapobiegliwych, ktorzy
stracili
> wiele i wyglada, ze naprawde NIE Z ICH WINY.Wystapily takie okolicznosci, ze
> stali sie bezradni jak dzieci.To nie jest takie proste, byc aktywnym i
dzialac
> przeciwko losowi.Trzeba miec duzo sil i motywacje.


Bardzo mi się spodobała Twoja wypowiedź.
Tak właśnie jest.

Pozdrawiam

[Gość: ida]

Gość portalu: kol5 napisał(a):

> Gość portalu: Renka napisał(a):
>
> > Skad sie biora bezdomni intelektualisci? W mojej okolicy jest hotel
> Salvation
> > Army. Widzialam kilka razy osoby, ktore w Warszawie na Nowym Swiecie nie
> > wyroznialyby sie niczym, poza kulturalnym wygladem.Jak to sie stalo, ze ta
> m
> > wyladowaly? Musialy byc praktycznie bez srodkow do zycia.Jak mogly do tego
>
> > dopuscic? Takie pytania zadaje czlowiek, ktory nigdy nie byl w ich
> > sytuacji.Takie pytania zdaja ludzie, ktorzy szczesliwi, nie maja problemow
> z
> > zaplaceniem rachunkow, bo tak sie im szczesliwie uklada zycie, a nie
> dlatego,
> > ze sa tacy zapobiegliwi.Poznalam rowniez ludzi zapobiegliwych, ktorzy
> stracili
> > wiele i wyglada, ze naprawde NIE Z ICH WINY.Wystapily takie okolicznosci,
> ze
> > stali sie bezradni jak dzieci.To nie jest takie proste, byc aktywnym i
> dzialac
> > przeciwko losowi.Trzeba miec duzo sil i motywacje.
>
>
> Bardzo mi się spodobała Twoja wypowiedź.
> Tak właśnie jest.


Bardzo kategoryczne stwierdzenie...

No dobra, przyznam, ze nie wiem jak to jest z tym " bo tak sie im szczesliwie
układa zycie" bo konsekwencja takiego stwierdzenia jest wniosek, ze wszystko
jest juz z góry zaplanowane i przyklepane i czlowiek na nic nie ma wplywu,
jednym sie uklada szczesliwie innym nie bardzo... Owszem można probowac dzialac
przeciwko losowi, ale jest to z gory skazane na niepowodzenie, niepowodzenie
niekoniecznie w sensie, ze bedzie zle, ale w sensie, ze i tak stanie sie tak
jak zaplanowaly okolicznosci, tudziez inne takie czynniki...

Co do sil, motywacji, aktywnosci... owszem dobrze jest takie cechy posiadac,
ale przewaznie wystarczy umiejetnosc dokonywania dobrych wyborow.
Dlaczego dla mnie jest sprawa oczywista, ze w takiej a takiej sytuacji nalezy
wybrac A, a nie B (co wiecej zrowno wybor A jak i B sa podobne pod
wzgledem "wydatkowanej" energii, czasu, stopnia umotywowania, itp), i wszystko
uklada sie dobrze, podczas gdy ze zdumieniem obserwuje, ze inni w identycznej
(lub prawie identycznej) sytuacji wybieraja B, i potem maja pretensje do calego
swiata, ze to nie ich wina, bo im sie zycie nie uklada, bo bla bla bla...

A sprawa byla prosta- wystarczylo wybrac A, nie B...
Dlaczego tego nie zrobili?

[Gość: kol5]

Bardzo kategoryczne stwierdzenie...

No dobra, przyznam, ze nie wiem jak to jest z tym " bo tak sie im szczesliwie
układa zycie" bo konsekwencja takiego stwierdzenia jest wniosek, ze wszystko
jest juz z góry zaplanowane i przyklepane i czlowiek na nic nie ma wplywu,
jednym sie uklada szczesliwie innym nie bardzo... Owszem można probowac
dzialac
przeciwko losowi, ale jest to z gory skazane na niepowodzenie, niepowodzenie
niekoniecznie w sensie, ze bedzie zle, ale w sensie, ze i tak stanie sie tak
jak zaplanowaly okolicznosci, tudziez inne takie czynniki...
**********************
To nie tak.
Los podsuwa nam coś do przemyślenia, a my nic, tylko z uporem maniaka jesteśmy
ciągle tacy sami. Wydaje nam się że jak skończyliśmy uczelnię, to nie warto
się uczyć, że to co szkoła daje to wystarcza, by zrozumieć wszystko.
I za którymś razem pada wszystko, po to by człowiek odnalazł siebie.
Wówczs nie pracujesz, stajesz się bezsilna jak dziecko. A najgorsze w tym
wszystkim jest to, że bladego pojęcia nie masz o co chodzi.
***************

Co do sil, motywacji, aktywnosci... owszem dobrze jest takie cechy posiadac,
ale przewaznie wystarczy umiejetnosc dokonywania dobrych wyborow.
Dlaczego dla mnie jest sprawa oczywista, ze w takiej a takiej sytuacji nalezy
wybrac A, a nie B (co wiecej zrowno wybor A jak i B sa podobne pod
wzgledem "wydatkowanej" energii, czasu, stopnia umotywowania, itp), i wszystko
uklada sie dobrze, podczas gdy ze zdumieniem obserwuje, ze inni w identycznej
(lub prawie identycznej) sytuacji wybieraja B, i potem maja pretensje do
calego
swiata, ze to nie ich wina, bo im sie zycie nie uklada, bo bla bla bla...

A sprawa byla prosta- wystarczylo wybrac A, nie B...
Dlaczego tego nie zrobili?
***********************
A albo B. A coś Ci każe wybrać C.
I Konflikt wewnętrzny.

Wiem, że to co mówię brzmi głupio.
Gdybym jakiś czas temu uczestniczyła w takiej dyskusji, wyśmiałabym samą
siebie.


Może faceta na jogę?
To dobra metoda na posłuchanie siebie. Albo rozwód. Mało kto rozumie taki stan
rzeczy. Lenistwo, niechęć do pracy - to trudne do zrozumienia nawet dla niego
samego. Nie bronię go.Nie wiem o nim zbyt wiele. Może zawsze
dostawał/pieniądze/. I tak trzyma...

