ciążą - szczęście czy dramat?

[ona3010]

Ciekawa jestem co myślicie o wypowiadaniu uczuć na temat ciąży?
Ogólnie przyjete zachowanie jest takie że kobieta ma się cieszyć być
szcześliwa z tego stanu i że będzie wszystko dobrze itp...
Akturat jestem w ciąży i mój stan jest bardzo negatyny do całej
sytuacji bo facet uciekł na wiadomość o ciąży a również dlatego że
nie mam żadnego insktynktu macierzyńskiego...
I teraz...
Jeśli rozmawiam z znajomymi, lekarzami, wszyscy są oburzeni moim
tokiem myślenia i zachowania. Jeśli wspomninam, że nie chce tego
dziecka, że powinni mieć ludzie którzy pragną dziecka latami, o
adopcji każdy jest oburzony jak tak moge myśleć?!!
Czy w takim razie lepiej siedzieć cicho, nic nie mówić bo jestem
kobietą bez uczuć? Czy szczerość w tych sprawach jest do przyjęcia
dla ludzi?

[zlotyswit]

Tak jest do przyjęcia. Z tym że najpierw powinnaś myśleć o tym z kim się bzykasz
bez prezesów a rozwodzić się nad swoim nieszczęściem z perspektywy dziecka które
już powiłaś. Tak czy inaczej powinnaś widzieć pewne konsekwencje w swoim
poczynaniu, Ci ludzie to hipokryci mówią czego nie robić a nie pomogą Tobie w
wychowywaniu dziecka więc niech decyzja o jego dalszych losach zależy od ciebie
a nie od nich. Swoją drogą usunięcie dziecka we wczesnym stadium to nie problem,
a raczej mniejszy niż później, gdzie wtedy były twoje refleksje na temat twojego
instynktu macierzyńskiego?

[ona3010]

> Tak jest do przyjęcia. Z tym że najpierw powinnaś myśleć o tym z
kim się bzykas

...no tak wina zawsze po stronie kobiety, zapomniała bym...

gdzie wtedy były twoje refleksje na temat twojeg
> instynktu macierzyńskiego?

Otóż wydawało mi się że dam radę to pociągnąc i że jestem na tyle
silna, jednak nie.


I nie oczekuję o ocene postępowania bo to samo może być do ojca
dziecka, czego nie zauważyłeś.
Pytałam o reakcje ludzi prawda?
Dlaczego ludzie się wręcz obrażają jesli jestem szczera w odczuciach.

[zlotyswit]

ona3010 napisała:

> ...no tak wina zawsze po stronie kobiety, zapomniała bym...

Wina leży zawsze po obu stronach odpowiedzialność też ale do tej już nikogo
zmusić nie możesz, tak jak nikogo nie można zmusić do przespania się z tak
"odpowiedzialnym" człowiekiem :)

Wiem o co pytasz, ale czy to ważne? Najwyraźniej źle przedstawiasz swoje racje
albo ludzie z którymi rozmawiałaś są dość ograniczeni, kulturą lub religią...
która ma wpływ na kulturę. Wolą przestrzegać pewnych zasad niż zrozumieć twój
problem, pech :)
Ważne że dałaś "ciała" (szeroko pojętego) i teraz musisz szybko dorosnąć, w
przeciwieństwie do twojego partnera który dał sobie jeszcze trochę czasu hehe, i
podjąć sama dojrzałą decyzję która zaważy na życiu dwóch ludzi :)
Powodzenia

[ona3010]

Z Twoich postów jest jasny przekaz...

odpowiedzialność ponosi kobieta bo rozszerza nogi i ma 2 jajaniki
zamiast 2 jąder a facet jest po to żyby się bawił.

Gratuluję szerokich horyzontów...
Co do:
> "odpowiedzialnym" człowiekiem :)

Dla Twojej ciekawości jest to człowiek:
wolny, 46 lat, bez dzieci, zaradny zyciowo... to jak odpowiedzialny
czy nie??
Wiec jak piszesz coś życiowego to przemyśl najpierw.

[zlotyswit]

> Gratuluję szerokich horyzontów...

A ja dziękuję za to że myślisz za mnie :F

> odpowiedzialność ponosi kobieta bo rozszerza nogi i ma 2 jajaniki
> zamiast 2 jąder a facet jest po to żyby się bawił.

Przecież pisałem jasno że odpowiedzialność leży po obydwu stronach :/
Ale jeśli jedna strona nie jest odpowiedzialna to druga powinna być, postąpiłaś
naiwnie. Oczywiście powinna ale nie musi może być także nieodpowiedzialna i
zwalać winę na cały świat tylko nie na siebie. Trzeba przyjmować konsekwencję
swoich decyzji a nie szukać wymówek.

> Gratuluję szerokich horyzontów...

Ja gratuluję życiowej zaradności i trzeźwego myślenia :)

> Dla Twojej ciekawości jest to człowiek:
> wolny, 46 lat, bez dzieci, zaradny zyciowo... to jak odpowiedzialny
> czy nie??

heh, w tym wieku jeśli się nie ma dzieci to albo się szuka plemników w
laboratorium albo korzysta dalej z życia :)
wiek ani zaradność nie świadczy o niczym więcej niż jest napisane :)

[ona3010]

Widzę że jednak wszystko wiesz, spec w każdej dziedzinie .
Alfa i Omega.
To może wrózką zostaniesz?
Dla cwaniaków żeby było ciekawiej.

