DDA a DDD

[luna15]

Czy osoby z tymi dysfunkcjami jakoś sie istotnie od siebie róznią?

Czy oprocz terapii profesjonalnej sa jakies zasady odnosnie
najlepszej pomocy dla nich?Tzn jak otoczenie moze im pomoc, wesprzec?

[sercisko]

Co to jest DDD?

[luna15]

Co to jest DDD?

Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych...

[kofeinka.ltd]

Czy różnią?.. nie tak bardzo...
Ja jestem DDD niestety; czytam ostatnio sporo na ten temat, korzystam też z
psychoterapii. Na forach (np. Niebieskiej Linii-warto poczytać)radzi się
korzystać nawet z mityngów dla DDA, sposób leczenia jest podobny.Warto jednak
dobrze wybrać psychologa, który pracuje z ludźmi o przemocowej przeszłości, taki
"zwykły"może nie udźwignąć problemu, nie wiedzieć jak pomóc.
teraz akurat wychodzę, ale na szybko przekleję tobie fragmenty art. Niestety
nie znam źródła- znalażłam wiele materiałów i skopiowałam sobie na kompa.

"Człowiek, którzy zmierza do przemocowej kontroli, na ogół nie umie zdobyć
poczucia ważności i znaczenia w normalny sposób, musi więc sięgnąć po jego
substytut w postaci budzenia lęku. Podporządkowaniem sobie kogoś, kto się boi,
zastępuje brak przekonania o swojej wartości i oczywiście wpada w pułapkę, bo
uzyskiwane w ten sposób złudzenie mocy jest nietrwałe. Ponieważ jednak nie
dysponuje niczym więcej, powtarza akty przemocy. Kiedy pojawiają się wątpliwości
na własny temat albo sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, sięga po znany
już sposób, kiedy to upił się, zrobił awanturę, coś zniszczył"
"Od jakiegoś czasu wyraźnie widzimy, że nawet u osób, które nie piją alkoholu,
agresywne zachowania tworzące przemoc domową mają charakter nałogowy. Akty
przemocy wobec najbliższych cechuje podobna dynamika do tej, jaką widzimy w
aktach upijania się. W sprawcy narasta pragnienie, a wybuch agresji rozładowuje
napięcie i człowiek się uspokaja. Czasem postanawia, że tego więcej nie zrobi, a
kiedy później powtarza to zachowanie, można to porównać z zapiciem. W związku z
tym w terapii dla sprawców przemocy - nawet jeżeli w ogóle nie piją - w coraz
większym stopniu korzysta się z wiedzy o terapii alkoholików. "
może coś tobie pomoże

[luna15]

Ok, jesteś DDD i z perspektywy czasu i przemyśleń możesz powiedzieć jaki rodzaj
reakcji otoczenia na Ciebie i twoje zachowanie oraz reakcje byłby najlepszy?

[kofeinka.ltd]

>Ok, jesteś DDD i z perspektywy czasu i przemyśleń możesz powiedzieć jaki rodzaj
reakcji otoczenia na Ciebie i twoje zachowanie oraz reakcje byłby najlepszy?