[Gość: ida]

Gość portalu: kol5 napisał(a):


> **********************
> To nie tak.
> Los podsuwa nam coś do przemyślenia, a my nic, tylko z uporem maniaka
jesteśmy
> ciągle tacy sami. Wydaje nam się że jak skończyliśmy uczelnię, to nie warto
> się uczyć, że to co szkoła daje to wystarcza, by zrozumieć wszystko.
> I za którymś razem pada wszystko, po to by człowiek odnalazł siebie.
> Wówczs nie pracujesz, stajesz się bezsilna jak dziecko. A najgorsze w tym
> wszystkim jest to, że bladego pojęcia nie masz o co chodzi.

Ale Renka wspomniała tu o intelektualistach. czy ktos kto z uporem maniaka
jest "ciągle taki sam", wierzy ze "to co daje szkoła wystarcza, żeby zrozumiec
wszystko" jest intelektualistą czy półgłówkiem? Bo ja bym się raczej skłaniała
ku temu drugiemu okressleniu...
Zgadzam się, bywa, że w zyciu pada wszystko, ale dlaczego jedni ludzie
doskonale wiedzą o co chodzi, gdzie popełnili bład, są w stanie wyciągnąc
konstruktywne wnioski na przyszość, a inni nie maja bladego pojęcia co, jak i
dlaczego...?



> ***********************
> A albo B. A coś Ci każe wybrać C.
> I Konflikt wewnętrzny.

Nie zawsze jest wyjście C. Przykład: Napisałaś list. I masz do wyboru:
A- wysłać go
B- nie wysłać go

Gdzie tu jest wyjście C?

[kamfora]

Gość portalu: ida napisał(a):

> Nie zawsze jest wyjście C. Przykład: Napisałaś list. I masz do wyboru:
> A- wysłać go
> B- nie wysłać go
>
> Gdzie tu jest wyjście C?

Może zawieźć osobiście? ;-)

(tak tylko staram się coś wymyśleć...:-))))

[Gość: ida]

kamfora napisała:

>
> Może zawieźć osobiście? ;-)
>
> (tak tylko staram się coś wymyśleć...:-))))

ale to będzie taka podopcja A-bo rezultat będzie jak przy "wysłać"

:-))

[kamfora]

Gość portalu: ida napisał(a):

>
> ale to będzie taka podopcja A-bo rezultat będzie jak przy "wysłać"

No, ale również podopcja B, bo jednak nie wysłany, tylko dostarczony
osobiście, może nawet przeczytany osobiście? ;-)

(chyba straciłam watek ;-)

[Gość: ida]

kamfora napisała:

> Gość portalu: ida napisał(a):
>
> >
> > ale to będzie taka podopcja A-bo rezultat będzie jak przy "wysłać"
>
> No, ale również podopcja B, bo jednak nie wysłany, tylko dostarczony
> osobiście, może nawet przeczytany osobiście? ;-)

Moim zdaniem jednak (biorąc pod uwagę REZULTAT KOŃCOWY,i pomijając ileśtam
procent prwdopodobieństwa, że coś co zostało wysłane niekoniecznie musi dotrzeć
do adresata...), dostarczyć osobiście to będzie jednak "wysłać"...:-)))

[Gość: kol5]

Gość portalu: ida napisał(a):

> Gość portalu: kol5 napisał(a):
>
>
> > **********************
> > To nie tak.
> > Los podsuwa nam coś do przemyślenia, a my nic, tylko z uporem maniaka
> jesteśmy
> > ciągle tacy sami. Wydaje nam się że jak skończyliśmy uczelnię, to nie wart
> o
> > się uczyć, że to co szkoła daje to wystarcza, by zrozumieć wszystko.
> > I za którymś razem pada wszystko, po to by człowiek odnalazł siebie.
> > Wówczs nie pracujesz, stajesz się bezsilna jak dziecko. A najgorsze w tym
> > wszystkim jest to, że bladego pojęcia nie masz o co chodzi.
>
> Ale Renka wspomniała tu o intelektualistach. czy ktos kto z uporem maniaka
> jest "ciągle taki sam", wierzy ze "to co daje szkoła wystarcza, żeby
zrozumiec
> wszystko" jest intelektualistą czy półgłówkiem? Bo ja bym się raczej
skłaniała
>
> ku temu drugiemu okressleniu...

Intelektualiści też często idą nie w tym kierunku co powinni.
Nie dlatego, że są półgłówkami. Tylko dlatego, że nie potrafią wyjść poza
ogólnie aprobowane schematy. Mit autorytetu, oraz fakt, że nie wypada im
popełniać błedów/ośmieszyć się/, blokuje ich nowatorskie spojrzenie.
Kręcą się w kółko, bez większych rezultatów.
Dopiero pokonanie tego lęku w sobie - może dać wymierne korzyści/sukces/.


> Zgadzam się, bywa, że w zyciu pada wszystko, ale dlaczego jedni ludzie
> doskonale wiedzą o co chodzi, gdzie popełnili bład, są w stanie wyciągnąc
> konstruktywne wnioski na przyszość, a inni nie maja bladego pojęcia co, jak
i
> dlaczego...?
>


Gonili przez życie, zapomnieli kim są. Żeby się odnaleźć potrzebują czasu.
Ci, którzy znajdują wyjście od razu znają doskonale siebie, albo jeszcze im
się udaje trafić w 10.
>


> > ***********************
> > A albo B. A coś Ci każe wybrać C.
> > I Konflikt wewnętrzny.
>
> Nie zawsze jest wyjście C. Przykład: Napisałaś list. I masz do wyboru:
> A- wysłać go
> B- nie wysłać go
>
> Gdzie tu jest wyjście C?
>
>
Pisanie listów często odkrywa nasze wnetrze.
I może to jest wyjście C
Ani wysłać, ani nie wysłać - dotrzeć do swoich potrzeb, oczekiwań .
Napisć, samemu przeczytać, zrozumieć, wyrzucić albo schować na pamiątkę jako
dowód na to że jesteśmy w stanie sami powiedzieć sobie o tym co nas trapi.

