Topię się

[zbieram_szkielka]

zapadam się w szarość. poszłam na terapię, ale nie wiem, czy nie za
późno.
bo mnie to już opanowało. obojętność. wziąć książkę, wejść pod
kołdrę, zabrać ze sobą duuuużo czekolady.
nie mam czego złapać. związek letni i "na wykończeniu", ja i tak nie
umiem kochać. w pracy czuję się obco i źle, przestałam cokolwiek
robić, od czasu do czasu nadrobię zaległości i tyle, cały dzień
siedzę w swoim pokoju i nic nie robię. Czytalam jeszcze do niedawna
wiadomości albo coś po zagranicznemu, zawsze jakiś rozwój, ale już
mi się nie chce. czuję, jak mój mózg się rozsprzęga, widzę, jak
tracę umiejętności. Jeszcze niedawno kombinowałam coś z doktoratem,
myślałam o tym, żeby się przebranżowić, chodziłam na kurs tańca,
próbowałam odświeżać przyjaźnie, nawiązywać nowe. Już nie mam
energii, żeby szukać pracy czy wolontariatu. Już nie walczę z
bulimią - a niech tam, j a k ą ś przyjemność w końcu muszę mieć.
Myślę, że wyjście z tego stanu wymagałoby dużo wysiłku - zmiany
myślenia, zmiany zachowania, zmiany pracy. A ja zapadam się w
straszna obojętność. I tylko czasem żal. pozdrawiam

[koala_tralalala]

Wyglada na to, ze masz poczatki depresji. Bulimia czesto wiaze sie z
depresja. Na szczescie jeszcze masz sile, zeby isc na terapie.
Dobrze zrobilas, chodz na nia koniecznie!

Gdyby byla taka potrzeba, wez leki, one pomagaja i przy depresji, i
przy bulimii.

Powodzenia :)

[blue_as_can_be]

nie jestem fachowcem, ale wszystko co opisujesz znam z autopsji.
chyba stosunkowo najlepiej wychodziłam dotąd na takiej metodzie, że:
1) nie walczyłam z tym stanem, starałam się pozwolić mu być bez
nadmiernego rozpamiętywania ale i bez wypierania go
2) próbowałam się skupić w miarę możliwości na prostych, codziennych
czynnościach i wykonywaniu ich możliwie jak najlepiej i
najdokładniej (małymi kroczkami, patrząc pod nogi i unikając
szerokiej perspektywy jakoś się bezinwazyjnie doczołga człowiek do
wieczora bez popadania w kolejny stopień samoodrzucenia)

u mnie po jakimś czasie mija. jeśli chodzisz na terapię, szanse
dodatkowo rosną. trzymam kciuki.

[zbieram_szkielka]

dziękuję Wam obu.
Lekow bardzo nei chcę brać. W terapię trochę wierzę, babka konkretna
się wydaje. Ale to nie pierwsza terapia. I nie druga...
Podoba mi się pomysl z malymi kroczkami i brakiem perspektywy. W ten
sposob moglabym sprzątać mieszkanie i ogolnie bawić się w kurę
domową, nawet to widzę. Moglabym też trochę zadbać o siebie. Jest to
więc jakiś plan na weekend. Ale ja codziennie muszę spędzić 8h w
pracy, a w tym miejscu czuję się bardzo źle. Zestresowana i
negatywnie oceniana - też merytorycznie (no, cóż, na to ostatnie
intensywnie sobie PRACUJĘ). Trudno mi tu cokolwiek robić małymi
kroczkami. Bo jest we mnie jakiś bunt. Odrzuca mnie od pracy. Nie
wiem, może do tego dojdę w trakcie terapii.

[blue_as_can_be]

a jakiś urlop wchodzi w grę? oczywiście na dłuższą meteę niczego nie
rozwiązuje, ale pozbycie się nawet na trochę stresującej sytuacji
mogłoby Ci pomóc się zebrać...

