brak wyjścia??

[Gość: zdołowana]

co zrobić kiedy nie widzi sie wyjscia z sytuacji,kiedy tkwi sie w
zwiazku,który od dawna sie rozpada a z dnia na dzien jest tylko coraz
gorzej,i nie ma odwagi zrobic cokolwiek,kiedy nie dopuszcza sie nawet mysli o
rozstaniu a własciwie dopuszcza ale nie mam siły tego zrobić,przyznac przed
samym soba,ze popełniło sie błąd:(w koncu to moj maz..złudna nadzieja na
poprawe?tchórzostwo czy moze lęk przed samotnoscia do konca zycia??nie wiem
co mam ze soba zrobić,w zyciu takich problemow nie miałam i to naraz,z
mezem,z rodzina, w pracy i jeszcze do tego nauka:(wiem jedno,ze dłuzej tak
nie pociagne chodze całymi dniami znerwicowana(raz nawet okresu nie dostałam)
psychika wysiadła mi juz kompletnie,wszystko przezywam,nic sie nie
udaje,zmuszam sie tylko zeby wstac rano do pracy..jestem taka przybita,ze
szok!nawet nie mam z kim pogadac(jakims trafem brak przyjaciół:()totalna
beznadzieja,jak z tego wybrnac?nie wytrzymam dłuzej!!chętnie bym wyjechała
ale blokuje brak kasy,poprostu nie ma wyjscia:(chyba jedynie sie
pochlastać..poradźcie cos,jak sie odbic od dna??

[tea_time]

Poczekaj 6 godzin.

Dawno, dawno temu... na przelomie wiekow XIX i XX zyl sobie malarz. Mial zone i
dwie corki. Malowal duzo i pieknie, jednak jego obrazy nie znajdowaly nabywcow.
Rodzina jego cierpiala wielka biede, a on cierpial na widok niedostatku
rodziny. Ktoregos dnia miara cierpliwosci sie przebrala i ow malarz popelnil
samobojstwo. Szesc godzin pozniej do drzwi jego mieszkania zapukal marszand z
dobra nowina, ze zjawil sie kupiec na wszystkie jego obrazy, gotow zamowic
nastepne. Wystarczylo, zeby poczekal 6 godzin, by zycie odmienilo sie na
lepsze.

Kiedy mnie czasem spotyka cos bardzo bolesnego przypominam sobie te historie.
Mysle sobie: poczekaj, Tea, nie zalamuj sie, poczekaj "6 godzin". Odpowiedz,
rozwiazanie Twoich problemow, smutkow na pewno jest, na pewno gdzies czeka,
moze za zakretem i dlatego dzis, z tego miejsca, go nie widzisz, ale to wcale
nie znaczy, ze nie istnieje,zatem poczekaj...ze zdumieniem odkrywajac, ze
czasem nie musialam tak dlugo czekac, a czasem zauwazajac, ze odpowiedz nie
przyszla z zewnatrz, ale ze srodka, kiedy tylko ostudzilam emocje i troche
powietrza don wpuscilam.

Bedzie dobrze, poczekaj. I trzymaj sie. To czekanie bywa ( brzydkie slowo:)
Tea

[Gość: Malwina]

nie zapomnij kupic testu

[Gość: teresa]

Jak zawsze Malwina - dobra rada - PONAD wszystkie błahe problemy maluczkich.
Przerost inteligencji nad człowieczeństwem?
Zadufanie?
Brak - całkowity - empatii?

[Gość: nitna]

Gość portalu: teresa napisał(a):

> Jak zawsze Malwina - dobra rada - PONAD wszystkie błahe problemy maluczkich.
> Przerost inteligencji nad człowieczeństwem?
> Zadufanie?
> Brak - całkowity - empatii?


nie , problem stawiania znaku rownosci miedzy inteligencja i madroscia.

Moze ci ona nawet inteligentna, .. z tym, ze nie na pewno...

[Gość: Malwina]

a ty sie malwina nie zajmuj tylko doradz co mozesz.
La plus belle fille au monde ne peut donner que ce qu'elle a

czyli : najpiekniejsza kobieta swiata moze dac tylko to co ma.

Ja wiem co mam , a ty ?