Pozdrawiam

[Gość: ida]

Gość portalu: kol5 napisał(a):

>
> > > ***********************
> > > A albo B. A coś Ci każe wybrać C.
> > > I Konflikt wewnętrzny.
> >
> > Nie zawsze jest wyjście C. Przykład: Napisałaś list. I masz do wyboru:
> > A- wysłać go
> > B- nie wysłać go
> >
> > Gdzie tu jest wyjście C?
> >
> >
> Pisanie listów często odkrywa nasze wnetrze.
> I może to jest wyjście C
> Ani wysłać, ani nie wysłać - dotrzeć do swoich potrzeb, oczekiwań .
> Napisć, samemu przeczytać, zrozumieć, wyrzucić albo schować na pamiątkę jako
> dowód na to że jesteśmy w stanie sami powiedzieć sobie o tym co nas trapi.
>


To nie jest wyjscie C tylko B.
Listy pisze aby kogos o czyms poinformowac, czyli taki "endpoint" w przypadku
listu jest jego dotarcie do adresata, adresat otwiera, czyta i w tym momencie
dowiaduje sie co chcelismy mu zakomunikowac.
CZyli:
A- wysylamy, adresat zostaje poinformowany
B-nie wysylamy, adresat jest dalej nieswiadomy...

NApisac, przeczytac, wyrzucic czy schowac na pamiatke itd, to opcja B.

W przypadku pisania listu do samego siebie nie ma wiekszego sensu rozpatrywac
zadnych opcji bo i tak wiemy co w tym liscie jest... niezaleznie od tego czy
list zostanie wyslany, czy schowany do szuflady...

dopisek

[Gość: ida]

Czyli: Nie doszukujmy sie na sile opcji C tam gdzie jej po prostu nie ma...

[Gość: kol5]

Gość portalu: ida napisał(a):

> Czyli: Nie doszukujmy sie na sile opcji C tam gdzie jej po prostu nie ma...

Masz absolutną rację

Białe-----------------------------------czarne
Prawda----------------------------------fałsz

[Gość: ida]

Gość portalu: kol5 napisał(a):

> Gość portalu: ida napisał(a):
>
> > Czyli: Nie doszukujmy sie na sile opcji C tam gdzie jej po prostu nie ma..
> .
>
> Masz absolutną rację
>
> Białe-----------------------------------czarne
> Prawda----------------------------------fałsz
>

Sorry, ja jakaś niekumata jestem, co ma białe-czarne, prawda-fałsz do
wysłania-nie wysłania listu?

A 2+2=4 Prawda to, czy fałsz? Gdzie tu opcja C?

[Gość: kamfora]

Gość portalu: ida napisał(a):

> A 2+2=4 Prawda to, czy fałsz? Gdzie tu opcja C?


iiii..da ;-)
to przecież proste: opcja C bedzie, jak pod liczby podstawimy...
ludzi! (w zależności od płci, będzie albo 4, albo inna liczba ;-)

No, przepraszam, ale nie mogłam się powstrzymac - taka urocza wymiana
zdań! ;-)

:-))

Ba.

[Gość: ida]

Gość portalu: kamfora napisał(a):

> Gość portalu: ida napisał(a):
>
> > A 2+2=4 Prawda to, czy fałsz? Gdzie tu opcja C?
>
>
> iiii..da ;-)
> to przecież proste: opcja C bedzie, jak pod liczby podstawimy...
> ludzi! (w zależności od płci, będzie albo 4, albo inna liczba ;-)


Taaa, idąc dalej... Podstawiamy ludzi i robimy z tego jakąs funcje w czasie...
i wychodzi nam, że tu i teraz 1+1=2 i to jest jak najbardziej prawda... Ale juz
po kolacji i upojnej nocy, jest to fałsz, bo 1+1=3...

No, dobra, kończę te dyskusję bo już sama nie bardzo wiem o czym to ja
dyskutuję... ;-)))

[Gość: kol5]

Gość portalu: ida napisał(a):


> >
> > > A 2+2=4 Prawda to, czy fałsz? Gdzie tu opcja C?
> >


Matematyka jest wielka.
Tylko w tym układzie, powinniśmy rozpatrzeć przykład nie 2+2=4 a 1+2=3
W Twoim przypadku jest to alternatywa, czyli rozwiązaniem będzie zawsze 1 albo
2.
W moim przypadku jest to koniunkcja czyli 1+2=3
Czyli: wysłałam i nie wysłałam, ponieważ nie wysyłam do osoby do której
zamierzałam wyłać, ale wysyłam. Do swoich emocji, do swojego mózgu. Coś
zrozumiałam pisząc.
I w tym przypadku następuje koniuncja 1+2=3
1- wysłać
2- nie wysłać
3= wyłałam i nie wysłałam

Prawda pustka (--------)fałsz. A ta pustka to tyle rozwiązań, poszukiwań.
Obalamy teorie by dowieść prawdziwości tych, dotychczas postrzeganych za
fałszywe.
Widzimy białe i czarne. A tyle kolorów natura stworzyła.

Skończyłam przynudzać. Żegnam

[Gość: ida]

Pzyznam, że zaczynam sie dziwic jak ja zdołałam dozyc tak sędziwego wieku nie
mając zielonego pojęcia o takich zawiłościach...


> Widzimy białe i czarne. A tyle kolorów natura stworzyła.

No tak, ale z decyzjami to jest trochę inaczej. Między dwiema skrajnymi (czyli
odpowiednikami białe-czarne) ta szarość to cała gama półśrodków , które
(zależnie oczywiście od sytuacji) często na dobra sprawę niczego nie
załatwiają... Powiem więcej, mam wrażenie, że gdyby ludzie przestali operować w
zakresie szarości, a częsciej mieli odwage wybrać zdecydowanie, albo białe,
albo czarne, życie stałoby sie dla nich o wiele łatwiejsze...

[Gość: ida]

Gość portalu: Kaśka napisał(a):

>Musi upaść aby się podnieść.

