Emigracja

[pomponka]

Odpowiednie miejsce na psychologiczne wywody, wiec sprobuje, chociaz pewnie
mala grupe to dotyczy.
Ostatnio napotkalam wypowiedz pani psycholog, ktorej bliskie sa sprawy
emigracyjne, a ktora twierdzi, ze aby zadomowic sie w nowej ojczyznie
(zasymilowac) potrzeba ok 5-7 lat (blizej7), czasami nawet 12, a czasami nie
nastepuje to wcale. Jak to bylo w Waszym przypadku? Pytam tych, ktorych to
dotyczy. Jestem szczawiem dopiero z rocznym stazem wiec sie wypowiadac nie
bede..
Pozdrawiam.

[Gość: Malwina]

raczej te 12 ;-). Ale kraj ktory wybralam jest szczegolny (nigdy nie bede
uwazana za francuzke) a ja wyjatkowo oporna i wymagajaca. Teraz sie z tym
pogodzilam, odpowiada mi status pt "jestem marsjanka" i na codzien jestem b
zadowolona ze tu zyje

[roseanne]

najgorzej bylo zdecydowanie przez pierwszy rok
potem powolutku z gorki - to tyle jesli chodzi o odnalezienie sie jako takie w
nowym miejscu
Teraz po 5 latach ciagle robie jakies "fopa", ale znacznie rzadziej. A tubylcy
tez jacys tacy hermetyczni, o wiele latwiej nawiazuje sie znajomosci z innymi
imigrantami.

[Gość: outsider]

u mnie nie nastapilo to wcale, z powodu silnej milosci do mowy dziecinstwa
(niekoniecznie poprawnej)
21 lat na obczyznie.
Moja mlodsza siostrzyczka miala bardziej ulatwione zadanie bo przyjechala tu w
okresie wczesnej mlodosci. Wiadomo im czlowiek mlodszy, tym wieksze szanse do
pelnej adaptacji. Wydaje mi sie ze tzw. pierwsze pokolenie zawsze ma najwieksze
problemy z przystosowaniem, ze wzgledu na rozdwojenie milosci, jazni etc. A
jesli osobowosc jest juz mocno osadzona w jakiejs narodowosci, to ciezko ja
stamtad wykurzyc. Ja tak kochalem swoja narodowosc ze nawet wrocilem do Polski,
tylko po to zeby zrozumiec (po paru latach walenia glowa w mur) ze juz tam nie
naleze, a wiec zostalem wiecznym outsiderem.
A ze wszystko ma swoje dobre i zle strony, wiec raz jest tak raz siak, ale
ciekawie. Swietna pozycja do ekspresji tworczej. Bezustanne doskonalenie,
wyostrzenie percepcji, koniecznosc wiary w siebie pomimo wszelkich przeciwnosci,
same stymulacje.
Ale sa dwa rodzaje emigracji, ta zewnetrzna, i ta wewnetrzna. Obie daja te same
efekty, jak mi sie zdaje.
Emigranci wszystkich krajow, trzymajci

Trzy miesiące

[maly.ksiaze]

Po tym czasie byłem już tak samo dostosowany, jak jestem
teraz. Oczywiście, czasem sobie małą przerwę w tym byciu,
dla podkarmienia melancholii.

Pozdrawiam,

mk.

od osobowosci troche zalezy

[saana]

mam kolegow , ktorzy czuje sie tutaj jak ryby w wodzie i mam takich ktorzy sa
niezbyt szczesliwi ale nie maja gdzie wracac.
Fakt jest ,ze zawsze ktos moze przyjsc i wytknac ,ze jestes obcy moze
korzystasz z czegos co jako obcokrajowcowi Ci sie nie nalezy itd. Tego w
ojczystym kraju nigdy nie bedzie. A to daje duzy dyskomfort. Przynajmniej ja to
tak odzcuwam. Bo w hierarchi nawet jezeli bede najpiekniejsza, najmadrzejsza to
bede cudzoziemka nawet po 20 latach mieszkania tutaj.I beda domy do ktorych
wstepu nie bede miala.
Taka podobno jest Europa , z opowiesci slyszalam ze w USA jest latwiej. Czy to
prawda?

