antyspoleczna

[agusja]

czy ktos mi moze powiedziec co mozna z tym zrobic?Nie lubie przebywac z
ludzmi ani wchodzic z nimi w zadne relacje.Jedyne osoby ktore lubie i ktore
mnie nie draznia i przy nich jestem soba to przyjaciolka i chlopak.Nie lubie
ogolnie tez wychodzic z domu.Lubie spokoj i nienawidze glosow ludzi i halasow
od nich pochodzacych.nieradze sobie zbyt w spoleczenstwie.nigdy dotad mi to
nieprzeszkadzalo ale teraz troche zaczyna bo chcialabym miec normalne
kontakty relacje z innymi.mam 26 lat.
czy jestem antyspoleczna?Da sie cos z tym zrobic?

[solaris_38]

jeśli jesteś z tym szczęśliwa to wszystko jest ok

jesli cię to niepokoi lub masz poczucie winy lub cokolwiek negatywnego to
warto sie bliżej przyjrzeć temu brakowi sympatii do ludzi

[suonce89]

Troche kłóci się ze sobą to co napisałaś. Nie lubisz przebywać z ludzmi,
ani "wchodzić z nimi w relacje", a jednak masz przyjaciółkę i chłopaka. Więc
jak to się stało? Może po prostu jesteś nieśmiała, albo nieufna w stosunku do
nowo poznanych osób..

[imagiro]

nie przejmuj sie ... mnie tez w zasadzie ludzie draznia, irytuja etc ... zawsze
jakis problem powstaje i musze brac w tym udzial ... lubie ludzkie glosy ale za
sciana ... nie znosze tlumow, zebran, potancowek .... wole samotnosc w lesie,
na polu, w gorach ...a nawet w restauracji ...

[renkaforever]

Mysle, ze ktos cie w jakis sposob zranil dosc gleboko lub jakies sytuacje cie
przerosly i boisz sie ze sie to powtorzy. Stad spokoj i kochane zaufane osoby
bo z ich strony nie spotka cie nic zlego, wrecz sa "plastrem miodu na twoje
rany". Badz pewna ze ludzie rania , ranili i beda ranic tylko czy ty to olejesz
czy wezmiesz na powaznie zalezy od ciebie. Szkoda zycia , bo szybko mija i jest
piekne. Staraj sie skorzystac tyle ile mozesz z tego zycia i kontaktow z
innymi. Odizolowanie sie jest dobre na jakis czas ale predzej czy pozniej
zaczniesz nowe relacje z ludzmi i wtedy staraj sie byc soba.Uprzejmosc w
relacjach, dobra wola sa podstawa dobrej komunikacji.

[agusja]

ech sama nie wiem czemu taka jestem ale jestem odkad pamietam.Zawsze raczej
bylam samotnikiem.Nieprzeszkadzaloby mi to gdybym niemusiala chodzic do
pracy.Jestem ogolnie szczera i wale prosto z mostu a w pracy wiadomo ze tak nie
nalezy ;)To jest moj glowny problem bo skoro nie moge byc soba to poprostu
siedze cicho przy 90% ludzi z pracy.A w zyciu prywatnym to albo sie mnie kocha
albo nienawidzi,tylko ze wiekszosc mnie nie lubi wlasnie za bycie bezposrednia
i dosc bezczelna.
nie wiem co z tym zrobic
Czy lekarz moze pomoc?

[horpyna4]

A dlaczego chcesz to zmieniać? Uważasz, że to choroba, skoro pytasz o lekarza?
Zaakceptuj siebie. I zrozum, że ludzie, którzy lgnęliby do Ciebie ze względu na
pozory, nie są wiele warci. A tak masz naturalny odsiew - przyjaciół może mało,
ale za to prawdziwi. Za kilka, a może kilkanaście lat, zgodzisz się ze mną.

[chmurka_szuka_sznurka]

da się zrobić,otworzyć książkę dwa rozdziały dalej i przeczytać

[anka.ww]

wiesz, że weszłam dziś na to forum, żeby założyć podobny wątek. Tylko, ze ja
akurat nie nienawidze ludzi. Lubie ich, ale w relacji 1+1.
Nie przepadam za kurtuazyjnymi spotkaniami i rozmowami o niczym.
Lubie to wszystko u siebie, jednak moja połówka ma większe potrzeby towarzyskie
i tu jest problem.
Nie potrafie sie wdzięczyć, przymilać, grać, ściemniać. Czuje, że nie mam z
ludzmi wspólnej płaszczyzny. Trochę mnie nie obchodzą. Trochę nie wyczuwam reguł
funkcjonowania w grupie.
Mogłabym napisać tak: nie chcę, nie chce mi się, nie potrafię, nie jestem w
stanie ..mieć normalnych kontaktów z grupą.