Jesli dobrze zrozumialam to taka sytuacja ma miejsce juz od paru lat, a to juz
troche dlugo... Nawet biorac od uwage obecna sytuacje na rynku pracy, i dlatego
bede brutalna i dodam, ze jak sie nie podniesie (lub nie zechce upaśc, bo
zgłosi sie po pomoc do rodzicow), a Ty nie zdecydujesz sie na "holowanie" go
przez nastepne kilka, kilkanascie, kilkadziesiat lat, to odpowiedz na pytanie
jakie jest najlepsze wyjscie z tej sytuacji jest moim skromnym zdaniem dosc
oczywista...

[Gość: renka]

Nie bylabym z nim, gdyby nie chcial pracowac. Mezczyzni sa stworzeni do pracy,
kobiety do przyjemnosci.I taka jest moja dewiza.Niestety, frustruje sie, bo
zycie jest brutalne i kaze kobiecie, czyli mnie, pracowac na rowni z mezczyzna,
a czasem nawet gorzej, bo dochodza do tego rodzenie dzieci i ich wychowywanie,
bycie sprzataczka i kucharka dla wszystkich i w ogole efekty typowego dla
wspolczesnych kobiet przerostu ambicji.I po co to wszystko? Mezczyzna widzacy
tak poswiecajaca sie kobiete, tylko zaciera raczki. Racja, wywal go na zbity
leb, niech szuka sobie innej frajerki.

[olek13]

Gość portalu: renka napisał(a):

> Nie bylabym z nim, gdyby nie chcial pracowac. Mezczyzni sa stworzeni do pracy,
> kobiety do przyjemnosci.I taka jest moja dewiza.Niestety, frustruje sie, bo
> zycie jest brutalne i kaze kobiecie, czyli mnie, pracowac na rowni z mezczyzna,

To może Twoja dewiza jest do d***? :-)

Pozdrawiam

[margot81]

On nawet nie próbuje, a Ty podejmujesz odpowiedzialność za Was oboje???
Pozwól mu, żeby sam nauczył się życia, bo inaczej się zamęczysz.
Pozdrawiam.

[Gość: jo]

Mam ochotę Tobą potrząsnąć - ale tylko i wyłącznie dlatego, że serce mi się
łamie, gdy to czytam. Kolejny przykład - załamać się można - skąd się biorą ci
młodzi, dobrze zapowiadający się mężczyźni, w pełni sił oraz zdrowi, którzy bez
zażenowania dają się utrzymywać rodzicom albo swojej kobiecie??? Jak mogą sobie
spojrzeć w twarz w lustrze?
Kolejny wątek na ten temat... Mam ochotę powiedzieć: związałaś się z
nieodpowiedzialnym i rozmemłanym leniem i zostaw ten związek w cholerę. Ale OK,
jesteś zaangażowana uczuciowo i pewnie wzbudzi to w Tobie przekorę: wcale nie,
on taki nie jest, tylko wszystko się przeciwko niemu sprzysięgło...
Może zrewiduj swój związek i zastanów się nad tym, jaką widzisz dla Was
przyszłość. Odpowiedz sobie na pytanie: czy chcę być juz zawsze jedyną osobą
odpowiedzialną za związek, za rachunki, za to, gdzie i jak będziemy mieszkać,
jeść, wyjeżdżać, za co wychowamy dzieci?
Czy czujesz szacunek do leniwego młodego byka, którego utrzymują starzy rodzice
i który po prostu nie widzi w tym problemu?
Nie sądzę, żebyś to Ty mogła cos zrobić, żeby on poszedł do pracy. Dopóki sam
nie będzie czuł takiej potrzeby, nie ma szans go do tego zmusić.
Gdybym Cię znała i gdybys była moją przyjaciółką, poradziłabym Ci, żebys
uciekała, gdzie pieprz rośnie.

[proo]

Oj , jo! :-)
Jakże to prosto powiedzieć miłości :
.. cóż moja droga , nie kochamy dłużej tego "leniwego młodego byka
i rozmemłanego lenia" .. pstryk i światło zgasło! Serce nie boli,
dusza nie jęczy.

Chciałabym poradzić TheCat co powinna zrobić ale nie umiem znależć
odpowiedniego rozwiązania. Bez strat i bólu się nie obejdzie.
Cokolwiek zrobi.

proo

[Gość: Imagine]

proo napisała:

>
> Oj , jo! :-)
> Jakże to prosto powiedzieć miłości :
> .. cóż moja droga , nie kochamy dłużej tego "leniwego młodego byka
> i rozmemłanego lenia" .. pstryk i światło zgasło! Serce nie boli,
> dusza nie jęczy.
>
> Chciałabym poradzić TheCat co powinna zrobić ale nie umiem znależć
> odpowiedniego rozwiązania. Bez strat i bólu się nie obejdzie.
> Cokolwiek zrobi.
>
> proo

A Ty gdzie bylas, jak Cie nie bylo ? Smutno mi bylo ostatnimi dniami bez
Ciebie. Nawet watek o umieraniu zmajstrowalem z tesknoty.
Pozdr, Imagine.

[proo]

Gość portalu: Imagine napisał:
>
> A Ty gdzie bylas, jak Cie nie bylo ? Smutno mi bylo ostatnimi dniami bez
> Ciebie. Nawet watek o umieraniu zmajstrowalem z tesknoty.
> Pozdr, Imagine.


Imagine , kochany ...
Gdzie jestes????
Dopiero teraz mogę zacząć Cię szukac!
Imagineeeeeeeeeeeeeeeeeeeee ...!

proo /tęskniąca/ :-)

[Gość: Nardek]

Jeżeli masz swój rozum to nie pytaj.Szkoda twojego czasu dla lenia on
i tak nie zrezygnuje z wygodnictwa. Czym szybciej tym lepiej.Po jaką cholerę
masz tracić czas.

