Pęd ku bliskości

[Gość: Dada]

Boję się emocjonalnego uzależnienia od kobiet, w które zbyt łatwo, moim
zdaniem, popadam na początku znajomości. Jeśli coś nie wychodzi w związku z
kobietą, na której mi zależy, popadam w depresyjny nastrój. Tak się boję
porzucenia, że nie potrafię mądrze stopniować znajomości, szybko się
zakochuję. I boję się, że przegnę, że swym pospiechem zrażę do siebie
partnerkę. Boję się, że ją stracę. Z drugiej strony, nie chcę tracić na
spontaniczności. Wiem, że ten brak cierpliwości jest bardzo niedojrzały. Ale
nie potrafię inaczej. Rosnący bagaż doświadczeń boli coraz bardziej. A ja nie
chcę być dłużej samotny. Może coś poradzicie?

[Gość: szuru-buru]

pracuj nad rozwijaniem wlasnej osobowosci, nieuzaleznionej od
kobiecosci ;-))

[Gość: erwina]

Coś mi się wydaje, że Twój pęd ku bliskości (jeśli rzeczywiście jest przesadny
jak piszesz) wynika z faktu, że próbujesz wypełnić jakąś pustkę w swoim życiu,
w sobie ... Dlatego dobrze jest nauczyć się patrzeć na siebie jak na osobę
szczęśliwą i wartościową choć samotną (tzn. bez pary). Ja tego na przykład
wciąż nie potrafię, ale uczę się :) A sama spontaniczność jest ok i nie warto z
nią walczyć na siłę. Poza tym ostatnio spotykam mnóstwo bardzo ostrożnych
ludzi, którzy nie potrafią się angażować i mam tego powoli dość, więc może
Twoja "przypadłość" nie jest wcale taka zła - zależy z czego ona wynika ...
Powodzenia!

[magdaj11]

Drogi Dodo! Możesz postarać się hamować, ale nie sądzę, że to coś pomoże, bo
źle się będziesz z tym czuł... Mam koleżankę, która bardzo łatwo się angażowała
w bliskie kontakty (nie fizyczne, raczej psychiczne)... Zakochiwała się często
i potem bardzo cierpiała. Aż do momentu kiedy spotkała faceta podobnego do
siebie (czyli takiego jak Ty)... po 3 miesiącach byli już małżeństwem i sa nim
już ponad rok (szczęśliwie!!!) Głowa do góry!!!

[Gość: Dada]

rzeczywiście zależy mi na wypełnieniu pustki polegającej na osamotnieniu, która
trwa już dwa lata, a może i więcej
potrafię żyć sam, cieszyć się chwilą, radować się małymi rzeczami itd., ale
gdzieś w głębi serca jestem smutny - nie potrafię być szczęśliwy samotnie

Pęd ku bliskości

[msofie]

jest jak najbardziej naturalny.
Bliskosc jest przeciez jednym z powazniejszych filarow naszej osobowosci.

Spontaniczność? Nie warto z niej zrezygnować na rzecz sztuczności.
Więc ja będę próbować.

Pozdr,
Sofie

Epilog

[Gość: Dada]

Sprawa się wyjaśniła. Zmusiłem ją do poważnej rozmowy. I co się okazało? Rzecz
nie w tym, że ja się za bardzo spieszę, tylko w tym, że ona po prostu..... nic
do mnie nie czuje. Ot, rozwiązanie więcej niż trywialne, wsześniej urastające
do rangi nie wiadomo jakiego problemu. Mimo, że to przykre, to lepiej znac
gorzką prawdę niż życ złudzeniami. Przynajmniej można zacząć od nowa. Oto
potęga korzyści z przełamania lęku przed trudnymi pytaniami.

Kurtyna, oklaski.

kuźwa, znów jestem sam, a tak mogłem się chociaż połudzić :)

poczatek myslenia

[Gość: Malwina]

w tym huraganie uczuc i emocji ktore rozpetales nawet nie spostrzegles ze ona
nic do ciebie nie czuje ???

[Gość: Dada]

zauważyłem, że coś jest nie tak, stąd mój post - nie spodziewałem się, że aż
tak;

[msofie]

Nie, nie jest aż tak źle.

Gdybyś chciał coś napisać, podaję adres: [e-mail]

Pozdr,

---> msofie

[Gość: Dada]

msofie napisała:

> Gdybyś chciał coś napisać, podaję adres: [e-mail]


Napisałem wczoraj. Cisza.