POMOCY, blagam

[epifaniak]

Witam,

u mojego chłopaka w grudniu stwierdzono zaburzenia ottela, w zeszłym
tygodniu zaburzenia emocjonalne. Uwazam,ze on ma bpd.
Zacznę od początku. Jestesmy, bylismy ze sobą rok i 2 miesiace.
Piersze jgo "ataki" zaczeły się w maju kiedy obraził sie na mnie ze
uczylam sie z kolezanka, potem wymyslil ze mma romans z ejgo kolega
poniewaz w lutym dziwnie spojrzalam sie na owego kolege na pasach.
Zaczal byc agresywny, krzyczal wyzywal mnie od najgorszych,
uspakajalam go, az w czerwcu bylo tak w dzien w dzien. Rodzice
kazali mi sie odsunac, zdzwonil wywsylal wiec sms obrazilwe, az
ktoregos dnia pocil sie. W dniu kiedy wypisali go ze szpitala
zadzwonil pow ze to moja winna, awieczorem pytal jak male dziecko
czy nic mu nie zrobilam. Wrcoilam do niego, a ta sytuacja z
wymyslaniem romansu powtarzala sie raz na tydzien na 2 tyg, byl
agresywny uderzyl mnie kiedys nagle. Po tym postawilam mu warunek ja
i terapia albo on sam, poszedl na terapie. Po tyg sytuacja pojawila
sie znowu, osobiscie pojechalam do jego psychologa i przedstawilam
co stalo sie, psycholog stwierdzil ze on sie przed nim ukrywal i ma
zaspol ottella, po 5 dnich ciszy pojechalam do niego i wrecz
blagalam by wrocil. Wrocil. Bylo przez 2 miesiace cudownie, az do
dzis. Tydzien temu w sobote plakal, ze mnie kocha ze nie chce mnie
stracc, przez caly tydzin wysylal sms, ze kocha, mowil jaka jestem
wspaniala, az przyjechal do mnie w pt i oswiadczyl ze nic nie czuje,
ze mnie nie kocha. Po tyg probowalam z nim rozmawiac pytalam jak
mozna tak z dnia na dzien przestac kochac, uslyszalam ze on tak ma,
ze sie zastanawial, ze nie chce mnie teraz widzec, bo nie ma
przyjemnosci mnie ogladac, nie chce oddac moich rzeczy. Po moim
telefonie zadzwonila jego mamam, ze on od 2 godzin nie moze sie
otrzasnac,ze mowil ze nie moze tego wytrzymac. Nie wiem co robic,
bardzo go kocham i nie moge zniesc tej ciszy. On sie w sobie
zamknal, sidzi w domu i pracuje przy komptrze, prawie nie je, nie
chce o mnie z nikim rozmawiac. Czy to BPD? Jak mu pomoc? Jak teraz
się do niego zbilzyc? Kocham go i chce z nim byc. Pomocy

[okrent9]

Droga epifaniak,

współczuję Ci bardzo, a powiem Ci coś, co być może w pierwszej
chwili odrzucisz jako radę. Wydaje mi się, że zarówno Ty jak i Twój
chłopak jesteście jeszcze bardzo młodzi. Być może jest to Twój
pierwszy "poważny" związek. Wszyscy w takiej sytuacji wierzymy,
że "prawdziwa miłość wszystko zwycięża". Niestety, nie zawsze. Moim
zdaniem szkoda Twojego zdrowia psychicznego w tej sytuacji. Chyba
najlepiej zrobisz odcinając się od tego chłopaka. Poczytaj historie
na tym forum, a zobaczysz, jaki to "miód" być w związku z osobą
która cierpi na BPD. Ludzie o wiele dojrzalsi od Ciebie, z większym
doświadczeniem życiowym, nie dają rady, kończą na leczeniu u
psychiatry. W pewnym sensie miałaś "szczęście", że Twój chłopak tak
szybko okazał się mieć poważne zaburzenia... zanim np. wyszłaś za
niego za mąż albo zaszłaś z nim w ciążę.

Jeśli czujesz się samotna bez niego, spotkaj się z koleżankami,
zajmij się swoim hobby albo przygarnij sobie zwierzaczka. Nie pozwól
się zmanipulować w tak młodym wieku komuś, z kim nie jesteś i nie
będziesz szczęśliwa. Bądź swoją najlepszą przyjaciółką i zadbaj
przede wszystkim o siebie. Chłopak o którym piszesz ma rodziców,
którzy mogą o niego zadbać. Z racji swojej roli są do tego lepiej
przygotowani, znają go od dziecka i być może jest jeszcze nawet na
ich utrzymaniu, tak więc są na pozycji, z której mogą mu sugerować
jakieś leczenie. Ty w żadnym wypadku nie jesteś za niego
odpowiedzialna.

