co robię nie tak?

[nagababa]

Podsumowałam kilka lat życia, nie wiem co jest nie tak, ale...

nikt mnie nigdy nie lubił bezinteresownie,
nikt mnie nigdy nie kochał (prócz rodziców)

Co robię nie tak? :(

ja lubiłam, ja może nawet kochalam... ale teraz juz się boję, bo zawsze to jednostronne. Mam 26lat.
Może jestem wredna, glupia itp., nie wiem... ale przeciez nie ma do końca złych ludzi, nikomu krzywdy nigdy nie zrobiłam.

załóżmy, że

[rzezba_zywiolow]

Jestem wspaniałym mężczyzną, przystojnym, wszechstronnie uzdolnionym,
jednocześnie mającym w sobie moc pokory, przyprawionej zainteresowaniem
pierwiastka duchowego. Jestem doskonałym pracownikiem na stanowisku, lojalnym z
zasadami. Moje tak, jest TAK! Możesz mi zaufać.
Jestem ucieleśnionym marzeniem forumowiczek z tego forum.
Mógłbym zaprosić Ciebie do mojego królestwa, oddać duszę ale wpierw odpowiedz:
Nagababa- co masz mi do zaproponowania?

ze sie tak wtrace

[szarylemur]

"Nie mam pieniędzy, ni realności/ Lecz to, co mam, to weź,/ Ten podarunek
prawdziwej miłości, / Moją nierealną Gęś ..."

tylko nie wez tego personalnie ;)

jeśli chodzi o mnie

[rzezba_zywiolow]

- nie interesuje mnie prawdziwa miłość
- ani ta fałszywa...

[szarylemur]

jest czas zainteresowania i czas braku zainteresowania...

[nagababa]

odpowiedzialność, szczerość, wsparcie w trudnych chwilach i nie tylko, wierność, ciekawość Świata - zatem i chęć poznania Twoich zainteresowań, podzielenie się własnymi zainteresowaniami, wspólne miłe chwile, ponadto dozę swobody i zaufania.
Tylko tyle mogę dać, aż tyle oczekuję.

[kadanka]

po prostu jedni ludzie sa lubiani, a inni nie.
zazwyczaj ci, ktorzy sa bardzo lubiani przez otoczenie, nigdy nie
zabiegaja o aprobate. lubia sami siebie i zwisa im opinia otoczenia.
a nielubiani sa ci ktorym tak straszliwie zalezy na akceptacji
innych ludzi, ktorzy sa szczesliwi tylko wtedy kiedy wiedzą ze ktos
ich lubi.

w kwestii bycia lubianym jest duzo przekory. im bardziej jestesmy
niezalezni od opinii innych, im mniej zabiegamy o czyjes uczucie,
tym wiecej sympatii otrzymujemy.
a jesli ktos desperacko szuka przyjazni, milosci, zastanawia sie co
z nim nie tak, zazwyczaj wzbudza niechec,m dystans u innych. ludzie
wyczuwaja desperacje osoby, ktora tak chce byc lubiana, kochana i
odsuwaja sie od niej

[makosi]

o kurcze... masz rację chyba.

[rzezba_zywiolow]

"
> odpowiedzialność, szczerość, wsparcie w trudnych chwilach i nie tylko,
wierność, ciekawość Świata - zatem i chęć poznania Twoich zainteresowań,
podzielenie się własnymi zainteresowaniami, wspólne miłe chwile, ponadto dozę
swobody i zaufania.
> Tylko tyle mogę dać, aż tyle oczekuję.
"
Brzmi ciekawie- chciałbym Ciebie poznać.

Czy nie pomyślałaś o tym, że to INNI nie mają Ci nic do zaproponowania? Gdybym
był typowym polakiem (małe pe), z jego stereotypami i lenistwem do pracy nad
sobą, stronił bym od Ciebie, bo zwyczajnie przy Tobie wyglądałbym jak dupek.

Jeśli jednak samotność boli, poszerz swoje zainteresowania. Może znajdziesz
swojego amatora.

