Dorosłe Dzieci Rozwiedzionych Rodziców

[ddrr]

Witajcie,

Znacie ten problem? Może dotyczy Was? Może udało Wam się z tego wyjść? A może
właśnie siedzicie w tym po uszy?

Tu można o tym poczytać:
tinyurl.com/y5pmml



Na wstępie mam jedno pytanie - można jakoś wyjść z tego błędnego koła? Jest
dla mnie 20-latka jakaś szansa?
Na razie jestem na etapie: "czy to NA PEWNO ONA, czy NA PEWNO się nie
pomyliłem" - potem albo stwierdzam, że jednak nie (bo sobie ubzduram np., że
to nie miłość tylko rozpaczliwa chęć bycia z kimś), albo okazuje się, że
czekała zbyt długo i jest już za późno.


może rozwinie się ciekawa dyskusja, nie kryjcie tego - może warto o tym
porozmawiać.
zapraszam

[jan_stereo]

Co Ty piepszysz z czego mam niby wychodzic,ze nie wychowywal mnie ojciec tylko
matka, osobiscie nie ma z tym zadnego problemu.

Jakiego kola ?

[ddrr]

jan_stereo napisał:

> Co Ty piepszysz z czego mam niby wychodzic,ze nie wychowywal mnie ojciec tylko
> matka, osobiscie nie ma z tym zadnego problemu.

zazdroszczę


> Jakiego kola ?
najedzony głodnego niestety nie zrozumie

[ddrr]

ale dzięki za odpowiedź


pozdrawiam

[jan_stereo]

ddrr napisał:

> najedzony głodnego niestety nie zrozumie

Najadlem sie matka,braku pustki nie czuje.

[nottm1]

Witaj,
jestem dorosłym dzieckiem rodziców, którzy postanowili się rozwieść. Sporo
z "objawów", o których piszę Kuba Jabłoński do mnie się odnosi. Przyznam też,
że wolę ani siebie, ani innych nie etkietować, ponieważ to sugeruje, ze mamy
ograniczone możliwości manewru, ze cośod nas silniejszego determinuje nasze
postępowanie. Z drugiej jednak strony jakoś trzeba wytłumaczyć te wszystkie
lęki i zachowania, o których piszesz Ty też Kuba Jabłoński. Nie wiem, czy z
tego się jakoś wychodzi. Za kilka mieśecy wychodzę za mąż, więc wszystkie lęki
wychodzą za zdwojoną siła;) Chcesz z kimś być, wiesz, ze kochasz (i jesteś
kochany/a), a jednak lęk, ze to się za chwilę skończy jest ciągle obecny.
Zaczynasz więc być nie spokojny/a, szukasz problemów, pojawiają sie
kłótnie...Resztę znasz;) Moze mamy szczęście, ze mniej więcej wiem, skąd biorą
się nasze problemy. Mozemy próbować z nimi walczyć, możey tez tłumaczyć naszym
partnerom. Czasami pomaga...Ostateczny wniosek jest, oczywiście, raczej smutny-
jest ciężko, mamy pewnie większe predesypozycje do burzenia niż budowania. Ale
czy ludzie pochozdących z pełnych rodzin nie walczą ze swoimi lękami...?
Trzymam kciuki za Twoje i swoje powoedzenie w miłosci;)

[jan_stereo]

Ty, na serio piszez ze mamy z natury jakies problemy ze zwiazkami ?

ps. polrodzinniak ;")

[ddrr]

Dzięki za słowa wsparcia :-)

> możey tez tłumaczyć naszym
> partnerom. Czasami pomaga...

hehe - dzięki :-)
ale chyba nie będę musiał - po co tłumaczyć coś co i druga osoba zna- hmm - z
doświadczenia.

Co w połączeniu z:
> jest ciężko, mamy pewnie większe predesypozycje do burzenia niż budowania

wcale mnie nie podnosi na duchu, ale jakoś będzie.



