rozsterki

[pytanie7]

Stoję przed wyborem wejścia w związek z facetem po rozwodzie, który samotnie
wychowuje swoje dziecko. Syn ma 8 lat. Z matka kontaktuję się bardzo
sporadycznie – weekendy lub rzadziej. Trochę się tego obawiam. Co na ten
temat sądzicie? Może ktoś ma doświadczenia „wejścia w taki układ”.

[lalka74]

może to być trudne, ale jesli kochasz faceta i jesteś pewna jego miłości i
ponadto jest to człowiek, z którym chcesz żyć - to warto. Życzę powodzenia :)

[wannia]

Układ? Jeśli to ma być dla ciebie układ, to nie warto. Jeśli nie tylko układ,
to próbuj.

rozterki

[pytanie7]

"układ" bylo w "" to może byc związek. Trochę się boje sytuacji kiedy
usłyszę "nie jesteś moja matką"...itp. Zapewne też będę mysleć o swoim dziecku -
co wtedy. Chyba trudno oboje - tylko jego i nasze wspólne- traktować tak samo,
mimo, że wielu tak deklaruje.

[proo]

Twoje nazewnictwo pachnie złym stosunkiem do związku. Wprawdzie to tylko
semantyka ale świadczy dobitnie o niezbyt pozytywnym nastawieniu.
Drugą poruszoną , nadrzędną do pierwszej , kwestią jest niekorzystna pozycja
synka Twojego partnera w zestawieniu z Twoim przyszłym dzieckiem ktorą
deklarujesz już na starcie (hipotetycznie) wspólnego życia.
Trzecią przykrą konkluzją Twojego krotkiego postu jest obawa
że usłyszysz "nie jesteś moją matką". Niestety nie jesteś.
To dziecko ma Mamę i nie myśl że możesz zagrać jej rolę. Błąd w założeniu.
Może w ogóle Ty w tym "układzie" to duuuży błąd?

proo

[pytanie7]

Myślę, że moje złe nastawienie to tylko nieodpowiedni dobór słów.
Podchodzę do tego bardzo pozytywnie, z dużą ilością chęci i dobrej woli. Nie
ukrywam, że boję się takiej sytuacji. Te przykłady trudnych sytuacji to
przypuszczenia a nie założenie, że syna Tomka będę traktować na drugim planie.
Może masz rację, że nie dojrzałam aby wejść w taki związek, że to duuuuuży
błąd... Może potwierdzeniem tego jest to, że mam obawy, wątpliwości...
może......

[tusiaz]

pytanie7 napisała:

> Stoję przed wyborem wejścia w związek z facetem po rozwodzie, który samotnie
> wychowuje swoje dziecko. Syn ma 8 lat. Z matka kontaktuję się bardzo
> sporadycznie – weekendy lub rzadziej. Trochę się tego obawiam. Co na ten
> temat sądzicie? Może ktoś ma doświadczenia „wejścia w taki układ”.


Poszukajwstecz ,były tu dyskusje na podobne tematy. :)

[pytanie7]

tusiaz napisała:

> pytanie7 napisała:
>
> > Stoję przed wyborem wejścia w związek z facetem po rozwodzie, który samotn
> ie
> > wychowuje swoje dziecko. Syn ma 8 lat. Z matka kontaktuję się bardzo
> > sporadycznie – weekendy lub rzadziej. Trochę się tego obawiam. Co na
> ten
> > temat sądzicie? Może ktoś ma doświadczenia „wejścia w taki układR
> 21;.
>
>
> Poszukajwstecz ,były tu dyskusje na podobne tematy. :)
może jakieś wskazówki?

[re_ne]

Jesli ten facet wydaje Ci sie interesujacy, i cos choc troche przyciaga Cie do
niego, to sprobuj! Dlaczego nie!? Czy samotny mezczyzna z dzieckiem, skazany ma
byc na samotnosc, tylko dlatego ze ma dziecko? Skoro dziecko wybralo tate, to
za mamusia az tak bardzo chyba nie jest!? Znam takie skladane rodziny, i sa one
o wiele szczesliwsze, niz byly przedtem!

[qw5]

Przede wszystkim zastanów się ,czy kochasz tego mężczyznę, czy jesteś tego
pewna,że życie z nim to właśnie to czego najbardziej pragniesz, a jesli
tak...to nad czym tu się zastanawiać- pewno że lepiej by był piękny bogaty
młody bezdzietny bezżenny, ale jest jaki jest,to że to on wychowuje syna a nie
matka tylko dobrze o nim świadczy, nie uważasz? A gdyby był kaleki to też bys
tak rozważała? A to tylko mały 8 letni chłopiec, którego pewno da się
pokochać...

[pytanie7]

qw5 napisała:

> Przede wszystkim zastanów się ,czy kochasz tego mężczyznę, czy jesteś tego
> pewna,że życie z nim to właśnie to czego najbardziej pragniesz, a jesli
> tak...to nad czym tu się zastanawiać- pewno że lepiej by był piękny bogaty
> młody bezdzietny bezżenny, ale jest jaki jest,to że to on wychowuje syna a
nie
> matka tylko dobrze o nim świadczy, nie uważasz? A gdyby był kaleki to też bys
> tak rozważała? A to tylko mały 8 letni chłopiec, którego pewno da się
> pokochać..
jestem świadoma, że on nie jest sam, że jego syn to on, że to całość
nierozerwalna i kochając jego kocham również jego syna
pokochanie jego syna wydaje mi się realne i możliwe
obawiam się reakcji właśnie tego małego człowieczka na całą tą sytuację... stąd
wątpliwości.....

[Gość: ???]

nie rób tego!!!!

[naturella]

Przestańcie pieprzyć i zarzucać autorce topiku niedojrzałość, albo wręcz to, że
jest ona dużym błędem w związku tatusia i jego dziecka. Do jej dojrzałości
przekonuje mnie to, że ona się nad tym zastanawia - gdyby nie miała
wątpliwości, można by jej coś pozarzucać.

I przestańcie stawiać dziewczynę w świetle osoby, która tylko i wyłącznie
powinna się poświęcać, kajać, kłaniać i znosić - ona również ma prawa. Prawo do
bycia akceptowaną (inna rzecz, że musi sobie na to zasłużyć), prawo do bycia
równoprawną partnerką w tym związku i do nie bycia obrażaną przez dziecko. Jest
to wszystko kwestia ustaleń między nią a partnerem.
No i powtórzę raz jeszcze - nie jest łatwo pokochać cudze dziecko. Ważne jest
to, żeby zrozumieć i zaakceptować to, że kocha je twój partner. I to już jest
krok do sukcesu.

Jestem w podobnej sytuacji, tylko dziecko mojego mężczyzny jest już
nastolatkiem i nie mieszka z nami. Ale uważam, że mamy całkiem zdrowy układ (i
niech mi nikt nie zarzuca, że słowo układ jest złe) - porozumienie, równe
prawa, partnerstwo, kumpelstwo, zaufanie. Tak myślę.

[sympatyczny1]

Nie ma nad czym się zastanawiać.Wchodź w ten "układ":)Co ryzykujesz ?
Przy "oswajaniu " junoira ,nieocenioną pomoc może stanowic poparcie jego
ojca .pozyskaj go do tego i do przodu:)