taka duża a .........głupia

[bella_donna5]

Czuję wewnętrzny ból, jestem dorosła, ale nie potrafię odnaleźć się w tym moim
niby dorosłym życiu, przywołuję dzieciństwo i nie mogę przestać zadręczać i
obwiniać, siebie, rodziców za stan w jakim się znajduję, byłam kulą armatnią w
rozgrywkach między nimi, nie zadbali, aby zapewnić higienę psychiczną swojemu
dziecku, każde z nich poszło w swoją stronę, a ja walczę ze sobą, 20 lat nie
widziałam ojca,
nawet nie wiem, czy byłam kochanym dzieckiem, dzieciństwo i dorastanie w
chorym systemie wartości,
dlaczego to tak boli teraz, a nie kiedyś jak byłam mała,
chcę normalnie żyć, nie chcę czuć pustki, chyba nie potrafię kochać i stworzyć
własnej rodziny,

[sabinka555]

Nie obwiniaj rodzicow o swoje niepowodzenia.
Są osoby które mają przez całe życie troskliwych rodziców obok siebie i są
równie bezradni jak Ty.
Jesteś juz dużo za duża na to by sie użalać nad sobą.

[renkaforever]

Wspolczuje ci bolu i wiem, ze cierpisz.Pomysl o innych ktorzy tez cierpia jak
ty, moze bardziej. Moze przylacz sie do jakiejs organizacji cierpiacych? Mysle,
ze w kosciele mozesz spotkac prawie samych cierpiacych. Pojdz na msze
niedzielna i obejrzyj dyskretnie twarze ludzi obok. Zobaczysz zatwardziale,
stare jak swiat cierpienie.Zacisniete usta kobiet, mamroczace modlitwe, inni
nie patrza jeden na drugiego, a jak wychodza z kosciola to pchaja sie jak
kiedys do miesnego w stanie wojennym jak go otwierali wczesnym rankiem.
Jak bedziesz sie teraz martwic bedziesz wygladac jak te mlode staruchy juz za
pare lat.

[mskaiq]

Musisz wybaczyc co sie wydarzylo w Twoim mlodym zyciu. Tylko wybaczenie
Rodzicom moze uwolnic Cie od tego bolu.
Bez wybaczenia kazdego dnia wracasz myslami do Swojego przeszlego zycia,
analizujesz go, wywolujesz zal ktory przynosi lzy i bol. Wybaczenie to pozbycie
sie tego zalu, to zycie przyszloscia a nie przeszloscia.
Wybaczenie to zwyciestwo milosci nad zalem, kiedy to nastepuje zamiast zalu
pojawia sie milosc i zycie staje pogodne, razem z miloscia pojawia sie jej
magia ktora przynosi inne zycie, nie jest ono juz wiecej zmora, wraca sens i
usmiech.
Serdeczne pozdrowienia.

[street_pop]

Nieprawda. Nie musisz wybaczać. Prawdziwego wybaczenia niema ani w
Chrześcijaństwie ani w psychologii bez skruchy winowajców. Wybaczenie jest
całkowicie ostatnim etapem i nie każdy musi go osiągnąć. Jednak, na pewno
łatwiej jest żyć wybaczając. Nie możesz czuć się winna, że nie potrafisz
wybaczyć - masz pełne prawo być na nich zła, czuć wielki gniew itd. bo uczynili
Ci wielką krzywdę.