[zlotyswit]

Omg, nie wiem o co Ci chodzi. Rozumiem twoje poczucie krzywdy ale Ty zrozum
swoją rolę w tym co robisz. Przedstawienie polega na tym żeby bronić swojego
interesu a potem dopiero zaspokajać potrzeby. Jeżeli ktoś pomyli epilog z
prologiem to tylko jego wina. Nikt nikogo nie zmusza do grania pod czyjeś
dyktando wg jego dziwnych reguł.
Jestem ciekaw ile Ty masz lat że dałaś się tak wykorzystać :/

[samotna_m]

A dlaczego uważasz, że dała się wykorzystac? Zeby można było tak
sprawę postawic, to moim zdaniem, facet musiałby chciec zrobic jej
dziecko. Tzn. wykorzystac ją (bez jej zgody) jako matkę dla swojego
potomka (którego chce miec, a którym nie chce się zajmowac).
Oczywiście nie wykluczam takiej sytuacji, ale jest mało
prawdopodobna - przynajmniej nie wynika to z pierwszego postu.
Znając życie to pewnie przestraszył się odpowiedzialności lub nie
chce nic zmieniac w swoim "cudownym" życiu. A że jest dupkiem, to
nie zamierza wziąc odpowiedzialności za swoje czyny. Tak ja to widzę.

[irisarco]

a w ogole to zlotyswit ze swoimi postami, zawsze i wszedzie wyglada
na bardzo nieszczesliwego faceta.

[zlotyswit]

Dała bo uwierzyła. Nie miałem na myśli dziecka, zapewne niechcianego przez niego
i nieplanowanego. Wykorzystał jej ufność/naiwność żeby uprzyjemnić sobie
doznania. Być może nawet wierzył w to że jest bezpłodny, być może ona chciała go
usidlić?
Nie ma co gdybać i robić z tego telenoweli. Fakt jest taki że efektem stosunku
bez zabezpieczenia bywa często dziecko, a co człowiek mówi nie zawsze jest
prawdą. Prosta prawda znana nawet takim ograniczonym ignorantom jak Ja :]
ps
irisarco nie znam przepisu na szczęście, swoje czy innych, ale też trudno mi
przyznać Ci rację. Nie jestem nieszczęśliwy a tym bardziej bardzo nieszczęśliwy
i kompletnie nie wiem jak moje posty wpłynęły na ten wniosek ale z chęcią się
dowiem.
Może faktycznie jestem nieszczęśliwy lecz brak mi perspektywy by to ocenić? Bo
na pewno nie pękam ze szczęścia więc coś może być na rzeczy :q

Moja (podobna?) historia

[puszka_pandory1]

Jestem ciekawa, jak oceniłbyś moją (podobną?) sytuację, z którą sama
nie potrafię sobie poradzić, a "życzliwych doradców" w najbliższym
otoczeniu brak.
Jestem z facetem od dwóch lat (jeszcze z nim jestem...). Decyzja o
dziecku została podjęta wspólnie, po stwierdzeniu, że chcemy tego i
jesteśmy na to gotowi. 8 miesięcy temu zaszłam w ciążę. Pierwszym
wiadrem zimnej wody na głowę było jego stwierdzenie, że jest tym
faktem zaskoczony, bo skoro nie zaszłam w ciążę w ciągu 6 miesięcy
intensywnych starań (do zapłodnienia doszło mniej więcej w 7
miesiącu współżycia bez antykoncepcji), to on myślał, że któreś z
nas jest bezpłodne (!). Z miesiąca na miesiąc robiło się coraz
gorzej. Nie mogłam wyegzekwować najmniejszego zainteresowania
przygotowaniami do narodzin dziecka, przez dwa miesiące prosiłam o
pójście ze mną do sklepu w celu kupna łóżeczka, teraz myślę o wózku,
ale zwlekam z rozmową na ten temat, bo nie mam siły znów tygodniami
się o to prosić. Nie jestem wyręczana w cięższych pracach domowych;
odkurzam, zmywam podłogi i szoruję łazienkę sama. Do tego brat
mojego partnera od dłuższego czasu boryka się z problemami
finansowymi i mój facet z tego powodu kompletnie spłukał się ze
swoich oszczędności i w chwili obecnej żyje "na bieżąco". Wydatki na
dziecko (wspomniane łóżeczko itp.) ponoszę w całości sama, a nie
jest to łatwe będąc na urlopie macierzyńskim. Ponadto w związku ze
wspomnianą trudną sytuacją brata, mój chłopak spędza z nim ostatnimi
czasy mnóstwo czasu - wygląda to tak, że po pracy (ok. 18:00) idzie
najpierw do niego, a potem (ok. 19 - 20)wraca do domu, ale jest tak
zmęczony, że zjada tylko posiłek, bierze kąpiel i szykuje się do
łóżka. W rezultacie czuję się zepchnięta na drugi plan, pozostawiona
ze wszystkim sama sobie, samotna. Myślę o rozstaniu, gdyż rozmowy z
partnerem na ten temat nie przyniosły oczekiwanej zmiany. Chcę
odejść, ale boję się, że zostając sama z dzieckiem zupełnie się
załamię i nie poradzę sobie z sytuacją. I NAPRAWDĘ ŻAŁUJĘ, ŻE JESTEM
W CIĄŻY, FAKT POJAWIENIA SIĘ DZIECKA PRZERAŻA MNIE, A JESZCZE KILKA
MIESIĘCY TEMU TAK BARDZO TEGO PRAGNĘŁAM...
Co robić???