By krótko odpowiedzieć na pytania, którymi podsumowałaś swój post:
tak, to pewnie BPD. A może nawet coś gorszego. Wg informacji, które
znalazłam w necie, zespół Otella występuje zwykle u alkoholików -
jeśli Twój chłopak pije, tym goręcej namawiam, żebyś zerwała z nim
stosunki. Jak mu pomóc? Poczytaj forum, poczytaj inne strony na ten
temat w internecie - najlepiej mu pomożesz, jeśli nie będziesz mu
ustępować i nie pozwolisz się zmanipulować. Młodej osobie bardzo
trudno jest spojrzeć na bliski związek i dostrzec, że i kiedy jest
manipulowana. To kolejny powód dla którego odradzam Ci
kontynunowanie tej znajomości. Jak się do niego zbliżyć? Ale po co?
Zranił Cię już tyle razy. Kochasz go? Czasem lepiej pewnych ludzi
kochać na dystans. Jeśli Twoja miłość do niego to pragnienie, by ON
był zdrowy i szczęśliwy, i jesteś w stanie coś dla tego poświęcić,
to najlepiej zrobisz nie szukając z nim kontaktu. To może go skłonić
do przyjrzenia się samemu sobie. Jeśli przez "kocham go" rozumiesz
tęsknotę za jego czułością, dotykiem, dobrym słowem, poczuciem
bezpieczeństwa, jakie potrafi Ci dać... To zastanów się, czy on
naprawdę to potrafi. Zrób sobie listę rzeczy dobrych, które cię
spotkały dzięki związkowi z nim, i listę wszystkich przykrości,
rozczarowań, cierpień. Czy naprawdę ta pierwsza lista jest dłuższa?
Wątpię. Pomóż sama sobie, epifaniaku.

[epifaniak]

mimo krzywd jakie mi wyrzadil bylam z nim szczesliwa, chce by wrocil, bardzo.
wiem o co Ci chodzi z wyniszczeniem, w zeszlym tygodniu zapisalam sie na terapie..

[okrent9]

To dobrze, że chodzisz (będziesz chodzić) na terapię. Niestety, on
też powinien.

[epifaniak]

on chodzi na terapie, ale wtedy gdy pow ze koniec nie byl na spotkaniu, chce by
wrocil.. chce by byl w moim zyciu.

[epifaniak]

nie mogę bez niego zyc... dlaczego nie odpisuje na sms, dlaczego nie odbiera
tel? Co ja mam robic?

[liczby-11]

Przeczekaj troche... Zajmij sie czyms. Jak tylko mozesz, to biegaj, a jak nie ,
to cwicz. Cwiczenia odprezaja... Podczas cwiczen wytwarzaja sie endorfiny
potrzebne do likwidowania stresu... Kup sobie czekolade i jedz ja na okraglo,
zwlaszcza te gorzka... Pij melise 3x dziennie. RUCH uodparnia na stres...

[epifaniak]

w ruchu jestem non stop, wszystko palnuje tak by nie miec czasu na myslenie..
nie pije melisy bo juz nie dziala, biore jakies proszki ziolowe ktore polecila
mi pani z apteki.. dzis minal miesiac od kad milczy.. przedwczoraj go spotkalam
nawet nie pow mi czesc tylko zrobil sie czerwony na twarzy ze zlosci.. ile jeszcze?

[grow888]

Jest duże prawdopodobieństwo, że za jakiś czas wróci....ale historia się powtórzy. Idź między ludzi, odpręż się, zacznij ćwiczyć. Uwierz mi, że świat może być równie piękny bez niego. Na siłę nic z nim nie zdziałasz. Ja przeżylem identyczną historię i tak samo na mnie już nie działały wszelkie preparaty uspokajające dostępne bez recepty. Masz o nim zapomnieć i zobaczyć, że na świecie żyją jeszcze inni ludzie bo w przeciwnym razie się wykończysz(dosłownie wykończysz, to już nie są przelewki).

[epifaniak]

dziekuje, probuje zapomniec, zyc swoim zyciem... ale cos we mnie czeka.. cos nie
pozwala pojsc dalej.. wczoraj dostalam sms od jego matki, ze nie mowic mi czesc
nie chcial mi przeszkadzac, poniewaz szlam z jakims chlopakiem a moze juz ze
swoim nowym facete.. kobieta sama z siebie tego nie wymysllila by, on musial jej
tak powiedziec.. co ciekawe owy chlopak byl naszym wspolnym dobrym znajomymi..
miesza mi sie to wszytsko.. jakbym zyla w jakims koszmarze..