zadałaś bardzo trudne pytanie...wszystko zależy od osoby, jej przeżyć i
otoczenia o które chodzi
Jeśli chodzi o mnie osobiście-ta "perspektywa czasu" jest niewielka. Co prawda
mam ponad 27, ale dopiero niedawno zdałam sobie sprawę, że zachowanie mojej mamy
było zdecydowanie przemocowe (ciężka przemoc fizyczna, psychiczna i
emocjonalna)Nasza rodzina uchodziła za normalną, przykładną, tylko że dzieci (ja
i siostry)były tak nieznośne, że nawet częste lanie nie pomagało! :/ Nikt nie
widział (?!), że byłyśmy poobijane, że bicie było niemal codziennie i
towarzyszyły temu wyzwiska, szyderstwa i poniżanie(stosowane zresztą z
uwielbieniem przy obcych, żeby pokazać, jak to źle ma z nami mama). Dla nas jako
dzieci to była taka "normalność". Dopiero teraz, jako dorosłe zrozumiałyśmy, że
nasza psychika pilnie potrzebuje pomocy, a to co jest w domu jest absolutnie
chore i wymaga zdecydowanych zmian.
Mój mąż o wszystkim dowiedział się dopiero po 5latach małż., ale jest dla mnie
ogromnym wsparciem, bo: słucha uważnie ale nie komentuje zachowania mamy, bardzo
wspiera (dodaje otuchy, zawozi do terapeuty i czeka aż wyjdę) pozwala płakać
kiedy potrzebuję, znosi moje zachwiania nastrojów, depresje, pilnując
jednocześnie żebym chodziła do lekarza kiedy jest potrzeba, ale też mówi wprost
kiedy moje zachowanie boli go (to ważne, bo niestety, choć walczę z tym,
przenoszę wiele zachowań mamy).
najważniejsze:AKCEPTUJE!
DDA,DDD są małymi dziećmi zamkniętymi w ciele dorosłego człowieka, potrzebują
bardzo akceptacji i zapewniania o sympatii, miłości. Z domu wynosi się bardzo
negatywny obraz siebie, zerową samoocenę, brak wiary w możliwości i zaufania do
innych(obawa przed skrzywdzeniem, brak ufności w dobre intencje i cudzą szczerość).

[brak-chmur]

kofeinka.ltd napisała:najważniejsze:AKCEPTUJE!
> DDA,DDD są małymi dziećmi zamkniętymi w ciele dorosłego człowieka, potrzebują
> bardzo akceptacji i zapewniania o sympatii, miłości. Z domu wynosi się bardzo
> negatywny obraz siebie, zerową samoocenę, brak wiary w możliwości i zaufania do
> innych(obawa przed skrzywdzeniem, brak ufności w dobre intencje i cudzą szczero
> ść).

Niezwykle trafnie i lapidarnie opisałaś "niezwykłe" potrzeby DDD. Moim zdaniem,
nie są one aż tak niezwykłe, bo każdy potrzebuje akceptacji, uwagi i miłości.
Problem polega jedynie na tym, że w przypadku DDD, brak powyższych kończy się
zwykle tragicznie.

[kofeinka.ltd]

być może nie są niezwykłe, ale trzeba wziąć pod uwagę, że DDD są trudne "w
obejściu" że tak powiem. Jeśli ktoś ma bliską osobę chorującą np. na depresję-
zrozumie. Akceptacja osób wywodzących się z domów przemocowych wymaga naprawdę
wiele zrozumienia i cierpliwości. Tym bardziej przy ich rozchwianiu emocjonalnym

[brak-chmur]

Wiesz , z moich osbserwacji wynika, że DDD i DDA chorują na depresję cześciej i
przebieg jej jest naprawdę ostry w porównaniu z "klasycznymi" przypadkami.
W zasadzie można odnieść wrażenie, że większość depresantów należy do którejś z
grup wysokiego ryzyka.

[kofeinka.ltd]

szczerze mówiąc nie wiem czy "ostrzej" ale zapewne częściej na 4 dzieci w mojej
rodzinie 3 choruje, to jest moje porównanie z własnego życia

Znalazłam też taki fragm. dot. skutków przemocy u dzieci:
"Skutki przemocy i krzywdzenia dzieci:
Krzywdzeni chorują częściej. Każdy rok życia w ciągłym stresie uszkadza system
immunologiczny. Nie ulega wątpliwości, że krzywdzenie dzieci jest jednym z
podstawowych zagrożeń zdrowia psychicznego. Większość ludzi z zaburzeniami
emocjonalnymi, nerwicami, depresjami, stykała się w dzieciństwie z drastycznymi
albo subtelnymi formami krzywdzenia. Krzywdzenie dzieci to nie tylko doraźne
skutki, które powodują, że przeziębienie trwa u nich dwa razy dłużej. Kiedy
dorosną, częściej będą miały problemy z sercem albo żołądkiem. Także alergie
dziecięce często są zakorzenione w doświadczeniach związanych z krzywdzeniem.
Skutki doraźne przemocy wobec dziecka: cierpienie i lęk; obniżenie odporności i
zaburzenia somatyczne (bóle brzucha i głowy, wysypki o niewyjaśnionej etiologii,
spowolnienie i zahamowania rozwoju psychoruchowego, zaburzenia snu, zaburzenia
łaknienia, moczenie nocne, łysienie plackowate), często choroby przewlekłe;
urazy; trudności w nauce; zaburzenia zachowania i agresja. Skutki długotrwałe:
choroby psychosomatyczne; zaburzenia emocjonalne i uzależnienia; brak
satysfakcji z życia; trudności we współżyciu z ludźmi; predyspozycje do
stosowania przemocy. "