urlop

[zbieram_szkielka]

myslalam o tym nawet. ale nie mam pieniędzy na wyjazd (nie umiem
nimi gospodarowac i to tylko doklada się do frustracji. Gdyby
konstruktywne przyjemnosci byly tak tanie, jak te niekonstruktywne;)
Więc mogę siedzieć w domu i dostawac w glowę. Albo jechac do
rodzinnego miasta, ale to tez na mnie dobrze nie wplywa. Fakt,
moglabym tam poprowadzic samochod mamy (mam swiezutkie prawo jazdy),
a to lubię. A w moim domu moglabym sprzątać. Nie wiem. W rodzinnym
mieście (i, nie ukrywajmy tego, w rodzinie), nie czuję się dobrze.
Niestety, NIE MA miejsca czy osoby, do ktorej chcialabym pojść. Ale
zwolnienie (urlopu już nie mam) to jest jakieś wyjście. Szkoda, że
nie wykorzystam go na szalony wyjazd z ukochanym (bo nie mam
ukochanego)albo przyjaciolmi (bo w sumie nie mam przyjaciol) ani na
poświęcanie się pasji (bo nie mam pasji), ale może odpoczęłabym od
tej ohydnej pracy? :)

[sankanda]

nie topisz sie, tylko chyba powazniejesz... zeby nie powiedziec, ze
sie starzejesz ;) wiesz, wszystko - doslownie wszystko - oprocz tej
czekolady kilogramami, wydaje mi sie jak najbardziej luidzkie i
normalne. patologia sa codzienne i bezwarunkowe wyzwania stawiane
swiatu i sobie :) zrob tak jak ci radzi (ufff dlugi nick) twoja
rozmowczyni. zaakceptuj ten stan, nie wypieraj go. wrzuc hamulec na
czekolade (kilka kosteczek wystarczy), bo roztyjesz sie i dopiero
bedzie ci bardzo zle z samej z soba ;)... i korzystaj z blogiego
stanu dolce farniente. widocznie potrzebujesz tego, zeby moc wrocic
do codziennej aktywnosci.

[piesbaskervill]

początki bez końca to brak motywacji i planów i dziecinne pitolenie

[zbieram_szkielka]

no i co z tego? tak mam. jestem dziecinna i straciłam motywację i
plany. tyle to wiem sama, dużo nie wniosłeś, tylko błoto na butach :P

piesbaskervill napisał:

> początki bez końca to brak motywacji i planów i dziecinne
pitolenie
>

[piesbaskervill]

jak wiesz,to nie płacz i nie proś,tylko zabieraj się do roboty

pies baskervillow to mit

[zbieram_szkielka]

pies B. w ksiazce Conan doyle'a byl wysmarowany fosforem. W
rzeczywistosci fosfor by go przeżarł. Radzę Ci więc zająć się
problemem swojej egzystencji (oraz pozostalymi problemami, bo brak
uprzejmosci i empatii wskazuje, ze nie jestes zadowolony). Nie
płaczę Ci w rękaw, nie proszę Cię o nic, a do roboty nie mam
energii. Grrr.

[piesbaskervill]

tylko nie ja tu proszę o poradę,w przeciwieństwie do co poniektórych
mam jasne,trwałe plany i dobrą motywację.

[zbieram_szkielka]

to je realizuj. a tych, co mają problemy i prosza o poradę - albo i
nie proszą, bo już nie wiedzą, czego szukają - zostaw. to, że
uważasz kogoś za wkurzającego mięczaka, nie znaczy, że musisz od
razu o tym informować. jesli widzę na ulicy faceta z krzywymi
nogami, nie krzyczę mu w twarz: "ło, Jezu! Ale ty wyglądasz!" także
na tym polega subtelna sztuka życia z innymi. pa.

[sankanda]

przypuszczam, ze tez nie mowisz mu ze ma niemodny garnitur...;)

[zbieram_szkielka]

nie. i nie mowię, że jest gruby. szczerbaty. ma zeza. i garb. że
utyka. i że jedzie od niego na kilometr. Gdyż pewnie o tym wie
dostatecznie dobrze, a jesli nie wie, to niech żyje w błogiej
nieświadomości, a nie ma depresji, jak ja. na pewno prędzej czy
pożniej spotka psa baskervillow, ktory go wyrwie z jego szczesliwego
swiata i wpedzi w kompleksy;)

[piesbaskervill]

przypuszczam,że tak naprawdę,to pod kołdrą jesz odgrzewane mielone
kotlety albo klopsy a nie czekoladę

Warto

[koala_tralalala]

Po pierwsze: ja bym pomijala wypowiedzi osob, ktore pisza tylko po
to zeby cokowiek napisac. Po co sie denerwowac? Swiat jest pelen
trolli i osob po prostu nie najmadrzejszych i to one zwykle krzycza
najglosniej. Najlepiej nie wdawac sie w dyskusje. Tylko wtedy jest
szansa, ze juz wiecej nic nie napisza :)

Po drugie: czy przypadkiem praca nie ma jakiegos zwiazku z Twoim
obnizonym samopoczuciem? Zastanow sie mocno. Jesli tak, to masz
uzasadniony powod zeby pomyslec o innej pracy, takiej ktora dawalby
Ci satysfakcje.

