tolerancja czy obojetność?

[inka_sama]

Gdzie przebiega granica?
Co jest jeszcze tolerancja, a co juz obojętnością? Czy tolerancja nie jest
właśnie wymówką dla obojętnych?
Co jest juz wtrącaniem sie w nie swoje sprawy - a co jeszcze troską o dobro
innych?
Jak wiele zależy od punktu widzenia?

Same pytania...
i_s

[Gość: Melba]

Dla mnie tolerancja to życzliwa obojętność.

[Gość: ....]

Witaj Inko

Moze kluczem do tolerancji jest swiadomosc ze wszyscy w rownym stopniu
jestesmy pelni wad i ograniczen,antypatyczni lub godni szacunku?
Powsciagliwosc,dystans to jakis płomyczek nadziei tolerancji,ale obojętnosc-
jej zupelne przeciwienstwo brak dialogu,porozumienia ktore sprawia ze tracimy
nadzieje na...cokolwiek...

Ech zycie...

[Gość: inka_sama]

Gość portalu: .... napisał(a):
> Witaj Inko
> Moze kluczem do tolerancji jest swiadomosc ze wszyscy w rownym stopniu
> jestesmy pelni wad i ograniczen,antypatyczni lub godni szacunku?
> Powsciagliwosc,dystans to jakis płomyczek nadziei tolerancji,ale obojętnosc-
> jej zupelne przeciwienstwo brak dialogu,porozumienia ktore sprawia ze tracimy
> nadzieje na...cokolwiek...
> Ech zycie...

Chyba jak zwykle problem w tym że każdy co innego rozumie pod tym pojęciem.

Pytania zadałam bo dialog z Przemkiem w wątku "jak sie odkochac?" sprawił że
myślę o relacjach między ludźmi.
Bo wyszło że jeśli zawiedziemy czyjeś oczekiwania, zawiedziemy jego nadzieje,
zranimy go - jestesmy nic nie warci. Nie umiem jasno sformułowac tego co
szaleje w mojej głowie, chyba najbliżej nazwać to tolerancja dla naszych
niedoskonałości?
Obserwuję sytuację gdzie pewna para żyje ze sobą - a oddzielnie. I gdyby żyli
tylko dla siebie i ze soba - to niech dręczą sie dalej... Problem w tym że ich
relacje maja wpływ na innych - rodzina odczuwa (czasem boleśnie) delikatnie
mówiąc dyskomfort. O szczegółach aż nie chcę pisać.
No ale - właśnie! - tolerować ich sposób życia bo maja do niego prawo - to
odmawiać prawa innym do spokojnego życia!!!!
Czasem język mnie świerzbi by wygarnąć co o tym myślę - ale potem myśl "to nie
moja sprawa! każą mi się nie wtrącac - i będą mieli rację".
Ale to negatywnie wpływa nawet na mnie choc niby nie jestem w centrum
zdarzeń...

Tolerancja.
Patrzę jak bliskie mi osoby cierpią - i nie robię nic poza byciem w porządku
wobec nich. Ale to nie załatwi sprawy. Bo to nie ode mnie zalezy ich spokój.
Cholera!

[kamfora]

Gość portalu: inka_sama napisał(a):
> Obserwuję sytuację gdzie pewna para żyje ze sobą - a oddzielnie. I gdyby
żyli tylko dla siebie i ze soba - to niech dręczą sie dalej... Problem w tym
że ich relacje maja wpływ na innych - rodzina odczuwa (czasem boleśnie)
delikatnie mówiąc dyskomfort.

/ciach/

> Tolerancja.
> Patrzę jak bliskie mi osoby cierpią - i nie robię nic poza byciem w porządku
> wobec nich. Ale to nie załatwi sprawy. Bo to nie ode mnie zalezy ich spokój.
> Cholera!

Wydaje mi się , że to jest własnie tolerancja - pozwolić ludziom żyć swoim
życiem. Zaakceptować, ze mogą być inni.
Ale jednocześnie powiedzieć,( o ile są bliscy i nieobojętni),
jakie uczucia wzbudza ich zachowanie.
Nie: "wygarnąć". Ale powiedzieć spokojnie. I bez względu na to, czy
zareagują zażenowanym "przepraszam, nie wiedziałem", czy też
" nie twoja sprawa" - nie zmieniać tak całkowicie do nich stosunku :-).

