Adopcja, powiedziec prawde

[mmmkkk2]

18 lat temu malzenstwo adoptowalo dziecko, do tej pory ukrywali ta
tajemnice. Niedawno zmarl maz , i ta kobieta musi sama podjac decyzje... Syn
stawrza problemy wychowacze...Jak teraz zaradzic i powiedziec jemu prawde, a
moze zaczekac az bedzie mial wlasna rodzine.

[mmmkkk2]

Czy nikt nie umie mi cos powradzic, abym przekaza to dalej ???

[fale_morskie]

Zawsze trzeba mówić prawdę. Tylko spokojnie, aby ta rozmowa zbliżyła matkę i
syna. Chłopak może myśleć, że skoro jest adoptowany, to rodzice nigdy go nie
kochali, ale musi wiedzieć, że biologiczne dzieci, ludzie mają z różnych
powodów ( niekoniecznie je kochają), lecz adoptują, bo chcą kochać ( w
większości). Lepiej nie zwlekać z taką rozmową.

[mmmkkk2]

ona boi sie , ze chlopak ucieknie, ze sie calkowicie od niej odsunie... Ma
bardzo trudny charakter ....

[maureen2]

zapewne na to liczy.

[belladyna]

Bo co to ma go niby zmienic? ma zrobic go lepszym? Ma pokazac, idz i zobacz
jaka matka jest dobra? Cos to zmieni, jest jakas roznica pomiedzy dzieckiem
adoptowanym a nie adoptowanym? I jedne i drugie chce byc kochane dla siebie
samego....Najlepiej jezeli matka porozmawia z kims znajacym sie na dzieciach, a
nie obarcza moze zbyt bolesna prawda dziecko, ktore wyraznie ma problemy....

[fale_morskie]

Chłopak powinien już dawno znać prawdę. I musi się tego dowiedzieć od matki.

[maureen2]

co ta prawda w jego życiu zmieni ?

[fale_morskie]

A kto chce żyć w kłamstwie? Gdybym ja się dowiedziała od osób postronnych, że
ktożś mnie oszukiwał, nigdy nie przestałabym gardzić tą osobą.

[belladyna]

Po co komu taka prawda. dziecko z adopcji ludzie powinni kochac jak swoje
wlasne. Choc roznie z tym bywa. zalezy kiedy mozna powiedziec. Wtedy moze kiedy
bedzie silny i niezalezny....

[ewaaa06]

za pożno na to pytanie o cale 18 lat..lub tyle ile to dziecko jest w nowej
rodzinie..takie sprawy mówi się nawet małemu dziecku...teraz nie jest odpowiedni
czas. i już raczej nie będzie.

[maureen2]

można mu powiedzieć,gdy będzie miał własne dzieci.

[mmmkkk2]

tutaj jest o tyle dobrze ze nie ma osob postronnych , przeprowadzili sie tuz po
adopcji ....Wie tylko matka, i my ...czyli moja rodzina, nikt wiecej

[mmmkkk2]

i ja tez tajk poradzilam ...moze odczekac, az dziecko zrozumie ( chlopak 18
letni)

miłość + dobry moment

[solaris_38]

jesli teraz stwarza problemy wychowawcze to raczej bym NIE mówił

takie rzeczy się mówi z miłością i w dobrym momencie a TEN moment jest zły i
wzmoże złe energie

[ewaaa06]

istnieje jeszcze takie niebezpieczenstwo, ze chlopak dowie sie o swojej adopcji
od kogos "zyczliwego". i wtedy bedzie wiekszy problem. decyzja musi podjac
matka. zna syna i moze przewidziec co sie wydarzy

[glassempire]

