różnica poglądów w małżeństwie

[magda010]

Mam wielki problem i prosze o rade. Od prawie 4 lat jestem w
malzenstwie, ktore od samego poczatku jest nieszczesliwe. Jednak
zalezalo nam na dotarciu sie, probowalismy poukladac wszystko, lecz
nic sie nie poprawia. Nasz problem polega przede wszystkim na
ogromnych roznicach swiatopogladowych. Moj maz jest bardzo
katolicki, pochodzi z rodziny gdzie sie slucha radia maryja, sam nie
slucha, ale wg mnie pogladowo jest mu bliski. glosowal na PiS, a ja
na PO, chodzi do kosciola wiecej niz trzeba, ja nie chodze wcale.
Nasze poglady i wyniesione z domu cechy, charaktery sa zupelnie
inne. Nie mam mu wiele do zarzucenia, bo jest troskliwym mezem, ma
wiele zalet, ale roznice pogladow rujnuja wszystko. Bez przerwy sie
klocimy, poczatkowo to on przymuszal mnie do zmiany pogladow,
tlumaczyl, usilowal przekonac, robil pranie mozgu, stosowal szantaz
emocjonalny. w tej chwili on wyluzowal (niby), natomiast ja widze
coraz wieksze zmiany na gorsze w pogladach, tzn sa one dla mnie
coraz bardziej nie do zaakceptowania i w tej chwili klotnie sa z
mojej strony. Zyje w ciaglym poczuciu zagrozenia, zawieszenia,
niezrozumienia, nie mozemy zdecydowac sie na dzieci, bo nas przeraza
ich wspolne wychowywanie. oboje jednak bardzo chcielibysmy miec
dzieci. jestem bliska decyzji o rozwodzie, bo nie wiem jak rozwiazac
problem tak glebokich roznic. nie potrafie machnac na to reka i
tolerowac poglady, ktore uwazam za zle. nie chce zeby moje dzieci
wyrosly wychowane w jego pogladach, nie chce tez zeby zyly w
atmosferze wiecznych klotni i roznicy zdan na kazdy temat, nie beda
mialy zadnych fundamentow, zadnej konsekwencji wychowania. poradzcie
prosze, bo sama nie wiem czy ze mna cos nie tak, czy ja to
wyolbrzymiam, czy moge sama siebie przekonac, ze nie jest tak zle
jak mi sie wydaje??? czy tez to tylko oszukiwanie siebie i prawda
jest taka, ze nie zaakceptuje jego swiatopogladu i bede zawsze czula
przerazenie na mysl o dzieciach, a jak sie pojawia, bede bardzo
cierpiala widzac ze on wychowuje je inaczej niz bym chciala, w moim
odczuciu zle.

[arwen8]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=12264&w=70997016&a=70997016

[magda010]

tak, to rowniez moj post sprzed pol roku, od tamtej pory zmienilo
sie tyle, ze w listopadzie wyprowadzilam sie do rodzicow, przez
ponad miesiac mieszkalam u nich bijac sie z myslami o rozwodzie, moj
maz dzwonil do mnie, pisal smsmy, przysylal mile maile, pelne
nadziei, spotykalismy sie i rozmawialismy, przekonywal mnie zebym
wrocila, ze nie jestesmy od siebie daleko itd. wrocilam i po 4 m-
cach moje dylematy wracaja. wracaja za kazdym razem gdy ujawnia sie
znow gleboka roznica w pogladach :( a ja nadal nie wiem co zrobic,
bo byc moze kocham go, wiem, ze ma wiele zalet, ze jestesmy sobie
bardzo bliscy, szczerzy, ale mimo wszystko nie potrafie zaakceptowac
jego pogladow i klocimy sie o nie bez przerwy. sama tylko nie wiem
czy wina jest po mojej stronie? czy wyolbrzymiam te problemy? boje
sie zrobic sobie prania mozgu i na sile wierzyc, ze dam rade
zaakceptowac ten jego swiatopoglad, obawiam sie, ze to i tak kiedys
trzasnie, ze kiedys nie wytrzymam, ja juz sie boje przyszlosci,
popadam w skrajnosci, raz chce planowac dziecko, za chwile chce sie
rozwiezc :(

[arwen8]

Magda, czy czytałaś moje odpowiedzi w tamtym wątku?