Uważam, że powinnaś zacząć od "wywalenia kawy na ławę" - czyli nazwania rzeczy
po imieniu i wygarnięcia im. To pewno niczego nie zmieni w ich postrzeganiu
całej sytuacji, będą "wybielać" Twoje dzieciństwo, wskazywać na swoje starania
najbardziej jak się da bo nie są gotowi wewnętrznie na dopuszczenie trudnej dla
siebie prawdy, pewnie padna argumenty, że "inni mają gorzej i żyją". Ale Ty nie
jesteś "inni" a jakość zycia tych "innych" niekoniecznie jest taka fajna jak się
może wydawać. Masz prawo zrzucić ciężar nie czując się winną! Bo to wszystko to
nie była Twoja wina, a wina dwojga dorosłych ludzi, którzy nie umieli sobie
poradzić sami ze sobą ale byli odpowiedzialni za Ciebie (i za Twoje uczucia
również). Napisz baardzo długi list, matce, ojcu... Bez oczekiwania zmian w
Twoich rodzicach. Bo problem smutnego dzieciństwa to jedno, a pogodzenie się z
tym faktem - to drugie. Tamtych czasów nie zmienisz ale możesz nauczyć się z
nimi żyć, i nad tym właśnie musisz pracować. Masz prawo do swojego gniewu i
jeśli nie dasz mu "upustu", to będzie Cię zżerł od środka i uniemożliwiał
normalne życie jeszcze przez długie lata albo spowoduje jakieś choroby.

Postaraj się tez spróbować spojrzeć na swoich rodziców jak na ofiary ich
własnych rodzin - najpewniej w ich rodzinach tez coś musiało szwankować skoro
ta, którą sami założyli była dysfunkcyjna.

Warto szukać pomocy w grupach wsparcia DDD (Dorosłych Dzieci z rodzin
Dysfunkcyjnych) lub DDA (Dorosłych Dzieci Alkoholików) - skorzystanie z pomocy
takiej grupy na pewno by Ci pomogło.

To trzeba opłakać, przeżyć wewnętrznie, nauczyć się z tym żyć - to jest baza dla
Twojego szczęścia i Twojej przyszłej rodziny. Potem może przyjść przebaczenie.

"Czcij ojca swego i matkę swoją" nie oznacza bezwarunkowej akceptacji i miłości
do rodziców - kochaj ich na miarę swoich możliwości, po prostu życz im dobrze,
nie musisz im się rzucac na szyję z udawanym uśmiechem - dlatego, że tego
oczekuje od Ciebie otoczenie i jest to dobrze widziane. Myslę, że rozmowa
duszpasterska z jakimś mądrym duchownym mogłaby Ci bardzo pomóc (jeśli jestes
osobą wierzącą).

Z tym da się żyć. Ba! Można żyć bardzo konstruktywnie i mądrze, i szczęśliwie.
Ktoś kiedyś napisał, że "nieszczęśliwe dzieciństwo nie usprawiedliwia,
nieszczęśliwe dzieciństwo zobowiązuje."
Trzymam kciuki za Ciebie!

[mskaiq]

Przebaczenie jest czescia milosci, nie nalezy ono ani do chrzescijanstwa ani
psychologi.
Zwykle wybieramy pomiedzy uczuciami, zalem i nienawiscia z jednej strony a
miloscia. Jesli wybiera sie zal albo nienawisc wybiera sie negatywna energie
ktora jest ciagle w nas. Te energie wracaja kazdego dnia, rozwija sie i trwaja
coraz dluzej, staja sie coraz bolesniejsze. W krancowym przypadkach nienawisc i
zal trwa nieustannie, wtedy nie mozna zyc.
Kiedy wybieramy milosc, wtedy nienawisc i zal staje sie slabszy, z czasem te
negatywne energie zanikaja.
Serdeczne pozdrowienia.

[bella_donna5]

Dziękuję za porady...

nie użalam się nad sobą, "całe życie" byłam silna, nie dopuszczałam myśli, że
dzieciństwo zdeterminowało mnie w jakimkolwiek stopniu, nigdy się nie użalałam,
przeciwnie, udowadniałam otoczeniu, że jestem lepsza od reszty świata, już nie
udaję, nie potrafię, nie odgrywam silnej, coś we mnie pękło........

może wyjdę z psiną na spacer, popatrzę, jak inni mają gorzej, to mi się polepszy

taka duża a .........głupia

[astralis7]