[lagatta]

Radziłabym ci znaleźć czas na to by odpocząć .Czasem nawał kłopotów sprawia ,że
każdy kolejny kłopocik rośnie do rangi ogromnego kłopotu.Znajdź coś co pozwoli
Ci się na chwilę wyłączyć z tego wszystkiego ,wyciszyć .Choć na moment oderwij
się od kłopotów.Jak sama napisałaś Twoja psychika ma już dość .Często decyzji
podjętych w takim stanie później się żałuje .No i czas ...On naprawde jest
pomocny.

[Gość: Biedronka14]

co zrobić kiedy nie widzi sie wyjscia z sytuacji,kiedy tkwi sie w
zwiazku,który od dawna sie rozpada a z dnia na dzien jest tylko coraz
gorzej,i nie ma odwagi zrobic cokolwiek,kiedy nie dopuszcza sie nawet mysli o
rozstaniu a własciwie dopuszcza ale nie mam siły tego zrobić,przyznac przed
samym soba,ze popełniło sie błąd:(w koncu to moj maz..złudna nadzieja na
poprawe?tchórzostwo czy moze lęk przed samotnoscia do konca zycia??nie wiem
co mam ze soba zrobić,w zyciu takich problemow nie miałam i to naraz,z
mezem,z rodzina, w pracy i jeszcze do tego nauka:(wiem jedno,ze dłuzej tak
nie pociagne chodze całymi dniami znerwicowana(raz nawet okresu nie dostałam)
psychika wysiadła mi juz kompletnie,wszystko przezywam,nic sie nie
udaje,zmuszam sie tylko zeby wstac rano do pracy..jestem taka przybita,ze
szok!nawet nie mam z kim pogadac(jakims trafem brak przyjaciół:()totalna
beznadzieja,jak z tego wybrnac?nie wytrzymam dłuzej!!chętnie bym wyjechała
ale blokuje brak kasy,poprostu nie ma wyjscia:(chyba jedynie sie
pochlastać..poradźcie cos,jak sie odbic od dna??


Przykro mi, ze przechodzisz takie katusze. Beznadzieja i frustracja z niej
wynikajaca jest rzecza gorsza anizeli bol fizyczny, Bol przechodzi. Katusze
emocjonalne, spadek energii, brak motywacji i ich nasilenie zaleza od naszego
nastawienia na problemy. To ciagnac mozemy miesiace, nawet lata, bo przeciez
nie zmienimi naszych latami schematycznie otwazanych rekakcji na prztryk
palcow. Do tego potrzebna jest sila, i chec zmiany, i takze chyba lekka
reformacja usposobienia, a to jedynie mozna znalesc w sobie i we wlasnej
motywacji. Nie dziwie sie, ze jest beznadziejnie, bo emocjonalnie nie stac Cie
na walke, jestes wypalona, szukasz pomocy, od przyjaciol ich nie dostaniesz, bo
sie wykruszyli po latach Twojego inwestowania jedynie we zwiazek z mezem, od
meza tez nie, bo to juz inny czlowiek.

Beznadziejnie, ale nie bez wyjscia. Z kazdej beznadzieji jest wyjscie. Po Twoim
poscie wyraznie widac ze walczysz zarowno z problemami jak i z depresja. Zeby
miec motywacje i sile musisz wpierw wylezc z tego paskudnego stanu, a pozniej
krok za kroczkiem, wszystko wydawac bedzie sie latwiejsze. Proponuje wizyte u
psychologa, jezeli nie jest to obcja dla Ciebie, to sproboj odnowic stare,
zaufane znajomosci i w zaufaniu prosic o pomoc - jestem pewna ze nie
zbagatelizuja Twojego stanu, jezeli nie oni, to wlasna Matka, dorastajaca
corka, siostra, i istniejemy takze my, anonimowi, wiec krzycz, wrzeszcz
przeklinaj. Zlosc i agresja jest lepsza anizeli stagnacja, Zlosc motywuje.

I bron Boze nie rob nic glupiego, istnieje wyjscie. Na razie tego nie widzisz.
I prosze Ciebie pisz wiecej.

Pozdrawiam, Biedronka.

Bzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz:)

[procesor]

Lekarzem to ja nie jestem - ale czy to juz nie depresja? Albo nerwica?
Nie da sie tak zyć. Sama to juz wiesz.
Na początek chyba jednak wizyta u lekarza.