Takich różnic światopoglądowych, o jakich pisałaś, nie da się
pogodzić nie wyrządzając przy tym nikomu krzywdy. Jeśli będziesz
ciągle ustępowała, to będzie to odbywało się kosztem Twoich potrzeb,
pragnień, oraz Twojego zdrowia psychicznego i fizycznego. Nacisk na
męża i próba zmuszenia go do zmiany jego poglądów też będzie
krzywdząca.

Po prostu nie jesteście dla siebie odpowiednimi partnerami, ale
boicie się do tego przyznać. O wiele bardziej uczciwe jest
powiedzenie sobie: "trudno, nie pasujemy do siebie, ale nie musimy
się męczyć w tym związku, możemy stworzyć dwa szczęśliwe, spełnione
związki z innymi osobami", niż ciągnąć tę agonię w nieskończoność.

Problem w tym, że zapewne i Ty i Twój mąż macie ogromny lęk przed
porzuceniem oraz tendencje do biernej agresji (passive agressive).
Piszesz, że już się boisz przyszłości. Ale czego KONKRETNIE się
boisz? Bo może tak się okazać, że te lęki nie mają nic wspólnego z
Twoim dorosłym życiem, ale tkwią gdzieś głęboko w dzieciństwie (np.
dziecięcy paniczny lęk przed porzuceniem przez rodzica przenosimy
później do dorosłych związków i wydaje nam się, że nie przeżyjemy,
jeśli partner nas opuści - co nie ma NIC wspólnego z realistyczną
oceną sytuacji).

[kaczka-pieczona]

"klocimy sie o poglady na temat gejow, na temat seksu
przedmalzenskiego, na temat ilosci partnerow w zyciu itd. dodam, ze
ja nie jestem specjalnie liberalna, pewnie nawet ponizej normy, ale
w stosunku do jego skrajnego konserwatyzmu, owszem, jestem
liberalna. Inna sprawa to poglady polityczne - ja glosowalam na PO,
on na PiS"

Żadnych szans jak dla mnie. "Kwestie peryferyjne" (typu ja lubie ryż
a ona ziemniaki, ja Sudety, ona Mazury) mozna jakoś ułożyć.
Natomiast jeśli nie zgadzacie się w sprawach zupełnie
podstawowych...tylko chemia was łączyła, nie ma chemii, nie ma
waszego związku...

[groszek_w_puszce]

szczere wyrazy wspólczucia.Polska jest pod tym względem niewątpliwie
ewenementem na skalę światową.

[johanka79]

jak to się stało że za niego wyszłaś? wcześniej sie dogadywaliście?

[groszek_w_puszce]

johanka79 napisała:

> jak to się stało że za niego wyszłaś? wcześniej sie dogadywaliście?

Jak to się stało że problemy światopoglądowe czy polityczne mogą
zdominować życie rodzinne czy stać sie powodem konfliktów?
Czy to aby normalne jest?

[groszek_w_puszce]

miało byc: różnice swiatopoglądowe czy polityczne.

[crimson_wind]

To jak to było? Ogłuszył Cię, zawlókł przed ołtarz, a potem się obudziłaś?

[solaris_38]

sama znasz odpowiedz tylko jesteś pełna lęku

[magda010]

no jestem pelna leku, bo nie wiem czy nie bede zalowala rozwodu.
gdyby nie te roznice nie byloby nam zle, jak patrze na innych
facetow, to widze naprawde ile zalet ma moj maz - pomaga w domu,
gotuje, jest samodzielny, nie jest mamisynkiem, ma swoj honor,
zasady, ufam mu itd, bylby dobrym odpowiedzialnym tata itd. a jednak
tak duze roznice wywoluja we mnie taki lek, wrecz histerie, ze nie
umiem sie z nimi pogodzic. wyobrazam sobie setki sytuacji jak beda
dzieci, ze na zadane pytanie ja odpowiem tak, a on nie i bedzie
wojna o wychowanie dzieci, a dzieci nie beda mialy zadnych
stabilnych podstaw. w tej chwili po kolejnej rozmowie jestesmy na
etapie takim, ze on powiedzial, ze on mnie zaakceptowal, teraz to ja
mam problem z jego pogladami i robie klotnie i awantury o to, my juz
nie mozemy wspolnie ogladac wiadomosci :( i powiedzial, ze czeka czy
ja go zaakceptuje i przestane sie o to klocic. a decyzja co dalej
nalezy do mnie. tak wiec zostawil to na mojej glowie. a ja mowie, ze
nie potrafie przejsc obojetnie nad tym co od niego slysze, ze mnie
to przeraza i ze wg mnie on sie zmienil w pogladach jeszcze bardziej
w swoja strone odkad go poznalam. no a on, ze on nie zmieni
pogladow, bo jak.. pozostaje kwestia czy ja jestem w stanie je
zaakceptowac :(

[arwen8]

magda010 napisała:

> widze naprawde ile zalet ma moj maz - pomaga w domu, gotuje, jest
> samodzielny, nie jest mamisynkiem, ma swoj honor, zasady, ufam mu
> itd, bylby dobrym odpowiedzialnym tata itd.