Pozdrwiam
(raczej smętnie dziś...:-(

[Gość: inka_sama]

kamfora napisała:
> Pozdrwiam
> (raczej smętnie dziś...:-(

Dziś zaraz zmieni się w jutro! I będzie kolejny dzień - lepszy mam nadzieję.

A co do tej sytuacji to obawaim sie ze nie umiem spokojnie, ż ewybuchnę jak
zacznę....
Zaczęłam rozważać formę pisemna - papier jest ciepliwy, komputer ułatwi kolejne
zmiany, można zastanowić się by nie napisac za dużo... Al eco napisane -
zaistnieje na wieki! I nie wiem czy dobrze to czy źle.
Na razie siedzę cicho.
I idę spać...

[trzcina]

Tolerancja (wyrozumiałość dla pogladów, itd. odmiennych od uważanych przez nas
za słuszne)kończy się tam, gdzie jest szkodliwość tychże (zagrożenie, krzywda),
nie wyimaginowana, naturalnie. I tam też, zaczyna się obojętność, jeśli nie
reagujemy, bo nie postrzegamy, nie czujemy takiej potrzeby.
Tak mi się to o północku widzi, Inko.
Łatwo się w ocenie zaistnienia szkodliwości pomylić. Ci, którzy zbyt szybko ją
wietrzą, włażą często, a pochopnie na poletko sąsiada, inni, czekajacy na znak
bardzo wyraźny, moment dla interwencji właściwej dogodny na ogół przegapią.


pss
Kamforo, smętkom odpór daj:)

zdrowienia
t,))

[joanna_1]

Zarówno tolerancja jak i obojętność kojarzą mi się z pewną wolnością dla
jednostki, swobodą w dokonaniu wyboru, podjęciu decyzji.
Jednak słowa te maja zupełnie inne zabarwienia emocjonalne. Obojetność nie ma
zabarwienia emocjonalnego, jest takim stanem bezwładnym na czyjeś działania.
Natomiast tolerancja wprost przeciwnie, jest zabarwiona pozytywnie, tzw. dobrą
myslą o słuszności wyboru kogoś, mimo iż czasem nie do konca będzie
potwierdzeniem naszych przekonań. Byc tolerancyjnym to szanować czyjąś inność.
Granica moim zdaniem przebiega wzdłóż linii odczuć właśnie, jesli chodzi o
zestawienie: tolerancja - obojętność. Natomiast obydwie z nich maja swoje
własne granice. I to jest to co powiedziała Trzcina, końcża sie tam gdzie rodzi
się zagrożenie, czy też obawa, ze sprawa niebezpiecznie wymknie się spod
kontroli. Moim zdaniem i tolerancja i obojetność , która wynika z nas kończy
się tam gdzie instymkt samozachowawczy mówi nam UWAGA! Wszyscy jesteśmy chyba
do pewnego momentu tolerancyjni lub obojętni.
Tak to ogólnie mi się widzi. Tak to odczuwam.

[Gość: blubus]

"nie sadz drugiego" jest starozytna zasada wiary iz konsekwencje pewnych czynow
zachowan sa adekwatna cena. Kwestia czasu. Ponadto, iz akceptacja innosci i nie
uszczesliwianie innych na wlasne kopyto jest bardzo cenna zasada.
Obojetnosc jest juz nieczuloscia, a przeciez "kochaj blizniego...", "kochaj
grzesznika, nienawidz zla", etc. W zaleznosci od poszczegolnej sytuacji,
czlowieka, mozna, a nawet pewnie trzeba reagowac (a nie wybuchac), bo w koncu
obojetnosc prowadzi do pasywnosci, frustracji, a natura czlowieka jest
wspolistnienie. Konfliktowosc jest objawianiem stanu chorobowego. Wowczas
zwieksza sie szanasa na zmiane (ale agresywnosc lub destrukcyjnosc tez).
Natomiast w wypadku wtracania sie w czyjes zycie, kiedy wlasciwie do nas to nie
nalezy, jest pewnego rodzaju naiwna desperacja. Przeciez nie bede krzyczec na
wszystkich palacych papierosy ze szkodza sobie i innym. Pomimo tego iz wszyscy
w jakis sposob ponosimy tego konsekwencje. Swiadomosc rosnie powoli, niestety z
reguly pod wplywem wlasnych doswiadczen, a nie dzieki dobrym radom juz
doswiadczonych. Mozna sie tez za kogos takiego co bladzi pomodlic, westchnac w
duchu: O, Boze, daj zeby to dziecie nie musialo za bardzo cierpiec azeby
zmadrzec, ani zeby nie krzywdzilo innych (jednoczesnie mozna przywalic ostrym
slowem lub soczystym pomidorem). W kazdym razie odwazne zachowywanie
pozytywnosci jest juz kropelka swiatla w oceanie ciemnosci.