A jak się nie boisz - to pisz tutaj. Ostrzegam jednak że to nie zawsze
bezpieczne.. :)

[rubina]

Myślę, że jeżeli nie masz ani siły, ani ochoty na wielkie zmiany w swoim życiu,
to musisz - tak jak Ci tu większość radzi - poczekać. Czas czasami przynosi
rozwiązanie. Ale nie musisz przeczekać tego wszystkiego biernie - spróbuj coś
robić, małymi kroczkami, ale spróbuj. Pomyśl, co ci sprawia przyjemność, albo
postaw sobie jakiś cel, niezbyt odległy, tak, abyś miała czym się zająć. Nie
możesz się zamartwiać, bo to nic nie da. Na pewno będzie jeszcze dobrze,
zobaczysz. Głowa do góry. Przecież zawsze po burzy świeci słońce....:)

[Gość: Kamfora]

Gość portalu: zdołowana napisał(a):

> co mam ze soba zrobić,w zyciu takich problemow nie
miałam i to naraz,z
> mezem,z rodzina, w pracy i jeszcze do tego nauka:(wiem
jedno,ze dłuzej tak
> nie pociagne chodze całymi dniami znerwicowana(raz
nawet okresu nie dostałam)


A te kłopoty z rodziną to na jakim tle?

:-)
Ba.

[Gość: zdołowana]

Dziękuje wszystkim za posty i z góry przepraszam,ze długo nie odpisywałam(net
tylko w pracy a właściwie po pracy)
Od mojego postu wiele sie nie zmieniło,nadal zastanawiam sie czy to małżeństwo
ma sens,czy sie nie rozstac,ale tak sie boje i nawet nie wiem czego:(moze
dlatego,ze mi sie nie udało?ze nie umiem jemu(mezowi)sobie pomoc?to boli..i nie
wiem co mam zrobić.Brak mi odwagi na ten krok,zostane sama i co ja ze soba
zrobie???wiem jednak ,ze tych fałszywych oskarzen juz nie
wytrzymam,wyzwisk,awantur,przesiakła nim nienawisc,znienawidzilismy siebie
nawzajem:(ja juz chyba nic nie czuje..nie moge sie z tym pogodzic..a z drugiej
strony wiem,ze dłuzej z nim nie wytrzymam..chyba pojde do psychologa..nie wiem

[Gość: anna]

Ja też mam podobny problem.Poświęciłam najlepsze lata swojego życia na
wychowywanie dzieci, żeby mąż mógł spokojnie pracować. Teraz córka ma stale o
coś do mnie pretensje, to ja jestem ta najgorsza matka, a tatuś dobry, bo na
wszystko pozwala. Mąż stale się mnie czepia, chociaż to ja powinnam mieć do
niego pretensje, bo okazało się że narabił długów i zbankrutował. Nie wiem też
co mam dalej robić, jak będziemy żyć. Gbyby nie dzieci to dałabym mu kopa w
d...., bo tylko na to zasłużył i sama bym wyżyła ze swojej pensji. Ale nie mam
za co utrzymać dzieci.Sytuacja beznadziejna. Z nim trudno żyć a bez niego nie
wyżyję /chociaż na razie i tak jest bez pracy./Też jestem znerwicowana i
przygnębiona. Najgorsze jest to, że to pieroński milczek i nie można z nim
porozmawiać, a jak usłyszy prawdę to się obraża. Właściwie to nie mam z kim
pogadać. Może są jakieś grupy wsparcia i gdzie ich szukać? Zawsze to w "kupie"
raźniej!!!

[Gość: aly]

;)
"kazda decyzja jest lepsza od braku decyzji" ... sama chce potrafic te maksyme
stosowac... . rusz do przodu, bo tkwiac w tym miejscu-ukladzie umierasz.
powodzenia.

[Gość: Malwina]

no ale brak decyzji tez jest decyzja
trzeba dojrzec
i takie kroki jak napisanie na forum przyspieszaja dojrzewanie

[ha-jo]

czytam sobie tak niektore posty, i dziwie sie, jak bardzo dzisiaj czlowiek boi
sie samotnosci.meczyc sie w toksycznym zwiazku, ciepiec, wypalic sie
psychicznie to jeszcze nic w porownaniu z byciem samemu.

sama przyznalas sie do bledu, normalna rzecz sie pomylic, sama twierdzisz, ze
boisz sie samotnosci, to tez juz cos.teraz wszystko to kwestia tylko odwagi z
twojej strony, aby cos zmienic.i tejze ci zycze.pamietaj, ze i tak przyjdzie
dzien, ktory zabierze cie od tego co znajome.

