Prawda o przebaczaniu?

[ja_adam]

Przebaczanie nie jest kwestia moralności.Zazwyczaj wbaczamy, by ci, ktorym
przebaczamy zapomnieli o czymś.

Ten rodzaj przebaczania słuzy do manipulowania osobami, ktorym sie przebacza.

Przebaczanie oznacza wyzbycie sie negatywnego balastu, oznacza nie obarczanie
innych odpowiedzialnościa za to co czujesz, za to co przezywasz.

[lusia501]

Człowiek ma prawo tylko jeden raz poprosić o przebaczenie w określonej sprawie
i tylko raz można wybaczyć. Ciągłe wybaczanie powtarzajacego się przewinienia
jest juz głupotą.

wybaczanie...

[ewiku]

... to przede wszystkim zrywanie z przeszłością...

bo przywiązując się do starych, negatywnych emocji tylko "trwamy"...
a umiejąc wybaczać mamy szanse cieszyć sie życiem...


----------------------------------------------
Wiem co mówię...ale nie mówię... co wiem...

Inny świat

[solaris_38]

zawsze czuję ze przebaczyć to zrozumieć ze nie ma czego wybaczać
:)

przebaczenie to uznanie ze że z cudzych głębin rzeczywistość wygląda
całkowicie inaczej
to inny świat

nieprzewidywalnie inny

:)

warto go zobaczyć właśnie dlatego ze to Inny świat

[ja_adam]

Miłość podobnie jak wybaczanie nie stawia warunków...
:)

warunki

[solaris_38]

tez tak czuję

choć nie zawsze potrafię kochać

[skucina1]

wybaczanie to jedna z jak najbardziej boskich umiejętności, którą człowiek musi
sobie przypomnnieć, żeby się dalej rozwijaać. Dlatego często doznajemy krzywdy
by nauczyć sie wybaczać, jeśli się nie nauczymy musimy lekcję powtórzyć i wtedy
znów jesteśmy skrzywdzeni. Wybaczenie to uznanie, że nie było krzywdy. Jeśli
opanujemy tę lekcję to nie będzie można nas skrzywdzić ani zranić tak jak ...

[brak.chmur]

ja_adam napisał:

> Miłość podobnie jak wybaczanie nie stawia warunków...
> :)


Wybaczenie , podobnie jak miłość jest bezcenne.
A wybacza się temu, kto tego wybaczenia POTRZEBUJE i prosi o nie.
W przeciwnym przypadku , wybaczenie staje się podobne spowiedzi pozbawionej
skruchy i żalu za grzechy, czyli UNIEWAŻNIA cały sakrament.
Jest też inne wybaczenie, jednostronne....
Ale to jedynie samoobrona jednostki przed autodestrukcją, w istocie swej
pobawiona zbawiennej wartości, gdyż przekraczająca istotę boskości w nas samych.
Nie jestesmy LEPSI od Boga......!
Skoro On oczekuje naszego "przepraszam" w konfesjonale z wszytkimi warunkami ,
jakie narzuca, nie możemy drugiej osobie dawać coś równie bezcennego WBREW JEJ
WOLI(!)

Oto fragment jednego z moich postów, jakie niedawno umieściłam na Magii w
dyskusji na powyższy temat.
Nie podaję linku, ponieważ pisałam go pod nickiem Shangri-la;)

[krytyk2]

solaris_38 napisała:
> przebaczenie to uznanie ze że z cudzych głębin rzeczywistość wygląda
> całkowicie inaczej
> to inny świat

dla mnie wybaczenie wynika bezposrednio z dokladnie odwrotnego
doświadczenia:poczucia głębokiej tożsamości nędzy egzystencjalnej z osoba
błądząca ,krzywdząca mnie.Jest to dla mnie jedno z najpiekniejszych doznań -owa
identycznośc moja i czyjas dotknięcia dna..

[zuzanna_anna]

krytyk2 napisał:


> dla mnie wybaczenie wynika bezposrednio z dokladnie odwrotnego
> doświadczenia:poczucia głębokiej tożsamości nędzy egzystencjalnej z osoba
> błądząca ,krzywdząca mnie.Jest to dla mnie jedno z najpiekniejszych doznań -
owa
>
> identycznośc moja i czyjas dotknięcia dna..

Masz racje, inni dla nas, dodykaja dna, i jest to inne dno niz nasze:)

ps

[krytyk2]

zaznaczenie różnicy jest rodzajem negacji,odrzucenia.nigdy przebaczenie nie
będzie prawdziwe gdy oprze sie o różnicę.Tym co przez cale zycie pragniemy
osiągnąc to poczucie jedności z Innym ,z Bogiem.Czym innym jest miłość?

[zuzanna_anna]

krytyk2 napisał:

> zaznaczenie różnicy jest rodzajem negacji,odrzucenia.nigdy przebaczenie nie
> będzie prawdziwe gdy oprze sie o różnicę.Tym co przez cale zycie pragniemy
> osiągnąc to poczucie jedności z Innym ,z Bogiem.Czym innym jest miłość?

Zawsze drugi czlowiek jest w pewnym stopniu nami, jestesmy ze soba gleboko
powiazani, nie tylko biologicznie i spolecznie, ale duchowo, jednak zachowac
trzeba swoja tozsamosc, odrebnosc i indywiadualnosc, bo to dar jest wielki.

[krytyk2]

Problemem tego swiata jest zbytnia wiara,ze
indywidualnośc ,odrebność ,oryginalnośc jest tak duzo warta.Więc poddajemy sie
temu szaleńczemu procesowi indywidualizacji i ...potem konczymy w gabinetach
psychologicznych,skarżąc sie na poczucie samotności.To- jedności i solidarnosci
ludzkiej powinnismy sie uczyc a nie -jak najbardziej wyróznić sie w tłumie.Poza
pustą ,pyszną satysfakcja nie wynosimy z tego żadnych korzysci/chyba że mamy
jakiś talent artystyczny/.