Jest mi dobrze, kiedy jestem sama lub z kimś bliskim.
Ale na imprezie odczuwam niemoc i wynika z tego żal.
Więc nie chodzę na imprezy.

[po.rzeczka]

Mam dokładnie to samo,1+1.

[agusja]

heh no wlasnie mam tak samo chodzi o to 1+1 i reszte tego co napisalas
rowniez.Tak to wejsc na forum wystarczy i juz sie widzi ze nie jest sie samemu:]

[mskaiq]

To co opisujesz nazywa sie agrofobia. Mozna sie tego pozbyc, w przeciwnym
przypadku moze prowadzic do calkowitej izolacji i depresji.
Zamykanie sie przed ludzmi jest objawem strachu, ktory pozostawiony sobie
odbiera nam kontrole nad soba. Bardzo czesto mamy wrazenie ze zamykamy sie z
naszego wlasnego wyboru. Przyczyna jest inna, to strach powoduje ze wycofujemy
sie z aktywnego zycia, ze rezygnujemy z rzeczy ktore kiedys mialy sens a
obecnie staja sie bezsensowne.
Czesto strach odbiera nam jedna motywacje za druga i wtedy przestaje istniec
jakikolwiek sens.
Serdeczne pozdrowienia.

[anka.ww]

mskaiq napisał:

> To co opisujesz nazywa sie agrofobia. Mozna sie tego pozbyc, w przeciwnym
> przypadku moze prowadzic do calkowitej izolacji i depresji.


myśle, ze nazywanie tego agorafobią jest diagnozą zbyt daleko posuniętą. Autorka
postu nie opisuje objawów fobii. pozdrawiam.

[sankanda]

istnieje kategoria ludzi zwanych samotnikami. wydaje mi sie ze wbrew temu , co
samotnicy sa

[sankanda]

istnieje kategoria ludzi zwanych samotnikami. wydaje mi sie ze wbrew temu , co
samotnicy sa

[sankanda]

sami o sobie sadza, ich postawa nie swiadzy o obojetnosci do ludzi, znudzeniu
nimi czy bezposredniego leku przed nimi. samotnicy latwiej i szybciej niz inni
przywiazuja sie do ludzi. stad obawa przed rozczarowaniem, utrata, zdrada, bo
samotnik ma na ogol bardzo gleboko zakorzenione wartosci moralne.
luz, kurcze... nie wszyscy musza byc pingwinami. sa jeszcze labedzie...;)

[clarissa3]

albo łososiem w stawie pełnym ...śledzi ;-))

Nawiązanie kontaktu z drugim osobnikiem to ciężka praca!

[sankanda]

a jaka praca, taka placa...;)

[clarissa3]

śledziami!

[sankanda]

i tu jest poczatek koszmaru...;)

[mskaiq]

Przede wszystkim agrofobia nie jest choroba, to jest stan psychologiczny
ktorego pracujac nad soba mozna sie latwo pozbyc. Po prostu nalezy kontaktowac
sie z ludzmi. Na poczatku kontakty sa trudne bo przeszkadza strach przed ludzmi
albo przed tym ze nie wiemy o czym z nimi rozmawiac. Ten strach przed ludzmi
wynika z braku umiejetnosci w komunikowaniu sie z innymi osobami. Sa to
problemy typowo emocjonalne takie jak podejrzliwosc, strach przed smiesznoscia,
uczucie braku wspolnych zainteresowan, itp.
Komunikacj mozna sie nauczyc, bardzo przydaje sie ona w pracy, zapotrzebowanie
na ludzi umiejacych i lubiacych sie komunikowac jest olbrzymie.
Jesli chodzi o samotnosc to olbrzymia wiekszosc agrofobikow twierdzi ze sa oni
tylko samotnikami.
Serdeczne pozdrowienia.

[agusja]

no tak ,ale co jesli ktos nie chce,nie ma ochoty?Jak nauczyc sie w takim razie
komunikacji w grupie?

[sankanda]

oh, kurcze ! podstawowe zwroty grzecznosciowe na poczatku wystarcza. a potem ?
a potem wystarczy miec cos do powiedzenia i sluchac tego, co mowia inni.
oczywiscie udawanie nie ma sensu.

[babilonkaa]

Witam, a ja już myślałam że to tylko ja tak mam,też wolę przebywać sama,
krępują mnie rozmowy z osobami za którymi nie przepadam lub nie mam wspólnch
tematów. Męczę się wtedy i chyba jestem odbierana jako osoba mało sympatyczna.
Bardzo irytują mnie takie puste rozmowy o niczym.Ale coż, nie zawsze to my
decydujemy z kim przebywamy, najgorsze ze osoby spokojne, nie szukające
towarzystwa na silę są odbierane jako malo sympatyczne, natomiast te wiecznie
wdzięczące się do kazdego przecież mogą tylko udawać, pozdrawiam.