[solaris_38]

przyjaźń powinna byc interesowna
egoistyczna
czyli powinna obojgu dobrze robić
wzmacniać
inspirować
dawać wsparcie
harmonię
obecność

jeśli tego nie otrzymywałaś czemu byłaś z tymi osobami
czemu lubiłaś ich

zcasem samotność tak robi że człowiek trochę się poniewiera

ludźmi sie nie martw
sa zagubieni mają klapki na oczach rzadko sa zdolni do uczciwej gry bo nie
wierzą w siebie innych ani we we współprace


lubi sie zaś kogoś nei dlatego że cię nie skrzywdził

ale dlatego ze coś ci daje
jakąś radość 'jakąś inspirację
jakieś ciepło

ale to można dać tylko komuś choć trochę podobnei czuje
komus z kim mozliwa jest harmonia
z kimś podobnym
ludzie wyjątkowi
rzadko spotykani
jacyś bardziej np wrażliwi inteligentni empatyczni
mają trochę gorzej bo rzadko im spotkać bratnią dusze

szukaj i bądź dobrej myśli
a tym którzy do ciebie nie pasują daruj to niedopasowanie bo to nei ich wina niczyja

po prostu szukaj

miej serce i oczy otwarte i baz aktywna

nie szukaj w sobie winy
lecz siły i motywacji aby szukać tego czego ci brak

:)

[nemo1968]

Solaris, wiesz, ze kocham Twój sposób wypowiadania się na forum ?:)
No, .... to się prawie oświadczyłem :))))
Pozdrawiam

[solaris_38]

jakże sie cieszę że i ja spotykam czasem bratnią duszę która czuje podobnie
skoro możliwe jest zrozumienie

:)

najgorsza jest desperacja

[kadanka]

powtorze jeszcze raz, bo wydaje mi sie ze to trafne.
ludzie na KILOMETR wyczuja osobe ktora desperacko laknie przyjazni,
milosci. to generalnie odrzuca i odpycha.
nawiazujesz kontakty z ludzmi poprzez prace, spotkania, PASJE. chyba
te ostatnie kontakty sa najcenniejsze - łaczysz sie z ludzmi nie z
musu(praca) tylko na bazie wspolnych pasji, zainteresowan.
kontakty miedzy ludzmi rzeczywiscie sa coraz bardziej przelotne i
powierzchowne. tempo zycia, zmiany miejsc - to nieuniknione.
a i jeszcze jedna wazna rzecz. jak jestes nieszczesliwa, cos nie
pasuje - nie licz na to ze zmienisz ludzi, swiat. musisz zmienic
siebie i swoje podejscie. majac zal do ludzi ze cie nie lubia i nie
kochaja, nie sprawisz ze zaczna to czuc:)) trzeba popracowac nad
swoim podejsciem, zachowaniami

[nagababa]

juz nawet nie wiem jakie powinnam mieć podejście... całkiem się pogubiłam

ostatnio zauroczyłam się kimś, zupełnie irracjonalnie. Adorował mnie, nie byłam zdecydowana, a on uparty, podobało mi się to... uległam. W tym samym momencie zaczął się oddalać, że nie teraz, że nie jest gotowy... a ja niczego przecież nie oczekiwałam (prócz odrobiny uwagi). Pomimo, że nie wiele się między nami wydarzyło ja czuję żal, do siebie, a może i do niego. Nie wiele się znamy, a mi go brakuje.

Może to desperacja... ale brakuje mi ciepła

[nagababa]

Obecność przychylnych mi ludzi mnie wzmacnia i inspiruje, a ja dawałam zwykle pomoc w sensie - studia, praca i tylko do tego byłam im potrzebna, gdy potrzeba sie skończyła to znajomość również.

Motywacji mi brak, historia ciągle sie powtarza... a gdy mam złudzenie, kiedy wydaje mi sie, że mam kogoś bliskiego, znów wszystko się rozsypuje, nagła cisza... i już po jakimś czasie czuje, że sie narzucam, że tylko mi sie wydawało...

[solaris_38]

najczęściej przyjaźń możliwa jest nie ma wieki tylko w danej sytuacji czasie i
miejscu

dlatego inni przyjaciele towarzysza innym naszym etapom w życiu

bo na każdym etapie potrzebujemy innych inspiracji czego innego nam brak i co
innego mamy w nadmiarze

ważne że ci ludzie wspominają cie dobrze i ze przeżyliście coś co w trakcie
trwania było wartościowe

swoją goryczą trochę okazujesz brak szacunku tej przeszłości

ona była coś warta a ty byłaś wartościową osobą która była potrzebna

i co z tego ze była ;)

wszystko mija i nei ujmuje top wartosci piękna że to tylko przeszłość


widać bardzo sie przywiązujesz do ludzi

na studiach pomagałam kolegom
takie jakby lekcje były
bardzo byłam dumna że jesteś taka dobra ze inni przychodzą do mnie po tłumaczenie
czułam się mądra i potrzebna

niekt z tych ludzi nie został moimi przyjaciółmi
byliśmy blisko bo zbliżyły nas te wspólne "lekcje" a potem każdy poszedł w swoją
stronę
a mnie miło spotkać ich na ulicy
i dobrze mnie pamiętają
nasz wspólny czas


myślę ze czasem wystarczy JEDNA osoba naprawdę bliska żeby czuć sie dobrze

bardzo ci takiej osoby życzę :)

[jackulus]

Ciągle szukasz w złym miejscu.