[krytyk2]

Swoje ja ,swoją indywidualnośc możemy rozwijać najpelniej w atmosferze
akceptacji,milości ,ktora płynie od innych osob.Tymczasem, najczęściej tej
akceptacji i tej milości nie dostajemy wtedy ,kiedy jest ona nam w procesie
indywiduacji najbardziej potrzebna- w dzieciństwie.Później ,jako
dorośli,próbujemy tę swoja indywidualnośc uksztaltowac za wszelka cene i na
wlasna rękę.Sukces czasem przychodzi ,ale jest okupiony olbrzymią ceną.
Nigdy nie jest za póxno,zeby chłonąc miłośc ze wszystkich stron,stawiając na
solidarnośc ,wspulczucie i jednośc ponad róznicami.Pozdrawiam:-)

[ja_adam]

odpowiedź znam..ale jakie było pytanie?

[krytyk2]

przeczytaj sobie od poczatku moją wymianę zdań z zuzanną-to sobie je ułożysz:-)
Ja sie Ciebie nie pytam z jakiego powodu załozyles ten wątek,i dlaczego masz
takie a nie inne zdanie...
A wracając do Twojego zdania w głównym temacie:
masz na wskroś manipulacyjną wizję wy/prze/baczania.Musisz sie tylko zdecydować
czy "zawsze" czy też "często" czy tez "najczęściej" wybaczanie ma charakter
utylitarny i przystosowawczy.Ja proponuję spojrzeć z jeszcze dalszej
pespektywy /darwinowskiej/:
praktycznie kazde zachowanie ludzkie ma charakter li tylko przystosowawczy i o
moralności -jako odrębnej cesze ludzkiej -możemy zapomnieć.Co Ty na to?

[ja_adam]

dla mnie krytyk2 i zuzanna to jeden przydługi flood tej samej osoby.

wymiana zdań...po pierwsze nie widze wymiany zdań,

po drugie jesli zadałem pytanie, to z grzecznosci wypadałoby podpowiedzieć
maluczkiemu, po prostu pogubiłem się bo nie wiem czy mówisz do siebie czy do
kogos a jesli tak to po co.

po trzecie gdybyś czytał czesciej innych niz siebie widziałbys że poddalem
tekst o przebaczaniu pod dyskusję (znak zapytania w tytule)moje zdanie w tym
temacie jest bardzo wysublimowane

dobrze, ze przynajmniej cos proponujesz...
(w ooogromnym skrócie)
- dla mnie przebaczanie nie ma charakteru przystosowawczego po prostu robie to
bo dzieki temu czuje sie zintegrowany z....z czyms tam w srodku co inni
nazywaja duszą, jaxnią, podswiadomoscią..zwał jak zwał...

Powiem wiecej przebaczanie z perspektywy darwinowskiej...jezu myslałem że on
juz umarł...
powiem tyle iż adaptacji(integracji)nie można jej utożsamiać z ewolucją

wiecej w czasach hipokryzji purytańskiej często napietnowani sa ludzie ktorzy
maja w sobie nadto ochoty do przebaczania...

co ja na to - chce mi sie spac a czeka mnie 30 godzin jazdy samochodem - wybacz
ale nie teraz..moze w poniedziałek pogadamy..
co Ty na to?

[krytyk2]

wyśpij sie biedaku,bo będę Cię miał na sumieniu:-)
I nich Ci sie nie przysni krytyk z zuzanna goniący Cię z kolejnymi zapytaniami:-
)))

[ja_adam]

fajnie ze masz sumienie- juz sie Ciebie nie boję...
:)))))
dobranoc
Pozdrawiam!

[zuzanna_anna]

krytyk2 napisał:

> Problemem tego swiata jest zbytnia wiara,ze
> indywidualnośc ,odrebność ,oryginalnośc jest tak duzo warta.Więc poddajemy
sie
> temu szaleńczemu procesowi indywidualizacji i ...potem konczymy w gabinetach
> psychologicznych,skarżąc sie na poczucie samotności.To- jedności i
solidarnosci
>
Problemem tego swiata, nie jest chec bycia indywiadualnoscia i odrebnoscia.
Na indywidalonosci, orginalnosci oparte jest piekno.
Nic nie szkodzi byc indywidualnoscia i jednoczesnie odczuwac solidarnosc, a
nawet mysle, ze nie mozna odczuwac solidarnosci bez wlasnej odrebnosci.
Piekna jest rodzina, ktora sklada sie z indywidualnosci, mocno zarysowanych
charakterow i osobowosci. Piekna jest spolecznosc skaldajaca sie z takich
rodzin.
No ale to nie jest tematem tego watku. Pozdrawiam:)

[brak.chmur]

Zgadzam się z Z. w kwestii piękna płynącego z różnorodności oraz wartości
indywidualizmu w zunifikowanym i szaro-buro zabieganym świecie, w którym
"przyjażń" sprawadza się do codziennego "poklikania" , miłość do egoistycznego
zaspokajania potrzeb fizjologicznych a DOM, do restauracji z hotelem.

[sotia]

krytyk2 napisał:
> Zaznaczenie różnicy jest rodzajem negacji,odrzucenia.
>Nigdy przebaczenie nie będzie prawdziwe gdy oprze sie o różnicę.

Nigdy przebaczenie nie będzie prawdziwe gdy odniesie się do stawiania
warunków...
P.s Zaznaczenie różnicy dotyczy negacji, ale nie jest równoznaczne z odrzuceniem
( nie definiowałabym tych pojęć jako tożsamych)

[zabik22]

a ja sobie nyślę,że przebacznie to stawianie się na równi z Bogiem -to nie
fair, możemy tylko się pojednać.

