Boję się ...

[emotions]

Boje sie zyc na wlasna reke, boje sie samodzielnosci,odpowiedzialnosci,
przeraza mnie wizja odciecia sie od rodzicow, mimo ze mam juz 27 lat i
wypadaloby zalozyc wlasna rodzine. Czuje, ze zatrzymalam zie w fazie rozwoju
emocjonalnego odpowiadajacemu 17/18-latkom.
Przerazaja mnie rzeczy, ktore dla innych sa wyzwaniem, motorem do dzialania
takie jak nowa praca czy zawiaranie nowych znajomosci. Ale boje sie tez
codziennosci, wszystkiego tego co mogloby zaklocic porzadek dnia (wyciagniety
zywcem z "Dnia Swira"), boje sie porazki, osmieszenia.
Na razie znam tylko jeden lek na ten strach.

[sonai86]

Przerazajaco to troche zaprezentowalas.A moze to nie jest wlasciwy czas an
zakaldanie wlasnej rodziny,moze nie spotkalas odpowiedniego czlowieka?Takich
rzeczy nie mozna robic na sile.A co do samej przeprowadzki,moze po prostu nie
chesz byc sama?Spojrz na siebie laskawszym okiem,a zmiany zacznij wprowadzac
powoli.Nie da sie osiagnac wszystkiego w jednej chwili."Nie od razu Krakow
zbudowano":)Pozdrawiam!

[donna_25]

Pociesze Cie ze nie Ty jedna sie boisz...:)

Ja tez mam 27 lat i sporo leku w sobie... nie tyle wyzwania dnia codziennego
mnie przerazaja, najczesciej boje sie ze zawsze bede sama i nie znjde kogos kto
mnie pokocha taka jaka jestem... mam rozne swoje kompleksy i zwiazane z nimi
leki. Lek przed odrzuceniem, lek przed ludzmi...znam to doskonale. Czasem jest
tak ze nie chce mi sie nigdzie wychodzic, staje sie troche odludkiem, ale mam
nadzieje ze to z czasem minie...

Jedzenie na pewno nie jest zadnym rozwiazaniem, chwilowo usmierza bol, ale
powoduje inny, i nie rozwiazuje sprawy. Mam teraz tego pelna swiadomosc i od
dluzszego czasu nie obzeram sie wcale, z czego bardzo sie ciesze:)
Czesto mam gorsze chwile i pojawia sie stara dobrze znana mysl "jak wroce do
domu, to..." ale potem przychodzi opamietanie, taka zdrowa swiadomosc, ze to
bez sensu, ze nie tedy droga, ze jesli mam ochote na cos slodkiego, to zjem
sobie teraz maly batonik. I wiecie co? przechodzi, mysl o obzarstwie mija.
zjadam spokojnie jeden batonik, zaspokajam potzrebe cukru i nie chce mie sie
juz ucztowac w samotnosci wieczorem:) znalazlam taki swoj sposob... i jestem
szczesliwa, bo wieczor wtedy spedzam w sposob konstruktywny, czytanie tego co
mnie interesuje i rozwija, spacer, sport, porzadki w domu czy zakupy... Ucze
sie byc sama i nie rozpaczac z tego powodu, dochodze do ladu ze soba, ucze sie
lubic siebie i spedzac fajnie czas w swoim towarzystwie. Czasem martwie sie ze
wole poczytac ksiazke niz pojsc na kawe z kolezanka, ale coz... robie to na co
mam najwieksza ochote, wypoczywam jak chce. Bez jedzenia.

[enquete]

Och, też się boję- że sobie nie dam rady, że kiedyś stracę pracę, że źle
wypadnę, że się ośmieszę, że mnie mój TŻ zostawi (chociaż nie zdradza takich
chęci), boję się o rodziców i rodzeństwo... wolę siedzieć w domu i nie ruszać
się tam, gdzie mnie ktoś może oceniać, zostaję w domu, bo tu jest bezpiecznie.
Posiadanie partnera życiowego nie uwalnia od tego lęku, niestety... Choć pewnie
trochę łatwiej go znieść...

[planasana]

enquete napisała:

>> wolę siedzieć w domu i nie ruszać się tam, gdzie mnie ktoś może
oceniać, zostaję w domu, bo tu jest bezpiecznie.>>

Tez tak mam. Lubie sie schowac w bezpiecznym domu. Tez boje sie
spojrzen ludzi i tego, ze oceniaja moje niedoskonale cialo.

>>Posiadanie partnera życiowego nie uwalnia od tego lęku,
niestety... >>

Dokladnie tak.