Jesli zas chodzi o leki, to w mojej opinii unikanie ich jest bledem.
Kiedys pisalam o tym w innym watku, wiec teraz tylko wkleje swoj
post:

Wiesz pewno, ze kazdy z nas funkcjonuje dzieki temu, ze nasz
organizm wytawarza nie tylko energie, ale tez caly zestaw "chemii"
czyli neuroprzekaznikow, hormonow, itp. ktore wiaza sie z nastrojem,
apetytem, popedem seksualnym, itd. Tak naprawde kazde przezycie i
doswiadczenie w zyciu wiaze sie z tymi substancjami, np. jak
jestesmy szczesliwi to organizm produkuje m.in. dopamine i
serotonine, a jak sie do kogos przywiazujemy -oksytocyne.

U Ciebie czegos troche brakuje (najprawdopodobniej serotoniny,
noradrenaliny, itp). Sama sobie uzupelniasz te niedobory jedzac
czekolade, po ktore podnosi sie poziom serotoniny. Ale wtedy tyjemy,
wiec nastroj jest znowu gorszy. Kolo sie zamyka. Tymczasem dobrze
dobrane tabletki uzupelnia ten niedobor i bedziesz mogla normalnie
funkcjonowac. Szkoda sie meczyc, zwlaszcza, ze Twoj organizm blaga o
serotonine, skoro objadasz sie czekolada.

Poniewaz chodzilas na psychoterapie, wyglada na to, ze uzupelnienie
tych zwiazkow chemicznych, ktorych twoj organizm produkuje troche za
malo, jest najlepszym rozwiazaniem. Tak mi sie wydaje :)

[zbieram_szkielka]

dzieki:)
ja się nie denerwuję trollami. podciągają mi wątek do góry, są
pozyteczne;) ;P
pewnie, że z pracą. oczywiście, mam różne problemy, jestem jednym
wielkim problemem, ale 8h nicnierobienia najsilniejszą osobę
doprowadziloby do szarego bagna. Problem polega na tym, że
popełniłam błąd i poszłam na studia, które mnie nie interesowały.
Dopóki żyłam akademikiem i książkami oraz zajeciami dodatkowymi,
bylo fajnie. Magisterkę udalo mi się napisać praktycznie z
psychologii spolecznej, a nie prawa. Ale w efekcie zostalam z
dyplomem mgr. prawa i chociaż nie jest to najwiekszym nieszczesciem
i stwarza dużo możliwości, żadna z nich mnie nie interesuje.
Przebranżowienie się wymaga dużo wysiłku. A ja się nie mogę
zmobilizowac. W sumie musialabym naprawdę ruszyć d.pą ;) Więc staram
się na początek chocby zmienić miejsce, ale to mi srednio wychodzi.
A tutaj po prostu nie robię od pewnego czasu nic. Czuję się z tym
źle, ale po prostu jakbym nie miala sily. Zaczynam jakieś pismo i
mnie odrzuca. Przeraza mnie moje megalenistwo. Nie chce mi sie nic,
zaczynam i odkladam. Coz, moze mnie wyrzuca, wtedy bede miala
motywacje ;)
Za argumenty dotyczace lekow bardzo dziekuje. Wiem, ze mam przeciw
nim duzy prejudice, ale moze to przepracuję.

[koala_tralalala]

:)) Powialo optymizmem! Ucieszylam sie czytajac co napisalas.
Calkiem mozliwie, ze to obnizenie nastroju wiaze sie u Ciebie z nie
najciekawszymi perspektywami (do konca zycia w takiej pracy?!).

Sama pare lat temu skonczylam ukochane studia i poszlam do pracy.
Dosc szybko uswiadomilam sobie, ze... znam swoje zycie do konca
zycia. Dzien po dniu. Pomyslalam: pora umierac ;) albo bede z
rozpaczy pic wieczorami przed telewizorem.... Skonczylam podyplomowo
dwa inne kierunki, wzajemnie sie uzupelniajace, ale odlegle od
pierwszego. Zmienilam prace na pelna wyzwan, bardzo
nieprzewidywalna. Z tym, ze byla we mnie wola walki i pragnienie
zmiany.

