dzieciństwo

[sylwia_1980]

Chciałabym napisać o czymś ważnym...o rodzinie i dzieciństwie.Dziś jestem już
dorosłą kobietą i chcę założyć swoją rodzinę i właśnie dziś uświadamiam sobie
kim jestem, dlaczego jestem taka a nie inna? Dlaczego w życiu brak mi
pewności siebie i łatwo wpadam w depresję? Jednocześnie boję się czy będę
umiała stworzyć swój dom, skoro tak na prawdę nie wiem co to prawdziwa
rodzina...
Mój ojciec miał trudne dzieciństwo.Jego ojciec był wojskowym,wprowadzał
rygor w wychowaniu jedynaka a mojego ojca.Z drugiej strony wyręczał mojego
ojca we wszystkich trudach życia.To że ukończył studia i ominęło go wojsko
zawdzięcza dziadkowi, ale bał się go.Moja babcia była pod dużym wpływem męża
nie miała swojego zdania zupełnie.
Mój ojciec odkąd pamiętam miał skłonności do alkoholu, często były w
domu awantury, nawet interweniowała policja ale po śmierci dziadków zaczął
się proces ,,staczania się '' w dół aż do dna. Dziś nie wiem co czuję do
mojego ojca...jest człowiekiem samotnym, chodzi w brudnych ubraniach i nawet
gdy nie pije jego rozmowy są prostackie i nie na poziomie. Nie pracuje od
wielu lat i już nie będzie. Dziś sama nie wiem co do niego czuję.Choć
wybaczyłam pewne rzeczy nie potrafię z nim rozmawiać,to za trudne dla mnie,
jest dla mnie obcy.Czuję smutek i żal jedynie i szukam przyczyny.
Moja matka też nie miała łatwego życia.Jej ojciec nie raz wyciągał ręce
do mojej babci.Moja matka nie raz uciekała do sąsiadki, bo dziadek miał atak
szału i ganiał babcię z nożem.
Odkąd pamiętam matka zawsze uciekała przed problemami w
chorobę.Przynajmniej ja tak to odbieram, bo zostawiała mnie samą z siostrą z
całym domem na głowie. Odkąd pamiętam miała depresję, zdarzało się, że z
przerwami rok czasu nie było jej wdomu bo albo była w senatorium albo u mojej
babci. Brakowało mi jej ale miałam siostrę więc nie byłam sama. Dziś moja
mama jest inną kobietą, dużo pomaga mojej siostrze przy wychowaniu wnuka.Ale
w dzieciństwie były cwile że potzrebowałam wsparcia ze strony rodziców ale
ich nie było...
Diś wiem jak bardzo mój ociec miał wpływ na moje relacje z
mężczyznami. Przez całe życie brakowało mi prawdziwego ojca i podświadomie
szukałam w facetch których poznawałam tego ciepła którego nie znałam.
W dorosłym życiu moje związki jakoś się nie udawały, dopiero teraz
znalazłam tego właściwego i chcę stworzyć z nim swój dom ale boję się. Mojej
siostrze też się nie udało.Jest po rozwodzie ,ma dwuletnie dziecko.
Dlaczego tak jest? Czy to przyczyna tkwi w dzieciństwie. Może zabrakło tych
podstaw w rodzinie które są najważniejsze i mają wpływ na całe życie
Moi rodzice, oboje z trudnym dzieciństwem nie potrafili stworzyć
własnego domu, choć pewnie się starali i przynajmniej na początku też były
fajne momenty w moim dzieciństwie,przecież się kochali i chcieli
przeciwstawić się wszystkiemu...a jednak się nie udało.A jak będzie ze mną?
Jaki będzie mój dom...

[ela282]

Sylwio nie tylko Ty masz takie obawy. Nikt nie wie czy ta druga osoba okaże się
godna uczucia. Do slubu nie spiesz się. Poznaj go na tyle, na ile mozna. Zobacz
co to za człowiek, jak Cię traktuje, jak sie do Ciebie odnosi. Możesz z nim
nawet razem zamieszkać żeby wiedzieć jak on się zachowuje. A dzieciństwo jakie
miałaś na pewno będzie miało wpływ na Twoje dalsze życie. Ale przecież przez to
nie możesz przekreślać swojej przyszłości przy boku mężczyzny. Na pewno Ty
dołożysz starań aby Twoja rodzina była szczęśliwa, czego Ci zyczę.

[wiedzma15]

Dobrze, że masz świadomość swojej sytuacji, dlatego właśnie twój dom tworzony przez ciebie będzie na pewno zupełnie inny. Niestety muszę powiedzieć, że często wodzę, jak córki alkoholików w poszukiwaniu "lepszego życia" trafiają na mężów również alkoholików. Dlatego, tak jak radzi ela282 - nie spiesz się do ślubu - poznaj dobrze przyszłego męża - niektórzy potrafią się nieźle maskować - ale też nie zakładaj, że każdy potencjalny kandydat jest zły... to trudne, ale wierzę że spotkasz właściwą osobę:)