[zlotyswit]

omg, już spieszę z "życzliwym doradzaniem"
po 1 nie panikuj
po 2 powiedz to co napisałaś mężowi, a nie mi :(... zamiast rozmawiać o
problemie rozmawiaj o uczuciach, na pewno znajdzie jakiś argument na swoją obronę.
po 3 W związku standardowy podział jest jasny. Mężczyzna przynosi pieniądze,
kobieta dba o mieszkanie, reszta jest umowna. Ale gdy ktoś ma słabszy lub ciężki
dzień to stara się go wyręczyć z obowiązków, ale co gdy wszyscy mają słaby lub
ciężki dzień? Życie bywa ciężkie i w takich chwilach trzeba się wspierać miast
brać nogi za pas (pamiętaj że bez męża będziesz miała także łazienkę do
wyszorowania), rozmawiaj o uczuciach a nie o problemach licząc na wrażliwość
faceta który ma własne problemy o których możesz nawet nie wiedzieć. Bądź
wyrozumiała jak mówisz że wraca z pracy o 18 a od brata o 20 to się nie dziw że
zmęczony kładzie się jak kłoda do łóżka. To nie jest spychanie na drugi plan
tylko branie obowiązków na siebie a zostawianie przyjemności na inne lepsze
czasy. Myślę że jak tak sobie to wytłumaczysz to wyjdzie Ci to na zdrowie :)
Poza tym z głównym tematem masz niewiele wspólnego. To że facet się zdziwił nie
znaczy że nie chce dziecka, dość dziwnie to przedstawiłaś. Można by pomyśleć że
jesteś jeszcze infantylna, zwłaszcza biorąc pod uwagę to że pytasz o radę kogoś
takiego jak ja ;)
No i jeszcze raz uspokój hormony i rusz głową :)

[ona3010]

No coż zawsze się znajdzie mądrzejszy tylko w swoim czasie...
Słyszałam o kobiecie gdzie planowali kilka lat dziecko było pieknie
a w 5 mies zostawił ją dla nowej. Zdarza się? Tak.
Grunt to być w zgodzie z sobą.
Może też być tak że jak ma być głupi ojciec to lepeij się rozstać?
Karuzela życia:)
Wszystkiego dobrego:)

nie do wiary

[irisarco]

zlotyswit napisał:

> Dała bo uwierzyła

Co to znaczy DALA?

Jak ty sie wyrazasz?
Ile ty masz lat?


Albo nieszczesliwy, albo taki maly polski macho.

[zlotyswit]

> Co to znaczy DALA?

DAŁA... się wykorzystać. Naucz się czytać ze zrozumieniem i łącz fakty w
logiczną całość a nie swoje majaki w głupie wymysły.

> Albo nieszczesliwy, albo taki maly polski macho.

Szczotka.

ps
choć tutaj śmiem wątpić w naiwność autorki myślę że należy do tych bardziej
wyrafinowanych... a czas ucieka, ale to już gdybanie ;)

[bubster]

Efektem stosunku z zabezpieczeniem też.

[ona3010]

Przecież wszystko wiesz to co się pytasz o wiek?:)
moze...15 a może 50?

Życzę 3x2 bliżniaków:)

[gixera]

Odpowiedzialność, oddpowiedzialnością, po prostu facetowi jest
łatwiej zwiać, kobieta już nie ma wyjścia.

czytam ze zrozumieniem ,zlotko

[irisarco]

zlotyswit napisał:
Ważne że dałaś "ciała" (szeroko pojętego) i teraz musisz szybko
dorosnąć, w
> przeciwieństwie do twojego partnera który dał sobie jeszcze trochę
czasu hehe,
> i
> podjąć sama dojrzałą decyzję która zaważy na życiu dwóch ludzi :)
> Powodzenia


Tak dla wyjasnienia, ten co daje to tacy jak ty, a pozniej
stchorzaja i zwiewaja.
Nie ciag tego dalej, nie mam przyjemnosci.

[zlotyswit]

Już śpieszę z życzliwą radą...
Może twój problem z takimi "jak Ja" polega na tym że nie masz przyjemności
ciągnąć "tego"? Niektórzy lubią urozmaicenia a monotonia zabija wszystkie uczucia.
ps
jak nie masz przyjemności to po co zaczynasz, infantylizm w wieku starczym?

[magdalas]

teraz to już musztarda po obiedzie - chyba że chcesz usunąć. powiem Ci
szczerze, że o pierwszym dziecku marzyłam i jak się dowiedziaąlm że
jestem w ciąży to byłam super szczęśliwa. A teraz pomimo posiadania
męża, na którego mogę liczyć i by nie uciekł, myśl o ewentualnej ciąży
jest dla mnie największym koszmarem. Poprostu nie chcę mieć drugiego
dziecka. Rozumiem co czujesz, ale powinnaś się chyba przełamać,
poukładać życie i zmienić myślenie, skoro już jesteś w ciąży to lepiej
podejść do tego pozytywnie

[siodmykrasnoludek]

to przykre, ze facet zwinal zagle. mozesz sie jedynie cieszyc, ze -
paradoksalnie - stalo sie to teraz. teraz jeszcze jestes w stanie
cos temu zaradzic, bedziesz musiala sie przeorganizowac. i mam
nadzieje, ze odkryjesz w sobie ten instynkt :) bedzie ci ciezko, nie
dziwie sie ze masz dola i ze czujesz, ze nie chcesz tego dziecka.
zycze tobie jednak, zeby ci sie odmienilo - bys mogla sie cieszyc,
ze masz malenstwo :)
lekko nie bedzie, ale dasz rade! :)

[hella_79]

zlotyswit napisał:

> Tak jest do przyjęcia. Z tym że najpierw powinnaś myśleć o tym z kim się bzykas
> z
> bez prezesów a rozwodzić się nad swoim nieszczęściem z perspektywy dziecka któr
> e
> już powiłaś.

hmm, z tego, co wyczytałam, to autorka jest jeszcze w ciązy, nie urodziła jeszcze :P

zloty swit - belkoczesz!

[kara_thrace]

Smutne jest to, ze z p0roblemem ciaży zawsze zostaje kobieta... Hipokryzja
naszego społeczenstwa narzuca postawę szczesliwosci kobiety oczekujacej dziecka.
Rozumiem Twoj dramat, bo to sytuacja bez wyjscia i masz do wyboru kłamac,
robiac dobra mine do złej gry albo narażać sie na potepienie wyrodnej matki.
Myśle, ze w KAżDEJ sytuacji zyciowej lepiej jest być szczerym, nawet jesli to
wiąże sie jakimś ostracyzmem. To Twoje zycie i nikt za ciebie go nie przezyje.
Wydaje mi sie, ze bedzie Ci latwiej kiedys zaakceptowac dziecko jesli teraz nie
bedziesz przed soba udawać. Udawanie moze tylko wzmocnic wewnetrzny bunt przeciw
sytuacji.