[Gość: Martyna]

My zawszer mamy wybor - wyjscie . Mozesz zostac z mezem, odejsc, zaakceptowac
sytuacje na razie, pojsc z mezem na terapie etc.

Boisz sie samotnosci ale czy Ty teraz nie jestes samotna? Czy sie samotna nie
czujesz?

[zly_kwiat]

Gość portalu: zdołowana napisał(a):

> co zrobić kiedy nie widzi sie wyjscia z sytuacji,kiedy tkwi sie w
> zwiazku,który od dawna sie rozpada a z dnia na dzien jest tylko coraz
> gorzej,i nie ma odwagi zrobic cokolwiek,kiedy nie dopuszcza sie nawet mysli o
> rozstaniu a własciwie dopuszcza ale nie mam siły tego zrobić,przyznac przed
> samym soba,ze popełniło sie błąd:(w koncu to moj maz..złudna nadzieja na
> poprawe?tchórzostwo czy moze lęk przed samotnoscia do konca zycia??nie wiem
> co mam ze soba zrobić,w zyciu takich problemow nie miałam i to naraz,z
> mezem,z rodzina, w pracy i jeszcze do tego nauka:(wiem jedno,ze dłuzej tak
> nie pociagne chodze całymi dniami znerwicowana(raz nawet okresu nie dostałam)
> psychika wysiadła mi juz kompletnie,wszystko przezywam,nic sie nie
> udaje,zmuszam sie tylko zeby wstac rano do pracy..jestem taka przybita,ze
> szok!nawet nie mam z kim pogadac(jakims trafem brak przyjaciół:()totalna
> beznadzieja,jak z tego wybrnac?nie wytrzymam dłuzej!!chętnie bym wyjechała
> ale blokuje brak kasy,poprostu nie ma wyjscia:(chyba jedynie sie
> pochlastać..poradźcie cos,jak sie odbic od dna??


utalentowany erotycznie kochanek 3 x dziennie po jedzeniu

[Gość: mag]

Dokładnie Cie rozumiem, bo obecnie przeżywam to samo co Ty (zreszta nie
pierwszy raz-niestety). Przetestowałam juz rózne metody i sposoby radzenia
sobie z tym problemem. Po pierwsze: koniecznie wyrwij sie z tej traumy wyjedż
gdziekolwiek choć na 2 dni, wyłącz komórke ucieknij tam gdzie jest cisza spokój
i Natura i zstanów się nad tym czy warto kontynuowac to małżeństwo, a przede
wszystkim wycisz sie. Nastepnie jak najszybciej udaj się do dobrego
psychoterapeuty albo psychologa który razem z Toba krok po kroku rozpracuje i
nazwie problemy. Kiedy juz poczujesz się silniejsza rozmawiaj ze swoim
partnerem ale NIE POZWÓL aby Cię obrażał. Zanim jednak do tego przystapisz
radze poczytać mądre książki np. Zuzanny Celmer i "Młość nie wystarczy"
psychologa Aarona B (niestety, nie pamiętam nazwiska. Jezeli drań jest
neroformowalny cierpisz przez niego Ty i Twoje dziecko zostaw go sa ludzie
ktorzy nigdy nioe dorosna do swoich ról, a Ty nie zaznasz spokoju i radości.
Jęsli jednak ma jakies ludzkie odruchy postaraj sie do nego dotrzeć. Trzymam
kiuki. Magda

[Gość: meee]

Gość portalu: zdołowana napisał(a):