pani psycholog slyszala ze gdzies dzwonia

[Gość: Witold]

zadomowic sie zasymilowac
to dwa rozne pojecia.
mozesz sie zadomowic pierwszego dnia, ale zasymilowc po
25 latach jak sie np pozbedziesz akcentu polskiego.
I to dalej zazley od ciebie czy akcent ci przeszkadza
bo cie rozpoznaja ze nie jestes "tutejszy" czy jestes
przekonaty ze wrecz jest to dobe bo cie w ten sposb rzoni
ludzie zapamietuja.
To jak bedziesz sie czul czy czula
zalezy tylko do nas samych

Witold ponad 20 lat poza Polska

ps byla to najlepsza decycja w zyciu

pomponka napisała:

> Odpowiednie miejsce na psychologiczne wywody, wiec
sprobuje, chociaz pewnie
> mala grupe to dotyczy.
> Ostatnio napotkalam wypowiedz pani psycholog, ktorej
bliskie sa sprawy
> emigracyjne, a ktora twierdzi, ze aby zadomowic sie w
nowej ojczyznie
> (zasymilowac) potrzeba ok 5-7 lat (blizej7), czasami
nawet 12, a czasami nie
> nastepuje to wcale. Jak to bylo w Waszym przypadku?
Pytam tych, ktorych to
> dotyczy. Jestem szczawiem dopiero z rocznym stazem wiec
sie wypowiadac nie
> bede..
> Pozdrawiam.
>

[pomponka]

Z tym akcentem to jest niestety tak, ze jak wyjechalas juz nie jako nastolatek,
to szanse na miejscowy akcent sa male.


> 25 latach jak sie np pozbedziesz akcentu polskiego.
> I to dalej zazley od ciebie czy akcent ci przeszkadza
> bo cie rozpoznaja ze nie jestes "tutejszy" czy jestes
> przekonaty ze wrecz jest to dobe bo cie w ten sposb rzoni
> ludzie zapamietuja.
> To jak bedziesz sie czul czy czula
> zalezy tylko do nas samych
>


>
> > Odpowiednie miejsce na psychologiczne wywody, wiec
> sprobuje, chociaz pewnie
> > mala grupe to dotyczy.
> > Ostatnio napotkalam wypowiedz pani psycholog, ktorej
> bliskie sa sprawy
> > emigracyjne, a ktora twierdzi, ze aby zadomowic sie w
> nowej ojczyznie
> > (zasymilowac) potrzeba ok 5-7 lat (blizej7), czasami
> nawet 12, a czasami nie
> > nastepuje to wcale. Jak to bylo w Waszym przypadku?
> Pytam tych, ktorych to
> > dotyczy. Jestem szczawiem dopiero z rocznym stazem wiec
> sie wypowiadac nie
> > bede..
> > Pozdrawiam.
> >

[pomponka]

Dzieki.

[re_ne]

Tak jak powiedzial Witold - zadomowic sie, a zasymilowac, sa to dwa rozne
pojecia, ktore niektorzy ujednolicaja (MK).

Zadomowic mozna sie juz po kilku tygodniach, czy miesiacach, a zasymilowac
mozna sie nawet nigdy.
Jak wiele potrzeba czasu na to by poczuc sie jak u siebie nie ma reguly. Sporo
zalezy od dobrej znajomosci jezyka, ale nie tylko. Wieksze znaczenie ma
wtopienie sie w srodowisko, i umiejetnosc wspolzycia z nim. O wiele latwiej
przyjdzie to na pewno osobom bedacych w zwiazkach z tubylacami.

Przyznam sie, ze nie mialem lekkiego poczatku. Zanim nauczylem sie obchodzic z
Niemcami stracilem kilka razy prace. Sa to ludzie majacy zupelnie inna
mentalnosc niz Polacy. Juz od malego brzdaca w przedszkolu wpojone maja ze
musza sie podporzadkowac przelozonemu, czy jakiemus innemu przywodcy w jakiejs
grupie. Takze nie sa przyzwyczajeni do samodzielnego myslenia i latwo godza sie
z tym, co ktos za nich zadecyduje. Poza tym maja jeszcze wiele innych rozych
przywar.
W kazdym razie jestem tu juz 17 lat, i dopiero teraz moge powiedziec ze bardzo
dobrze sie tu czuje. Nie jestem juz od nikogo zalezny, wiec nie musze sie tak
jak inni nikomu podporzadkowywac, czego bardzo nie lubie, i potrafie
funkcjonowac w tutejszym srodowisku, pomimo ze akcent zawsze mnie zdradzi.