[zlotyswit]

no ale że niby gdzie bełkoczę? treść twojego postu to po prostu stek banałów
którym trudno nie przyznać racji jak i ją przyznać. Wiadomo przecie kiedy może
być lepiej a kiedy jeszcze lepiej.
Może to takie ogólne zawołanie-protest odnoszące się do wszystkich moich wypowiedzi?
Być może bełkoczę. co za gó....

rozumiem

[delayla]

Nie każdy musi się cieszyć z NIECHCIANEGO dziecka - to chyba oczywiste?
Dlatego sądzę, że aborcja jest 1000 razy lepszym rozwiązaniem niż przymusowe
rodzenie i skazywanie dzieciaka na sierociniec.

A dlaczego tylko kobieta ma "myśleć z kim się bzyka"? Facet już nie musi? Skoro
on spłodził to dziecko, bo nie umie się zabezpieczyć, to chyba jest to też JEGO
dziecko?
Mam nadzieje, że pociągniesz chłopa do obowiązków (alimentów chociażby) jeśli
zdecydujesz się je wychowywać...

A jeśli nie chcesz go wychowywać to BŁAGAM... zrzeknij się praw do niego...
wtedy z miejsca zostanie adoptowane przez kogoś, kto pragnie dziecka (na
niemowlaki jest wzięcie), a nie skazuj maleństwa na dożywotni sierociniec...
I to jest rozsądne rozwiązanie zgodne z tym co mówi serce - zapewnić dziecku
normalne życie.

[olenka_a]

Oczywiście, że dziecko to nie tylko "wina" autorki wątku. Ale to ona
ponosi konsekwencje ich "działań", bo facet ucieka, a ona zostaje z
ciążą i brzuchem. to ona bęzie samotna matką albo będzie musiała
zmierzyć się z aborcją.

Aborcja i adopacja

[biruszek]

"Aborcja jest 1000 razy lepszym rozwiązaniem"

BZDURA! Autorka postu nie wie, co pisze, więc pisze tak bez sensu,
że nie potrafię po prostu milczeć. Aborcja to najbardziej koszmarny
z pomysłów, który może przyjść do głowy. To przyprawianie trudnej
sytuacji sosem z tragedii.

"A jeśli nie chesz wychowywać to BŁAGAM... zrzeknij się praw do
niego"

BINGO! Tutaj autorka postu może przypadkiem, a może w pełni
świadomie, dotknęła najlepszego rozwiązania, które może wyprowadzić
Cię z tej sytuacji. ADOPCJA. Aby móc do niej przystąpić wymagane
jest kilkukrotne spotkanie w ośrodku adopcyjno-opiekuńczym. Ośrodek
sprawdzi, jaka faktycznie jest Twoja awersja do dziecka. Potem już
po urodzeniu dziecka zostanie ono zabrane do pogotowia opiekuńczego,
ale wciąż będziesz miała do niego prawo aż przez 6 tygodni. W
ostatnim dniu 6 tygodnia w sądzie zrzekniesz się do niego praw. Ale
jeśli wcześniej = podczas ciąży lub po urodzeniu dziecka, poczujesz,
że chcesz zostać matką, będziesz mogła nią być. Dzięki temu, decyzję
podejmiesz świadomie. Gdyby była negatywna, rodzice adopcyjni
zrobią wszystko, aby zapewnić Twojemu dziecku szczęśliwe życie.
Tylko, że to już nie będzie Twoje dziecko. Będziesz wyłącznie jego
biologiczną matką.

[iluminacja256]

". Aborcja to najbardziej koszmarny
> z pomysłów, który może przyjść do głowy. To przyprawianie trudnej
> sytuacji sosem z tragedii."

Zalezy jak dla kogo i kiedy. Adopcja jest o wiele gorsza - zakłada,
z e jestes inkubatorem i nie masz uczuć.

[scibor3]

To nie oznacza, ze jesteś inkubatorem tylko, ,że jesteś osobą dojrzałą
potrafiącą ponieść konsekwencje swoich czynów. Nie wiem o jakich uczuciach
mówisz, bo tego, że uczuć macierzyńskich taka osoba nie przejawia to chyba jasne.

[camparis]

Niestety nadal jesteśmy obłudnie zakłamanym narodem! Na szczęście to się zmienia i powoli do świadomości ludzkiej dochodzi, że świat nie jest czarno-biały. Niestety, kobiety oddające dzieci do adopcji wolą skłamać, że maluch urodził się martwy, niż powiedzieć prawdę. I ja się im nie dziwię, bo piętnowanie postaw uznawanych za nie-chrześcijańskie jest u nas normą.

Sama adoptowałam dziecko. Abym mogła to zrobić, inna kobieta musiała to dziecko oddać. Z tego co wiem, nie była z patologicznej rodziny, po prostu na tamtym etapie życia nie chciała dziecka. Oddała je, aby go nie znienawidzić. Dziecku krzywda się nie stała, bo ma rodziców, którzy oddali by za nie życie.

Po prostu przemyśl swoją sytuację bardzo dokładnie. Może instynkt się w Tobie jeszcze odezwie. Ale jeśli masz się przymuszać do kochania dziecka, którego nie chcesz, to faktycznie lepiej oddaj do adopcji.

[samotna_m]

Jestem w takiej samej sytuacji jak Ty. W ciąży, a facet się zmył i
nie chce miec z nami doczynienia. I też jeszcze nie do końca jestem
pewna swoich uczuc - a raczej pojawiają się różne: wściekłośc,
złosc, rozczarowanie, ale i czasami radośc. Ale przede wszystkim
uważam, że nie należy zaprzeczac swoim uczuciom. I bardzo dokładnie
i wnikliwie rozważyc czego Ty chcesz, co jest dla Ciebie dobre, co
jesteś w stanie udźwignąc i jak to się mieści w Twoim systemie
wartości. Niestety nikt potem, oprócz Ciebie nie będzie pomosił
odpowiedzialności za to dziecko. A z kolei dziecko będzie ponosiło
konsekwencje Twoich wyborów (no i oczywiście wyborów "tatusia", no
ale ten się zmył).