> co zrobić kiedy nie widzi sie wyjscia z sytuacji,kiedy tkwi sie w
> zwiazku,który od dawna sie rozpada a z dnia na dzien jest tylko coraz
> gorzej,i nie ma odwagi zrobic cokolwiek,kiedy nie dopuszcza sie nawet mysli o
> rozstaniu a własciwie dopuszcza ale nie mam siły tego zrobić,przyznac przed
> samym soba,ze popełniło sie błąd:(w koncu to moj maz..złudna nadzieja na
> poprawe?tchórzostwo czy moze lęk przed samotnoscia do konca zycia??nie wiem
> co mam ze soba zrobić,w zyciu takich problemow nie miałam i to naraz,z
> mezem,z rodzina, w pracy i jeszcze do tego nauka:(wiem jedno,ze dłuzej tak
> nie pociagne chodze całymi dniami znerwicowana(raz nawet okresu nie dostałam)
> psychika wysiadła mi juz kompletnie,wszystko przezywam,nic sie nie
> udaje,zmuszam sie tylko zeby wstac rano do pracy..jestem taka przybita,ze
> szok!nawet nie mam z kim pogadac(jakims trafem brak przyjaciół:()totalna
> beznadzieja,jak z tego wybrnac?nie wytrzymam dłuzej!!chętnie bym wyjechała
> ale blokuje brak kasy,poprostu nie ma wyjscia:(chyba jedynie sie
> pochlastać..poradźcie cos,jak sie odbic od dna??

Kochana zdołowana,
nie odzywałam się wcześniej, bo sama podejmowałam decyzje dosyć spontanicznie,
opierając sie na intuicji, a nie do konca byłam pewna czy moja 'metoda'
radzenia sobie z klopotami zdaje egzamin. Czytając takie posty, utwierdzam się
w jednym: nie ma co czekac az sie samo rozwiąże.
Ogólnie to w życiu chodzi o to, by znaleźć szczęście i spokój wewnątrz,
prawda? :)
jesli tego nie możesz osiągnąć, bo otoczenie nie sprzyja, należy zebrać się
do 'kupy' i pójść na calosc, bo życie jest jedno.

zbyt wiele widziałam kobiet, ktore rozwiodły sie po 20 - 25 latach
małżenstwa, "ktos" za nie podjął te decyzję, choć tkwiły w chorym układzie
przez co najmniej dekadę,ale tak okropnie bały się samotnosci, że godziły się
na wszystko...
wierz mi: samotnosc we dwoje jest o wiele gorsza od tej wybranej, w pojedynkę.

Cóż mogę powiedzieć: zgadzam sie z przedmówczynią (wczsniejszych postów nie
czytalam, przyznaje sie bez bicia) - przejdź się do psychologa,
psychoterapeuty, sama, a potem -jesli zechce wspolpracowac - to z mężem.
Zrób coś, bo inaczej, w tej inercji, zginiesz marnie...

Do boju! :)
życzę dużo siły, pozdrawiam serdecznie :)

[walentyna]

Czasami to, czego się najbardziej boimy jest też tym, czego najbardziej
pragniemy. Czy potrafisz na chwilę odłożyć lęk na bok i wtedy zastanowić się,
czego byś chciała, gdybyś się nie bała?

Często boimy się czegoś tylko dlatego, że nie wiemy, jak to coś wygląda. "Coś"
nie jest złe samo w sobie, a jedynie nieznane.
W "Zaklinaczu koni" jest taka scena, kiedy zaklinacz zmusza konia, by zmierzył
się z tym, co go naprawdę przeraża. By "wyjrzał poza krawędź przepaści". I
okazuje się, że to, co przerażające, kiedy się je obejrzy, staje się całkiem
normalne i akceptowalne.
Pomyśl o tym, czego nie robisz TYLKO ze strachu. A potem zrób to. Może będzie
to otwarta rozmowa z mężem. Może wytłuczenie wszystkich talerzy. Może
wykrzyczenie mu tego, co Cię boli. A może rozstanie. A może jeszcze coś
innego...

W.

[Gość: zdołowana]

rzeczywiście,czuje sie baaardzo samotna:(bardziej niz kiedykolwiek ale
niepotrafie zrobic niczego,jestem jak sparalizowana,bo co potem bedzie?24 lata
i rozwódka???nie przezyje tego,juz nie wiem czyja była wina(pewnie na pól)ale
zawsze tak jakos potrafi mnie przekabacic,on jest bardziej madrzejszy i moze on
ma racje a jak zwykle sie myle?nie wiem..przeciez tez chodzi o to co ja mam do
powiedzenia,co ja czuje,czego ja pragne,co mnie boli itd..czy to egoistyczne?
tylko czemu tak sie boje własnych uczuc?ich uzewnetrznienia?a moze dlatego,ze
ktos mnie oskarzy ,ze jak sa problemy to uciekam?albo,ze sie do pewnych rzeczy
tym zachowaniem przyznam?ze ten ktos miał racje.. moje zycie wyglada na
udowadnianiu..echhh,poprostu jestem głupia..ratuje mnie chyba jedynie
psycholog..bac sie własnych kroków..durnota,a jednak..