[tropposole]

>robie to na co mam najwieksza ochote

Emotions droga, zastanow sie, co Ty chcialabys robic! Moze wcale nie chcesz
zakladac rodziny, tylko znowu, boisz sie, co ludzie beda gadac, jak beda patrzec
gdy bedziesz sama. Zastanow sie, co chcialabys robic, gdyby nie bylo zadnych
ograniczen? zwlaszcza tych w Twojej glowie! Co bys robila? Ja znam ten strach
doskonale, tygodniami siedzialam w domu z depresja, bo balam sie wyjsc, a jak
juz wychodzilam to tylko zeby znalezc brak akceptacji w oczach przechodniow.
Ja zaczelam od malych kroczkow. Zapisalam sie na zajecia z jezyka obcego. Dwa
razy w tygodniu mialam przymus/obowiazek pojscia gdzie do ludzi, wyjscia z domu.
No i bylo to bezpieczne: na takim kursie jest co prawda okazja, aby poznac
innych, ale czasu na to jest bardzo malo, wiekszosc to jednak nauka. Moze masz
jakies hobby Emotions, dawno zarzucone, do ktorego moglabys wrocic? A moze
zmusilabys sie do polgodzinnej kawy z kolezanka jakas dawna?

Mozesz tez isc na terapie. Jesli jestes z duzego miasta to masz dostep do
leczenia depresji. Z tego co piszesz, wynika, ze mozesz na nia cierpiec.
Trzymam kciuki.
tr

[horlaa]

odpisuje w tym temacie po paru miesiacach, ciekawe czy sie cos zmienilo na lepsze - oby :)

ale wiecie co, ja mam tak samo.
tez sie boje, tez mam 27 lat. co prawda radze sobie lepiej, mam cos, dla czego warto zyc (pasje, zainteresowania, pomysly), ale sa momenty zwatpienia i jest ich bardzo duzo. martwie sie o to co bedzie dalej, czy jest sens cos kombinowac, robic oryginalnego czy lepiej isc po najprostszej sciezce... przeraza mnie codziennosc, doroslosc, stabilizacja, bo ja jej nigdy nie mialam... nie wyobrazam sobie siebie jako zony czy matki, zreszta nigdy nie chcialam miec dzieci i boje sie ze z takimi pogladami nie znajde fajnego faceta... w ogole ze nikogo nie znajde...

dzisiaj mam taki nastroj, moze to PMS, a moze nie... gubie sie w sobie, nie potrafie sie zmobilizowac do najprostszych czynnosci...
licze na to, ze to minie, ze to po prostu taki kryzys, ktory czasami dopada. a potem wciagne sie w wir pracy, roznych wydarzen, i bedzie dobrze... ale teraz... eh

[zrytazyta]

Cześć! Również mam podobnie, tylko chyba na mniejszą skalę... tzn
pamiętam czasy, kiedy kupno gazety w kiosku budziło we mnie taki
lęk, że wolałam ją sobie odpuścić. Teraz co najwyżej odwlekam
poważne decyzje, a nad pierdołami potrafię się zastanawiać wiekami
(np. nad wizytą u fryzjera itp). Trochę lepiej zaczęłam dogadywać
się z ludźmi - w liceum byłam typowym freakiem, nie odzywałam się
prawie do nikogo, nigdy nie zgłaszałam się na lekcjach, nie byłam
zapraszana na imprezy, itp. Teraz trochę już mi przeszło, oswajam
się, pracuję z młodzieżą i zaczynam (dopiero teraz!) rozumieć siebie
sprzed kilku lat - to był (a dla nich wciaz jest) naprawdę okropny
okres w zyciu :) Tak, czy inaczej, mysle, ze na zawsze zostane juz
takim "wypłoszem", cichym i gapiowatym trochę, ale już nie tak
zastraszonym jak kiedyś :)

[horlaa]

zrytazyta!!
miałam identycznie w liceum! też mi już dawno przeszło, ale tamten okres ciągle gdzies tam siedzi (duzo cierpialam wtedy, Ty na pewno tez). i tez teraz mam ochote "cos w tym temacie zrobic" i planuje prace z młodzieżą...

[igge]

mnie też przerażają rzeczy, które dla innych są motorem do
działania...
Rodzinę założyłam bardzo wcześnie i bardzo dawno, na progu
dorosłości, ale dopiero od kilku lat czuję taki lęk, od kilku lat a
może dłużej, od urodzenia pierwszego dziecka zaczęłam się
kompulsywnie objadać
Długi i bardzo szczęśliwy związek, stała obecność kochającej
osoby/osób nawet "ułatwia" mi unikanie sytuacji, których się boję i
pozwala na takie dziwne hołdowanie swoim lękom. Zawsze jest ktoś kto
może za mnie zrobić coś czego się boję