[mysiekpysiek]

Gość portalu: Nardek napisał(a):

>
> Jeżeli masz swój rozum to nie pytaj.Szkoda twojego czasu dla lenia on
> i tak nie zrezygnuje z wygodnictwa. Czym szybciej tym lepiej.Po jaką
cholerę
> masz tracić czas.


zgadzam się z przedmówcą

[Gość: ryba]

Mysle ze powinnas jego uwolnic ze swoich sidel. On sie po prostu zmeczyl. Musi
odpoczac. Nabrac oddechu......Wiesz, moj dobry kumpel kiedys mi powiedzial:
Ludzie nie sa stworzeni do pracy, a najlepszym dowodem na to jest, ze jak
pracuja to sie mecza, a to jest katorga..............Zrozum to.:)

[Gość: samanta]

Mam tutaj takie pytanie do autorki postu :
Czy twoj pan robi w domu za kobiete? Mam na mysli pranie , gotowanie ,
sprzatanie,zakupy i te wszystkie obowiazki , ktore zwykle wykonuje kobieta
niepracujaca?
Bo jezeli tak to musze powiedziec , ze slyszalam o takim modelu rodziny gdzie
maz siedzial nawet na macierzynskim poniewaz dla niektorych pan kariera
zawodowa okazuje sie byc rzecza najwazniejsza poza tym swietnie sobie z tym
radza i zarabiaja wiecej niz maz wiec czasem to idealne rozwiazanie i jesli
obydwie strony maja z takiego ukladu satysfakcje i uklada im sie finansowo
to dlaczego nie odciazyc kobiety od obowiazkow domowych skoro ona chce robic
za "zywiciela rodziny " ? Jak sie ludzie dobiora na tej zasadzie i sa
szczesliwi to nie mam nic przeciwko bo czasy sie zmieniaja i wszystko teraz
jest "do gory nogami"

Ale z twojego postu wynika , ze raczej tak nie jest i pieniadz sie nie
przelewa w waszym zwiazku a o tym panu trudno powiedziec jako o mezczyznie
ambitnym skoro godzi sie na utrzymanie kobiety oraz rodzicow .
Taka osobnik jesli nawet zaczepi sie gdzies (dla swietego spokoju) to mysle ,
ze nie na dlugo i nastepnie bedzie dalej siedzial na garnuszku .

Moja rada to - podziekuj mu za towarzystwo ,jego rodzice tez podobno maja go
dosyc i albo sam stanie na nogi i kiedys zajedzie pieknym autem za wlasne
pieniadze albo poszuka sobie nastepnej partnerki , ktora uwierzy w jego
dobre checi dopoki sie nie zorientuje , ze cos tu nie gra .

[Gość: theCat]

witam -
po pierwsze, bardzo dziekuje za odzew i slowa wsparcia oraz rady. pomogliscie
samymi slowami - spojrzalam trocheinaczej na sytuacje.

po drugie, odpowiedzi na pytania samanty i innych osob -

Gość portalu: samanta napisał(a):

> Mam tutaj takie pytanie do autorki postu :
> Czy twoj pan robi w domu za kobiete? Mam na mysli pranie , gotowanie ,
> sprzatanie,zakupy i te wszystkie obowiazki , ktore zwykle wykonuje kobieta
> niepracujaca?
niekiedy tak, zwykle nie. Zajmuje sie glownie komputerem - ostatnio stawal
naglowie, zebym mogla jednak napisac prace zaliczeniowe na swoje studia [czyli:
musial go naprawic]. Jak widac, naprawil.
innymirzeczami niestety sie nie zajmuje tak czesto, jakbym chciala. Ale i tak
jest lepiej pod tym wzgledem niz np. rok temu.


> Bo jezeli tak to musze powiedziec , ze slyszalam o takim modelu rodziny
gdzie
> maz siedzial nawet na macierzynskim poniewaz dla niektorych pan kariera
> zawodowa okazuje sie byc rzecza najwazniejsza poza tym swietnie sobie z tym
> radza i zarabiaja wiecej niz maz wiec czasem to idealne rozwiazanie i jesli
> obydwie strony maja z takiego ukladu satysfakcje i uklada im sie finansowo
> to dlaczego nie odciazyc kobiety od obowiazkow domowych skoro ona chce robic
> za "zywiciela rodziny " ? Jak sie ludzie dobiora na tej zasadzie i sa
> szczesliwi to nie mam nic przeciwko bo czasy sie zmieniaja i wszystko teraz
> jest "do gory nogami"
>
szczerze? mi by to pasowalo. :) tylko wczesniej musze zaczac dobrze platna
prace, a na to nie zanosi - dlatego tez wypadaloby, gdyby moj partner do pracy
jednak poszedl, przynajmniej, dopoki ja czegos odpowiedniego nie znajde, a on
bedzie mogl spokojnie sprzatac, gotowac, robic zakupy i pranie.

> Moja rada to - podziekuj mu za towarzystwo ,jego rodzice tez podobno maja go
> dosyc i albo sam stanie na nogi i kiedys zajedzie pieknym autem za wlasne
> pieniadze albo poszuka sobie nastepnej partnerki , ktora uwierzy w jego
> dobre checi dopoki sie nie zorientuje , ze cos tu nie gra .

niewiem, czy do tego nie dojdzie, jednak: widzisz, gdy klade na szale [bo nie
raz i nie dwa myslalam o zerwaniu tego zwiazku] jego cechy charakteru, jego
chec pojscia do pracy i nasze uczucia - to coz, waga pozostaje bez ruchu.

po trzecie - nie wiem jak sprawa sie potoczy. zapewne decydujacy bedzie ten
miesiac. moze jednak on sam zmusi sie do wziecia odpowiedzialnosci, jak pisala
Kaśka opowiadajac o swoim malzenstwie [bardzo dziekuje za odpowiedz, dodalas mi
otuchy ;)].
Prawdopodobnie zdecyduje sie na rozmowe z nim. Kolejna, tym razem powazniejsza.
Moze odwaze siewykazac mu wprost, dlaczego musi isc dopracy - izrobicto tak, by
zrozumial.
a z drugiej strony czasem mam wrazenie, ze ta odpowiedzialnosc go przeraza.
czasem mam wrazenie, ze on wcale nie chce spelniac oczekiwan rodzicow [i
moich] -i z "przekory" [wyraz przestarzalego mlodzienczego buntu?] nie idzie do
pracy, mimo, ze sam zdaje
sobie poniekad sprawe z tego, ze jest to juz niezbedne.