[Gość: Ina]

Prezczytalam twoj list uwaznie i bardzo dobrze wiem co czujesz,przyechodzilam
cos takiego kilka lat temu i wyrwalam sie z takiego dreczacego mnie swiata,dni
i noce zastanawialam sie co zrobic,zapisywalam sobie swoje przemyslenia,
analizowalam,jednym slowem burza mozgu i wtedy zaswitalo mi w glowie ,dlaczego
mam caly czas myslec o wszystkich do okola,usmiechac sie,udawac radosc, a w
srodku jedno wielkie nieszczescie,czy ja juz sie nie licze???nie bylo to
egoistyczne,podjelam kilka waznych decyzji i wcale ich nie zaluje,ja jestem
szczesliwa i moi bliscy chyba tez.

[walentyna]

Właśnie, właśnie! Ja też przeszłąm taki etap. Wniosek, do jakiego doszłam jest
taki, że jeśli sama nie jestem szczęśliwa, to jak mogę dać szczęście innym?
Ludzie mi bliscy są bardzo ważni, ale ZE MNĄ WŁĄCZNIE, a nie oprócz.
W.

Gość portalu: Ina napisał(a):

> Prezczytalam twoj list uwaznie i bardzo dobrze wiem co czujesz,przyechodzilam
> cos takiego kilka lat temu i wyrwalam sie z takiego dreczacego mnie
swiata,dni
> i noce zastanawialam sie co zrobic,zapisywalam sobie swoje przemyslenia,
> analizowalam,jednym slowem burza mozgu i wtedy zaswitalo mi w
glowie ,dlaczego
> mam caly czas myslec o wszystkich do okola,usmiechac sie,udawac radosc, a w
> srodku jedno wielkie nieszczescie,czy ja juz sie nie licze???nie bylo to
> egoistyczne,podjelam kilka waznych decyzji i wcale ich nie zaluje,ja jestem
> szczesliwa i moi bliscy chyba tez.
>

[Gość: Sergiusz]

To wszystko prawda, w zasadzie mogę się podpisać. Ale nie
byłbym soba, gdybym nie znalazł małego "ale".

No bo gdzie jest ta granica, kiedy sytuacja się odwraca?
Kiedy myślenie TEŻ o sobie delikatnie przechodzi w
myślenie PRZEDE WSZYSKIM o sobie? I nagle okazuje się, że
co prawda mnie jest dobrze, ale ktoś obok oberwał
odłamkiem powstałym przy ciosaniu mojego życia zgodnie z
moim wyobrażeniem.

"Gdzie drwa rąbią.."

????

Hm...


Nie.




Mam prawo poświęcić siebie, ale nie mam prawa poświęcać
kogoś.
To moje zdanie, ale można mieć inne.


MS.

[walentyna]

Mam prawo poświęcić siebie. Mam też prawo nie poświęcać siebie.

A najlepiej bez poświęcania kogokolwiek znaleźć punkt równowagi i harmonii
między dbaniem o dobro własne i dbaniem o dobro innych.
Zdaje się, że nie jest to żadna stała i na tym znajdowaniu spędzamy całe życie,
rozwijając i wzbogacając przy okazji swój umysł i duszę.

A granica? Niektórzy szukają jej we własnym sumieniu.

W.

[Gość: Sergiusz]

walentyna napisała:

> Mam prawo poświęcić siebie. Mam też prawo nie poświęcać
siebie.

Znowu zgoda, ale prawie. Nie uważam, że człowiek ma
obowiązek poświęcania w każdej sytuacji siebie (a więc ma
prawo nie poświęcania siebie). Ale nierzadko staje się
przed wyborem "ja" albo "ktoś", lub - łagodniej: samo
"ja" bez wysiłku, albo wysiłek by i "ktoś" i "ja", bez
pewności że to możliwe. (Zbyt) często zostaje wybrana
wersja "ja i już".

MS.