To stanowczo za mało by stworzyć szczęśliwy, spełniony związek.

[solaris_38]

posiadanie dzieci jest dużym wysiłkiem i wielkim wyzwaniem
wszystkie konflikty zaostrzają sie
z czasem narastają
jedno obwinia drugie o jedną z najważniejszych spraw swojego życia - wychowanie
dziecka
a wychowanie to ma wiele porażek
szczególnie w wieku gimnazjalnym jest to często smutne i dramatyczne dla rodziców
w to włączają sie rodziny ze swoimi poglądami

być może umiałabyś żyć ze swoim mężem gdyby było tak jak teraz
bez dzieci
ale czy w nowej sytuacji o zaostrzonym stresie .. to już inna sprawa


poza tym czasem warto mieć dzieci z kimś kogo sie po prostu serdecznie gorąco
KOCHA
takie dzieci są inne
dzieci z głębokiego przekonania rodziców (w czasie ich płodzenia) ze są
najwspanialszymi nieskazitelnie pięknymi ludźmi na ziemi :) ;) ;)

jesli zostaniesz z mężem na pewno jakoś to przeżyjesz i znajdziesz i dobre strony

ale czy ty jesteś przekonana że z tym mężczyzną pragniesz mieć dzieci
że chcesz aby były podobne
wszak jego geny otrzymają i jego ojcowską rękę
i jego rodzina będzie ich rodziną

takiego ojca rodziny wychowania i genów chcesz w głębi swego serca?

jesli tak nie wahaj sie

jeśli nie
i tak ryzykujesz odchodząc

ale życie JEST ryzykiem

[mruff]

Magda o czym myśleliście w okresie narzeczeństwa?

[magda010]

w okresie narzeczenstwa wiedzialam, ze roznice sa, ale nie byly one
tak duze ani tak glebokie. przyklad - przed slubem mieszkalismy
razm, spalismy ze soba, popieralismy ta sama partie, po slubie on
twierdzi, ze sie pomylil, ze to byl blad, ze powinno sie czekac do
slubu i nie mieszkac razem, ze zaluje, ze mieszkalismy razem i
sypialismy ze soba, po slubie glosowal jednak na inna partie niz ja,
inaczej niz przed slubem itd itp, robi sie coraz bardziej radykalny.
jak wiadomo w malzenstwie pojawiaja sie coraz powazniejsze problemy,
coraz nowsze sytuacje, a my tez stajemy sie coraz bardziej dorosli,
dojrzali i okreslamy kim jestesmy, na czym nam zalezy.

eeh, jak te Adminki sie nudza :)))

[facettt]

1. zaden mezczyzna nie zaluje, ze "sypial" z kobieta.
bo niby i czego?

2. poglady ( i ich roznica) jeszcze nigdy ludziom kochajacym sie
naprawde, nie przeszkadzaly we wlasnej samorealizacji.
kzdy realizuje sie sam, a dzieciom pozostawia sie wybor.

slowem : bredzisz.

[mruff]

facettt napisał:

> 1. zaden mezczyzna nie zaluje, ze "sypial" z kobieta.
> bo niby i czego?
Facettt podoba mi się Twoja szczerość w postach bez obwijania w
bawełnę :)

Pozdro:)

najkrócej

[f.finale]

Hej:) Postaram się odpowiedzieć na ten temat najkrócej jak
potrafię.Otóż nie bez powodu mawia się, że zakochanie to choroba i
ślepota. Mam wrażenie, że połaczyła Was jedynie chemia i naiwność,
że wszystko się uda. Każdy świadomie mówiący słowo tak powinien
zdawać sobie sprawę z tego, że zakochanie z czasem mija. Potem albo
ludzie się rozstają albo zostają. Zostają kiedy zakochanie przeradza
się w miłość. A miłość to pełna akceptacja inności drugiej osoby. U
Was jej nie widzę. Droga jest tylko jedna- rozwód. Dajcie sobie
nawzajem szansę na znalezienie partnera, który bedzie Was kochał za
to jacy jesteście.