co do innych pytan - mikawi: jestem od niego starsza o 3 lata. on 23, ja 26.
Tak, czuje sie odpowiedzialna za niego [niestety]. To byl autentyczny
przypadek, ze jestesmy razem i na poczatku nie "wygladal" na mlodszego
i "wymagajacego opieki" - i nie zaczelam z nim byc, by uwolnic gdzies swoj
instynkt macierzynski :) szczezre mowiac owo "matkowanie", ktore gdzies
pojawilo sie w postach, strasznie mnie irytuje - nie dlatego, ze go nie widze,
ale dlatego, ze niby czmeu mam matkowac czlowiekowi doroslemu i
pelnosprawnemu?. wniosek: relacje w zwiazku sa zaburzone [bo przynajmniej
jednej osobie to nie odpowiada.]

ryba: moze masz racje? moze powinnam go rzeczywiscie uwolnic z tychsidel? tylko
wiesz, on na mnie tez ma swoje sidla. tkwimy w tym oboje.
co do propozycji uciekania od tego goscia... nie do konca wykonalne. tak,
kocham go. ale nie akceptuje niecheci do pracy. wiec na razie pozostaje
rozmowa. i jeszcze jednasprawa..

kol5: zastanowilo mnie Twoje stwierdzenie o opcji A i B, z ktorej ktos wybiera
C.
ale to sprawa na innego posta, ktorego moze kiedys napisze i moze bedzie Ci sie
chcialo o tym porozmawiac :)


dziekuje raz jeszcze - mam nadzieje, ze sprawa rozwiaze sie pozytywnie i tak,
jakbym tego chciala. jesli nie - trudno. To bedzie po prostu kolejne,
aczkolwiek pewnie bolesne dosiwadczenie.

pozdrawiam -
theCat

jedno pytanie

[kamfora]

Czy jego rodzice akceptują Wasz związek?

[Gość: theCat]

kamfora napisała:

>
> Czy jego rodzice akceptują Wasz związek?
>
>
teraz tak.
ale o akceptacje - ze strony jego ojca - musialam troche powalczyc. Musial
przestac mnie postrzegac jako panienke, ktora uwiodla jego jedynego synka i
chce go ze soba zwiazac za wszelka cene, bo marzy jej sie majatek [grrrrrrr].
theCat

[kamfora]

Gość portalu: theCat napisał(a):

> > Czy jego rodzice akceptują Wasz związek?
> >
> >
> teraz tak.
> ale o akceptacje - ze strony jego ojca - musialam troche powalczyc. Musial
> przestac mnie postrzegac jako panienke, ktora uwiodla jego jedynego synka i
> chce go ze soba zwiazac za wszelka cene, bo marzy jej sie majatek [grrrrrrr].

A w jaki sposób "walczyłaś" o tę akceptację?
Czy Twój wybranek wspierał Cię w tej "walce"? W jaki sposób?

[Gość: theCat]

kamfora napisała:

> A w jaki sposób "walczyłaś" o tę akceptację?
to byla dyskusja. stalosietak, ze ojciec mojego faceta przyjechal do nas - a
mojfacet wlasnie wyszedl, zeby - zdaje sie - zrobic zakupy. No i sie zaczelo...
najpierw jego ojciec przekonywal mnie, ze wcale mojego faceta /a jego syna/ nie
kocham, tylko jestem w nim zakochana, a potem wymknelo mu sie, ze wcale go nie
kocham, tylko licze na spadek po nim [czyli ojcu wybranka, jak to ladnie
ujelas/ujales]. Tego juz nie wytrzymalam, dostalam.. eee...histerii [nawet
teraz mi glupio, ze nie potrafilam sie opanowac ;/ to bylo 1,5 roku temu i
wtedy nie bylam przygotowana ze strony ojca wybranka na taka sytuacje. a miewa
takie... chwile.] i wtedy wlasnie wszedl moj facet.

> Czy Twój wybranek wspierał Cię w tej "walce"? W jaki sposób?
>
szczerze? stanal w tej sytuacji natychmiast po mojej stronie, widzac, jak
szlocham. Wiedzial, ze o cos poklocilam sie z jego ojcem - i gdy dowiedzial sie
juz czegos wiecej [znaczy: bylam w stanie cos z siebie wydusic] - po prostu
sytuacje rozwiazal. Wyjasnil ojcu to i owo, i od tamtej pory nie uslyszalam od
ojca wybranka zadnego negatywnego slowa. Pozytywne - owszem.
Byc moze reakcja faceta wiaze sie z jego ..hmm.. buntem wobec ojca, ale chyba
nie tylko z tym.
pozdrawiam
theCat

[kamfora]

Gość portalu: theCat napisał(a):
> Tego juz nie wytrzymalam, dostalam.. eee...histerii [nawet
> teraz mi glupio, ze nie potrafilam sie opanowac ;/ to bylo 1,5 roku temu i
> wtedy nie bylam przygotowana ze strony ojca wybranka na taka sytuacje. a
miewa
> takie... chwile.] i wtedy wlasnie wszedl moj facet.

Histeria - to znaczy płacz? Czy zaczęłaś krzyczeć?

> szczerze? stanal w tej sytuacji natychmiast po mojej stronie, widzac, jak
> szlocham. Wiedzial, ze o cos poklocilam sie z jego ojcem - i gdy dowiedzial
sie juz czegos wiecej [znaczy: bylam w stanie cos z siebie wydusic] - po
prostu sytuacje rozwiazal. Wyjasnil ojcu to i owo, i od tamtej pory nie
uslyszalam od ojca wybranka zadnego negatywnego slowa.

Właśnie chodzi mi o to "to i owo".
Co konkretnie mówił? Czy to, że sami jesteście w stanie się utrzymać?
Czy też, ze Ty jesteś w stanie utrzymać Was oboje?
(Czy też w ogóle o czym innym?)