Dla watpliwego pocieszenia dodam, za takich jak Ty jest na swiecie miliony:
zagubionych, emocjonalnie z tego czy innego powodu okaleczonych, niekochanych.
Swiat jest przepelniony bolem i cierpieniem, a Ty musisz sobie zadac pytanie
czy rowniez chcesz w nich tkwic i poszerzyc szeregi tych niezliczonych
cierpietnikow i ofiar warunkow rodzinnych/spolecznych, czy tez moze wzniesc
sie ponad to i sila woli i ducha wybudowac sobie jakas oaze spokoju i
przynajmniej namiastki szczescia, aby kiedys nie umierac z wyrzutami sumienia,
ze niczego lepszego nie sprobowalas dla siebie zrobic i tylko powielilas
negatywne wzorce swoich rodzicow i ich poprzednikow.

nauczyć SIĘ

[solaris_38]

ilu rzeczy nie potrafiłaś ZANIM sie ich nauczyłaś?
pewnie WSZYSTKICH :) :) :)

zachowujesz sie jak skończony człowiek
stwór bez możliwosci nauczenia sie
zepsuty materiał który już nic nie poradzi ze ktoś go zepsuł

ale
nie jesteś skończona

stajesz się

coś dokonało się w dzieciństwie
rodzice zapewne starali sie zrobić co umieli a jesli mało umieli i sami byli
poranieni to im może nie najlepiej wyszło
ale TEN etap już minął

ich czas kształtowania cię już sie skończy;

teraz możesz kształtować sie sama

masz do wybory szeroki wybór wspaniałych postaci które mogą być ci wzorem i
pomocą a także możesz całkowicie sama tego dokonywać jedynie obserwując sie
kiedy jesteś naprawdę szczęśliwa i idąc za tym skupiając sie totalnie na TYM a
nie na przeszzłości

co więcej
możesz wybrac sobie psychologa psychiatrę a raczej dotąd wybierać aż trafisz na
takiego który pomoże ci w twojej drodze

ale pamiętaj tylko (?) pomoże

tym kto decyduje gdzie idziesz i jak daleko jesteś tylko ty sama
on jest narzędziem który stworzy temu warunki i wesprze cię
i tylko tyle a to .. bardzo wiele i stanowi nieocenioną pomoc aby nie ustać w
drodze
zatem skoro czas biernego dzieciństwa juz minął zabierz sie do dorosłej roboty
kształtowania siebie na wzór własnych ideałów i ponoszenia za siebie
odpowiedzialności

odpowiedzialności tez trzeba sie nauczyć
bycie ofiarą to stan zaprzeczenia że masz moc wolę i odpowiedzialność

w życiu dorosłym jest to odpowiedzialność całkowita a twierdzenie ze wszystko
przez złych rodziców złego męża (ach gdyby sie tylko zmienił ... ) czy dzieci
to tylko wymówka

nie raz wygodnie nam sięgąć na różnych etapach życiowych do takich wymówek

ale potem trzeba szybko wrócić do działania obserwacji i kształtowania sie

jesli oczekujesz ze coś się SAMO zmieni to sie mylisz
jesli sadzisz ze raz coś zrobisz np terapie i coś sie zmieni to sie mylisz

życie to ciągła nieustanna zmiana

ciągła nieustanna praca i zmaganie się

nie ma temu końca jak sprzątaniu i myciu
i kto tego nie lubi nie lubi żyć to ... może się nauczyć jak polubić życie

na razie warto być świadomym że czas stawania sie wciąż jest aktualny
ludzie sa tego nieświadomi i przez to tracą szansę na
lepsze życie

[bella_donna5]

chcę się tego nauczyć o czym piszesz,
dzięki solaris!

nauczyć SIĘ

[solaris_38]

cokolwiek zrobisz na tej ścieżce będzie ci pomocą
wartości jesli w nie człowiek uwierzy potrafią być silniejsze nawet niz instynkt
samozachowawczy lub jego brak