Nadziei mi dodało to, że można z tego wyjść - że można to przełamać. Że Tobie
się udało. Może i mi się kiedyś uda.


powodzenia na Nowej Drodze :-)

pozdrawiam

[michasia1111]

Lepiej ,ze sie rozeszli,moi sie kłoca i żrą,wiec jest jeszcze gorzej,na domiar
złego nadal mnie wciagaja w swoje manewry,mimo,ze leciwa lestem:)

miłosc

[solaris_38]

nie wierzę w JEGi i NIA
oczekiwanie na to sadze że jest niedojzrałoscia
człowke pragnie zawierzac związki i dobrze, i potzrebuje od tego znalesc
partnera ktorego cechy mu sie podbają ktre podziwia
tylko ze zwajemnego,podziwu i miłosci moga powstać gebnetycznie dobre dzieci
(dobry nei zawsze znacyz zdrowy mamam na myśli to co odsobik moze wnieść do
życia innych i spółecześństwa)

dziecmi takze tzrba sie opiekowac ale to na dłuższy dystensie wymaha wielkiej
nie wierzę w JEGO i NIA
oczekiwanie na to sadze że jest niedojrzałością
ale jednocześnie wierzę w miłość J

człowiek pragnie zawierać związki i dobrze, i potrzebuje od tego znaleźć
partnera którego cechy mu się podobają które podziwia
tylko ze wzajemnego podziwu i miłości mogą powstać genetycznie dobre dzieci
(dobry nie zawsze znaczy zdrowy mam na myśli to co osobnik może wnieść do życia
innych i społeczeństwa)

dziećmi także trzeba się opiekować ale to na dłuższy dystansie wymaga wielkiej
harmonii między parterami
ona jest trudna . .. najczęściej ludziom nie wychodzi

sadze że dzieci rodziców rozwiedzionych mają taka samą szansę na szczęście niż
nie-rozwiedzionych ponieważ
1. po rozwodzie istnieje możliwość założenia wartościowych związków które będą
miały ta harmonią i miłość - może tez niedoskonała ale ona BĘDZIE
2. jest częste że w małżeństwach które się nie rozpadły są takie pokłady
poniżania się, braku miłości i obojętności które ekstremalnie destrukcyjne są
o wiele większą przeszkoda do nauczenia się jak kochać i szanować drugiego
człowieka

zatem nie trzeba „wychodzić „ z bycia dzieckiem rozwiedzionym tylko wejść na
ścieżkę miłości a to piękna trudna i bardzo bogata ścieżka

[krytyk2]

Jest jednak coś takiego ,jak wzorowanie i większe prawdopodobieństwo kroczenia
po sladzie,zwlaszcza gdy jest on mocno wycisnięty w psychice.
Lepiej iść złą ale znaną scieżką niz teoretycznie lepszą ale zupełnie nieznaną-
taki jest przekaz podswiadomy DDRR.
Uwazam ,ze problem nie jest wydumany.Pokazuja to statystyki mówiace ,ze dzieci
z rodzin rozbitych maja kilkakrotnie większe szanse stworzyc następną rozbitą
rodzinę..:-(

prawdopodobieństwo

[solaris_38]

to preferencja ale nie konieczność

MOŻNA inaczej i to jest warte podkreślenia :)

[shangri-la]

.....wychowującej DDRR.:)

Po pierwsze , przestań patrzeć na siebie jak na osobę upośledzoną.
Jest mnóstwo wspaniałych ludzi, z takich lub innych przyczyn ,wychowującech się
w rodzinach niepełnych , co w żaden sposób nie przeszkadza im świetnie
funkcjonować w społeczeństwie, tworzyć trwałe i głębokie związki itp
Po drugie, brak ojca dla dziewczyy jest pewnym problemem, ale wychowany przez
czułą i kochająca matkę chłopiec ma znakomity kontakt z innymi kobietami (mój
syn jest uwielbiany przez swoje koleżnaki , ich mamy i babcie , głównie z powodu
nienagannych manier i szarmanckiego traktowania kobiet)
Po trzecie, nie myśl o przyszłości ze strachem....problemy i tak przyjdą ,
niezależnie od Twoich doświadczeń i trzeba będzie się z nimi zmierzyć na miarę
własnego człowieczeństwa.
Trzymaj się milutko:)))))