[grow888]

zerwij wszelkie kontakty z nim i idź między ludzi, a najlepiej poszukaj sobie
nowego chłopaka(wtedy szybko wypełnisz pustkę inną osobą, tylko rób to z
głową)....dziwny zbieg okoliczności, ale ja użyłem dokładnie tego samego
określenia na to co się stało u mnie, "to jest jak koszmar" :( Było wspaniale i
nagle trach, jakby człowiekowi ktoś wbił nóż w plecy. Sam nie wierzy w to co się
dzieje bo to jest niewytłumaczalne w logiczny sposób....

[epifaniak]

nie ma logicznego wytlumaczenia.. najgorsze jest to ze ludzie widza go jako
normalnego i to ja zaczynam czuc sie jak wariatka.. wczoraj na domiar tego
dowiedzialam sie ze ma juz nowa dziewczyne i ze obsesyjnie do niej dzwoni...
chcialabym ja ostrzec, ale jak i dlaczego to ja mam byc milosierna samarytanka?
kontaktow z nim nie zerwe, mamy wspolnych znajomych, chodzimy do tej samej
uczelni i mamy zajecia nawet w drzwi w drzwi... po prostu kontaktu nie sposob
zerwac... na domiar tego wiem, ze jesli cos zrobi w stosunku do mnie nie tak:
wyzwie czy tez uderzy bede zmuszona zglosic go na policje... to jest koszmar,
tylko moje sny sa piekne teraz..

[liczby-11]

Teraz nie czekaj na niego tylko na kolorowe sny... Przeciez widzisz, ze on jest
strasznie obsesyjny, ma zaburzenie otella /ono wystepuje nie tylko w
alkoholizmie, ale rowniez w schizofrenii/ i w zwiazku z tym nie da rady byc
odpowiedzialny. Ta dziewczyna, do ktorej dzwoni tez juz niedlugo bedzie miala go
dosc.... Otrzasnij sie!!! Tyle jest normalnych chlopakow - studentow, a Ty
uparlas sie, ze tylko on jest dla Ciebie. Rozgladnij sie... Tyle spojrzen na
Ciebie czeka.... Tylko nie widzisz ich, bo nie chcesz ich widziec.

jeśli ma BPD nie wróci

[n_importe_qui]

Jest coś takiego w nas ... że czujemy ile bólu wyrządzamy tej
drugiej "wybranej" przez Nas osobie. Gdy poczułam, że trafiłam na
kogoś kogo nie potrafię w żaden sposób dotknąć poczułam się dopiero
bezpiecznie. Im bardziej jesteś silna, tym bardziej zwiększasz
szanse aby z Nim być. To Twoja słabość do Niego odpycha go od
Ciebie. Ale pamiętaj, że to wszystko to nigdy nie będzie prawdziwy
związek tylko gra pozorów.

[epifaniak]

czyli jesli nie odzywa sie to nie wroci? a ja mam siedziec na dupie i udawac ze
on mnie nie obchodzi? mijac go ozieble?

trochę musisz przetrzymać,

[n_importe_qui]

ale On powinien wiedzieć, że nie skreślasz go ze swojego życia.

[epifaniak]

napisalam mu 2 tyg tem wiec sms: akceptuje twoje odejscie, bo kcham cie. Odp:
tak ulozylo sie. zrozum pewnych rzeczy nie da sie przeskoczyc. pozostana
wpomnienia. 50 dni ciszy z przerwa na tego sms. a ja nie wiem w c wierzyc w to
ze nic nie czuje ze to koniec czy w to ze on kocha i wroci. nie wiem.

On może do Ciebie wracać...

[n_importe_qui]

i odchodzić. Nawet co kilka lat! Jeśli chcesz, czekaj ale lepiej dla
Ciebie abyś ułożyła sobie jakoś życie bez Niego. Jeśli On się nie
odzywa a coś czuje do Ciebie to najwyraźniej w swojej głowie ma info
które mu mówi "nie ma odwrotu, bo przesadziłem".

[epifaniak]

liczby-11 a myslisz ze ja tego nie wiem? ze siedze na tylku i na niego czekam?
jedna czesc mnie nie czeka a druga czeka i chce pomoc.

[grow888]

epifaniak napisała:

> liczby-11 a myslisz ze ja tego nie wiem? ze siedze na tylku i na niego czekam?
> jedna czesc mnie nie czeka a druga czeka i chce pomoc.