No wlasnie.
To jest problem z rodzaju co bylo pierwsze, jajko czy kura...
Wypowiadam sie bo znam z autopsji. Jako dziecko adoptowane.
Cos tam niby ludzie przebakiwali ale takie tam gadanie... Kto by uwierzyl.
Przeciez mialam rodzicow, dom, nie pamietalam nic innego.
Mialam taki moment w zyciu ze wyraznie to czulam, ze jakos "nie pasuje", "nie
przynaleze". Kiedys z kart informacyjnych odczytalam grupy krwi rodzicow,
zaniepokoilam sie bo moja byla inna - ale odsunelam to od siebie, nie chcialo
mi sie w to zaglebiac.
Nikt mi nie powiedzial. Ale wyczuwalam "cos" - jakis lek w rodzinie jakby przed
ujawnieniem tajemnicy, jakies niedopowiedzenie. Bylam przez niektorych czlonkow
rodziny traktowana inaczej, rodzice publicznie nigdy nie stawali w mojej
obronie - jakby sie czegos obawiali...
Dowiedzialam sie tego w wieku 40 lat z adpisu zupelnego aktu urodzenia.
Przezylam szok - nie, to chyba za malo powiedziane. Caly moj swiat runal. Zanim
doszlam po tym wszystkim do siebie minelo troche czasu.
Matka zareagowala nastepujaco: nie powinni takich informacji udostepniac. Po co
ja wogole grzebalam w dokumentach? Potrzebowalam odpisu zupelnego po raz
pierwszy w zyciu do zezwolenia na malzenstwo za granica. A matka na to: po co
oni takie dokumenty potrzebuja? Mowi ze nie powiedziala wczesniej bo: i tak
byly ze mna klopoty a mogly by byc jeszcze wieksze. Ciekawe co miala na mysli
bo ani nie wloczylam sie po nocach, nawet kolezanek nie mialam, nie pilam ani
nie palilam... Potem nagle rozwiazaly sie jezyki wielu osob i okazalo sie ze w
szkole wiedzieli (matka mojej kolezanki potwierdzila ze wychowawczyni
powiedziala to rodzicom na wywiadowce - zrozumialam wiec dlaczego bylam w
szkole outsiderem. po wielu latach) i kilka innych osob wiedzialo. Rodzice
natomiast ukrywali to przed rodzina.
Zrozumialam tez wiele innych rzeczy - dlaczego matka probowala byc "bardziej
papieska od samego papieza" jako matka wychowujac i karmiac mnie scisle wedlug
podrecznika. Wiedzac lepiej co dla mnie dobre bo w ksiazce pisalo.
Z drugiej strony bardzo im wspolczuje tego zycia w klamstwie. Niby intencje
dobre ale... dla czyjego dobra.
A co do problemow wychowawczych to nie sadze by byly zalezne od tego czy
dziecko adoptowane czy nie ale od atmosfery w domu, od poszanowania dziecka
jako czlowieka i od zaufania jakie poklada w rodzicach i vice versa. Od tego na
ile czuje sie bezpiecznie w rodzinie.

[nostradamus.pierwszy]

Co jeszcze wymyślisz? Może że cie z Afryki przywieźli wraz z transportem bananów

[glassempire]

Nie, z Nikaragui w worku kawy.
;)
Zadowolony?

[nattaszaa]

Powiedzieć prawdę, zanim zrobią to za nią życzliwi.

[swierszczzakominem]

po co mowic o czyms, co nieistotne?

[george_washington]

Jestem ojcem adopcyjnym. Przygotowywano mnie na to, aby adopcja była jawna.
Wiem, ze kiedyś przysposobienie dziecka to był temat tabu dla wielu osób.
Przekazanie dziecku tej informacji jest trudne ale stopniowane (od młodego wieku
dziecka) i w odpowiedni do rozwoju dziecka sposób podane- pozwala żyć rodzicom i
dziecku normalnie. Dlaczego to ukrywać? Czy mamy powody wstydzić się tego, że
otaczamy dziecko miłością i uważamy je za swoje, choć nie my je urodziliśmy?
Kłamstwo zawsze przynosi złe owoce. Każdy człowiek ma prawo znać swoją tożsamość
i jest to jego niezbywalne prawo. Kryzys tej tożsamości i świadomość, że było
się okłamywanym przez 18 lat jest po prostu straszna. Obawiam się, że
niezależnie od tego, w jakimkolwiek teraz momencie ta informacja zostanie
przekazana - bedzie za późno na zrozumienie i akceptację.