[shangri-la]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=45&w=49723485&a=49882136

[mskaiq]

To strach ze u Ciebie moze sie powtorzyc to co u rodzicow. Strach zniszczy
kazdy zwiazek albo nie pozwoli aby zwiazek powstal.
Nie ma innej drogi, musisz ignorowac strach, nie wolno myslec w taki sposob
jaki Ci narzuca strach. Musisz wierzyc ze zwiazek sie nie rozpadnie, ta wiara
musi byc silniejsza od strachu.
Ty boisz sie na zapas, nawet nie ma osoby z ktora jestes. To podejscie jest
bardzo powszechne. Wiele osob ktore nie sa ddrr ma podobne problemy.
Serdeczne pozdrowienia.

[pas.ja]

i solaris, i shangri-la, i mskaiq mają rację.
jestem dzieckiem nierozwiedzionych rodziców, które ma więcej traum z powodu braku rozwodu matki i ojca, niż niejedno dziecko rozwiedzionych rodziców.
takiego syndromu jak DDnieRR nie ma. a szkoda.

[ravny]

Jako dorosłe dziecko cale lata nienawidzacych sie rodzicow, ktorzy bynajmniej
sie nie rozwiedli, mowie : przestan sie skupiac na czyms czego nie ma bo to u
siebie "wyprojektujesz". Wielu ma problemy z rodzicami i chory dom wyjsciowy.
Czesto przenosi swoje leki wyprodukowane w dziecinstwie na swoje dorosle
zwiazki. Jak dlugo bedziesz kierowac sie strachem ze "ciebie na pewno tez to
czeka co rodzicow" tak dlugo sie nie uwolnisz. To kwestia przestawienia swojego
myslenia. Wyluzuj i nie skupiaj sie na problemie rodzicow, ciesz sie zyciem a co
bedzie w przyszlosi to przeciez los na wode rzucony a w twoich rekach
kierownica. Odwagi.

[julia30bb]

Solaris napisała
sadze że dzieci rodziców rozwiedzionych mają taka samą szansę na szczęście niż
nie-rozwiedzionych ponieważ
1. po rozwodzie istnieje możliwość założenia wartościowych związków które będą
miały ta harmonią i miłość - może tez niedoskonała ale ona BĘDZIE
2. jest częste że w małżeństwach które się nie rozpadły są takie pokłady
poniżania się, braku miłości i obojętności które ekstremalnie destrukcyjne są
o wiele większą przeszkoda do nauczenia się jak kochać i szanować drugiego
człowieka

To wszystko zależy jakich ma się rodziców. U jednych zabrakło miłości, ale
szanują się na wzajem, mają ze sobą kontakt i układają sobie życie na nowo.
Dzieci takich rodziców nauczyły się co to znaczy kochać.

U drugich bijatyki, poniżanie, alkoholizm, co za tym idzie brak miłości. Trudno
takim dzieciom w przyszłości kochać drugą osobę. Wtedy rządzi stach przed
miłością.

Moi rodzice rozwodu nie mają, ale nie żyją razem. Mi brakowało i brakuje ojca w
życiu. Kiedyś bardzo chciałam żebym miała możliwość pokochać mężczyznę
przynajmniej 20 lat starszego, byłby moim mężem i może w dorosłym zyciu zastąpi
mi ojca.
Obecnie nie żyję tym co się działo u mnie w domu rodzinnym, mam swoje zycie i
rocznego syna.

pozdrawiam
Julia