[piotrek.szm]

OBOJE muszą myśleć co robią w łóżku. Skoro facet jest winny to ona nie??
Wystarczy, że rozłożyła nogi a reszta to jego wina??? Bez przesady. Oboje
doprowadzi do takiej sytuacji i tyle. I oboje muszą się zachować
odpowiedzialnie. Albo ona wychowa dziecko jego przymuszając prawnie do wspólnego
wychowania (nawet jeżeli będą to tylko alimenty - odpowiedzialność za swoje
czyny obowiązuje każdego, mógł włożyć gumę i tyle, choć jak nie włożył to ona
mogła chociaż o tą gumę spytać). Albo zrzekną się praw i uszczęśliwią jakąś parę
która dzieci mieć nie może.
Skoro rozmawiasz o swoich wątpliwościach ze znajomymi, chodzisz do lekarza jest
cień szansy, że jakaś odrobina macierzyństwa jest. Jak urodzisz i położą ci na
brzuchu takiego małego szkraba pewnie zmienisz zdanie na dobre. Przymuś drania
niech płaci...

[ona3010]

A co powiesz jak pytałam o gumę i chciałam! ale odpowiedz była
zawsze że jestem BEZpłodny!!!
I co cudowne ozdrowienie???
Alimenty... no coż owszem jest taka mozliwość tym bardziej że ma z
czego ściagać ale czy pieniadze to najważniejsze?
Jeśli mam być matką to DOBRĄ, która kocha. A nie patrzy na dziecko
przez pryzmat ojca sku*** tak? Jeśli mam być matką to chce wychować
na wartościowego człowieka bez żalu, nienawiśći i zgożknienia za
przeszłość.
Poza tym uważam że dzieci powinny mieć dwoje rodziców pomimo jakie
są układy między nimi...
Może się mylę...
Dlatego teraz czyję się okropnie i nie czuję nic oprócz wściekłośći
i wszystkiego co złe.

[yorgi62]

Zastanawiam się czy gdybyś zapytała o Hiv, zapalenie wątroby i inne też tyś tak
łatwo uwierzyła. Kobieto gdzie ty miałaś rozum? Zła to możesz być tylko na siebie.

Masz kilka miesięcy na zastanawianie się. Jeżeli zdecydujesz sie na zatrzymanie
dziecka to walcz o alimnety. Należą się dziecku. Wychowanie dziecka naprawdę
dużo kosztuje i ojciec powinien w nich znacząco partycypować zwłaszcza że na
najbliższe 2-3 lata Twoje zycie będzie poświęcone dziecku i właściwie niczemu
więcej. I tak będzie ci cięzko więc niech płaci. To co nałgał, jaki z niego jest
f.ut nie ma żadnego znaczenia. Te pieniądze są dla dziecka, tak jak dziecko mimo
wszystko powinno mieć jakiś kontakt z ojcem którego z kolei nie powinnaś przy
dziecku zbyt surowo oceniać.

Jeżeli za kilka miesięcy jednak stwierdzisz że nie jesteś w stanie dziecka
pokochać to po prostu szybko zrzecz się praw do niego - w sumie wystarczy
złożyć odpowiednią deklarację zaraz po urodzeniu i potwierdzić ją po 6
tygodniach i juz dziecko może trafić do adopcji. Znajdzie rodziców praktycznie
od ręki. Kochających, czekających na dziecko, posiadających środki by mu
zapewnić godne życie.

W Polsce są tysiące par które czekają na dzieci. Najcześciej czekają tak długo
że przekroczą wiek 40 lat po którym nie daje się takiej parze do adopcji
niemowlaków tylko starsze dzieci. Niektóre pary mają jedno dziecko adoptowane i
czekają na drugie i znów przekraczają magiczna barierę wieku. Za to domy dziecka
pełne sa dzieci z nieuregulowanym stanem prawnym gdzie matka oddaje dziecko bo
stanowi problem, nie zrzeka się do niego praw, odbiera go po roku czy dwóch by
przez kilak miesięcy znów się nim zmęczyć i oddać. To jest dopiero tragedia i
uraz dla dzieci

Na razie masz kilka miesięcy na danie dziecku tego co możesz najlepszego - dbaj
o siebie, chodź do lekarza i powoli się zastanów co zrobić. Opinią ludzi się nie
przejmuj. Po wszystkim zmiana miasta czy środowiska moze ci wyjść na dobre.
Oddanie dziecka do adopcji to nic wstydliwego. Twoje życie się nie kończy, są
wieksze tragedie.

[alza73]

No i dziwisz, ze sie zmył. Może poprostu ma zrobione badania, albo
jakiś zabieg, który dlaj mu gwarancję, że jest bezpłodny. A ty mu
wciskasz ciemnotę, że to jego dziecko. A gdyby nie zmył się, to byś
cieszyła się z przyjscia na świat dziecka, kochałabyś je. Zastanów
się nad tym, w czym obecność faceta (poza finansami) zmienia
nastawienie do dziecka

[ona3010]

> A ty mu wciskasz ciemnotę, że to jego dziecko.

Chcesz mi powiedzieć ze nie wiem z kim sypiam??:) Dobre!

Co do badań rozmawiałam z lekarzem i u facetów w ciagu roku może się
wszystko pozmieniać. Ale to już nie ważne.

Pisz na temat.

[iluminacja256]

>A co powiesz jak pytałam o gumę i chciałam! ale odpowiedz była
>zawsze że jestem BEZpłodny!!!