[brak.chmur]

Przebaczenie nie jest równoznaczne z pojednaniem.
Są krzywdy, wobec których nie można przejść do porządku dziennego mówiąc "O.K.
nic się nie stało"
Stało się wiele złego i tylko WZAJEMNE WYBACZENIE może uratować obie strony.(!)

P.S. "Porównanie z Bogiem" nie jest moją teorią, tylko księdza Tishnera , po
którego lekturze napisałam powyższy post.
A propos, ks Tishner mówił jszcze o zadośćuczyczynieniu za krzywdy, ale celowo
to pomijam, aby pewna osoba nie posądziła mnie o interesowność.:)

[zabik22]

Ach jaka szkoda że ks Tischnera znam tylko z jednego pięknego wiersza,muszę
znaleść czas i ksiażki.Pogodzenie to nie tylko powiedzenie ok na jakąś krzywdę-
to powiedzenie to świństwo musisz mi zrekompensować...i wtedy będzie ok. Jaką
wartoś ma powiedzenie - przebaczam...to nie wskrzesza ani nie jest środkiem
przeciwbólowym - dla mnie słowo przebaczam jest podejrzanie wielkodusznym
pogodzeniem się z ruiną,która jest za nami, może to przywilej oświeconych,do
których nie należę.

[mskaiq]

Wybaczenie nie jest kwestia moralnosci a jest jednym z objawow milosci.
Wybaczanie jest koniecznoscia zycia, wybaczamy dla siebie, bo bez wybaczenia
nie mozna zyc. Kazda krzywda ktorej nie chcemy wybaczyc oznacza cierpienie,
ktore mozna tylko przerwac wybaczajac.
Serdeczne pozdrowienia.

[brak.chmur]

Zaskoczyłeś mnie tym razem, zabrakło Twojego ulubionego słowa "strach";)
Pozwól więc , że ja o nim wspomnę......
Jest coś takiego, jak strach przed wybaczeaniem, oraz strach przed prośbą o
wybaczenie.
Dotyczy to zwłaszcza mężczyzn, ale również pewnej grupy kobiet, jednym słowem
ludzi, którzy uważają , że wybaczenie to coś poniżającego, coś co mogło by im
przynieść ujmę, nadszarpnąć słabe poczucie wartości własnej.
Popełniają błąd wybierając piekło własnej nienawiści i poczucia winy z którą
będą się musieli borykać do końca życia.
Szkoda życia, szkoda ludzi, szkoda miłości.....:(

[chmurka.bez.ogorka]

to chodzi o odpowiedzialność
również za własne życie
znacznie wygodniej jest winić innych
bycie ofiarą jest wygodne
a zasadniczo wobec wszystkich osób, którym w życiu nie wybaczyliśmy stawiamy
się w tej postawie
to może przejść w nawyk i wtedy staje się groźne
nie dajemy w ten sposób innym prawa do człowieczeństwa, czyli popełniania
błędów pod wpływem własnych emocji i zaślepień
a siebie stawiamy na jakimś chorym piedestale udając przed samym sobą, ze to
całe emocjonalne zamieszanie nas nie dotyczy, że jestesmy ponad tym...

ciekawe czemu służy utrzymywanie takiego rozdwojenia ? :)

[brak.chmur]

Wybaczając właśnie , DAJEMY "innym prawo do człowieczeństwa , czyli popełniania
błędów" (!)
Zarówno prosząc o wybaczenie jak i wybaczając krzywdę jesteśmy blisko boskości,
nie przestając ani na chwilę być człowiekiem słabym i błądzacym w swym zaślepieniu.
Tak mówi Tishner....
Ja dodam od siebie , że zdolność do wybaczenia jest miarą wielkosci człowieka i
nie o jakiś "piedestał" tu chodzi, ale o życie.....jedyne, bezcenne życie ,
jakie dostaliśmy free i odpowiedzialność za drugiego człowieka, jego uczucia i
dalszą drogę, jego życie, równie bezcenne jak nasze własne.

[chmurka.bez.ogorka]

Przebaczenie jest Twoją prywatną sprawą. Jeśli komuś rzeczywiście wybaczasz, to
znaczy, że nie będziesz wykorzystywać jego błędów z przeszłości przeciwko niemu.
Tylko tyle i aż tyle.
A po co to całe gadanie o boskości? Halo, tu Ziemia!

[chmurka.bez.ogorka]

Zresztą inni ludzie w życiu kierują się często tak odmiennymi systemami
wartości, że lepiej jest przebywać w otoczeniu ludzi, przy których jest szansa,
że mają podobny do Twojego. Bo nie widzę sensu oburzać się na kogoś, kto i tak
nie zrozumie, czemu się oburzam ;/
Niech sobie żyje po swojemu, byle z dala ode mnie.

[chmurka.bez.ogorka]

Ja_adam, spotkałam się z sytuacją, kiedy osoba, która mi b.dużo nabruździła w
życiu ZAZĄDAŁA ode mnie przebaczenia! (w domyśle - jak tego nie zrobię, to będę
złym człowiekiem!!!) fajny szantaż, prawda? :)

[chmurka.bez.ogorka]

przebaczanie to jedna z najtrudniejszych umiejętności. i wcale nie oznacza
pozbycia się balastu. Balast zostaje, ale nie mścisz się za niego i nie
wypominasz. Taki chrześcijański 'krzyż'.