[Gość: inka_sama]

Dla mnie obojetność ma negatywne zabarwienie emocjonalne!

To co dla jednego jest tolerancją - dla innego obojetnością będzie. A nazwanie
swojej obojetności (bo obojetność bywa bardzo wygodna!) tolerancją jest
usprawiedliwianiem własnej bezczynności.
Czy czasem nie okłamujemy samych siebie?...

[vicca]

Tolerancja wynika ze zrozumienia.
Obojętność z egoizmu.

nie mają ze sobąnic wspólnego.

Pzdr ciepło Vicca

[saana]

vicco ale granica jest cieniutka, ostatnio przekonalam sie o tym ,moj
przyjaciel ma problem, w moich oczach jego rodzice mogliby zareagowac i pomoc
mu, moim zdaniem, ich zachowanie swiadczy o obojetnosci , przyjaciel zas
stwierdzil ze swiadczy to o ich tolerancji wobec jego wolnosci wyboru.
A ..co sadzcie o takim stwierdzeniu , toleruje cos bo wiem ze jestem madrzejsza
i musze tak postepowac a w duchu moje patrzec na cos z goryz pozycji
wszystkowiedzacej. Takiego,argumentu uzywa sie np. wobec starszego z
rodzenstwa.

[Gość: inka_sama]

saana napisała:
> A ..co sadzcie o takim stwierdzeniu , toleruje cos bo wiem ze jestem
> madrzejsza i musze tak postepowac a w duchu moje patrzec na cos z goryz
> pozycji wszystkowiedzacej. Takiego,argumentu uzywa sie np. wobec starszego z
> rodzenstwa.

Zaraz - ale czy to prawdziwa tolerancja? Patzrenie z góry to nie ten rodzaj
emocji... Czasem ktoś wymusza na nas "tolerowanie" czegoś - ale przecież mamy
wewnętrzną świadomość własnej niezgody. Presja, wymuszeni zgody na coś nie da w
efekcie tolerancji - tylko pogodzenie sie z faktami!
Dochodzi tu element wewnętrznej zgody, przyzwolenia na to co tolerujemy.

[Gość: inka_sama]

vicca napisała:
> Tolerancja wynika ze zrozumienia.
> Obojętność z egoizmu.

O! To jest to co mi uciekało!
Zrozumienie!
I umiejętność wybaczania błędów.
Skojarzenie przyniosło mi obraz dewotek klepiących pacierze - i dręczących
bliźniego... Jak we fraszce mistrza Jana K.

Nie wszystko da sie tolerować. Granica jest tam gdzie czyjaś krzywda, tak?
Czyli brak tolerancji dla zła. Czy to juz nie tolerancja? Pozostaje kwestia
rozróżnienia tolerancji wobec osób i ich zachowań! Czyli nie toleruje tego
zachowania - ale człowiek budzi raczej moje współczucie niz gniew?
To wyzsza szkoła jazdy...
Udaje sie wam to? Jeśli tak to mogę sie prawie założyć że raczej wobec bliskich
niz obcych. A czasem nawet z bliskimi może być różnie :)

[Gość: Martyna]

inka_sama napisała:

> Gdzie przebiega granica?
> Co jest jeszcze tolerancja, a co juz obojętnością? Czy tolerancja nie jest
> właśnie wymówką dla obojętnych?
> Co jest juz wtrącaniem sie w nie swoje sprawy - a co jeszcze troską o dobro
> innych?
> Jak wiele zależy od punktu widzenia?
>
> Same pytania...
> i_s


Dla mnie obojetnosc zaczyna sie w momencie gdy tolerujemy jawne krzywdzenie
drugiego czlowieka , sytuacje, ktore sa nie fair czy tez nieprawiedliwosc.
Czasami jednak trudno jest dostrzec, ustalic ta granice- juz lepiej chyba kazda
sytuacje rozpatrywac indywidualnie.