sluby

[f.finale]

I wiecie co? Kiedyś, kiedy byłam sama zazdrościłam wszystkim tym,
których widziałam podczas ślubu. Dzisiaj patrzę i myślę...ile z tych
par przetrwa...Tak się składa, że organizuję wesela i po tej jednej
nocy wiem co będzie dalej...Szansę na przyszłość moim zdaniem ma
góra 3 z 10-ciu zawieranych dzisiaj małżeństw. Smutne, że tak mało
jest odpowiedzialności w momencie przysięgi a tak wiele naiwnej
wiary w cuda.

[annataylor]

a gdzie Ty mialas rozum wychodzac za niego? ja Ci jego poglady nie
odpowiadaja, to po co sie pchalas w ten zwiazek? jesli zadne z Was
nie idzie na kompromis, to niestety nie widze dla was zadnej
nadziei. przykre, ale prawdziwe... trzeba bylo szukac faceta, ktory
ci odpowiada pogladowo

[mruff]

Przecież Magda wyraźnie napisała,że te poglądy zaostrzyły się po
ślubie. Wyjścia są 3:
1.Rozwód
2.Tkwić w tym szajsie dalej i męczyć się obustronnie
3. Pójść na kompromis: Nie rozmawiacie o PO i PiS w imię małżeństwa,
oddzielacie ten temat i nie skaczecie sobie do oczu z tego powodu.

[panpaniscus]

Jeśli faktycznie przed ślubem jego poglądy nie były aztak radykalne - jakiś
pomysł, czemu się zaostrzyły? Mi osobiście wydaje się, że takie poglądy mają
ludzie pełni lęku, obawiający się wszystkiego wokół i pragnący totalnie
kontrolować otoczenie.
Co robić - znam taki związek, który funkcjonuje. Ale ta para ze sobą niewiele
rozmawia, żona uzywa strategi "i tak zrobie swoje". Moim zdaniem też to już się
odbija na ich dzieciach.
To nie jest kwestia PO i PIS, a ogólnej otwartości na jakąkolwiek inność i empatii.
Z drugiej strony, jakoś do tej pory funkcjonowaliście - narzeczeństwo,
pojawienie się dzieci itd. Może Tobie to mniej przeszkadzało po prostu?
trudno mi coś radzić, bo ja zupełnie nie wyobrażam sobie siebie w takim związku.
Poszłabym podadaćdo jakiegoś terapeuty, żeby pomógł mi dotrzeć do tego, czego chcę.

[teyoo]

Olej faceta. Serio mówię. To mu się jeszcze pogłębi, co zresztą sama już zauważyłaś. Niestety, tak to juz jest z tymi katolickimi oszołomami - zawsze usiłują przekonać innych do swoich 'poglądów'. Nic z tym nie zrobisz, ci biedni i nieszczęsliwi ludzie tak już mają, że MUSZĄ to robić. To jest silniejsze od nich.
Ty jednak masz wybór - nie musisz się godzić na agresję światopoglądową i wciskanie ciemnoty katolickiej przez męża. Bardzo dobrze, że nie macie dzieci - aż ciarki przechodzą na myśl, jakbyście je wychowywali - prawdopodobnie na modłę koltuńsko-katolicką, bo pewnie mąz przeforsowałby swoje (na zasadzie "a co ci szkodzi, że dzieci pójdą do kościoła"), Ty byłabyś sfrustrowana taką sytuacją - albo wieczne walki między wizją wychowywania Twoją a Twego męża. I dzieci by na tym ucierpiały najbardziej.

Olej faceta. Niech sobie znajdzie jakąś miłą moherową dziewczynę;)

[shachar]

przekonywanie innych do swoich pogladow jest tu obustronne.
szkoda tylko ze przed slubem nie pomacali sie po glowach, co tam kto
ma: moher, sombrero, czapke-pilotke
prosze pani( to do autorki), musi sie pani na cos zdecydowac. Albo
lepsiejsze jest miec kogos, albo lepsiejsze jest miec poglady, bo
taka dyleme tutaj mamy, kogos kompatybilnego szukac to wyzsza szkola
jazdy i wielu sie na tym przejechalo. ryzyk-fizyk jak to mowia.