[chmurka.bez.ogorka]

czyli na dłuższą metę coś absolutnie niemożliwego dla normalnego śmiertelnika.
Nie jesteśmy tak skonstruowani. Przebaczanie jest jakimś absurdem. Albo zmienia
nam się punkt widzenia pod wpływem innych wydarzeń i coś już nas nie rusza, bo
my jesteśmy inni, albo do końca życia już rzucamy mięchem na samą myśl.
Wariant optymalny - już nam to zwisa.
Ale przebaczenie....? Jakaś konstrukcja teoretyczna.
Niezrozumiała. Jak 'krzyż'.

[taisy]

Ci którzy proszą nas o wybaczenie robią to dla siebie, ponieważ chcą się lepiej
czuć ze sobą samym.
Znam bardzo dobrze i blisko jedną, jedyną osobe, która w moim zyciu nabruździła
potwornie, tak jak nikt inny.Ale właśnie dlatego, ze była to osoba toksyczna,
wyjechałam daleko, uciekając przed nią. Moje zycie, które z nią miałam
związane, zamknęłam za sobą. Mieszkam teraz bardzo daleko i wiedzie mi się po
prostu...super! Czasami sobie tak myślę, gdyby nie była tym kim była, to nigdy
nie zrobiłabym tego pierwszego kroku...i nie zwiała od niej.
Mój domniemany wróg okazał się byc moim wielkim...przyjacielem.)))))
Wybaczyłam jej to kim jest, to co mówi...i jestem po prostu szczęsliwa,że jest
jak jest.

forma przebaczania...

[ewiku]

... jest najważniejsza... bo przecież robimy to tylko dla siebie i wtedy nie ma
potrzeby ogłaszać całemu światu, że wybaczamy...
i wcale nie musimy też zapominać, że ktoś nas skrzywdził... wystarczy, że
nabierzemy do tego zdrowego dystansu...

my się mamy po prostu emocjonalnie uwolnić od przeszłości po to, żeby móc
poczuć życie w całej pełni...:)))



----------------------------------------------
Wiem co mówię...ale nie mówię... co wiem...

[ja_adam]

Otrzymałem od ewiku informacje np priv, że zapytałes sie mnie o kierunek
myśli...

Nie mam pojecia jaki jest Wasz kierunek mysli bo większość nicków
mam zablokowanych na MOIM FORUM(oznaczone jako trolle)

i po porstu Was nie widze

[brak.chmur]

Cudowne rozmnożenie trolli nastąpiło, czy trollomania Cię dopadła...?:)))
A co do dyskusji to NIC NIE STRACIłEŚ.....płytko, banalnie i ogólnie dennie;(
A teraz , Eviku prześlij proszę ten post ja_autorowi;)

Shan, troll z tysiąca i jednej nocy, hihihihi

[brak.chmur]

Interesujące, czy autor wątku jest usatysfakcjonowany kierunkiem , jaki został
nadany tej dyskusji w ciągu kilku ostatnich godzin....?:)

[...]

[ernest.wampir]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

Pozwolę sobie..

[figu_rka]

..przerwać te wzniosłą i czysto teoretyczną dyskusję na temat wybaczania.Teoria
sobie, a życie jak zwykle sobie.Nie chcę być aż "taka wspaniałomyślna"-
jestem,żyję i wciąż czuję ból-nie po stracie kogoś komu ufałam-to już za
mną.Czuję się brudna zwyczajnie,że na to pozwoliłam,że nie odkryłam prawdy
zaślepiona w tej ufności.Czy komuś,kto zawalił mi kilka lat życia,bezczelnie
okłamywał dłuższy czas poniewierając tym samym moje uczucia i mnie
całą,zdradził, mam życzyc szczęścia na nowej drodze życia?mam powiedziec,że
dobrze wybrał,kiedy wiem,ze w grę wchodziły względy materialne?mam powiedzieć
wybaczam,że mnie skopałeś-żyj w spokoju ducha?nie mówię żeby się mścić - od
tego jestem daleka,mam też honor i ambicję,ale wybaczyć?zapomnieć?nigdy!!nie da
sie po prostu!nie da się bo odbiło sie to na moim zdrowiu i tak juz zostanie

[brak.chmur]

Z treści Twojego postu domyślam się, że zostałaś zraniona niedawno (?)
Jeśli się nie mylę, to Twój gniew, ból i żal , włącznie z tym do samej siebie
jest jak najbardziej uzasadniony i słuszny.

Z czasem przychodzi refleksja i chęć pozbierania własnego życia z kawałków i
ułożenia z nich nowej, piękniejszej mozaiki.:)

Dopiero wtedy można myśleć o wybaczaniu....

P.S. Ja też zapłaciłam drogo za swoje zaufanie, ale wiem, że życie w nienawiści
nic nie jest warte. Chciałabym tylko zapomnieć......

[...]

[ernest.wampir]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[figu_rka]

Drogi Wampirze - pomyliłeś mnie z kimś,ale tu na forum to możliwe.Sięgnij tak
circa 18 m-cy wstecz -może trafisz..a co niby zniszczyłam oprócz siebie?nie
kojarzę.Obyś nigdy nie przeżywał czegos podobnego i nie musiał rozstrzygać
dylematu - wybaczyc,czy nie wybaczyć..Pozdrawiam

[ernest.wampir]

droga Figurko, czytaj uważnie, nie pisalem w odpowiedzi na Twój post :-]

[figu_rka]

Czy to niedawno..?to juz drugi rok i chyba sie pozbierałam,ale zapomniec nie
mogę.Siebie winię najbardziej za to,że wciąz byłam, kiedy on..no,zwyczajnie
mnie wykorzystywał-tak to czuję.W kłamstwie okazał sie byc perfekcjonistą.Może
kiedys to minie - nie wiem.Tymczasem leczę nerwicę.Czy potrafie myślec o
wybaczeniu?na razie-nie.Nie potrafię.Może juz nigdy nie potrafię?Zresztą,co to
jest wybaczenie?pogodzenie sie z porażką?uznanie,że życie takie właśnie jest?że
tak trzeba?czy potrafie kiedyś zaufać komuś?jeśli nie-to przecież kalectwo.Więc
jak?wybaczać?kiedy ktos uczynił mnie kaleką?