Szukasz spełnienia, wzajemności i wsparcia wśród ludzi.

Jest jedna droga aby je znaleźć.

Zrezygnować z nich i oprzeć na sobie samej. Im bardziej napinasz
się, aby je dosięgnąć, im więcej wysiłku wkładasz w strania, tym
szybciej cel oddala się od Ciebie.

Daj spokój z gonitwą. W sobie możesz znaleźć tyle bogactwa, że nie
potrzeba szukać dalej. Kiedy to sobie prawdziwie uświadomisz,
ludzie, pomoc i uczucia same się znajdą. Ludzie uwielbiają takie
osoby, które same dla siebie są wystarczające. Nie trzeba się nimi
opiekować, zabiegać, można od nich czerpać. To one zabiegają o Twoją
atencję. Jeśli nauczysz je również dawać, albo trafisz na kogoś
równie świadomego jak Ty, dostaniesz wszystko, czego chciałaś.

Ale po drodze, musisz z tego zrezygnować i zająć sobą...

:-))

[nagababa]

Piszę z perspektywy czasu... nigdy się nad sobą nie użalałam, byłam zawsze czymś zajęta, starałam się rozwijać, mieć czas na podziwianie świata, w którym było mi dobrze - do teraz. Teraz czuję się samotna i wyalienowana. Dobrze mi tylko w pracy, później zostaje sama ze swoim hobby i wkrada sie pustka. Cos we mnie pękło... może w momencie jak poczułam odrobinę troski o mnie, ciepła od kogoś zupełnie obcego, zupełnie bezinteresownie... i chciałabym aby tak juz zostało.

[jackulus]

To bardzo trudne, ale aby zadziałało, musi być prawdziwe. Mam na
myśli nastawienie na własne bogactwo. Bardzo często robimy tak,
ponieważ tak radzą nam znajomi (i nieznajomi, np, przez Interenet ;-
)), poradniki i różne ludowe mądrości. Ale często do końca tego nie
rozumiemy i gdzieś wewnątrz nastawiamy się na czasowość takiego
postępowania, myślimy: "trzeba tak robić, tak jest rozsądnie", ale w
rzeczywistości czekamy na pierwszą okazję, aby znowu odwrócić się od
siebie, kiedy pojawi się interesująca osoba. Nowa osoba zawsze jest
ciekawa, ponieważ jest nowa. Zawsze mamy przed sobą okres
poznawania, na początku najprostszego, poznawania wierzchnich
warstw. Na pocżatku czujemy też wzajemność - czyjeś zaintereowanie,
troskę, etc. To działa w dwie strony, ale prędzej czy później się
kończy - nie poznamy (prawdziwych wartości) innego człowieka, kiedy
nie potrafimy poznać siebie. I koło się zamyka, musimy szukać nową
osobę na pewien okres czasu, albo "w zamian", na jakiś czas, wrócić
do siebie. Stoimy w miejscu...

Kluczem jest uświadomienie sobie, że NIE JEST MOŻLIWE, aby inny
człowiek dał nam prawdziwe szczeście. Po prostu nie jest możliwe,
jakkolwiek bolesna prawda by to nie była. Tylko my sami...

Natomiast później, kiedy już nie czujemy presji - nasza energia
przyciąga innych ludzi, a najlepiej wyczuwają ją ludzie z podobną
świadomością. Wówczas można życie ubogacić/ubarwnić tym, co
dostaniemy od innych. Ale już bez presji. Bez oczekiwania. Bez
pragnienia. Ze swobodą. Z radością. Z miłością...

:-))

[gadagad]

Znalezienie szczęścia w sobie - to jakaś głęboka zapaść psychiczna.Odwrócenie
oczu wyłącznie na własne wnętrze może jedynie zubażać,zubażać i zubażać.
W sobie możemy doskonalić
umiejętność przeżywania szczęścia,jego przyczyny i skalę.Uczyć się odbierania
świata zewnętrznego tak,by sprawiał więcej satysfakcji niż rozgoryczenia,bo
zawodów nie unikniemy,ale różnie możemy je przyjmować i reagować na nie.