Obudź się w końcu !!!! Nie widzisz że ten człowiek tego nie doceni ? Ja przez rok wypruwałem z siebie flaki żeby tylko ta dziewczyna poczuła się lepiej. Mowiła mi że przy mnie czuje się wspaniale, mocniej, że nie ma już takich dolów (bo rzeczywiście jej ustępowaly), ale pewnego dnia po prostu mnie olała i natychmiastowo znalazła sobie następnego. Ja nie mogę się pozbierać i nawet nie zapyta się mnie jak sie czuję. W wyniku tego że ją pokochałem uznała mnie za kogoś nie godnego uwagi, słabego ! Im bardziej będziesz chciala się zbliżyć tym będziesz gorszą.
Obudź się !!! Masz przecież SWOJE życie. Poukładaj je jakoś, wyznacz sobie cele i brnij do nich z uporem, a po pewnym czasie zapomnisz o nim i będziesz się dziwiła że całkowicie zapomniałaś o tym, że Twoje życie też jest coś warte.

Wiem, że łaczyło was wiele, ale musisz zająć czymś ważnym mózg. Idź do pracy, rób jakieś certyfikaty, skup się na zupelnie innych, ale ważnych rzeczach. Idź między ludzi, rozerwij się

[epifaniak]

zajmuje sie, codziennie albo ide na uczelnie albo do pracy, potem kurs, wstaje o 7 wracam o 22 i co? dunno. Widuje go na uczelni nawet nie mowi mi czesc. boli.

[liczby-11]

Osoby z bpd lubia zdobywac MILOSC.... Jezeli tak naprawde zalezy Ci na nim, to
badz obojetna wzgledem niego. Nawet zarezyseruj jakas scenke, aby zrozumial, ze
Cie stracil. Wtedy ocknie sie i bedzie Cie zdobywal.... Sprobuj... Na pewno
przez to nie stracisz go, a wrecz przeciwnie dowiesz sie jak jest naprawde. I
wtedy nie tylko sobie pomozesz, ale i jemu rowniez, bo on sam nie wie jaki ma
stosunek do Ciebie... Ciagle szuka swojej tozsamosci....szuka sie w lustrzanym
odbiciu. Pozdrawiam serdecznie. Juz niedlugo bedziesz coraz silniejsza, bo
MOC w SLABOSCI SIE DOSKONALI.

[epifaniak]

nie spodziewałam sie takiej odpowiedzi.. wiesz co jest najgłupsze, ze wiem ze
będąc z taka osoba mogę spie.przyć sobie życie? to jest najgłupsze. Ale go
kocham, chyba za bardzo. Olewam od tygodnia i faktycznie widzę reakcje. Widzę
złość na jego twarzy. Wrzucam zdjęcia z faceta na serwis społecznościowy na
którym oboje jesteśmy, napisałam sms, że akceptuję jego odejście.. Odpisał, że
tak ułozyło się, zrozum pewnych rzeczy nie da przeskoczyć sie, pozostana
wposmnienia. Wyglada jakby sie hibernował się. nie wiem, to juz jest paranoja. a
ja chce go sprowokowac. heh

[kilkalattemu]

widzę, że obsesyjnie myślisz o nim i to, co robisz nie wynika z
tego, co czujesz, ale z tego, co chcesz osiagnac - czyli go
odzyskac. tylko, czy naprawde warto...? ja z wlasnego doświadczenia
wiem, ze nie. czasem to, co wydaje nam się miłością, jest czyjąś
manipulacją, mniej lub bardziej świadomą, naszego umysłu. miałam
bardzo podobna sytuację i wydawało mi się, że mój świat się
skończył, bo bardzo kocham i chcę pomóc i że mi się uda. w
konsekwencji prawie się nie zabiłam i bardzo ucierpiała moja
psychika - a to trudno odbudować - moje problemy ciągnęły się bardzo
długo. w tym, co piszesz, widzę siebie z temtego okresu i nie chcę,
żebyś doszła do momentu, do którego ja doszłam. nie walcz - nic nie
zyskasz. on pewnie widzi, że robisz to specjalnie, cieszy się tym.
twoją nadzieją jest to, żebys naprawdę zrozumiała, że nie chcesz z
nim być. i nie chciała go prowokować, ale naprawdę zostawić. jeszcze
wile przed tobą, ale wierzę, że jesteś silna i sobie poradzisz

[epifaniak]

nie moge tego zniesc, tego ze go kocham, tego ze po tym co dla niego zrobilam
nawet nie umie powiedziec mi czesc...a ja tkwie w miejscu.