[brak.chmur]

Doskonale Cię rozumiem i mogłabym się podpisać pod niejednym zdaniem Twojego postu.
Nie będę Cię pocieszać, bo wiem, że to na nic....
Żadne banały nie zmienią życia pokaleczonego w sposób opisany przez Ciebie.
Trzymaj się dzielnie, dziewczyno i nie poddawaj złym myślom!:)))
Słoneczko zaświeci jeszcze i dla Ciebie:)))

[figu_rka]

Dziękuję-nie pocieszaj,sama wiem,ale dziekuję raz jeszcze.Ani pocieszenia,ani
wybaczanie - ja musze sama i taka jest rzeczywistość niestety.Trzymam się :-
)))) i pozdrawiam

[brak.chmur]

Napisz na priv , jak już nadejdą te LEPSZE DNI!:)
A nadejdą!:))))

[figu_rka]

:-)))te najgorsze minęły,te lepsze powiedzmy,że są - napiszę chętnie kiedy będa
te dobre, kiedy przestanę chociaż myśleć o tym-to wciąz budzi mnie w
nocy..dziękuję

[koralka32]

Problem w tym, że nigdy nie da się z zapomnieć. Moim zdaniem można jedynie się
pogodzić z tym co nas spotkało. Jedynie możemy to zrobić aby móc dalej żyć. Ja
nie jestem w stanie wybaczyć temu kto mnie okłamywał od samego początku,
oszukiwał, stwarzał jakąś grę pozorów, przedstawiał się i zachowywał jako
człowiek niż w rzeczywistości jest, nie dał mi szansy podjęcia decyzji czy chcę
w taką sytuację pakować bo nie powiedział mi prawdy...a to wszystko tylko po to
aby mnie dotknąć a teraz...nie mam siły pisać tutaj, teraz co czuję, jak bardzo
mnie skrzywdził. Jak wybaczyć człowiekowi, który uważa, że nigdy nikogo nie
krzywdził. Jak wybaczyć szantaż. Jak wybaczyć oskarżenia którymi mnie
obrzuca...oskarżenia o zrobienie czegoś czego nie zrobiłam.
Jak można wybaczyć komuś, przez kogo moja wiara w człowieka, w ufność, w
związek, w miłość runęła nagle jak rwący potok. Jak wybaczyć komuś przez kogo
nie mogę się pozbierać...przez kogo najprawdopodobniej będę musiała przebyć
długą psychoterapię...przez kogo będę musiała brać leki aby normalnie
funkcjonować...przez kogo być może leki będę musiała brać bardzo długo.
Ja muszę się z tym pogodzić....wiem o tym...bo dopiero wtedy będę mogła wrócić
do normalnego życia...ale nigdy nie zapomnę.
Pytanie tylko czy pogodzenie się z tym wszystkim co mnie spotkało to wybaczenie?

[brak.chmur]

Nie Koralko......
Pogodzenie się z niegodziwością drugiego człowieka to nie to samo , co wybaczenie.

Jeszcze kilka miesięcy temu pisałam równie drmatyczne posty, jak Ty....z tą
różnicą , że ja byłam tutaj wyśmiewana, i wysyłana do psychiatry zarówno przez
tego, który mnie skrzywdził, jak i jego "koleżanki", ech......

Nie trzeba psychoterapii.....z tego można wyjść, zapewniam:)
Trzymaj się ciepło i nie daj sobie zniszczyć życia jakiemuś prymitywnemu
palantowi! Nie wart był Ciebie, więc niech sobie teraz cierpi.....
Pozdrawiam:)))

[brak.chmur]

Pogodzenie się z niegodziwością drugiego człowieka to nie to samo , co wybaczen
> ie.

Powtarzam początek , aby rozwinąć tą myśl.......
Pogodzenie się ma gorzki smak porażki życiowej, kolejnej, jak zwykle
bywa.....skutkuje zazwyczaj głęboką depresją i sprawia , że życie już nigdy nie
odzyskuje swego smaku.
To jedynie samoobrona organizmu przed totalną destrukcją , jaką powodowało
podtrzymywanie negatywnych uczuć.

Wybaczenie ma wymiar metafizyczny i daje obu stronom o wiele więcej niż zwykłe
"przepraszam".
Ale od "przepraszam" się zaczyna.

[koralka32]