[kofeinka.ltd]

c.d.
"Przemoc w rodzinie pozbawia dziecko wszystkich podstaw. potrzeb: ciepła,
bezpieczeństwa, miłości. Może powodować szereg problemów natury fizycznej,
psychicznej, jak i problemów dotyczących zachowania się dzieci oraz ich
funkcjonowania wśród ludzi:
• efekty przemocy fizycznej: rany, otarcia, siniaki, złamania;
• udzielanie pomocy matce lub rodzeństwu, np. fizyczne zasłanianie przed sprawcą
– co może powodować uszkodzenia fizyczne, okłamywanie sprawcy w celu chronienia
innych członków rodziny;
• przedwczesna dojrzałość i poczucie odpowiedzialności niewspółmierne do wieku;
• agresja/złość skierowana do matki i innych osób;
• wycofanie się z życia, zamknięcie we własnym świecie;
• poczucie winy, obwinianie się za prowokowanie sprawcy;
• przekonanie, że należy to trzymać w sekrecie;
• poczucie rozgoryczenia;
• strach, lęk, brak poczucia bezpieczeństwa

[kofeinka.ltd]

• ucieczki z domu;
• kłopoty z nauką;
• wagarowanie;
• trudności ze zrozumieniem swoich uczuć wobec rodziców – emocjonalne
rozchwianie (ambiwalencja uczuć);
• moczenia nocne (regres w rozwoju);
• koszmary senne; kłopoty ze snem;
• problemy z jedzeniem;
• samookaleczenia;

[kofeinka.ltd]

utrata wagi ciała;
• opóźnienia rozwojowe;
• depresja/przygnębienie;
• problemy z budowaniem zaufania wobec innych osób;
• niska samoocena;
• trudność z nawiązywaniem kontaktów z innymi lub nadmierna łatwość w ich
nawiązywaniu.

[kofeinka.ltd]

fragm. art. z internetu. Nie pamiętam źródła, mam go na swoim kompie.

"Zachowanie ofiar bywa niezrozumiałe, irytujące, zniechęcające do pomagania.
Ofiary przemocy domowej cierpią na różnego rodzaju zaburzenia natury
psychologicznej: często popadają w depresję, niepokój, niekontrolowane wybuchy
płaczu, śmiechu, agresji, częste niezrozumiałe zmiany decyzji, niepewność,
nieuzasadnione reakcje lękowe, ciągłe poczucie zagrożenia. Trudno od nich
oczekiwać racjonalnych zachowań i konsekwencji, ponieważ ich umysłem cały czas
rządzi strach przed sprawcą.
Wszyscy, którzy pomagają ofiarom przemocy w rodzinie powinni pamiętać, że są one
rozchwiane emocjonalnie a ich zachowania to huśtawka: chcę pomocy - nie chcę
pomocy; składam wniosek o rozwód - wycofuję; oskarżam sprawcę - staję w jego
obronie."

[brak-chmur]

Hmmmm.....powiem szczerze, że nie bardzo zgadzam się z zacytowanym powyżej
opisem braku konsekwencji postępowania.
Jestem osobą bardzo konsekwentną i nigdy nie żałuję swoich , nawet drastycznych
decyzji.
Poza tym, nigdy nie obserwowałam u siebie żadnych objawów rozchwianego nastroju,
który opisujesz.
Najwyrażniej psychologia jeszcze niewiele wie na temat DDD, albo po prostu
nagina czyjeś teorie, jak to zwykle bywa:)

[kofeinka.ltd]

być może :)