Ostatnio w Niemczech sporo sie pogorszylo, i nie jest to juz to samo panstwo z
przed 10, czy 15 lat, ale i tak mozna nadal dobrze zyc majac psychiczny
komfort, tak wiec jestem pewien ze moja decyzja o opuszczeniu kraju byla
sluszna, i nie zaluje jej.

[yagnieszka]

To tez zalezy od czego sie emigruje. Jezeli bylo sie
bardzo szczesliwym w Polsce - z rodzina i w pracy to
ciezko jest znalazc takie samo szczescie nawet w lepszych
warunkach bytowych na emigracji. Jezeli w Polsce bylo zle
albo sie bylo bardzo samotnym czy bez pracy a emigracja
choc troszke to poprawia to latwiej jest sie poczuc
dobrze w nowym kraju.
Kanadyjczycy sa najlepsi ludzie na swiecie. Dla mnie.
Odkad jestem wsrod nich jestem w domu i nie czuje sie juz
zadnym imigrantem. Tu mi dobrze - tu jest moj dom. Jest
chyba nawet cos podobnego po lacinie.

[pomponka]

W tym przypadku to jest to samo (Zakldajac, ze wychodzisz z domu od czasu do
czasu i nie ograniczasz sie do towarzystwa tylko i wylacznie polskiego)

> Tak jak powiedzial Witold - zadomowic sie, a zasymilowac, sa to dwa rozne
> pojecia, ktore niektorzy ujednolicaja (MK).

[Gość: Renka]

Z waszych wypowiedzi sacza sie zolciopedne kompleksy nizszosci w stosunku do
tubylcow. Pewnie, ze jak sie przyjezdza do obcego jezykowo i kulturowo kraju to
jest to stres.Jezyk, zwyczaje, sytuacja z praca. Ludzie, ktorzy maja cel jasno
sprecyzowany, po co do tego kraju przyjechali, ci nie maja kompleksow, tylko
konsekwentnie realizuja swoj plan.Realizowanie planu moze byc i jest trudne,
jednak tubylcy sa pomocni i tylko tych, ktorym zalezy, zebys mial skwaszona
mine, trzeba unikac :)
Ja spotkalam bardzo duzo przyjaznych osob, a nie naleze do tych, co latwo
artykuuja swoje potrzeby. Musze chyba na twarz padac, zeby o pomoc poprosic.
Jednak wdzieczna jestem wielu,naprawde. Spotkalam rowniez ludzi z rodzaju, "ze
nie moze mi byc lepiej niz im". Ale mysle, ze to ludzkie :)
Ogolnie, emigracja dla kobiety to potezny wstrzas psychiczny. Widzialam wiele
trudnych sytuacji wsrod emigrantow, nie tylko Polakow i swoja porcje lez tez
wylalam.

dobrze piszesz

[Gość: Witold]

Gość portalu: Renka napisał(a):

> Z waszych wypowiedzi sacza sie zolciopedne kompleksy
nizszosci w stosunku do
> tubylcow. Pewnie, ze jak sie przyjezdza do obcego
jezykowo i kulturowo kraju to
>
> jest to stres.Jezyk, zwyczaje, sytuacja z praca.
Ludzie, ktorzy maja cel jasno
> sprecyzowany, po co do tego kraju przyjechali, ci nie
maja kompleksow, tylko
> konsekwentnie realizuja swoj plan.Realizowanie planu
moze byc i jest trudne,
> jednak tubylcy sa pomocni i tylko tych, ktorym zalezy,
zebys mial skwaszona
> mine, trzeba unikac :)
> Ja spotkalam bardzo duzo przyjaznych osob, a nie naleze
do tych, co latwo
> artykuuja swoje potrzeby. Musze chyba na twarz padac,
zeby o pomoc poprosic.
> Jednak wdzieczna jestem wielu,naprawde. Spotkalam
rowniez ludzi z rodzaju, "ze
> nie moze mi byc lepiej niz im". Ale mysle, ze to ludzkie :)
> Ogolnie, emigracja dla kobiety to potezny wstrzas
psychiczny. Widzialam wiele
> trudnych sytuacji wsrod emigrantow, nie tylko Polakow i
swoja porcje lez tez
> wylalam.

[Gość: Renka]

[dundee_girl]

U mnie trwalo to rok. Teraz mija 2 lata i nie chcialbym wracac.

Pozdrawiam