[solaris_38]

to był chyba czyjś skrót myślowy podejzrewam

szczęście nie może odnosić się do zamkniętej jednostki ale jako rodzaj harmonii
odnosi się do większej całości

Ano pewnie był i skrót... ;-)

[jackulus]

tak jak to trafnie ujęła Solaris (thx)... :-)

Szukanie szczęścia "w sobie", w znaczeniu nauki i świadomości, że to
nie inni ludzie i świat zewnętrzny dają/przynoszą nam szczęście.
Świat zewnętrzny potrafi pobudzić w nas pewne struny, które wesoło
zagrają, ale nie on nam to podaruje - da jedynie możliwość odczucie
tego, co gdzieś głęboko w sobie każdy z nas posiada. Umiejętność
samodzielnego pobudzania tych strunek, daje nam potężny oręż do
ręki. Tak jak napisałaś, wymaga nauki, a oprócz tego wielkiej uwagi
i pracy...

Gdzieś po drodze, potrzebne jest zwrócenie uwagi na własne wnętrze,
To nie ma nic wspólnego z egoizmem/narcyzmem(?) i może tylko
ubogacać, ubogacać, ubogacać... ;-))

:-)

[gapuchna]

Ależ nie masz racji!!!!!!!!! Tu przecież chodzi o sprawę najprostszą:
o samotność i wykorzystanie emocjonalne ( a może i nie tylko) przez innych.
powiedz sam - ile można pocieszać się w samotności własnym towarzystwem?
Poznałam siebie doskonale, miałam na to strasznie dużo czasu. Moje wnętrze jest
obcykane, wzorcowo! I co? I nic. Dlatego rozumiem Nagą. Szczęście rodzi się w
nas, ale przede wszystkim poprzez innych.

[solaris_38]

obecność innych jest darem największej wartosci
i nie jest łatwo nauczyć się innym dawać to co jest dla nich wartością


nie jest łatwo spotkać ludzi wartościowych i interesujących
nie jest łatwo samemu być kimś takim

zgadzam sie że szczęcia inni sa nam bardzo potrzebni
nie mozemy bez innych zyć
sa sola naszego życia

ale jestem równocześnie przekonania że aby móc dawać trzeba w samym sobie
rozwiązać wiele problemów
i z oczy swoich wyjąc .. źdźbło ukazujące belki i kłody

[jackulus]

Kiedy jesteś "sama", nie jesteś sama. Żyjemy w świecie, w którym
bogactwo form i treści po wielokroć przerasta naszą
percepcję. "Wystarczy" poczuć się częścią tego świata. W nim nie
możesz być sama. Nikt nie może (tak naprawdę) wykorzystać cię
emocjonalnie, czy w inny sposób. Wszystkie żale i smutki
przyczepione są do istniejących w naszym umyśle
wyobrażeń/przyzwyczajeń/wzorców - córek, żon, mężów, matek, ludzi
samotnych i dusz towarzystwa, do ich ról odgrywanych w
społeczeństwie, do ich pragnień, wyobrażeń i marzeń. A to nie jest
prawdziwy świat...

Inni ludzie są nam również potrzebni. Im możemy dawać, ich możemy
kochać, od nich możemy się uczyć, dzięki nim więcej rozumieć. Ale
nie są niczym aż tak szczególnym. Są tylko cząstką świata, który i
Ty współtworzysz. Malutką cząstką. Żaden człowiek nie może dać Ci
tego, co i tak w sobie masz (ani odebrać). Dlatego tak ważne jest
szukanie i poznawanie... siebie. :-)).

Może i Ty, i Naga, jeszcze nie wszystko obcykałyście ??? ;-)))

[spinline]

Piszesz kochana przez rodzicow?
I masz takie problemy dzis?


W kontaktach osobistych to co ludzi szybko zjednuje to otwartosc na
drugiego czlowieka.
Umiejetnosc bycia "nagim" psychicznie to tez cos co ludzi
przyciaga....a innych odpycha:=)

Moim zdanie cos jest nie tak z twoim sposbem widzenia siebie i
rzeczywistosci.Dlatego powstaje konflikt u ciebie.

[renkaforever]

Jezeli nawet jest to prawda, to nie masz powodu do zmartwienia.Ludzie wabia sie
na emocje, dobro przyciaga dobro, zlo przyciaga zlo. A ty co przyciagasz? Czasem
bywa, ze rzeczywistosc przesuwa sie obok jak za szklana szyba, a ty jestes tylko
obserwatorem.Masz zawsze wybor, mozesz pomachac reka do tych za szyba.Ale czy
ktos sie zatrzyma i zwroci na ciebie uwage? Watpie.To normalna kolej rzeczy.
Nie wszyscy ktorzy nas mijaja umieja kochac.