[kilkalattemu]

spokojnie - naprawdę to przejdzie! nie dręcz się tak - miłość to coś
wspaniałego - przekonasz się w przyszłości z kimś kto to odwzajemni
i nie będzie Cię ranił. wiem, że niewierzysz, ale jato rozumiem-
była ślepa i głucha na każdy apel, myślałam, że nikt mnie nie
rozumnie, że nie wiedzą, że ja to robię z miłości - ale straciłam
ponad rok z młodości - nie bądź uparta!!! nie upieraj się, że to z
powodu miłości. musisz pomóc teraz sobie, bo to Ty najbardziesz
cierpisz. obudź się - tylko to Ci pomoże. żyj poza tym tak naprawdę -
nie udając, że coś robisz w tym kierunku, a tylko starając się
zwrócic jego uwagę - tylko zrób to!

[epifaniak]

to boli kiedy nawet nie mowi mi czesc, kiedy ja tyle poswiecilam jemu... wiem ze
swiat nie przestal sie krecic, ludzie chodza umiechaja sie, placza i bawia sie
i itd. a ja robie to samo i co z tego jak to co do niego czuje zabija mnie
wewnetrznie....?..

[kilkalattemu]

tak - wiem. ale czas naprawdę wszystko zmienia w takich sytuacjach.
bądź cierpliwa - trzymaj się dzielnie!!!pozdrawiam

[evunia5]

Czytam Ciebie epifaniak i widze siebie - tylko mój związek trwa 11
lat.
Mi ciężko odejść, bo ciągle pamiętam jakich pięknych chwil mi
dostarczył. I pomimo, że strasznie cierpię nie potrafie odejść -
takie współuzależnienie. Tysiące nocy przepłakałam, chodziłam na
terapie, w końcu się powoli uodporniłam na jego szały. Znam ból
milczenia - najpierw 1 dzień - myslałam, że nie przezyję, potem z 3
dni - myslałam, że nie przezytję, potem 2 tyg - myślałam...., teraz
potrafi po 2 miesiące się nie odzywać - ale ze mną już lepiej, nie
myslę, że nie przezyję.
Wystarczy, że twój poczuje sie niepewnie, zauważy, że jesteś w
stosunku do niego obojętna - i już bedzie z powrotem.
Ale uwierz mi kobieto - lepiej dla ciebie, żeby nie wracał!

[n_importe_qui]

ewunia5 - Masz słuszną rację, że ten związek może do niczego nie
doprowadzić, chociaż nie musi. Jestem przykładem takiej osoby jak
On. Byłam baaardzo młoda. Było ich wtedy dwóch. Jeden "normalny" i
silny psychicznie facet i ten drugi też BPD. Wybrałam tego
pierwszego. I teraz jestem przekonana, że gdyby nie On już by mnie
tu nie było. Ten drugi jak satelita okrąża moją orbitę ale wiem już
że potrafię mu tylko współczuć. Gdy człowiek z BPD wie co mu dolega
i ma odrobinę empatii w sobie potrafi coś w sobie zmienić. Choć
życie z Nim naprawdę bywa koszmarem i możne pociągnąć Cię na dno.

[epifaniak]

heh tylko gdyby on wiedzial ze ma bpd bylo by latwiej. tkwie w mijscu i juz nie
wiem nic. nie wiem co jest prawda a co nie.

[brakwitaminyb12]

powiem ci tylko jedno, daj sobie spokój i uciekaj. Ja jestem człowiekiem z borderline, zycie to jedna wielka hustawka, nikt obok nie da rady, ja sama nie daję rady. Ratuj się póki możesz, ja tkwię w tym obłędzie i mam dosyć, nie życzę nikomu by chciał mnie wyciągać z tego, bo wiem że go wciągnę na dno. Nie wiem czy wiesz co znaczy kochać kogoś i nienawidzieć z całego serca, nie są to puste hasła-ja to czuję, czasem tak ludzi nienawidzę ,że ...
Powiem ci jedno uciekaj,bo to droga na dno... A to dno, to najciemniejszy i najgorszy zakamarek, miejsce skąd nie ma ucieczki. Wspólczuję ci, kochac kogoś z zaburzeniami osobowości BOrderline, to droga do twojego prywatnego piekła,albo chcesz poswiecic życie by kogoś ratować, albo chcesz żyć pełnia życia.Albo jesteś Matką Teresą albo kimś kto chce żyć i być szczęsliwym. Wybierz siebie. Borderline`a nie uratujesz.A najgorsza jest świadomość,że ktoś kogo kochasz przez ciebie cierpi, ja tego nie znoszę to mnie jeszcze bardziej dobija. Jestem sama i sama przez ten świat przejdę. Nikt mnie nie zrozumie. Ratuj siebie, bąż egoistką, pokochaj kogoś normalnego, kto nie krzywdzi. Pamiętaj, że my krzywdzimy, żeby nas nie skrzywdzono,ale ty tego nie zmienisz swoją miłością. Przykro mi,ale myśl o sobie, tacy jak my i tak nigdy nie będą szczęsliwi...Przed takimi jak ja trzeba się bronić.