Sorry, ale to jest co najmniej smieszne - facet deklarujacy
bezpłodność MUSIAL sie na to badać , a wiec ma na to papiery wraz
z doprecyzowaniem przyczyny .
W zyciu bym na taka bzdurę nie poleciala , zwłaszcza jesli znam
kogos tak jak ty tego goscia - słabo. Moze i był BEZPLODNY, ale nei
masz pojecia czy nei był np. chory wnerycznie - i wtedy tez
zapytaałbys delikatnei o gumkę, ale skoro nie chciał, to nie?

A wg mnie decyzja rodzenia takeigo dziecka to nonsens - ale to juz
moja prywatna opinia - przyznam , z ej uz rózne głupoty cztaąłm,
ale zajsc w ciazę z facetem który sciemnia , z e jest bezpłodny to
jakiaś paranoja. Nie cchiaąłbym mieć nic wpólego , a juz najmniej
dziecka z czymś , bo to nie jest ktoś, takim.

[zosiasamosia6]

"bezplodny" ???
moze nie mial dzieci w poprzednim zwiazku i byl posadzany o bezpodnosc, bo nie sadze ze mozna uwierzyc ?
w takie gadanie, naiwnosc faceta w wieku 46l!!!
az wydalam okrzyk zdumienia;)
na podstawie czego tak sadzil?

a teraz o alimentach:
pieniadze sa potrzebne i wazne i niekoniecznie musisz sie starac dla siebie ale dla dziecka tak!
jesli nie zasadzisz alimentow bedzie sie to zawsze ciagnac za toba , kazda twoja zla sytuacja jaka bedziesz miala w zyciu bedzie prowadzic do tego ze ktos zapyta co z alimentami,
to obowiazek samotnej matki zadac alimentow,
chyba ze nie masz i nie bedziesz mialaklopotow materialnych,czego zycze ale nie bardzo wierze.
"Jeśli mam być matką to DOBRĄ, która kocha..."
nie przenos na dziecko,jesli juz sie urodzi ,
zadnych zlych uczuc, wyczysc swoja karte i pozwol mu byc takim samym czlowiekiem-dzieckiem jakie przychodzi w pelnej kochajacej rodzinie,
jak nie bedziesz czula zalu ,zlosci tylko milosc do dziecka to naprawde sa szanse ze bedzie mialo zycie jak inne dzieci -na czole nie ma napisane:
jestem nichciane i nie kochane,urodzilem sie a nie powinienem ,
wiem co pisze bo jestem na zakrecie zycia i moje zycie wlasnie skopalo poczucie winy ze str.mamy ze bylam jej ciezarem i to ze mnie urodzila a wszyscy w rodzinie i nie tylko uwazali to za pietno !
ale to bylo 47l.temu ,
dzisiaj mozemy ,majac doswiadczenie i madrosc-ja mam!
nie dopuszczac do takiego myslenia.

[samotna_m]

Może nie odniosłam się zbyt precyzyjnie do wątku... szczerośc jest
raczej trudna dla ludzi, bo nie są do niej przyzwyczajeni.
Szczególnie tzw. negatywne emocje są w pewnych sytuacjach źle
widziane, ale nie uważam, żeby z tego powodu należało im zaprzeczac.
Poza tym ludzkie reakcje tak bardzo zależą od ich uczuc i pragnień,
że naprawdę nie da się ich przewidziec. Najważniejsze, żebyś Ty była
naprawdę szczera w stosunku do siebie.
Ale także zrozummiała, że to co dla Ciebie może byc nieszczęściem
lub znacznym dyskomfortem (np. samotne wychowywanie dziecka) dla
innych mogłoby byc błogosławieństwem. Tak więc także innym trzeba
dac prawo do wyrażania ich uczuc w tej kwestii (jeśli oczywiście
dopuszczasz ich do dyskusji odsłaniając swoje uczucia).

[babushka]

Masz prawo wyrażać otwarcie swoje uczucia w sprawie dla Ciebie osobistej, nawet
jesli większość myśli inaczej. Gwarantuję Ci, że niejedna kobieta miała podobne
wątpliwości jak Ty, nie powiem, że każda, ale pewnie nie mylę się - większość
tak. To odpowiedzialność podjąć się samotnego rodzicielstwa, stąd rozterki,
które są wyrazem refleksji, nie bezmyślności.

[ona3010]

Dziekuje,
staram sie myśleć ale czy mi się to udaje...?

[agnen]

ciąża wcale nie koniecznie jest samą radością. Przede wszystkim nastroje w ciąży
zmieniają się bardzo szybko, nawet przy wsparciu partnera może się depresja
ciążowa pojawic, więc nie jesteś jakimś dziwnym i nienormalnym przypadkiem.

Instynkt macierzyński też nie pojawia się w ciąży, tylko po porodzie, jak już
masz swoje dziecko przy sobie (najczęściej od razu, ale czasem też potrzebuje
kilku dni), to też jest normalne ;)

Więc nie przejmuj się takim glupim gadaniem innych, oni zazwyczaj chcą dobrze
tylko nie za bardzo myślą przed mówieniem ;)

[sweetie78]

jak urodzi się dziecko to na pewno się to Tobie zmieni, skupisz się
na dziecku, które wypełni Tobie świat

ja nie mając dzieci, wiem że z chwilą narodzin dzieje się coś
niewybrażalnego, to CUD, że na świecie pojawił się nowy człowiek

[mzik]

Łatwo jest radzić i zajmować stanowisko. Łatwo komentować. A dramat
to już sprawa tylko i wyłącznie głównej tutaj bohaterki. Myślę, że
zawsze warto próbować pomyśleć o tym czego naprawdę się pragnie, co
jest wartością w tej sytuacji, co może być szczęściem tutaj - mimo
wszystko. Trudne to i zawiłe, ale samo myślenie o sobie i życiu
powoduje, że ono jest JAKIEŚ. Może uda się pogodzić ze sobą, ze
światem i sytuacją? Może szczeście jest tylko stanem chwilowym i
można je chwytać na różne sposoby? Nie ma idealnych ludzi, sytuacji.
Gdyby były to nasze życie usłane byłoby różami, nie byłoby depresji,
chorób, niepłodnosci i niechcianych ciąż. Odpowiedzialność przedde
wszystkim, ale też dystans (o który pewnie bardzo tu trudno i
rozumiem), myślenie pozytywne i chęć bycia dobrym człowiekiem. Dla
siebie i dla innych. Chcę wierzyć, że to zawsze popłaca i wierzę, że
zawsze warto zacząć od siebie. Czego bardzo życzę. I siły.