> Byc moze reakcja faceta wiaze sie z jego ..hmm.. buntem wobec ojca, ale
chyba nie tylko z tym.

Dlaczego Twój mężczyzna buntuje sie przeciwko ojcu?
(Przyznaję, że w wieku 23 lat to trochę dziwne, dla mnie oczywiscie)

[Gość: ToeToe]

Nie zmienisz go. On juz taki jest... A dookola tylu fajnych facetow :))

[iwa.ja]

Z mojego doświadczenia wynika, że, powiem brutalnie, trzeba zmienić faceta. I
zamki. Wierz mi!!!

[Gość: Ola]

Sluchaj sprawa jest zupelnie prosta: rzuc faceta i to w szybkim tempie. Nie
marnuj czasu. Inaczej bedziesz wegetowac do konca zycia i ciagle sie martwic
jak jego , siebie a moze i dzieci utrzymac. Rodzice mowia mu dosc i bardzo
slusznie. Najwyzsza pora samemu sie utrzymywac. On jednak widzi ze ma nowa
mamusie ( ciebie) ktora przejmie na siebie obowiazki opieki nad dzieckiem (
nim ). Odpowiada ci takie zycie i taka rola?????

[mamosz]

Zadzwoń po wóz meblowy, spakuj jego i jego rzeczy i każ jechać przed
siebie......a nastepnie kup skomplikowany zamek i zainstaluj.Chyba,że lubisz
być matką,żoną i kochanką.Pozdrawiam

[duszek_]

Czytalem ten watek kilka razy, zastanawiajac sie podswiadomie, czemu tak mnie
przyciaga... W koncu dotarlo do mnie - przeciez znam podobna historie. Znam z
perspektywy czasu...
On - 22, ona - 26. Oboje na studiach zaocznych, na jednym roku. Zakochani w
sobie - przynajmniej jemu sie tak wydawalo. On ima sie roznych zajec, ona ma
bogatych rodzicow. Niby jeszcze wszystko pod kontrola. Jeszcze przed obrona
pracy (która nota bene on jej napisal) on znajduje stala prace. Taka jakiej
szukal, zgodna z wyksztalceniem i zainteresowaniami. Pol roku pozniej, bardziej
realnie myslac o wspolnej przyszlosci, on zmienia prace na nudna, bez zadnych
perspektyw na rozwoj i awans, ale o wiele lepiej platna. Ona siedzi w domu,
niby tez sie rozglada, ale nawet nie otwiera gazety, nie reaguje na podtykane
pod nos ogloszenia. W koncu - jakims dziwnym zbiegiem okolicznosci - znajduje,
ale ucieka z niej po dwoch tygodniach, nikomu o tym nie mowiac, nawet jemu.
Udajac, ze wszystko jest w porzadku. W tajemnicy zatrudnia sie na lewo jako
opiekunka do dziecka. Biora slub, mieszkaja z jej rodzicami. On - 26, ona - 30.
Dalej wszystko w porzadku. Po pewnym czasie kupuja mieszkanie, ona rezygnuje z
pracy [zachowujac pozory dla rodzicow], zabiera sie za prace wykonczeniowe w
mieszkaniu, pilnowanie robotnikow etc. On skupia sie na pracy, dorabiajac po
godzinach. Wszystko pieknie, nieprawdaz? Mieszkanie wreszcie gotowe, a kwestia
jej pracy staje sie tematem tabu, powodem klotni [choc dla rodzicow pozory
wciąż sa pielegnowane]. Ona zajmuje sie domem, on pracuje. Ideal. Tylko, ze
jest coraz ciezej, zaciagniete kredyty trzeba jednak splacac. Często brakuje do
pierwszego. Trzeba pozyczac. On pozycza. Znow klotnie. Ognisko domowe dawno
wygaslo. Ona tak „zajeta” praca w domu, ze nie ma czasu zejsc do sklepu po
zakupy, czy na poczte. Dzwoni do niego, żeby zrobil zakupy po drodze, bo ona
nie ma pieniedzy. Zaczynaja sie przypadki podkradania jemu pieniedzy z portfela
[choc budzet domowy jest wspolny - wystarczy przeciez powiedziec]. On już nie
nosi gotowki, znow klotnie, zlosliwosci, coraz ostrzej. On zaczyna wracac
pozniej do domu. Prowadza zupelnie oddzielne zycie. Zadnych wspolnych wyjazdow,
wspolnych wyjsc towarzyskich - ona od poczatku nie akceptowala jego przyjaciol,
wiec znajomosci dosc szybko urwaly sie. Pojawiaja sie pierwsze glosy o
rozwodzie. Jeszcze kilka prob ratowania, bezskutecznie. Pozew za kilka dni
laduje w sadzie. On - 30, ona - 34...

Dam Ci serdeczna rade - uciekaj, poki jeszcze nie jest za pozno. Potraktuj
powyzsza opowiesc jako ostrzezenie. On tez byl dobrej mysli, ze wszystko jednak
sie ulozy... Jaki efekt? Schrzanione 8 lat zycia - minusy w koncu przeciazyly
szalke, mimo poczatkowej rownowagi...

D.

[Gość: Kaśka]