[gapuchna]

Przedobrzyłaś. Nie jest tak, ze dobro przyciąga dobro, a zło - zło. Dominuje
obojętność, wyrachowanie. Zauważ - jak bardzo kocha się pięknych, młodych,
bogatych, wpływowych, nie widzisz tego? Może nieco krzywdzę, ale takiego
stosunku ludzi do ludzi widzę więcej. Niestety.

[nagababa]

A no właśnie ja czuję wszędzie obojętność wobec mnie

[gadagad]

Może rodzice kochali cię zbyt pięknie.Poznać zbyt wspaniałą miłość do swojej
osoby daje ten sam efekt co nie poznać jej wcale.Stwarza wyidealizowany obraz
oczekiwań, tego co powinniśmy otrzymać, za to co ofiarujemy i
przedstawiamy.Stwarza subiektywną ocenę właściwości naszych "darów",potwierdzoną
pierwszym doświadczeniem.Być może obiektywna odpowiedź rzeczywistości jest
adekwatna i godna wdzięczności,lecz ty jej pokazujesz wyłącznie rozczarowaną i
wypominającą twarz,więc nie znajdując oddźwięku odchodzi.Często odbijając sobie
na pożegnanie uczucie skrzywdzenia.

[wentyl77]

gadagad napisała:

> Może rodzice kochali cię zbyt pięknie.Poznać zbyt wspaniałą miłość
do swojej
> osoby daje ten sam efekt co nie poznać jej wcale.Stwarza
wyidealizowany obraz
> oczekiwań, tego co powinniśmy otrzymać, za to co ofiarujemy i
> przedstawiamy.Stwarza subiektywną ocenę właściwości
naszych "darów",potwierdzon
> ą
> pierwszym doświadczeniem.

No,no... Z Twoich słów wypływa moja ciekawosć. Masz niecodzienne
poglądy i to mnie frapuje. Do pogadania w innym wątku :)

--
głupi nie wie, że jest głupi, a mądry to wie

[gadagad]

;)~~~~

[mona.blue]

nagababa napisała:

> Podsumowałam kilka lat życia, nie wiem co jest nie tak, ale...
>
> nikt mnie nigdy nie lubił bezinteresownie,

Ale może ktoś lubił Cię interesownie ;)
Myślę, że trudno lubic/kochac kogoś tak całkowicie bezinteresowne :)

Lubimy często za coś - ktoś nam się podoba, ofiaruje swoją sympatię,
zauważamy w nim coś godnego uwagi czy podziwu.

> nikt mnie nigdy nie kochał (prócz rodziców)

Skąd wiesz? A nawet jeżeli to myślę, że znajdzie się ktoś kto Cię
prawdziwie pokocha, to często kwestia czasu, cho wiem, jak trudno
się czeka :)

[nagababa]

Co to za uczucie wiedzieć, że ktoś Ci lubi, bo niczego nie oczekując w zamian, zrobiłaś kawał roboty. Takie lubienie się kończy, gdy juz nie jestem potrzebna, gdy praca wykonana.


Ile można czekać niezaznając ani kropli tego uczucia (świadomości, że ktoś kocha), słuchać tylko o tym jak o nieprawdopodobnej historii. Czuję jak nadzieja się wypala.

[renkaforever]

Mijajacy ludzie sa obojetni, bo maja swoje problemy i tak naprawde nie chca
sobie dodawac problemow innych. Szczesliwa kochajca rodzina to najwiekszy skarb
na tym swiecie.Ty wiesz jak wyglada prawdziwa milosc, szczere zyczliwe uczucie,
pragnienie dobra dla drugiego czlowieka, szacunek dla jego innosci.To jest
prawdziwe bogactwo, podziel sie tym z innymi, naucz tego innych, moze jak
nauczysz chociaz jednego to przynajmniej jego swiat bedzie lepszy:)

[mona.blue]

nagababa napisała:

> Co to za uczucie wiedzieć, że ktoś Ci lubi, bo niczego nie
oczekując w zamian,
> zrobiłaś kawał roboty. Takie lubienie się kończy, gdy juz nie
jestem potrzebna,
> gdy praca wykonana.

Nie chodziło mi o interesownośc, tylko o to, że zwyczajnie ktoś
czuje do Ciebie sympatię za jakieś Twoje cechy, zalety, w tym sensie
mu coś "dajesz", jakieś dobro.