[youstynus]

To jest generalizowanie. Nie każda kobieta przeżywa to jednakowo; nawet kiedy
już ma dziecko przy sobie.

[aewm]

To wcale nie wygląda tak różowo, że oto pojawia się mały człowiek i matkę zalewa
fala uczyć macierzyńskich, ochy i achy i już tylko pieluszki kupki zupki.
Mi bardzo bardzo dużo czasu zajęło nauczenie się miłości do Młodego i znam wiele
kobiet, które odczuwały to samo.
Jeżeli Autorka wątku nie chce tego dziecka ( i ma do tego prawo) to nie ma co
liczyć, że oto po narodzinach nastąpi cud.

[bubster]

Jakie to typowe...
Nie ważne czy chcesz, nie ważne czy masz za co.
Nic nie ważne - masz być inkubatorem i tyle.

A myślene życzeniowe innych i słodkie słówka o jakimśtam cudzie
fizjologicznym mają ci za wszystko wystarczyć.

[mamakurczaczka]

Witaj
Czytałam twojego posta i resztę wypowiedzi i cóż... Muszę się zgodzić z Toba -
jesli tak naprawde nienawidzisz tego malucha to może rzeczywiście oddaj go ( z
rzeczeniem sie praw). Ale przemyśl to ponownie... Ja mam męża( też idiota
chwilami) i 2 dzieci, ale tak naprawdę to pokochałam swoje dzieci dopiero ok 3
miesięcy po porodzie( i wcale nie miałam depresji !!!!!!!!). Teraz to zabiłabym
za nie, ale ja potrzebowałam czasu na uporządkowanie swoich uczuć...Może ty też
potrzebujesz takiego "czasu"?
Jesli podejmiesz decyzje o oddaniu- to dobrze, dopełnij formalności i żyj dalej,
a maluszektez znajdzie swoje miejsce na ziemi...
Ale jesli zdecydujesz zatrzymać malucha- pamietaj ,że nie ty jedna jestes w
takiej sytuacji... Dzieci kochaja bezgranicznie i bezwarunkowo, i nie bedzie cie
w przyszłości oceniac czemu tak postapiłaś...Zastanów sie tez nad jednym-
rozumiem że pozwałabyś tego odważniaka o alimenty? A pomyślałas co dalej? JAk
bedziesz musiała prosic go i szukac aby podpsał jakies głupie papuierki
dotyczace waszego malucha? Jesli bedzie chciał byc ojcem- bedzie nim nawet bez
papierka... Moja przyjaciółka była w takiej sytuacji jak ty- urodziła, pozwała o
alimenty( tez zaradny )i teraz po kilku latach pozbawia go ojcostwa bo ma dosyc
jego wiecznych sprzeciwów co do podpisywania papierków ( przedszkole, szkoła,
szpital, szczepienia, wyjazd na wakacje za granice...) koszmar... Mimo wszystko
trzymam kciuki za twoja decyzję- jaka ona nie bedzie!!! Jesli bedziesz miała
ochote pogadac - napisz [e-mail]

[kkokos]

ma dosyc
> jego wiecznych sprzeciwów co do podpisywania papierków (
przedszkole, szkoła,
> szpital, szczepienia, wyjazd na wakacje za granice...) koszmar...

co za bzdury
podpis wymagany jest jeden - przy wyrabianiu paszportu. tu
rzeczywiście nie ma przebacz, jak się ojciec upiera, trzeba iść do
sądu.
pies z kulawa nogą się mną i moim synem na granicach różnych nie
interesował, a nawet nazwiska nie nosimy tego samego - więc nie siej
paniki.

przedzkole i szkoła, jeśli oświadczasz, że jesteś samotną matką, a
kontakt z ojcem jest trudny, nie wymagają podpisów ojca
(przerabiałam to w dwóch przedszkolach, podstawówce i gimnazjum).
podobnie z kartami na kolonie i innymi tego typu papierami.

szpitala rzeczywiście nie przerabiałam, ale jeśli masz rację, to
dzieci ojców bezkontaktowych nie leczą się w takowych, operacji nie
są poddawane i nawet gips im nie przysługuje?

[mamakurczaczka]

Droga kkokos . Odpowiedziałam na posta wiadomosciami które posiadałam. Może ty
miałaś to szczeście ,że trafiałaś na ludzi którzy cie rozumieli- ona tego nie
miała. I nie bardzo rozumiem twój złośliwy ton wypowiedzi- jesli masz cos do
powiedzenia to zrób to, ale na temat i nie napadajac na innych. Nawet jesli "
sieję panikę". Z poważaniem

[niemamlisa]

A ja nie zamierzam zajść w ciążę i zrobię wszystko, żeby do tego nie doszło. Mam
trzydzieści lat, wspaniałego faceta, nie gonię za karierą, żyję dostatnie i nie
zamierzam mieć dzieci. Nie mam żadnego instynktu macierzyńskiego i wcale mnie to
nie martwi. Czy każda kobieta musi zostać matką? Ludzie, przecież każdy jest
inny i każdy ma prawo do decydowaniu o swoim życiu - prawda? Chociaż
niezupełnie. Chciałabym sobie podwiązać jajniki, żeby być spokojna i co? W
naszym kraju to jest zabronione. Zostaje wyjazd. I coraz częściej rozważam tą
opcję. I nie będę żałował, ani dziś, ani za dziesięć lat.
Trzymaj się i nie przejmuj. Jest mnóstwo kobiet takich jak Ty. Tylko u nas wciąż
pokutują stereotypy/

[wieprzowina1111]

czy Twój partner też nie chce miec dzieci?