Ja nigdy nie usłyszę przepraszam...bo człowiek, który mi to srobił nie ma
sumienia...obarcza mnie odpowiedzialnością za to co sam zrobił...obarcza mnie
odpowiedzialnością za skutki tego czego się dopuścił. Ja wiem, że jemu jest tak
wygodnie...bardzo wygodnie wyprzeć z siebie swoją winę...a ja głupia dałam się
wpuścić w to poczucie winy. Choć na zewnątrz w ogóle nie widać tego co mi zrobił
(to się chyban nazywa trzymanie fasonu) dotyka mnie to okrutnie. Zaczynam
rozumieć...wiem, że w pewnym sensie jestem winna bo dałam się sprowokować do
rozmowy z kobietą, którą też oszukiwał. To mój jedyny błąd. Ale to był impusl
zupełnie niepotrzebny lecz ciekawość zwyciężyła...to ona mnie zaczepiała i
chciała rozmawiać...nie ja. Żałuję jednego...bo skoro zdecydowałam się na tą
rozmowę z NIą mogłam jej powiedzieć wszystko a nie litować się nad Nia i nad
Nim.... W więcej nie dam się wmanewrować bo to ja jestem jego ofiarą!!!! Ofiarą
bo On oszukiwał, okłamywał...tylko po to by dotknąć i po to by móc odhaczyć
kolejną zdobycz w swoim obrzydliwym kalendarzyku.
Najśmieszniejsze jest to, że to on o mnie się starał...a to ja mam ogromne
poczucie winy nie ON. Ironia po prostu. Ale dość z tym...idę do drugiego
psychologa...być może ten pomoże wyleczyć mi się z tego chorego zauroczenia bo
sama nie jestem na tyle silna aby mu się oprzeć. Wiem co mam robić ale nie wiem
czy dam radę...dlatego zwracam się o pomoc do psychologa.
Trzymaj się brak.chmur i dziękuję ci...za twoje słowa.
A czy mu kiedyś wybaczę...nie wiem...narazie nie potrafię...ale myślę, że to
ludzkie. Zresztą on go nie potrzebuje bo nie uważa, aby źle postąpił zacytuje Ci
jego słowa, kiedy próbowałam mu wyjaśnić, że nie robię tego o co mnie oskarża:
"...Ja nikogo nie krzywdziłem. Teraz Ty się odgrywasz..."

[brak.chmur]

koralka32 napisała:
"...Ja nikogo nie krzywdziłem. Teraz Ty się odgrywasz..."

Ech....ten tekst znam do bólu:(
Manipulant.....
Chore stworzenie, które emocjonalnie zatrzymało się w niemowlęctwie...
Polecam pracę pana P.Drożdziaka z forum Bezpieczeństwo Kobiet.
Mając do czynienia z tym gatunkiem ludzi (?) nie pozostaje nic innego jak uciekać.
Dzięki za miłe słowa i też się trzymaj:)
No i zapomnij o nim....z takim człowiekiem ani pojednać się nie da.

[koralka32]

Myślę, że jedyne co mi jest potrzebne to wybaczenia ale sobie. Muszę sobie
wybaczyc, że okazałam się na tyle głupia, że mu uwierzyłam, że jeszcze do
niedawna sama przed sobą Go usprawiedliwiałam a przede wszystkim muszę sobie
wybaczyć to,że moja intuicja od dawna mi podpowiadała , że coś jest nie tak a
ja jej niestety nieposłuchałam tylko jeszcze karciłam.
Trzymam się...
a swoją drogą wierzysz we wróżby?...w tarota?

[ja_adam]

byłem na twoim blogu
hmm...
powiedziałbym cos, ale Ty musisz sama...

Pozdrawiam!
(samiec co takze przez przypadek potrafił wysłac sms zonie...)
(tarot ok- ale wazniejszy jest mówca tarota)

[koralka32]

hmmm...nie wiem co mialabym powiedziec sama...na moim blogu jest wszystko
napisane..być może nie wprost ale jest...tak mi się przynajmniej wydaje

[brak.chmur]

Wróżby?:)
Nie....nie wierzę i nie bawię się w odgadywanie przyszłości.
Kiedyś, gdy byłam bardzo młoda owszem.
Wierzę w siebie, swoją siłę i jakieś szczególne względy tam, NA GóRZE....mimo
wszytko:)
Mam za sobą wiele przykrych, czasem wręcz dramatycznych doświadczeń a jednak
żyję , kocham, nie tracę nadziei i wiary w dobry los:)
Pozdrawiam:)

[...]

[ernest-wampir]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[wlodekbar]

Wybaczanie...
Hmmm...
Proces dezintegracji pozytywnej, prof. Kazimierz Dąbrowski...
Co prawda w książce 'Trud istnienia', która przedstawia teorię dezintegracji
pozytywnej ani razu to słowo nie jest użyte, jednak kojarzy mi się to z
procesem rozwoju osobistego człowieka.
Sądzę więc, że decyzja wybaczyć - nie wybaczyć zależy, oczywiście prócz innych
elementów, od własnego przeświadczenia, to zaś między innymi od poziomu rozwoju
osobistego.
Bo pewne przecież jest to, że osoba o bogatszym środowisku wewmętrznym wybaczy
prędziej niż osoba prymitywna.
Co oczywiście nie znaczy, że zawsze.

[meg303]

Najtrudniej wybaczyć samemu sobie....

[brak.chmur]

meg303 napisała:

> Najtrudniej wybaczyć samemu sobie....


To prawda.....:(
Zaufania, które przyniosło tyle bólu i cierpienia sobie już chyba nigdy sobie
nie wybaczę.
Łatwiej pogodzić się z szleństwem psychopaty, niż z własną chwilową głupotą,
która otworzyła mu drzwi mojego domu.

[...]

[ernest-wampir]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[renebenay]

Wybaczyc a zapomniec to juz jest problem.

Zdobywając sie na przebaczanie...

[ewiku]

... uwalniamy się od potrzeby krytycznego oceniania siebie i innych. Czujemy
się lżejsi. Nie musimy już trzymać się kurczowo negatywnych przeżyć,
wynikających z naszych decyzji powziętych w trakcie życia.

Jeżeli jeden człowiek ubolewa nad przeżyciami, podczas gdy drugi potrafi
przyjąć je z uśmiechem, który z nich nie czyni krzywdy?

Serce, które tańczy, jest niewinne...:)))
Człowiek, który nie potrafi się śmiać, niesie na swoich barkach ogromny ciężar.
Serce, które tańczy, nie czyni krzywdy...:)))


----------------------------------------------
Wiem co mówię...ale nie mówię... co wiem...

