takimi chwilami niszcze wszystko dookoła....

[m_mm]

nie wiem co sie dzieje...czasem. kiedy robi coś sam,beze mnie trafia mnie
taka ściekłość nieopanowana furia...w złosci potrafię biec 15 minut,zeby
tylko powiedziec mu ze jest taki iśmaki..potrafię zrobić durną awanturę o
nic...i gdy ochłonę, juz po wszystkim uświadamiam sobie,ze to co robię jest
chore..ze tak nie wolno,ze krzywdzę tym jego i mnie......ze.......zachowuje
sie jak nienormalna......i zdjae sobie sprawe jaki to ma wpływ na nas i ze to
dłupie...po ..........ale w trakcie nie moge się pochamowac...wystarczyz,e on
wyjdzie i powie,ze będzie o 15 a o 15 dzwoni,ze jednak będzie o 16 i mnie juz
choroba łapie...nie zawsze.nie wiem czemu....wiemz,e nic "złego " nie
zrobi..ze jest dobry, kochający i rozsądny.........nie potrafię wyjaśnić tego
mojego zachowania...jakiegoś chwiowego zaślepienia..czym?? dlaczego??? po
co?? to prowadzi tylko do złego.dzisiaj włąsnie zrobiął mcoś
takeigo.nieuzasadnionego....nie wime dlaczego,nie miałąm
powodu.....powiedizałze,m nie chce na to patrzeć,ze koniec.......jest nam
dobrze,jest zabawnie,jest miło, jest kochanie...jest .......czasem tylko
gubie gdzieś głowe...trace poołączenie z mózgiem...nie wiem dlaczego...nie
chcę być taką osobą,chce nad tym panowąc.dzisiaj powiedziałam ostatni
raz...nie moge go tak krzywdzić, nie moge siebie tak krzywdzić...potrafie
budowac coś i w chwile zburzyć.......nie wiem dlaczego,nie znam
wytłumaczenia......mozę wy coś wiecie......czyto po prostu marna chęć
zwrócenia na siebie uwagi...czy to choroba jakaś mozę........czy powinnam
porozmawiac o tym z kimś.........nie chce...... takimi chwilami niszcze
wszystko dookoła....niszcze siebie.......

[karol_ka82]

tez tak mam:( jak sie czyms zdenerwuje a nawet latwo niestety mi to przychodzi
to nie panuje nad soba, poprostu nie panuje, potrafie wyzywac rzucac wszystko,
a jak ochlone to nie moge uwierzyc ze ja tak.. walsnie tak.. i zaczynam myslec
ze nie bylo przeciez powodu do zdenerwowania, ze tak nie mysle jak powiedzialam
i przepraszam i przepraszam i obiecuje ze sprobuje zapanowac nad soba kiedy
znow sie zdenerwuje.. ale jak sie zdenerwuje to nie panuje wtedy i nie umiem
wlozyc w zycie tego co obiecalam :(

boicie sie obydwoje

[czarnycharakter]

Zrodlem Waszych zachowen sa byc moze podswiadome obawy i leki lezace gdzies w
przeszlosci, przykladowo rozwod rodzicow, "porzucenie" dziecka przez jednego z
rodzicow, smierc, etc. etc. Sugerowalbym prace nad zwiekszeniem pewnosci siebie,
samoakceptacja. Dobry psycholog nie zaszkodzilby. Powodzenia !
czch

[boski.admin]

Czy w takiej oprawie spiral.architect nie bylby bardziej wiarygodny?:)

[wila300]

Jeśli Twj mężczyzna postępuje podobnie może w ten sposób rozładujecie negatywne
emocje, moąe nauczyłeś się takich reakcji od niego. Jeśli facet jest spokojny i
zrównoważony a Ty postepujesz tak jak to opisalaś, może jesteś chora lub
niezrównowazona psychicznie.

[luisssa]

A postepujesz tak tylko wobec niego, czy wobec innych (rodzenstwa, rodzicow,
bylych facetow) rowniez?