[kofeinka.ltd]

chcę tylko uściślić pewną sprawę: to że napisałam, ze jako dzieci"byłyśmy
nieznośne, a lanie nie pomagało", nie znaczy że tak było naprawdę. Byłyśmy
normalnymi dzieciakami, teraz wiem, że wcale nie gorszymi od naszych
rówieśników. Po prostu na nas mama wyładowywała stres w pracy, różne problemy ze
sobą i wszystkim innym; często sama szukała powodu do awantury, jeśli nic nie
zrobiłyśmy same.A my byłyśmy "pod ręką"- słabsze, całkowicie od niej zależne i
bez możliwości pomocy od innych (tata nie żył, a obcy woleli wierzyć dorosłej
niż dzieciom)

[brak-chmur]

Czy i na ile zostaną rozwiązane problemy dzieci malteretowanych psychicznie?
Ustawa dotyczy wyłącznie przemocy fizycznej. To ważne, chociaż dziwne, że musi
być aż regulowane ustawowo, ech

[kofeinka.ltd]

ustawa ustawą, ale najpierw trzeba uświadomić ludzi, że przemoc to nie jest
"prywatna sprawa", że na krzyki za ścianą trzeba reagować, bo ofiary same sobie
pomóc nie potrafią lub nie mogą;
gorzej z przemocą psychiczną i emocjonalną- nie zostawia śladów na ciele, nie
musi wiązać się z krzykiem, często występuje "w białych rękawiczkach" a rany na
duszy zostawia bardzo głębokie, niestety

[brak-chmur]

Kilka dni temu był materiał w TV zniechęcający wszystkie osoby do podejmowania
akcji przeciw przemocy w rodzinie.
A co do przemocy psychicznej....tak, nikt nie usłyszy krzyku malteretowanego
psychicznie człowieka.
To jest najstraszniejsze:(

[kofeinka.ltd]

brak-chmur napisała:

> Kilka dni temu był materiał w TV zniechęcający wszystkie osoby do podejmowania
> akcji przeciw przemocy w rodzinie.
ZNIECHĘCAJĄCY? ja chyba czegoś w takim razie nie rozumiem! jakie były argumenty?

[brak-chmur]

Sąsiad, który zgłosił przemoc w rodzinie alkoholika dostał kare 500zł za
bezpodstwne wezwanie.

[kofeinka.ltd]

ach, słyszałam coś niedokładnie o tym, zdenerwowało mnie mocno!

[luna15]

Kazdy ma swojego mola co go gryzie.
Jakis czas temu zdalam sobie sprawe ze jestem DDD, to mnie martwi...
Terapeuta potwierdzil...szukam drogi wyjscia....
Mam probelmy w zwiazkach...
Osoby zdrowe mnie nie pociągają choc to one niejako mnie "prostują" za to osoby
dysfunkcyjne jak najbardziej choć są źródłem kontynuacji cierpienia....co robić...:(

[kofeinka.ltd]

luna15 napisała:

> Kazdy ma swojego mola co go gryzie.
> Jakis czas temu zdalam sobie sprawe ze jestem DDD, to mnie martwi...
> Terapeuta potwierdzil...szukam drogi wyjscia....
> Mam probelmy w zwiazkach...
> Osoby zdrowe mnie nie pociągają choc to one niejako mnie "prostują" za to
osoby > dysfunkcyjne jak najbardziej choć są źródłem kontynuacji
cierpienia....co robić

Moje 2 siostry też mają podobny problem:jedna w ogóle odrzuca każdego kandydata
(nie ufa, boi się zranienia-mówiąc ogólnikowo), druga pakuje się w związki
trudne, toksyczne. Na szczęście pierwsza- pod opieką psychoterapeuty bardzo się
zmieniła (choć to już miesiące trudnej walki i zmian)i nadal zmienia; druga...
no cóż, zdaje sobie sprawę z problemu, ale długa droga przed nią :( Ja, choć nie
zmieniłabym męża, jestem w trudnym związku: nie potrafimy spokojnie rozmawiać o
problemach (oboje wynieśliśmy to z domu, choć każde z innych powodów),rzadko
rozmawiamy o uczuciach, często przenoszę do swojego domu zachowania z domu
rodzinnego (pracuję nad tym, ale trudne bardzo)
Zdecydowanie polecam pomoc specjalisty.Może książki, poradniki,odpowiednie fora.
Uświadomienie sobie problemu to tylko początek, chociaż dobry. Najtrudniejsza
jest praca nad sobą i dążenie do zmian.