[glassempire]

Wlasnie do tego byla moja wypowiedz.
Ale czy to wina rodzicow ktorzy ponad 40 lat temu uwazali za wstyd ze nie moga
miec wlasnych dzieci? Ze pozoruja ciaze przed rodzina, sasiadami?
Staram sie mimo wszystko zrozumiec i ich stanowisko, ich strach "ze sie wyda" a
nawet wierzyc w troske o to ze na mnie tez by sie odbilo (slowo bekart,
podrzutek kazdy zna). Jak pisalam wczesniej w szkole wiedzieli ale nikt
oficjalnie mnie nie "wyzywal" - tylko moze kilka razy slyszalam "a ty to jestes
z domu dziecka" czy cos w tym stylu. Ale obewlg tego rodzaju nie pamietam.
Ludzie sa okrutni bo sami sie boja. Znalezienie dla nich "ofiary" ktora ma
jakis "argument przeciwko sobie" sprawia ze czuja sie sami lepiej ze swoja
maloscia. A my zylismy w takim wlasnie srodowisku i na dodatek za komuny gdzie
kompleksy byly na porzadku dziennym, gdzie ludzie byli sfrustrowani i
ograniczeni.
Zostalam zraniona ale nie naumyslnie, nie celowo - tylko takie byly czasy.

[kryzolia]

teraz nie można powiedzieć, należało to zrobić wczesniej. Trzeba poczekać. Teraz
to byłaby katastrofa.......

Opowiem Ci prawdziwą historię.

[emiso1]

Pewne bardzo kochające sie,bogate małżeństwo nie mogło miec dzieci,
zaadoptowali 3-letnią dziewczynkę. Kochali ją bardzo, po 2 latach "cudem"
urodziła im się wlasna córka. Obie starali się traktować tak samo . Dobrze
wychowywali swoje córki, byli rozsądnymi, ambitnymi rodzicami (oboje
prawnicy).Żadna z nich nie wiedziała, że nie są prawdziwymi siostrami. W liceum
ta starsza (adoptowana) zaczęła mieć problemy z nauką. "Rodzice" zmuszali ją do
nauki w stronę medycyny, a ona była duszą artystyczną. Dziewczyna płakała,
tłumaczyła, że chce iść na ASP a nie na Medycynę. Nawet było kilka rozmów z
psychologiem szkolnym, który próbował wytłumaczyć rodzicom talent "córki". Nic
to nie pomogło. Starzy byli nieugięcie :"medycyna albo prawo - to jest
przyszłość". Po kolejnej trójce z biologii "matka" wykrzyczała jej, że jest
niewdzięcznym bękartem, którego zabrali z domu dziecka a ona teraz tak im się
odwdzięcza ..

Tydzień później płakałam na jej pogrzebie, skoczyła z wieżowca, zostawiła list
pożegnalny,... to była moja koleżanka z klasy...Boże, na samo wspomnienie łzy
napływają mi do oczu.


Może nie do końca to jest odpowiedź na Twój post, ale historia daje do myślenia.