[brzytwa-ockhama]

brakwitaminyb12: może trochę przesadnie generalizujesz? Szanuję
Twoje zdanie, rozumiem że czerpiesz z własnych doświadczeń i chcesz
ostrzegać innych ludzi, ale ja zastanawiam się, czy taka
generalizacja nie jest krzywdząca dla części ludzi z borderline. Na
pewno to co napisałaś sprawdza się w stosunku do WIĘKSZOŚCI osób
cierpiących na BPD, ale czy do wszystkich...?
Borderline to zaburzenie osobowości, ale nie jest przecież tak, że
osobowość takiej osoby jest całkowicie podporządkowana temu
zaburzeniu. Pomimo tego, że osoby cierpią na takie samo zaburzenie
mają jeszcze wiele cechy autonomicznych, charakterystycznych. Z tego
też powodu z dystansem podchodzę do tezy jakoby KAŻDA osoba z
borderline była z góry skazana na porażkę w relacjach miłosnych.
Jeśli przejrzysz sobie fora internetowe na temat borderline, to
jednak znajdziesz świadectwa tego, że osoba z BPD jest w stanie
zbudować w miarę normalny (ble! co za okropne słowo) związek. Co
więcej, znajdziesz też świadectwa wyleczenia (a przynajmniej
znaczącej poprawy).

[coffola]

Jestem borderlajnem i niestety zgadzam się z tym, że najlepiej od borderlajnów
(jeśli chodzi o związki) uciekać daleko. Co z tego, że nie niszczymy
związku/drugiego człowieka celowo tylko dlatego, że inaczej nie potrafimy?
Skutek jest taki sam - rozwalenie życia drugiej osobie. Być może z borderlajnem
da się żyć, ale myślę, że chyba tylko osobie, która potrafi/chce poświęcić
znaczną część życia na troszczenie się o humory borderlajna (i sama jest
wystarczająco silna pscyhicznie). Inne wyjście - z borderlajnem da się całkiem
nieźle żyć ale nie jestem pewna czy w takim "normalnym" związku. Myślę, że te
związki w których borderlajn może wytrzymać i nie rozwalać psychicznie drugiej
osoby to raczej takie bardzo posunięte przyjaźnie. Ewentualnie może jeszcze
kiedy druga osoba w związku ma bardzo mocne tzw granice.

[brzytwa-ockhama]

Nie ulega wątpliwości, że aby mieć dobrą relację z osobą z BPD (nie
tylko partnerską) trzeba mieć pewne predyspozycje: silny charakter,
poczucie własnej wartości, opanowanie, umiejętność nieprzejmowania
się krytyką. Potrzebna jest też wiedza na temat tego typu
osobowości, chociażby po to żeby wiedzieć, że słowa "nienawidzę Cię"
w ustach osoby z Borderline nie oznaczają tego samego, co w ustach
przeciętnego człowieka. Można nawet zaryzykować tezę, że osoba
cierpiąca na Borderline ma moralny obowiązek poinformowania o tym
potencjalnego przyszłego partnera na wczesnym etapie znajomości. Dla
swojego dobra i dla dobra tego człowieka.
Zastanawiam się, czy coffola ma rację pisząc, że "[...]z
borderlajnem da się żyć, ale myślę, że chyba tylko osobie, która
potrafi/chce poświęcić znaczną część życia na troszczenie się o
humory borderlajna[...]". W końcu wielu z Was twierdzi, że nic tak
nie przyciąga Was do drugiego człowieka jak jego obojętność,
ignorowanie, całkowite zdystansowanie.

[czita88]

mnie na przyklad zawsze najbardziej pociągali faceci , chłopcy,
mężczyźni, ktorzy byli najbardziej niedostępni... tajemniczy... O
których wiedziałam tylko tyle ile oni chcieli mi o sobie powiedzieć.
Byłam dłuższy okres czasu z chlopakiem który kochał mnie
bezgranicznie, był we mnie wpatrzony jak w cudo jakieś, akceptował
mnie całą, przejmował się strasznie moimi słowami (parę razy płakał,
jak go rzucałam to rozbijał auto taki był zamroczony, raz wylądował
u lekarza i stwierdzili jakiś paraliż nerwowy czy coś takiego - nie
spał, wymiotował, bolały go mięśnie, nie jadł, był "sparaliżowany").
I nie mogłam z kimś takim wytrzymać. Nie kochałam go , byłam- widzę
dopiero z perspektywy czasu, bo wtedy wydawało mi się że ja wszystko
robię jak nalezy, tylko jego krytykowałam - byłam okropna do niego,
wredna, niewdzięczna, marudna... Oczywiscie nie cały czas.
Ten zwiazek nie miał większego sensu, on marzył o dzieciach i
wspolnej przyszłości ;), a ja ... o innym . Niedostepnym. Zimnym. Co
nigdy mi sie nie zwierzał. Nie potrzebującym związku. I tyle.