[zuzanna_anna]

Przebaczyc mozna tylko samemu sobie.
Innym, mozna jeszcze raz zaufac.

[brak.chmur]

Można wybaczyć nawet jesli zaufać już nie można.

[zuzanna_anna]

brak.chmur napisała:

> Można wybaczyć nawet jesli zaufać już nie można.

Jezeli nie chcesz zaufac jeszcze raz, to znaczy, ze nie wybaczylas.

[brak.chmur]

[zuzanna_anna]

Wybaczyc, to tak jakby zmyc tablice. Dac czlowiekowi szanase jeszcze raz.

[brak.chmur]

zuzanna_anna napisała:

> Wybaczyc, to tak jakby zmyc tablice. Dac czlowiekowi szanase jeszcze raz.



Sorry, że taki drastyczny przykład....
Czy gdyby ktoś uciął Ci rękę i Ty postanowiłaś mu wybaczyć....dasz sobie uciać
drugą?:)

[zuzanna_anna]

brak.chmur napisała:

> zuzanna_anna napisała:
>
> > Wybaczyc, to tak jakby zmyc tablice. Dac czlowiekowi szanase jeszcze raz.
>
>
>
> Sorry, że taki drastyczny przykład....
> Czy gdyby ktoś uciął Ci rękę i Ty postanowiłaś mu wybaczyć....dasz sobie uciać
> drugą?:)

Wybaczyc, to ufac, ze nie utnie drugej reki:)

[brak.chmur]

zuzanna_anna napisała:

> brak.chmur napisała:
>
> > zuzanna_anna napisała:
> >
> > > Wybaczyc, to tak jakby zmyc tablice. Dac czlowiekowi szanase jeszcz
> e raz.
> >
> >
> >
> > Sorry, że taki drastyczny przykład....
> > Czy gdyby ktoś uciął Ci rękę i Ty postanowiłaś mu wybaczyć....dasz sobie
> uciać
> > drugą?:)
>
> Wybaczyc, to ufac, ze nie utnie drugej reki:)


No i powiedz szczerze....ZAUFAłABYś takiemu?:)

[zuzanna_anna]

brak.chmur napisała:

> No i powiedz szczerze....ZAUFAłABYś takiemu?:)


Ludzie robia straszne rzeczy, a potem tego szczerze zaluja.
Jezeli zaluja, to bym zaufala, jezeli nie zaluja, to nie.

[brak.chmur]

zuzanna_anna napisała:

> brak.chmur napisała:
>
> > No i powiedz szczerze....ZAUFAłABYś takiemu?:)
>
>
> Ludzie robia straszne rzeczy, a potem tego szczerze zaluja.
> Jezeli zaluja, to bym zaufala, jezeli nie zaluja, to nie.


Ludzie też uprawiają mistyfikację.....
Udają , że żałują, aby pogrążyć jeszcze bardziej:(
Trzeba zachować rozsądek.

[zuzanna_anna]

> Ludzie też uprawiają mistyfikację.....
> Udają , że żałują, aby pogrążyć jeszcze bardziej:(
> Trzeba zachować rozsądek.


Ludzie sie przede wszystkim boja i zawsze trzeba o tym pamietac.

[brak.chmur]

zuzanna_anna napisała:

> > Ludzie też uprawiają mistyfikację.....
> > Udają , że żałują, aby pogrążyć jeszcze bardziej:(
> > Trzeba zachować rozsądek.
>
>
> Ludzie sie przede wszystkim boja i zawsze trzeba o tym pamietac.

Tchórzowi nie warto ufać....zdradzi przy pierwszej okazji, aby ratować własny
wizerunek.:(

[zuzanna_anna]

brak.chmur napisała:

> Tchórzowi nie warto ufać....zdradzi przy pierwszej okazji, aby ratować własny
> wizerunek.:(

Warto ufac, sto albo nawet dwiescie razy. Ostatcznie mozesz zmoc jego
tchorzostwo swoim zufaniem.

[brak.chmur]

zuzanna_anna napisała:

> brak.chmur napisała:
>
> > Tchórzowi nie warto ufać....zdradzi przy pierwszej okazji, aby ratować wł
> asny
> > wizerunek.:(
>
> Warto ufac, sto albo nawet dwiescie razy. Ostatcznie mozesz zmoc jego
> tchorzostwo swoim zufaniem.
>
Ech, widzę , że jesteś jeszcze bardzo młoda:)
No i naiwna bardziej niż ja , chociaż w to akurat trudno mi uwierzyć:)
Wobec tego życzę powodzenia ....w zaufaniu:)
Obyś nigdy nie musiała żałować.

[zuzanna_anna]

brak.chmur napisała:

> Ech, widzę , że jesteś jeszcze bardzo młoda:)
> No i naiwna bardziej niż ja , chociaż w to akurat trudno mi uwierzyć:)
> Wobec tego życzę powodzenia ....w zaufaniu:)
> Obyś nigdy nie musiała żałować.
>

Ufajac ludziom, dajemy im szanse. Nie ufajac, szanse te odbieramy.

[ja_adam]

w przebaczaniu nie muszą brac udziału inni ludzie.
To my sami w niej uczestniczymy, tylko my, jak we własnym sosie...