> Ile można czekać niezaznając ani kropli tego uczucia (świadomości,
że ktoś koch
> a), słuchać tylko o tym jak o nieprawdopodobnej historii. Czuję
jak nadzieja si
> ę wypala

Wiem, że to trudne, ale trzymaj się, ludzie w różnym wieku znajdują
tę swoją "drugą połówkę", nie trac tej nadzieji :)

[party_boy2]

Dołącz do stoolejarzy z F23 i forum.o2.pl [cool][czesc]

[aga8420]

Ja też się zastanawiam, co robię nie tak, skoro nikt mnie nie lubi, a każdy kto
pozna to odchodzi i ciągle jestem sama. Chyba jestem jakaś aspołeczna. A
przecież chyba nie jestem zła, brzydka, niemiła itd. A jednak coś ze mną nie
tak, że nikt mnie znać nie chce.

[party_boy2]

Gdybym byl prezydentem, to bym zażądał darmowego tłumaczenia storn o relacjach
międzyludzkich takich jak ta www.succeedsocially.com/
Jest ona niestety po angielsku, ale translator powinien pomóc w zrozumieniu
piąte pzrez dziesiąte. Aga, ty jescze nie widziałaś co ja robiłem z tym
problemem, jeśli nie chcesz żeby ci odbiło od braku życia towarzyskiego to jak
najszybciej zacznij czytać tamtą stronę.

Zrozumiałem stamtąd parę rzeczy. Poznawaj nowych ludzi. Niech oni poznają Ciebie
ze swoimi znajomymi i twórz taki łańcuszek. To się u mnie sprawdzało w praktyce.
W innych artykułach autor strony radzi, żeby nie obrażać się na każdy żart
skierowany w twoją stronę od znajomych. Albo że nie każdy do siebie pasuje, że
ludzie muszę mieć ze sobą baaardzo dużo wspólnego, zeby razem sięprzyjaźnili.
Resztę trudno mi zrozumieć z angielskiego, więc nie wiem co tam jest dalej. Ale
jest to chyba jedyna dobra strona na taki temat. I obawiam się że jedyna w całym
interencie na świecie, bo drugiej takiej nie widziałęm. Możesz napisać maila do
jej autora, ja napisałęm ale ie odpisał. Jest Kanadyjczykiem, am 27 lat i swoje
artykuły naisal na bazie własnych doświadczeń. Mówię Ci, ta strona jest kluczem
do poprawy Twoich relacji towarzyskich. Szkoda tylko, że nikt jej nie chce
pzretlumaczyc. Wbrew pozorom nie są to tandetne porady z Bravo i innych
kolorowych gazetek "uśmiechaj się, interesuj się" itd. Koleś w bardzo
zaawansowany sposób podchodzi do problemu i nie jest żadnym psychologiem.
Psycholodzy chowają się w cieniu tej strony. Prosiłem keidyś żeby ktoś
pzretłumaczyl tę stronę ale nikt nie chciał. A przecież tyle osób zna angielski.

[nagababa]

Już to przerabiałam... poznawanie ludzi i ich znajomych itd... teraz wszyscy mnie ignorują, odchodzili coraz to dalej, aż wreszcie zauważyłam, że to tylko ja szukam z nimi kontaktu, oni się nie odzywają tak sami z siebie.
Przestałam do nich pisać itp., pytać co u nich, bo nie miało to sensu, oni nie odzywają się juz jakiś rok. Już nawet tutaj nie chodzi o przyjaźń tylko o zwyczajne koleżeństwo, znajomość.

[party_boy2]

To poznaj nowych ludzi, kolejnych. Jak ktoś Cie wyrzuca z pracy, to robisz
wszystko zeby przekonać szefra że jesteś dobra, czy idzieesz szukać nowej pracy?
Mi też chodzi o zwykłe koleżeństwo, bo nie istnieje coś takiego jak
"przyjaciele". Twoi znajomi na pewno myślą że są dla Ciebie "nagrodą", że ich
obecność to jakiś "zaszczyt", musisz zmienić cały kontekst, żeby stwierdzili że
to TY jesteś dla nich nagrodą, ze to ONI mają z atobą ganiać i prosić Cię o
spotkania. A co mówił psycholog?

[nagababa]

Poznaje nowych ludzi, ale to coraz płytsze znajomości - z pracy, poza nią nie mam okazji poznawać nowych ludzi.
Nie byłam w życiu u psychologa.