[epifaniak]

a jesli wam powiem, ze on zminil sie? ze jest spokojny, chodz widzialam z w nim
rosterki. A jesli Wam powiem, ze kochal sie ze mna wczoraj? i ze widzialam ze
czul, a mowil sobie ze nie czuje nic? a jesli Wam powiem, że napisalam mu potem
sms: zapomnij. A jesli Wam powiem, ze nadal go kocham, a jego rodzice sa juz
przeciwko mnie bo uznali ze ja wciagnelam go w chorobe? a co jesli. walsnie...

[n_importe_qui]

Jestem tego przykładem. Mam 37 lat. Mam stały związek z facetem od
18-tu lat. Nie byłam ani nie jestem wciąż aniołem ale On nie
twierdzi, że jest nieszczęśliwy - wręcz przeciwnie. Dlatego coraz
bardziej lubię siebie :) Nawet jeśli w kłótni rzuciłam w Niego
butami na obcasach rozcinając mu skórę na głowie, co mnie na widok
krwi wprowadziło w osłupienie a u Niego moja reakcja wywołała
śmiech " I widzisz co zrobiłaś? jak ja jutro polecę do Paryża?".
Ale to wcale nie jest smieszne. Gdybym to ja była silnym facetem a
On kruchą kobietą? Co mogłabym zrobić?

to wyżej jest n/t wypowiedzi brzytwy

[n_importe_qui]

[czita88]

Hehe no nieźle :):):):)...

Ja miałam tez bylam niebezpieczna jak kiedyś z moim byłym (tym co
wyżej o nim pisze) jechałam autem, on był pijany a ten wrak ktory
prowadzil nie mial akumulatora (ktos nas najpierw pociągnął zeby
odpalil). On zapierdalal jak debil a ja krzyczalam ze ma zwolnic, w
koncu - na totalnym zadupiu- tak wszedł w zakret że auto sie osunelo
na boku rowu, przy polu. Oczywiscie silnik zgasł. Wyszłam darłam
ryja :P na całą wiochę, tłukłam go piesciami , rozcięłam mu wargę,
obrocilam się i poszłam w pizdu, po drodze jeszcze w jakiś słup
waliłam głowa. On krzyczał za mną, wołal mnie a ja kurwowałam na
niego na całe gardło, płakalam, i przeszłam z buta w furii i dolinie
pare km, on jeździl po okolicy ale mnie nie znalazl :P.

Nie wydaje wam się czasem wasze zachowanie podobne do tych z
latynoskich telenoweli :) ? Tam kobiety tez maja taki olbrzymi
temperament, tłuka w furii talerze, płaczą wciąż, a jak kochają to
na zabój... Zawsze czuje że powinnam sie tam urodzić... ich kultura
i obyczaje bardziej mi odpowiadają :)...

[arcoiris1]

matko :) matkooooo :) No nie jest z Wami lekko.. sama przyznaj! :)
Mysle sobie ze jezeli po kilku takich akcjach ktos nadal jest i nie
odchodzi, to musi kochac strasznie i tym samym- PORZUC LĘK ZE CIĘ
PORZUCI, bo on kompletnie nie wchodz tu w grę. W grę wchodzi pytanie
czy on nie krzywdzi siebie... Miłość, potrafi byc toksyczna
straszliwie.. nie polega na przeciaganiu liny i walce o władze, kto
tu mu nad kim kontrolę... wiem, łatwo mówic.. choroba wyklucza
kontrolowanie takich reakcji, najwazniejsza jest samoświadomość, i
to ze ktos zdaje sobie sprawę ze ma problem. Moj ex, niestety taki
nie był. Kiedys jeszcze, zanim dowiedziałam sie o BPD, zasugerowałam
mu ze cierpi na tak zwany Right Man syndrome, czyli syndrom Pana
Racji- w odpowiedzi dostalam bełkotliwą odpowiedz obronno-napastliwą
i jeszcze bardziej sie wycofał mówiac ze nie jestem lekarzem i nie
ma ochoty tego nawet czytac.