[walentyna]

Gość portalu: Sergiusz napisał(a):

> walentyna napisała:
>
> > Mam prawo poświęcić siebie. Mam też prawo nie poświęcać
> siebie.
>
> Znowu zgoda, ale prawie. Nie uważam, że człowiek ma
> obowiązek poświęcania w każdej sytuacji siebie (a więc ma
> prawo nie poświęcania siebie). Ale nierzadko staje się
> przed wyborem "ja" albo "ktoś", lub - łagodniej: samo
> "ja" bez wysiłku, albo wysiłek by i "ktoś" i "ja", bez
> pewności że to możliwe. (Zbyt) często zostaje wybrana
> wersja "ja i już".
>
> MS.

Również bardzo często wybierana jest opcja "inni" bez "ja". I to też jest
nieszczęście.

W.

[komandos57]

Gość portalu: zdołowana napisał(a):
> pochlastać..poradźcie cos,jak sie odbic od dna??
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
skacz wysoko.Koniecznie w walonkach.

[zalamana-zyciem]

posluchaj ja mam podobnie. nie jestes sama. mam meza pijaka, nieroba i nie
wiadomo kogo. mam dzieci. sama pracuje urztmuje siebie, rodzine, splacam dlugi
po mezu i ledwo chodze. chudne nic nie jem i dobijam sie. nie mam pomocy z
zadnej strony. wstydze sie przyznac kolezankom gdzie kolwiek co ja mam z mezem.
ci co wiedza mowia zebym rzuciala a ja juz sama nie wiem. boje sie samotnosci,
nie wiem czego. martwie sie o dziecko czy bez ojca da sobie rade, ale znowu co
to za ojciec. mi tez ciezko........nawet nie wiesz jak. mam 30 lat a chce kogos
miec blisko, kogos zaufanego, ktorego bede kochac a ja jestem sama........i nie
wiem co robic........... i codziennie pytam dlaczego mi sie to przydarzylo?? i
ile jeszce to trwac bedzie.
pozdrawiam,

[zuzka111]

zalamana-zyciem napisała:

> posluchaj ja mam podobnie. nie jestes sama. mam meza pijaka, nieroba i nie
> wiadomo kogo. mam dzieci. sama pracuje urztmuje siebie, rodzine, splacam
dlugi po mezu i ledwo chodze. chudne nic nie jem i dobijam sie. nie mam pomocy
z zadnej strony. wstydze sie przyznac kolezankom gdzie kolwiek co ja mam z
mezem.

ROZWIEŚĆ SIĘ !!!! WYWALIĆ GO Z DOMU
on ci nie jest potrzebny, sama sobie radzisz, uwolnisz się i będzie dobrze, nie
bedzie wynosił rzeczy z domu, nie będzie przepijał Twoich pieniędzy, nie
będziesz się wstydzić.


> ci co wiedza mowia zebym rzuciala a ja juz sama nie wiem. boje sie
samotnosci, nie wiem czego. martwie sie o dziecko czy bez ojca da sobie rade,
ale znowu co to za ojciec. mi tez ciezko........nawet nie wiesz jak. mam 30
lat a chce kogos miec blisko, kogos zaufanego, ktorego bede kochac a ja jestem
sama........i nie wiem co robic........... i codziennie pytam dlaczego mi sie
to przydarzylo?? i ile jeszce to trwac bedzie. pozdrawiam,

dziecko bez takiego ojca prędzej sobie poradzi. jaki ma przykład, co widzi, co
bedzie naśladowało????
wywal pijaka za drzwi, weź alimenty z funduszu, jak on nie zapłaci i żyj...
BO ŻYCIE MASZ TYLKO JEDNO , nie da się go cofnąć jak płyty i zacząć jeszcze
raz. co co mija, mija bezpowrotnie...

pozdrawiam serdecznie

[Gość: zdołowana]

wiecie co,poprostu nie wierze,ze to zrobiłam..poprosiłam go zeby sie
wyprowadził,o dziwo nie było kłótni,awantur..nic...chyba mu nie zalezy..albo to
męska duma,a na dodatek dzis jest 3 rocznica,czuje sie ookrooopnie:(((((

[gioca]

Zdolowana odezwij sie na priva!

Pozdrawiam.

[maniia]

ja zawsze radze seks jako zapomnienie i nie jest to zart!

[Gość: zdołowana]

niestety seks odpada:(