[meg303]

Zuzanno:)życie nie postawiło cie nigdy pod ścianą.Może opiszę co mnie
spotkało:mój ex omal mnie nie zabił,a naszej córce złamał rękę.Wiem,ze teraz
tego załuje,ale w moim nowym życiu nie ma dla niego miejsca,choć zdarza nam się
widywać .Niech mu się dobrze dzieje,ale nie pozwolę na replay.A swoją ufnośc
kieruję ku przyszłości wierzę,ze będzie dobra:)
Pozdrowionka

[zuzanna_anna]

meg303 napisała:

> Zuzanno:)życie nie postawiło cie nigdy pod ścianą.Może opiszę co mnie
> spotkało:mój ex omal mnie nie zabił,a naszej córce złamał rękę.Wiem,ze teraz
> tego załuje,ale w moim nowym życiu nie ma dla niego miejsca,choć zdarza nam
się
> widywać .Niech mu się dobrze dzieje,ale nie pozwolę na replay.A swoją ufnośc
> kieruję ku przyszłości wierzę,ze będzie dobra:)
> Pozdrowionka


Meg, bardzo Ci wspolczuje i Twojej Coreczce.
Mowiac i zaufaniu nie mialam na mysli kontynuowania
wspolnego zycia, jezeli tego nie chcesz.
Chodzilo mi o obdarzenie drugiego czlowieka, w tym wypadku Twojego meza,
zaufaniem, ze ma na tyle sily by dziwignac sie z dna, ze w gruncie rzeczy
ma on w sobie gdzies zagubione dobro, ze bedzie umial stworzyc sobie
godne zycie. Odsuniecie sie od czlowieka, ale jednoczesnie wyposazenie go
w Twoaja wiare w nigo i okazanie mu tego. Nie wiem czy jasno sie wyrazam.

[zuzanna_anna]

brak.chmur napisała:

> Ech, widzę , że jesteś jeszcze bardzo młoda:)


Stara juz troche jestem:)

[figu_rka]

A może Ty nigdy jeszcze nie stanęłaś przed dylematem: wybaczyć czy nie wybaczyć?
nigdy nie musiałaś tego rozstrzygnąć sama w sobie?przeżyc tej udręki?
zadecydować?Odnoszę takie wrażenie i życzę abyś nigdy tego nie musiała
doświadczyć

[zuzanna_anna]

figu_rka napisała:

> A może Ty nigdy jeszcze nie stanęłaś przed dylematem: wybaczyć czy nie
wybaczyć
> ?
> nigdy nie musiałaś tego rozstrzygnąć sama w sobie?przeżyc tej udręki?
> zadecydować?Odnoszę takie wrażenie i życzę abyś nigdy tego nie musiała
> doświadczyć

To prawda, ze nigdy nie stanelam przed takim dylematem, wybaczyc czy nie
wybaczyc, nigdy takie pytanie nie przyszloby mi do glowy, bo wybaczanie, czyli
przyjecie do wiadomosci, ze ludzie popelniaja bledy, ze sa chorzy, ze maja
problemy emocjonalne, psychologiczne, ze ciagnie sie za nimi jakas trauma
z dziecinstwa, z mlodosci, z ostatniego malzenstwa, ze straty kogos kochanego,
z kompleksow, lekow, strachow, braku wychowania i milosci itp.,
kaze mi wybaczac automatycznie, tak prawie jak oddycham, nie jest to nawet akt
woli, tylko naturalne rozumienie rzeczy.
W moim dosc dlugim zyciu mialam wiele okazji do takiego wlasnie wybaczania.
Bardzo wiele. Bylam pod sciana tez, i to pare razy.
Dziekuje za zyczenia i tez zycze, zebys nie musiala nikomu wybaczac.
Pozdrawiam:)

[ernest.wampir]

dokładnie to zrobiłaś :-)

[meg303]

Wybaczanie nie oznacza braku wyciagania wniosków i uczenia sie na własnych błędach.
Kiedys ktoś bardzo mnie skrzywdził.Dziś mogę powiedzieć:wybaczyłam,ale nie
pozwolę aby to sie powtórzyło.

[krytyk2]

Jedno drugiemu nie przeczy.W pytaniu chyba raczej chodzi o to czym w swej
istocie wybaczanie jest-czy funkcja psychologiczna ,zabiegiem redukującym
poczucie winy np,poprawiającym wzajemne stosunki czy tez np aktem moralnym /tak
jak np. ja to rozumiem/

[meg303]

Dla mnie wybaczenie jest rozpuszczeniem nienawiści i poczucia krzywdy w
sobie.Nigdy zaś naiwnym dawaniem szansy i kolenej okazji do skrzywdzenia.

[allspice]

Wybaczam,przebaczam,ale nie zapominam.

[brak.chmur]

....wybaczyć tym , których kochamy?
"Miłość nie pamięta złego" a my zapominamy o mądrości świętego Pawła i bez
większego problemu wybaczamy osobom objętnym emocjonalnie, zadręczając się
,latami często, niegodziwością popełnioną przez ukochaną osobę.

[brak.chmur]

W jakimś momencie przekroczona zostaje granica i przestajemy czekać na
opamiętanie, słowo "przepraszam" i prośbę o wybaczenie nikczemności.
Wówczas nic już nie boli....serce kamienieje i nie ma już takich słów, czynów ,
które mogły by skrzywdzić bardziej, niż to zrobiły.

Podobno nie kopie się leżącego.
Teraz już wiem, że nie z litości, ale z braku sadystycznej satysfakcji.
Leżący JUZ NIC NIE CZUJE (!)

Odpusć więc już sadysto i nie próbuj mnie zranić, bo to niemożliwe(!)

[meg303]

Jest taka granica cierpienia za którą się uśmiech pogodny zaczyna...nie pamiętam
kto to napisał.
Ale wiem,że kogoś, kto tam był nie da się już obrazić,upokorzyć czy
skrzywdzic.Jest naprawdę wolny.

[...]

[ernest.wampir]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[basiapietrzak]

< meg303 - piękne słowa, dziękuję za nie:)

< ja wybaczyłam przede wszystkim sobie
< jestem WOLNA !



"Jeśli wypłaczesz już wszystkie swoje łzy, zacznij się śmiać". [Amos Oz]