[epifaniak]

..tylko co ja mam teraz zrobic? co zrobic pytam? jak przekonac go ze
on czuje kiedy twierdzi, ze tak nie jest? Wiecie co wolalabym byc
wariatka wtedy wiedzialabym ze jego milosc sobie wymyslilam....

[n_importe_qui]

epifaniak: Niczego sobie nie wymyśliłaś. Wiesz... gdyby nie moje
doświadczenie z obu stron ( jestem borderline w długim związku
z "normalnym" facetem ale przez kilkanaście lat ciągnie się za mną
coś w rodzaju emocjonalnej zależności z kimś kto jest taki sam jak
Twój ). Widzę jak się wykańcza, daje mi do zrozumienia że to moja
wina. W chwili rozpaczy nawet szukałam go w szpitalach i przez
policję gdyż nie odpowiadał na moje sms'y. Nie licząc się z
uczuciami tego, który jest dla mnie r a t u n k i e m przed samą
sobą.
Mężczyźni albo z powodu testosteronu albo wychowania mają potrzebę
kontrolowania sytuacji aż do przesady. W borderline występują
elementy psychopatii - przeczytaj o typach osobowości borderline
www.psychologia.net.pl/artykul.php?level=381 .

Ktoś napisał o "temperamencie" jak z brazylijskiej telenoweli :)
Rada dla kobiet z borderline : tak, szukajcie - na życie - facetów
z "południa". U mnie zadziałało :) Ci z północy mają zbyt delikatną -
moim zdaniem oczywiście - psychikę aby z Nami wytrzymać.

[epifaniak]

przeczytałam, w nim mieszaja sie 2 osobowosci bpd, mozliwe? Czy umiecie wyprzec
osobe ktora kochacie, tak ze nie tesknicie, nie wariujecie, jestescie spokojni?

[epifaniak]

jak sprawić by on nie uciekał?

[ninagarcia]

ja nie wiem i kiedyś byłam w podobnej sytuacji jak Ty. Ja po jakiejś
ucieczce nr 18 (dopiero), poczułam, że mam dosyć. Zdążyłam już mieć
depresje, być na zwolnieniu, zrezygnować z pracy i jeszcze coś, o
czym nawet nie wspomnę..
Nie czytałam całego Twojego wątku, ale cipiciunka trochę opisała jak
to jest z jej strony, w którymś z wątków w tym tygodniu. Jej partner
nigdy nie pozwolił jej odejść i chyba rzucić się w tę otchłań. Ja z
tego zrozumiałam, że trzeba się zaprzeć. Podobno jest tak, że
jak "ulegamy" osobie z BPD, to ta zaczyna nas postrzegać jeszcze
gorzej - uległa mi, czyli jest słaba, no tak, to było wiadome od
początku, pomyliłem się co do niej, ale jestem głupi. Jak cipicunka
napisała swojego posta, to zdałam sobie sprawe, że raz miałam taki
przypadek, kiedy moj facet w przeddzień wyjazdu na długi weekend,
rozstał się ze mną. Jakimś cudem miałam tyle siły, że zaparłam się,
spakowałam samochód i wyznaczyłam godzinę, o której przyjadę po
niego, żeby jednak jechać (już nie mieszkaliśmy razem). Wsiadł i
pojechaliśmy. Miał zważony humor przez kilka godzin, ale się
rozruszał, i w sumie było ok, choć mnie trawił smutek przez cały
czas. może to własnie o to chodzi? Mnie te rozstania wówczas za
bardzo bolały, i bardzo odbierałam to osobiście, jako odrzucenie,
psychika mi siadła i samoocena. Z perspektywy jak to widzę, że
prośba o decyzję, że szanuję Twój wybór i wolność, sam zdecyduj,
przeciez to powinna byc nasza wspolna decyzja - to nie działały na
mojego eks. Miałam jeszcze trudniej, bo jego ojciec i siostra
stanęli przeciw mnie w pewnym momencie, zagrozili policją,
nawyrzucali itp., bo syna/brata im zniszczyłam. Teraz funkcjonuje w
tametj rodzinie jako osama bin laden, i zastapilam na tronie pewną
Monikę, która przez 8 lat podsypywała jemu i całej rodzinie
narkotyki, niszczyła komórki przez internet, rzucała kamieniami w
okna. Dzis tak sobie mysle, ze dzieki temu facetowi(ktorego notabene
prawdopodobnie dalej kocham) miałam szanse nauczyć się być bardzo
stanowczą i twarda, tylko wtedy myslalam ze to zołzowate i wybralam
równię pochyłą.

[brz_a_sk]

powtarzalne schematy - dobry wątek