IRRACJONALNY LĘK

[Gość: Default]

To pewnie historia jakich wiele. Ale nie wiem co robić. Rozsypuje sie.
Kocham. Jestesmy razem ponad rok, mieszkamy razem, wspolne łózko, stół
pieniądze. On ma swoich znajomych, ja mam swoich, wiekszośc to nasi "wspólni"
znajomi. Jest jedna osoba, która kiedys była moim nawiekszym przyjacielem.
Dzis juz nie jest. Miedzy innymi z takiego powodu ze mój męzczyzna, jeszcze
jak nie byliśmy razem tak "oficjalnie", znalazł się z nią w intymnej
sytuacji. Nie przespali sie ze soba, on sie wycofał. Nie chciał. Ale ta osoba
jest nadal dla niego bardzo ważna. Lubi z nią przebywać, rozmawiać. Zwiazał
się ze mną a ja nie moge juz zaufać tej dziewczynie. Ona wiedziała o mnie
wszystko, znałysmy sie całe lata. Dzis wiem, że przeszkoda typu: facet
przyjaciółki, nie jest dla niej żadną przeszkoda. Do niego nie moge miec
pretensji, tak naprawde nie bylismy wtedy razem...ale temat tej dziewczyny
bardzo mnie boli. On przestał sie z nia spotykać, raz poprzez moje lęki, dwa
poprzez ochłodzenie kontaktów w ogóle. Nie mam podstaw aby tak sie o te
spotkania bać, nie mam żadnych racjonalnych przesłanek. Wiem, że mnie z nia
nie zdradzi. Po prostu wiem. Ale nie wiem dlaczego jej temat wywołuje u mnie
panikę, dlaczego zaczynają drżeć mi ręce, dlaczego mam wrażenie obreczy na
sercu. On długo mi tłumaczył że ona jest dla niego ważna ale nie w tym
kontekscie. I nawet gdybyśmy sie rozstali, on nigdy z nia nie chciałby być.
Że ona nie jest żadnym zagrożeniem. Próbuje z tym walczyć, z moja paranoja i
irracjonalnym lękiem. Nie daje rady. Bardzo duzo to psuje miedzy nami. On
postanowił odświeżyć z nia kontakty, a mnie ogarnia paniczny strach. Co to
jest!!!???jak sie tego pozbyć? Wiem, że mnie nie zdradza, że mnie kocha a
kiedy dzis mi powiedział że umówi sie z nią - sparalizowało mnie. Niemalże
dosłownie. Czego ja tak sie boję? Przecież nie moge żadać aby sie z nią nie
spotykał. Tym bardziej, że związek powinien opierać sie na zaufaniu. Co mam
robić? Jak sobie z tym poradzić. To niszczy.....

[calusna]

Ależ Twój lęk wcale nie jest irracjonalny! W tym dziwnym układzie Twojego
mężczyzny i byłej przyjaciółki jest coś chorego , wszyscy o tym wiecie ale
spójrz , Tobie tylko , w nieznany mi sposób zasugerowano , wpojono lub
pozwolono myśleć że to paranoja i irracjonalny lęk. Twój mężczyzna nie ma
oporów przed poinformowaniem Cię że oto właśnie postanowił odnowić znajomość
i spotkać się z osobą która zawiodła Cię w sposób oczywisty ,postępując podle
wobec Ciebie. Jego zapewnienia iż ona nie jest zagrożeniem nic nie znaczą.
To jego opinia. TY czujesz inaczej! Wg Ciebie to krok ku zdradzie.
On nie wie że to boli?
Nie chce wiedzieć lub nie interesuje go Twoja obawa i ból o którym piszesz że
Cię "niszczy"! Dlaczego tak łatwo go usprawiedliwiłaś? On także jest winien
temu co się stało. Nie wnikam w sytuację w której oboje brali udzial ale wiesz
Ty i wiem ja że bez jakiejkolwiek inicjatywy z jego strony , bez gestu
zachęty ,bez porozumiewawczego spojrzenia - nic nie mogło się zacząć.
Oboje Cię zawiedli ( to boli jeszcze bardziej) ale nikt nie jest ideałem,
zdarzyło się, Ty wybaczyłaś i jest cool. Teraz jednak powinnaś oczekiwać
lojalności, wierności , miłości , bez obaw i strachów , bez drżenia dłoni
a przede wszystkim bez poczucia winy i niszczących myśli że TO Z TOBĄ JEST
COŚ NIE TAK!
Tylko on może Ci zapewnić dobre samopoczucie , spokój i pewność że już więcej
NIC się nie stanie. Ty przestań walczyć ze swoim strachem i obawą
że go stracisz.
Jeśli on sam nie zadba o Wasz związek to Twoja rola jest skończona. Zrobiłaś
wszystko co miałaś do zrobienia , nie możesz całe życie gryżć palce z zazdrości
i obawy że on może się z nią spotykać. Powiedz mu o swoim lęku. (Czuć zazdrość
to nic wstydliwego , lęk o kogoś kogo kochamy jest jak najbardziej normalny.)
Jeśli mimo to uzna że 'ona' jest ciągle ważna i chce się z nią spotkać ...
powinnaś pomyśleć o odejściu i wymazaniu z pamięci tej miłości i tego mężczyzny.
pozdrawiam całuśnie
calusna

[Gość: Default]

o piatej rano myslałam ze sobie jakos to ułozyłam. ale wcale tak nie jest. i
masz racje całusna ze mam prawo czuć co czuje....dzieki....nie wiem co bedzie
ale tak dłuzej byc nie może...
pozdrawiam

[alfika]

A nie możesz się wyprowadzić i życzyć im więcej szczęścia, poczucia
bezpieczeństwa i lojalności niż zapewnili Tobie? Oni nawet do siebie pasują...