[m_mm]

noi jestem taka od zawsze.zaczęło sie gdy mieszkałąm z nim daleko od domu...gdy
bywałąm często w jego rodzinnym domu...jego mama tak robi...dla mnie to
nienormalne..ale ona własnie takie m napady...na początku było to dla mnie
chore i gdy oni sę tak kłucili to wychodziłąm nie chcaiałm na to
patrzec...teraz tez uwazam ze to nie jest zdrowe...ja nigdy tak nie robiłam,ale
nagle zobaczyłąm ze tak ludzie rozwiązują swoje sprawy...mama krzyczy i tłucze
i ryczy i przeklina...a on też czasem coś krzyknie...i jak sie wykrzyczą to
jest spokuj i jest już dobrze....i nagle zaczełam tak robić...nie wiem
dlaczego, dlaczego to akurat wyciągłam...jestem taka od paru miesięcy....wiec
to nie jest od zawsze i dlatego wiem,ze mogę to zmienić...wiem,ze chyba nie
tkwi to we mnie głęboko i nie jest spowodowane dzieciństwem i innymi
takimi....coś nabytego,czego nie chce...staram sie z tym walczyć,ale gdy
trzymam to w sobie to czuje się jakbym zaraz miałą wybuchnąć....jakby było to
silnijesze ode mnie....wiem,ze to złe,ze tak sie nie robi....wydaje mi sie,ze
to mozę z braku pewności siebie..czasem wydaje mi się ze on czasem mnie nie
słucha...a mama jego jak tak robi to zawsze jej słuchał....:( i to może
tak...próbuję w ten sposób wydusić z niego jakąs reakcję.......sama nie
wiem......wiem tylko,ze nie hce taka być......teraz jak to pisze jestesm
sama....przez to włąsnie......

[horpyna4]

I wszystko jasne. Zaraziłaś się od jego mamy.

[m_mm]

coznaczytzarazić to nie choroba...to nie brypa czy angina...ja nie chce taka
być nie ważne czy dla niego czy dla kolejnego...jakiegos mojego partnera..dla
nikogo...dla samej siebie..nie chce taka być...czy samo uspokajanie sie w
takich momentach.....mozę zamykać sie gdzieć i przeczekiwac ten czas... złsoći
i gniewu...wyłaczyć telefon... możę to lęk przed utratą...ale dlaczego tak
choro sie objawia...chce coś zrobic z tym poradzcie mi.. gdzie mam sie zgłosić
lub co powinnam robić w takich sytuacjach...pociesza mnie to ze wiem,ze skoro
sie tego nauczyła "przed chwilą" to i moge sie oduczyć...on twierdziz,e nie
chce ze mna byc bo człowiek sie nie zmienia i ja taka będe juz zawsze...ale
skoro nigdy nie byłam,to jak moge zawsze...wiem,ze moge to wygonic z
siebie...potrzebuuję tylko wsparcia i jakiejś porady..bo nie wiem czy po prostu
te moje napady przesiedziec gdzieś przepłąkac...gdzieś gdzie nie mogę
nakrzyczeć na kogoś...i miną kiedyś i po którymś razie zobacze,ze nie mają
sensu...i ze jest lepiej bez nich.....

[don.experto]

Co mnie zastanawia Anno. Piszesz posty z bledami, zeby zasugerowac, ze to na
przyklad Boski. Czy nie przyjdzie ci do glowy, ze sa programy do korekty?
Glupia jestes jak wiejska kura.

[m_mm]

chyba mnie z kimś pomyliłeś...dziwne...a robie błędzy tylko dlatego,ze jestem
bardzotym pochłonięta i zdenerwowana i jaknajszybciej chce to wyszystko
wystukac...przepraszam,ze cię tym uraziłam....

[ida17]

Jesteśmy razem prawie 2 lata i od jakiegoś czasu nie potrafię zapanować nad
sobą.Czasami wiem ,ze mam rację ,ale często wystarczy naprawdę drobnostka
np.jego spóźnienie, zrobienie czegoś nie ze mną itd , a ja już wpadam w rozpacz
i mam ochotę powiedzieć mu albo napisać ,że już nie chcę , że to nie ma sensu.
To jest taki moment , który potem mija ,ale coś zostaje we mnie....Żal ,smutek
,niepewność.Rozumiem Cię doskonale ,bo naprawdę sama nie mogę sobie z tym poradzić.

[m_mm]

Żal ,smutek.... nie do niego...jestem wściekła na siebie,ze niszcze coś...coś
co budujemy tak długo....wstyd,ze musi mnie taką doświadczać...