Wszyscy są bardzo - kategoryczni - rzuć go, podstaw wóz meblowy itp.
Ja nie, bo jak napisałam wcześnie mnie się udało (może nie trafiłam na
ostatniego h....).
Radzę ci dać sobie i jemu ostatnią szansę. Postaw go twarz w twarz przed
problemami. Pusta lodówa - ojej, co my teraz zrobimy (ostatecznie najesz się w
pracy)itp. Nie zgadzaj się na to żebyś to znowu ty pozyczała, starała się,
odkładała swoje potrzeby na później. Jeśli bedą pieniądze nie czekaj z
fryzjerem na później, bo trzeba oszczędzać - bo nigdy się nie doczekasz.
Mnie się udało, ale również dlatego, że pobyt w szpitalu był dla mnie
możliwością przemyślenia wszystkiego i zrozumiałam, że we mnie jest coś
takiego, że to JA potrzebowałam się kimś opiekować. Zastanów sie, co jest w
tobie takiego, że przez tak długi okres czasu pozwalałaś mu wisieć na sobie??
Aby to wszystko zmienić, musisz zmienić się sama i dać sobie prawo do
posiadania partnera, który będzie dla ciebie wsparciem.
Inaczej wszystko na nic - to jest praca na długi okres czasu, ale musisz ją
wykonać dla siebie samej. Jeszcze nie raz będziesz się łapała za język żeby nie
powiedzieć "ja to załatwię" (taka jestem dzielna, że hej!).
Już teraz podejmij decyzję - daję mu miesiąc - albo coś się zmieni, albo
odejdę. I nie zgadzam się z tymi, którzy mówią, że jest ciężko i nie można
znależć pracy - przez kilka lat młody chłopak przy dobrych chęciach nie moze
poprostu nie znaleźć pracy - chociażby kierowcy, sprzedawcy kogokolwiek lub się
zacząć się uczyć.
Pozdrawiam i życzę wytwałości.
(Polecam książki Eichelbergera).

[Gość: Anka]

Też wplątałam się w taką historię. Nie mam pojęcia dlaczego przygarnęłam pod
skrzydła i obdarzyłam uczuciami faceta, który kompletnie na to nie zasługiwał.
Był inteligentny, uroczy, wyluzowany, prezentujący cudownie zrelaksowane
podejście do życia. Niemal zen... Łączyło się to również z olewającym
podejściem do pracy i jakiegokolwiek wysiłku. Wszystko w życiu dokładnie
przesrał, ma syna, z którego matką nie miał ochoty się ożenić, ani utrzymywać
rodziny, chociaż chętnie korzystał z jej mieszkania i jej pracy. Nic dziwnego,
że po paru latach po prostu wywaliła go na bruk. I co wtedy zrobił słodki
misio? Oczarował starszą od siebie nieco kobietę, która oprócz tego, że ma
mieszkanie w Wawie, a pracuje w POznaniu, zastanawia się czy nie jest
lesbijką, więc on że tak powiem robił za eksperyment: przyjeżdżała na weekendy
i sprawdzała, czy jeszcze lubi z facetami. Ja się nie wygłupiam! To szczera
prawda. Przy okazji lubiła go za inteligencję, urok no i ten zen... itd. Miał
co chciał: mieszkanie, spokój przez cały tydzień, jakieś tam minimalne
wysiłki, żeby mieć na jedzenie i jedyne co musiał robić to świadczyć usługi
seksualne w weekendy. Jednak coś mu zaczęło nie grać w tej idylli, bo wtedy
pojawiłam się ja. Twierdził, że się zakochał, ja mogę zmienić jego życie i
takie tam brednie - a ja to łyknęłam! Odpowiadałam kryteriom, miałam własne
mieszkanie, dobry zawód, jestem zaradna, widać, że zawsze sobie poradzę, ale
przydałby się mi mały relaks - idealny cel. Nie potrwało to długo na
szczęście, bo odkryłam mały układzik, który łączy go z panią od mieszkania. W
końcu ciężko ukryć zajęte weekendy, szczególnie gdy się nie przykłada
specjalnie do szczegółów swoich kłamstw. Przedstawiłam sytuację jasno:
wyprowadza się od niej, rzuca ten chory układ, zabiera się do przyzwoitej
roboty, do której ma kwalifikacje (całkiem niezłe!), partnersko dokładamy się
do utrzymania się i mieszkania. Skoro mnie tak kocha i chce się zmienić, daję
mu wszelkie szanse. Po wielu tygodniach myślenia, zwodzenia i zmieniania
tematu usłyszałam, że on się nie czuje na siłach. W tym układzie jaki ma,
przynajmniej wie czego się spodziewać i na czym stoi! No jasne, że nie ma
wszystkiego, ale przynajmniej ma spokój, nie musi się wysilać, ma czas dla
siebie. I właściwie, to moglibyśmy dalej taki układ utrzymać, spotykać się w
tygodniu, i byłoby tak miło... Skąd się biorą takie trutnie???? Czas dla
siebie polegał na oglądaniu telewizji i zapuszczaniu brzucha piwkiem. Jasne,
że uciekłam... i to z krzykiem! Niestety jest takich więcej! I coraz częściej
trafiam na takie sytuacje, gdy facet zdobywszy kobietę, uważa, że się
wystarczająco wysilił. One takie wyempancypowane, niech się męczą, jak
chciały. Równouprawnienie w końcu mamy, to o co chodzi? Najgorzej gdy pojawi
się dziecko - wtedy kobieta ma większe wyrzuty sumienia przed wywaleniem
trutnia na bruk... A zresztą, może mają rację, wykorzystując te zwariowane
czasy i zabiegane, targane instyntkem macierzyńskim kobiety. Sama już nie
wiem.

co zrobic, zeby poszedl do pracy??Anka

[proo]

A to dobre! :-)
Pomysłowy ten Twój facet , sprytu nie można mu odmowić.
A swoją drogą podziwiam Cię za siłę i odwagę , bowiem będąc
juz uwikłaną w chory związek trudno podjąć tak ostateczne
decyzje i radykalnie ciąć znajomość tzn. pępowinę! :-)
Przecież zwykle jakieś uczucie zdążyło już wykiełkować ,
coś nas wiąże z trutniem i budzi się żal a z nim nadzieja
że może nie jest do końca zły .. może się zmieni (naiwnie myśląc)
pod wpływem uczucia , może zechce się zmienić ... dla mnie.
Pewnie dlatego tak trudno ,TheCat ,rozwiązać problem.
Ty umiałaś odróżnić ziarno od plew i nie dałaś się
ponieść złudnym marzeniom.

Gratuluję instynktu samozachowawczego! ;-)

proo

[mysiekpysiek]

mozna żyć z kims gdy on nie pracuje, bo stracił pracę, nie może CHWILOWO
znależć, ale jeśli NIE CHCE MU SIE SZUKAC, to nie wyobrażam sobie takiego
związku. ten facet chyba jest niepoważny niestety Ty razem z nim.