[Gość: Default]

pewnie ze moge. moge tez juz nie walczyc o nas. moge pewnie nawet przestac
kochac...wszystko pewnie jest mozliwe. ale kocham i chce walczyc o to. i wierze
ze mozna. naiwna? prawdopodobnie tak...ale nic w zyciu nie jest takie jak sie
nam wydaje. mysle o tym, że długo nie dam rady zyc w takim strachu i ze skończy
sie to moim odejsciem....ale jeszcze mam cien nadziei i wiary tez troszeczke.
ja tylko nie wiem co mam zrobic jeszcze w tej sprawie i nie wiem, czy gdzies w
tym wszystkim nie ma mojej winy

[alfika]

Default, nie chodziło mi o to, żebyś robiła coś wbrew sobie i odpuściła.
Ja wiem tylko, że nie należy tkwić w miejscu i patrzeć z przerażeniem na
wydarzenia.
Skoro tłumaczyłaś swojemu miłemu co czujesz, a on to lekceważy, to już Twoja
sprawa jak zabierzesz się do "walki o swoje". Wolałabym, żeby mój mężczyzna
pytał mnie czy nie mam nic przeciwko spotkaniom z inną kobietą (na pewno bym
miała) i wolałabym, by w kwestii spotkań z osobą, która mnie zawiodła i jego
niedoszłą w jednym nawet nie przyszło mu do głowy pytać (tym bardziej się
spotykać).
A gdyby nie mógł podjąć decyzji i ta osoba byłaby dla niego tak ważna, to
dałabym mu szansę na zdecydowanie, czy uczucia są w tym układzie istotne, czyje
i jak to poukładać, by nikomu nie działa się krzywda.
Wydaje mi się, że do takich wyjaśnień (i życiowych decyzji) potrzeba dystansu.
Pozdrawiam.

[alfika]

Ale na pewno w jednym się zgadzamy: jeśli ludzie się kochają i jest szansa na
ułożenie spraw, to warto zrobić w tym kierunku wszystko co możliwe, żeby to
ułożenie było do zaakceptowania dla każdego.

[Gość: jj09]

Rozumiem Cie doskonale i współczuję, bo znam to nieszczęsne uczucie drżenia
rąk, pocenia się i lęku przed niewiadomo czym.
Jestem ponad rok z fantastycznym i kochanym mężczyzną. Ale.......
Ponieważ mamy juz trochę lat, mamy również za sobą nieudane /chyba/ związki.
Ja nie wspominam ich z sentymentem i nie utrzymuję żadnych kontaktów.
Niestety mój mężczyzna spotyka się, dzwoni do swojej teraz koleżanki, a
osiem !!! lat temu dziewczyny. Ona jest mężatką, ma dzieci, ale pomimo tego
bardzo się teraz lubią. Kiedyś tam zostałam zaproszona. Myślałam że wszystko
się zmieni. Niestety.
Z kolejną piszą sobie kartki na święta, piszą do siebie.
A kolejna np. raz na jakiś czas do niego dzwoni.
Oszalec można.
To mnie niszczy, a nie jestem pewna czy to zazdrość.

[Gość: Default]

moj mezczyzna nigdy z nia nie byl. zdarzyla sie jedna sytuacja, która sprawila
ze teraz nic juz nie bedzie jak dawniej. on ma sporo kolezanek, w tym byla
dziewczyne. bardzo ja lubie. zaryzykuje nawet stwierdzenie ze zaczyna sie
miedzy nami cos jakby przyjazn. spotykamy sie tylko we dwie, on z nia tez sie
czasem spotyka na jakies piwko i nie mam ani grama watpliwosci, ze to wszystko
to dobra znajomosc. zaden szmer mi po sercu nie przebiega kiedy on idzie z nia
na spotkanie a ja akurat nie moge czy cos takiego. cenie ja i jej ufam. to
bardzo dobra osoba. Jest zarówno lojalna wobec niego jak i wobec mnie.
ale tamta dziewczyna (moja była przyjaciólka)....cos mi mówi ze to nie
jest "czyste" z jej strony. nie ufam jej kompletnie, co jest zrozumiałe. I nie
wiem jak z tego wybrnac. Wiem ze jeszcze ten jeden raz z nim porozmawiam. Tak w
ogóle bardzo dziekuje za opinie, wszystkie sa dla mnie bardzo cenne. spojrzenie
kogos z boku czasami bardzo duzo wnosi. Nie wiem jak ta rozmowa sie skonczy.
wiem, ze nie zasłuzyłam sobie na takie uczucie strachu i skoro tkwi to we mnie
a on moze mi w tym pomoc...i jezeli nie bedzie chcial....to skonczy sie to
rozstaniem. bo masz racje calusna. nie moge zyc w ciagłym strachu. chyba nic
nie jest tego warte....