Jesli czujesz ze "nie masz sily", ze jestes "leniwa" i nie mozesz
zabrac sie do dzialania, a rownoczesnie wiaze sie to z brakiem
satysfakcji z zycia, to warto troche pomoc organizmowi, po to, zeby
nabrac wiatru w zagle :) Zajadajac smutki niczego nie zmienisz, a
bez tego nie ruszysz z miejsca, w ktorym sie znalazlas.

Powodzenia :)

[koala_tralalala]

No i te bulime trzeba bedzie wyleczyc. Szkoda zebow. Dlugo
chorujesz?

[maureen2]

od 20 lat

[zbieram_szkielka]

10 lat :D Z elementem anorektycznym: 11.
Ale przestalam juz wymiotowac. Ząbki mam niezle, wiec po co im
dokladac, nie?
Wiem, że praca to podstawowy problem zewnętrzny, bo po prostu
wariuję. Niestety, mam klopoty z okresleniem, co chcę robic. Lubilam
rozne studenckie prace - zajmowanie się końmi (wieś i koniki),
kelnerowanie (kontakt z ludźmi, za granicą: język, trochę teatru i
flirtu;), ale nie spelnilabym się w ten sposob na stałe. Mam duze
problemy ze skupieniem się, ciagle mnie "nosi". A z drugiej strony
mam jakieś ambicje (ambicyjki) intelektualne :/ Może pomyslimy o tym
z psycholog next week... O ile do tego czasu nie zwariuję;)

[maureen2]

jakieś to takie dziewczęco-naiwne, a może wbijanie gwożdzi ?

[zbieram_szkielka]

gdzie ci tego gwozdzia wbić, maureen? bo ja bardzo chętnie.

[maureen2]

może nie mnie,a np.w ścianę,stół,deskę,to też dobre zajęcie i cał-
kiem przyjemne.Te intelekualne opary czynią z człowieka niekiedy ka
lekę niezdolnego do prozaicznego wbicia gwożdzia,albo czyszczenia
butów,staje bezradny wobec prozy życia,jakaś niemoc taka go ogarnia
wtedy :)

maureen

[zbieram_szkielka]

intelektualnych oparów brak. dlatego mozg mi sie lasuje i wariuję.
no, nie TYLKO dlatego, ale generalnie bezczynnosc jest matką
wariatow i mordercow. Jeszcze nikogo nie zamordowalam...
też pozdrawiam:)

[piesbaskervill]

nigdy nie mów nigdy

[aizara]

myślę iż ta twoja apatia jest chwilowa wionże się to też niestety z naszą siarą
jesienią brak motywacyj wynika z tego iż nie jesteś sama dla siebie spełniona
wprawy nie możesz się odnaliści ponieważ ona cię porostu nudzi nie musisz jej
zmieniać wystarczy że zaczniesz na nią inaczej patrzeć.

[sankanda]

oczywiscie... gdyby rzeczywiscie byl powazny problem, to nie
dyskutowalaby z psem ;)

[shangri.la]

sankanda napisała:

> oczywiscie... gdyby rzeczywiscie byl powazny problem, to nie
> dyskutowalaby z psem ;)

Z psem się nie da "podyskutować", ale zawsze można sobie razem radośnie POSZCZEKAĆ:)

[sankanda]

radosnie albo po prostu, poszczekac :)

[shangri.la]

sankanda napisała:

> radosnie albo po prostu, poszczekac :)

RADOŚNIE, bo Z RADOŚCI na jego widok!;)))

[shangri.la]

Miłam napisać "rozkosznie", ale nie chciałam urazić uczuć Mony:)

[sankanda]

chyba nie doczytalam... albo nie mia

[sankanda]

nie mialam przyjemnosci...;)

[shangri.la]

sankanda napisała:

> nie mialam przyjemnosci...;)

Z Psem B?;)
Rozkoszny jest....zapewne, uhm

[mona.blue]

shangri.la napisała:

> Miłam napisać "rozkosznie", ale nie chciałam urazić uczuć Mony:)

Dzięki :P

[mahadeva]

nie marudz - ja mam gorzej - nawet nie potrafie sie skupic na
ksiazce!

zobacz jak zyja inni - to norma!

ciesz sie tym, co masz

ja nie mam zadego zwiazku - polkochanka - super gosc - problemy ma
tez ze zwiazkami - kazdy moze tak miec

w pracy wiadomo, ze syf - samo bydlo tam pracuje - to czego sie
spodziewac

dziękuję za wszystkie wypowiedzi;)