[party_boy2]

Możesz użyć podstępu. W jakiś sposób powinnaś wyśledzić te osoby, np. na
nasza-klasa.pl i pod kogoś tam się podszywć i wyciągnąć od nich różne informacje
i plotki na swój temat. A masz tak, że znajomi chwilkę pogadają z Tobą po czym
stwierdzają "ok, ja muszę iść"? Albo że w ich towarzystwie jesteś ignorowana i
traktowana jak piąte koło u wozu?

[renkaforever]

Znajomych ma sie albo nie ma.Ludzie sie gromadza, bo maja te same
zainteresowania, reprezentuja ten sam poziom intelektualny. Wciagaja sie przez
network znajomych i tworza grupy, ktore sie socjalizuja.Czasem widac wyraznie
jak ktos nie pasuje..nie rozmawia, nie tanczy, nie bawi sie, nie pije tego co
wszyscy..:)Moze tylko tak przyszedl, bez celu, z nudow. Bo jak czlowiek ma cel
to sie do tego przygotowuje. Przyglada sie tym "lwom salonowym", notorycznym
partowiczom i kopiuje ich:)

[wentyl77]

> najczęściej przyjaźń możliwa jest nie ma wieki tylko w danej
> sytuacji czasie i miejscu

Solaris, wybacz, ale całkowicie się z Tobą nie zgadzam. Potoczysty
styl i emanacja życzliwości nie zmienią faktu, że znów zalatuje mi
Falskim;) "Przyjaźń w danym miejscu i czasie" nie jest przyjaźnią,
jest kontraktem zawartym wtedy, gdy wzajemne świadczenie usług (nie
tylko materialnych) jest najkorzystniejsze, najmilsze i
najłatwiejsze. Ja nie chcę takiej "przyjaźni", która lśni na
początku, by stopniowo traciła blask - pragnę ją wykuwać latami,
hartować, uszlachetniać poprzez wytrącanie egoizmu i dodawanie
zrozumienia. Wiem, jestem niemodny i głupi i pewnie taki umrę.

> dlatego inni przyjaciele towarzysza innym naszym etapom w życiu

Zapytam, kiedy kończy się jeden, a zaczyna drugi etap? Gdy powstaje
potrzeba pomocy, poświęcenia się, wyrzeczenia cząstki swych
interesów, aby nie psuć gładkiego, szlachetnego
wizerunku "przyjaźni", który podobał nam się dotychczas, bo był ...
WYGODNY? Dlaczego przyjaźń ma być czymś kluskowatym, miłym i
gładkim, a nie wykuwać się w bólu, pocie i wzajemnych zmaganiach o
dochowanie standardów człowieczeństwa?

> bo na każdym etapie potrzebujemy innych inspiracji czego innego
> nam brak i co innego mamy w nadmiarze

Wiem, znów okażę się inny, ale przyjaźń to nie jest miejsce do
szukania inspiracji. Od tego mamy sztukę, przyrodę, zachody słońca i
nasze ciche, skrywane miłostki...

> ważne że ci ludzie wspominają cie dobrze i ze przeżyliście coś co
w trakcie
> trwania było wartościowe

Wiesz co, pie... jak ludzie będą mnie wspominać, a jeśli coś
tylko "w trakcie trwania" było wartościowe to znaczy, że w istocie
takowe nie było.

Ale to oczywiście tylko moje zdanie.

--
głupi nie wie, że jest głupi, a mądry to wie

[nagababa]

Nie chcę przeprowadzać śledztwa. Może nie ma w tym drugiego dna, może ludzi zachowują się tak instynktownie.

Choć czasem mam wrażenie, że jak byłam brzydsza, nieśmiała i gdzieś wokół mnie było "nie wyszło mi", "nie mam przyszłości", ale zawsze gotowa do podbudowania czyjegoś ego albo przydatna do czegokolwiek, to byłam mile widziana.
Ale może to tylko moje wrażenie...

Tak, unikali mnie najpierw.

[gapuchna]

Możesz trochę odsłonić zdanie:" Choć czasem mam wrażenie, że jak byłam brzydsza,
nieśmiała i gdzieś wokół mnie
> było "nie wyszło mi", "nie mam przyszłości", ale zawsze gotowa do podbudowania
> czyjegoś ego albo przydatna do czegokolwiek, to byłam mile widziana"?
Wtrącam się dlatego, ze ja mam inny problem, chociaż dość podobny. Sama w
którymś momencie życia wycofałam się w siebie, zamknęłam w swoim pokoju,
otoczyłam książkami - i .... straciłam kontakt z ludźmi. Kompletnie! Dziś
chciałabym to cofnąć, ale chyba to już niemożliwe i jest mi z tą świadomością
okropnie. Bo strasznie tęsknię. Tęsknię za "żywym" człowiekiem. A co gorsza, mam
jakieś tam intelektualne wymagania i nie jest to efekt zadzierania nosa, tylko
zwykła nieumiejętność gadania o niczym, picia piwka i ciągnięcia wieczoru na
siłę. I rozumiem ciebie bardzo, bardzo....