[glassempire]

Otworze teraz kolejny worek z kawa (albo skrzynie z bananami) ale nie moja
zasluga (no, moze czesciowo) ze taki mam zyciorys.
Moj maz tez zostal adoptowany gdy mial rok. Wychowywal sie u rodzonej matki ze
starszym bratem w miejscu urodzenia, matka nie byla zamezna, ciezko pracowala,
ojciec byl zonaty z inna kobieta i rozwiesc sie nie mogl czy tez nie zamierzal,
nie znamy calej tej historii (tylko tyle ile dowiedzielismy sie z biura
adopcyjnego). Gdy odszedl od matki meza na dobre zostawiajac dwoje swoich
dzieci kobieta samotna, bez wyksztalcenia nie mogac sobie poradzic zdecydowala
sie na dramatyczny krok - wyjechala do Cork i oddala syna do adopcji chcac by
wychowywal sie w katolickiej rodzinie (u Irlandczykow to bardzo wazne - niejako
tozsamosc narodowa). Rodzice adopcyjni meza zaadoptowali pozniej corke - jego
siostre - juz "lokalnie".
Maz dowiedzial sie o tym tuz po smierci matki w 1988 roku. Postanowil odnalezc
swoja biologiczna rodzine. Wie o niej wiecej niz ja ;) Matka zyje, brat zmarl w
2001 roku w wieku 42 lat na marskosc watroby spowodowana alkoholizmem. Byl
bardzo utalentowanym muzykiem lecz alkohol zniszczyl jego droge do kariery. Maz
odnalazl go po latach po to by sie o tym dowiedziec, to go bardzo przygnebilo
bo liczyl ze "kogos ma". Matka wciaz zyje, nigdy nie wyszla za maz, ma prawie
90 lat, jezdzi na wozku ale nie mamy z nia kontaktu jeszcze - wszystko odbywa
sie przez pracownikow socjalnych a ci sa w kontakcie po prostu.
Chcialabym zeby maz poznal matke zanim odejdzie bo jej dni - jak widac - sa juz
policzone.
Jego uczucia sa mieszane. Wcale mu sie nie dziwie.

[nattaszaa]

Nie ma co obawiac sie kontaktu, każdy mądry psychiatra ci to powie. Teraz
pokolenia podchodza inaczej, warto znać dziedzictwo genetyczne, zeby wiedzieć,
czego unikać

[nattaszaa]

To było, czytaj: ogranicz palenie, ale absolutnie go nie rzucaj

[glassempire]

Otoz to!
Mam chore dziecko - i nie znam historii swojej rodziny. Nie mam zadnych danych,
nie wiem czy ta choroba wystepowala juz w rodzinie bowiem jej etiologia w
wypadku syna jest nieznana.
Moja corka z kolei ma wade wzroku nieoperacyjna ktora mozna bylo skorygowac -
uwaga - jesli wykrylo sie ja w bardzo wczesnym dziecinstwie do 2 roku zycia!
Mozliwe ze jesli ktos w bliskiej rodzinie mialby te wade wzroku -
zastanowilibysmy sie prewencyjnie na przyklad.
Nie znam swojej rodziny, nie znam chorob w niej wystepujacych.
Nie wiem co poniosa w przyszlosc "po kadzieli" moje dzieci.

[nattaszaa]

Jestem tak uzalezniona od fajek, ze jak je rzuce bardziej naraze sie na raka,
niz jak ogranicze i bede sie nimi delektować

[glassempire]

A jak dlugo palisz? Jakie ilosci?
Powiem Ci jedno: been there, got T-shirt ;)
Palilam 23 lata bez przerwy.
Dochodzilam w porywach do 60 dziennie.
Rzucilam ponad 3 lata temu definitywnie.
To tak tytulem dygresji ;)
Ale kazdy ma wolna wole - chce palic, pali - nie chce, nie pali.

[ag_a1]

Powiedzieć ale w momencie kiedy między nimi będzie zgoda.Kiedy są w konflikcie i
matka powie chłopakowi że nie jest jej synem, może to odebrać jak odepchnięcie,
chęć rozstania.Najpierw porozumienie i akceptacja a potem prawda.

[alfika]

ja juz bym nie powiedziała
po co???

[trollllllllllllllllllllllllll]

A adopcja to jest czesto tak: wiedzie sie dziecku-moje, ma kryzys-nie moje, tak
czy inaczej sie domyśli