[zbieram_szkielka]

zwlaszcza zainteresowala mnie kwestia przyjemności z psem :)
mahadevo, nie chodzi o to, żeby mieć związek, tylko żeby był to
dobry związek.
w pracy samo bydło? taaa, oczywiście, oprócz nas, nie?;)
inne spojrzenie na tę sama pracę? na pewno może coś zmienić, ale
wolałabym jednak zmienić pracę.
dziś mam trochę energii, bo runęła IV RP, a ja przez 3,5 dnia nic
nie będę jadła, bo się totalnie spłukałam. Problem bulimii będzie
więc tymczasowo rozwiazany. Bo za dużo mnie ostatnio. Buzi dla
wszystkich, a szczegolnie dla kogoś mocno zagubionego, ale nie będę
nazywać po nicku;)

[maureen2]

zapewne najbardziej pomogła koala-tralala z działu marketingu i pro-
mocji sprzedaży - produkty dla młodzieży i starszych zagubionych pań

[koala_tralalala]

Czemu "zawdzieczam" te wycieczke pod moim adresem? Jakas
poniedzialkowa FRUSTRACJA cie dopadla, Maureen2?

[maureen2]

koalo-tralalo,nie miewam frustracji,nawet nie wiem co to jest

[zbieram_szkielka]

maureen jest sfrustrowana, bo od 20 lat ma bulimię ;)
oj, człowieki. nie ma już IV RP i serce moje śpiewa. Teraz już tylko
zmienić pracę, wyjść z doła, wyprostować bardzo pokręcony związek
albo z niego wyjść, poradzić sobie z bulimią, brakiem bliskości
dawnych przyjaciół i zaburzoną osobowością - pojdzie z goorki ;P

[maureen2]

za 10-20 lat sukces pewien

[mona.blue]

> zapadam się w szarość. poszłam na terapię, ale nie wiem, czy nie za
> późno.

Na terapię nigdy nie jest za późno. Tylko wytrwaj, nie rezygnuj :)

> bo mnie to już opanowało. obojętność. wziąć książkę, wejść pod
> kołdrę, zabrać ze sobą duuuużo czekolady.

Czasami tak bywa, przetrwaj to, ale też postaraj znaleźć jakieś wyjście z tej
sytuacji, określić cele jakie chcesz osiągnąć w życiu, określić, jakie Twoje
potrzeby domagają się pilnie zaspokojenia.

> nie mam czego złapać. związek letni i "na wykończeniu", ja i tak nie umiem kochać.

Tak naprawdę, to nikt z nas nie umie naprawdę kochać, to jest droga, żeby to
osiągnąć, trzeba czytać, rozwijać się itp.

w pracy czuję się obco i źle, przestałam cokolwiek
> robić, od czasu do czasu nadrobię zaległości i tyle, cały dzień
> siedzę w swoim pokoju i nic nie robię

Może masz początki depresji, może warto to skonsultować z psychologiem.

Już nie walczę z bulimią - a niech tam, j a k ą ś przyjemność w końcu muszę mieć.

Z tym trzeba walczyć, przyjemności można sobie znaleźć inne.

> Myślę, że wyjście z tego stanu wymagałoby dużo wysiłku - zmiany
> myślenia, zmiany zachowania, zmiany pracy.

Na pewno, ale uwierz, że warto :)

Nie poddawaj się , uwierz w siebie i w możliwość zmian na lepsze :)

mona

[koala_tralalala]

Skad piszesz, Autorko Watku?

%) zezowaty usmiech, zezowate szczescie

[zbieram_szkielka]

mona, dziękuję. na razie jestem na etapie uczenia rozpoznawania się
nastrojow. okreslenie celow jeszcze pewnie poczeka. są, ale bardzo
ogolne. anyway, mam wrażenie, że idę trochę do przodu. a depresję
może i mam. najbardziej boję się, że mam borderline ;P Ale... ale
lepiej już mieć takie życie, niż żadne. Tak sobie pomyślałam. Dla
kilku piosenek i kilku momentów. Ok, zejdę z tonow wysokich, bo mi
to średnio wychodzi. pozdrawiam Was z pracy, gdzie staram sie w
miare dyskretnie już nie tyle zrobic makijaż, ile umyć twarz i
potraktować ją kremem :D Za biurkiem, of course :D
Pochodzę z..., ale mieszkam w Stolycy. a co? :)