[nagababa]

Natomiast ja sama od ludzi się nie odcięłam, oni ode mnie.

W zdaniu tym chodziło mi o to, że ludzie ci woleli patrzeć na mnie jak na nieudacznika, albo jakieś zwierzątko innego gatunku, a teraz gdy wzrosłam w sile, zostałam sama ze swoją "siłą"... a jednak jestem bardzo słaba i tak jak Ty tęsknie.

Skoro sama się odcięłaś od ludzi, to może łatwiej znajdziesz kogoś bliskiego. Ja kiedyś byłam odludkiem, później mniej, jeszcze później wszystko było tak jak pragnęłam, teraz to się rozsypało, sypało się długo i nie mogłam tego zatrzymać. Może tak mocno bym tego nie odczuwała gdybym była z mężczyzną, odpowiednim mężczyzną... nie wiem, ale chyba tak, bo tego brakuje mi bardzo, choć nawet nie poczułam tego jak to jest być kochaną.

[gapuchna]

Wiesz, trochę to ćwiczę, pisząc tutaj. Ale to mało, to tylko ekran, w sumie
martwota. Co do potrzeby mężczyzny - no tak, ciężko. Jest wielu, tylko jak
wybrać, dostrzec, samą być dostrzeżoną. Mam inne z tym doświadczenia. Miłość,
pragnienie wszystkich, nawet tych, którzy nie potrafią kochać, albo którzy
odrzucają uczucia innych. Piszesz, że nie poczułaś nigdy niczyjej miłości. A ty
kochałaś? Tak tylko się pytam, jeśli nie chcesz, to oczywiście nie odpowiadaj.

[nagababa]

Chciałabym odpowiedzieć na twoje pytanie... ale nie wiem, być może kochałam, a może to za wielkie słowo na to uczucie, którego doświadczyłam.
Nigdy nie byłam dostrzeżona, najwyżej ostatecznie byłam łupem mężczyzny, który akurat nikogo ciekawszego nie miał pod ręką, ale to było dawno... teraz tylko pustka od paru lat, ostatnio niewielkie zmiany, lecz czuję, że łaszę się do każdej iskierki jaką mi ktoś raczył ofiarować.

[gapuchna]

Masz 26 lat, czy zdajesz sobie sprawę, jak to niewiele!!! Ile jeszcze może się
wydarzyć. Nie chcę pocieszać na siłę, bo wiem, ze to zupełnie nie działa, a
nawet irytuje. Po prostu dotarło do mnie, jak bardzo jesteś młoda. To raczej tak
na marginesie. A co mężczyzny - sama nie wiem. Jednym to tak łatwo przychodzi,
zmieniają, kochają, odkochują się - tyle różnorodnych doznań w życiu. Inni -
pustka, tęsknota, jakaś niemożność. Umiesz stwierdzić, co jest nie tak? Bo ja
już dokonałam wiwisekcji na sobie i dużo zrozumiałam. Muszę mieć tylko trochę
pomocy z zewnątrz. Każdego dnia obiecuję sobie, że się zdobędę ... i... A ty?

[nagababa]

Co jest nie tak... długo byłam zamknięta w szczelnej skorupie, za długo... teraz jestem bardziej otwarta.

Może też wygodniej było mi być samą - miałam pewność, że nikt mnie nie skrzywdzi, zatem błąd - martwienie się na zapas.

Następne - za dużo zasad i ideałów, za mało zwyczajnego człowieczeństwa.

Może coś jeszcze... nic więcej nie przychodzi mi teraz do głowy.
Wszystko mogę zmienić prócz punktu ostatniego.

[gapuchna]

Czyli standard: ucieczka. Też boję się zranienia, odrzucenia. Kiedyś z kimś o
tym rozmawiałam, podobno kłaniają się błędy dzieciństwa. Ale nie pociągnęłam
tematu, bo to ryła prawdziwa rozmowa i nie chciałam odsłonić się bardziej. Ale
wiesz - dobrze, że chcesz wychodzić, że kruszysz skorupę. Usłyszałam też kiedyś
taką radę: uśmiechaj się, nawet do nieznajomych. Hm....