[milka1st]

nie przeskoczysz tego , niestety , zawsze będzie ktoś kto będzie cię
oceniał . Uczucia kobiet nie tylko sa lekceważone , ale często
wzbudzają silne reakcje , a uczucia kobiety w ciąży w stosunku do
dziecka , szczególnie negatywne , to po prostu nie do pomyslenia.
Nie przejmuj się, jesli nie przyzwyczaisz sie do mysli że będziesz
miała dziecko i że możesz je pokochac i naprawde może być w
przyszłości najważniejszą dla ciebie osobą , to faktycznie żeby nie
zrobic krzywdy oddaj . Wiele mam czeka na takie dzieci ja być może
jestem jedną z nich, mimo ze narazie staram sie o własne , to z
męzem myślimy o możliwości adopcji. Nie tylko możesz dac dziecku
szczesliwe zycie , ale tez zrobic coś dobrego dla innych . A dobro
powraca :)

[upl]

oczywiscie, ze masz prawo nie cieszyc sie z ciazy w takich okolicznosciach

oczywiasie znajda sie zawsze pseudo-moralisci, ktorzy ci wypomna, ze sie bzykasz
nie po bozemu czyli bez slubu

jakos nie wierze, ze sami tylko w slubnym lozu i ze slubna malzonka/malzonkiem
to robia ;-)

ale na forum tak latwo szafowac opiniami, ocenami i grzmiec z pozycji moralisty

no coz

podjelas decyzje, ze urodzisz dziecko... ale to nie oznacza, ze musisz sie
cieszyc z tego

co do instynktu macierzynskiego to czesto pojawia sie on dopiero po porodzie -
pod wplywem hormonow w trakcie porodu

[alexandra35]

- niejedna kobieta oddała swoje dziecko, niejedna usuneła ciąże, ale
zastanów się dobrze co robisz - po burzy jest zawsze słońce i patrz
optymistycznie że będzie dobrze. Będziesz kochać swoje dziecko a i
ktoś Was pokocha razem. Jak oddasz swoje dziecko całe życie będziesz
miała wyrzuty sumienia. Po latach stwierdzisz że najpiękniejsze co
może mieć kobieta to dziecko. Życzę dużo zdrowia.

[bubster]

Kolejny lukrowany obrazek....

[miamia35]

Współczuję sytacji, w której jesteś. Co do szczerości w sprawch
negatywnego stosunku do ciąży oraz braku chęci posiadania dzieci to
niestety musisz być przygotowana na reakcje w stylu "jak to?
kobieta?? nie chce mieć dzieci???" i opowieści, że na pewno nie
wiesz co mówisz i że z pewnością Ci się odmieni jak urodzisz ...
Taka jest mentalność naszego społeczeństwa - marzeniem KAŻDEJ
kobiety jest bycie matką. Przygotuj się też na atak nawiedzonych
katoliczek. Zawsze będą tacy, którzy będą wiedzieli lepiej czego Ty
jako kobieta chcesz niż Ty sama.
Ja mam 36 lat i od zawsze twierdziłam, że nie chcę mieć dzieci i mój
mąż ma tak samo. Nie ukrywamy tego, że nie mamy dzieci bo po prostu
nie chcemy a i tak kiedyś usłyszeliśmy, że pewnie bardzo chcemy mieć
dzieci tylko nie możemy a tylko tak "głupio gadamy" bo nie chcemy,
że ktoś się nad nami litował ... Jak ktoś tak myśli to jego sprawa a
ja nie będę marnowała czasu i energii na przekonywanie go do swoich
racji. Żyję po swojemu, nikogo nie przekonuję o wyższości życia bez
dzieci nad życiem z dziećmi ale też nie życzę sobie przekonywania
mnie do posiadania dzieci. To moje życie i mój wybór. A co by było,
gdybym jednak zaszła w ciążę? Urodziłabym i oboje z mężem
kochalibyśmy nasze dziecko i bylibyśmy wzorowymi rodzicami.
Cokolwiek zdecydujesz dbaj o siebie i trzymaj się.

[zona_lidera]

ja bym wolala szczerosc, ale generalnie chyba szczerosc nie poplaca :(
osobiscie nie wyobrazam sobie jak to jest nie chciec dziecka ktore sie nosi, ale
chyba tym bardziej jestem pelna podziwu, ze zdecydowalas sie urodzic. Z tego co
wiem, akurat na niemowleta ludzie czekaja w kolejce (choc to troche przedmiotowo
brzmi), wiec mysle, ze dziecku nie bedzie zle w zyciu.
Na Twoim miejscu jednak powaznie bym sie zastanowila, to jakie masz uczucia w
tej sytuacji raczej nie swiadczy o tym jaka bedziesz matka.

szczęście czy dramat?

[hogata123]

Nie daj sobie wmowic, ze masz obowiazek sie cieszyc z bycia w ciazy!
Dla niektorych to "stan blogoslawiony" dla niektorych to tragedia
zyciowa i nie ma co sie czarowac, ze ciaza zawsze niesie z soba
radosc.
Jesli nie masz dylematow z cyklu "co ludzie powiedza", a wiesz, ze
za kazdym razem kiedy spojrzysz na swojego potomka bedziesz myslala
o swoim emocjonalnie niedorozwinietym bylym - oddaj je do adopcji.
Jest cale mnostwo ludzi, ktorzy otocza je opieka i miloscia, na
ktora Ty moze w chwili obecnej nie jestes gotowa.
Zycze powodzenia!

[ssnn]

Masz prawo czuć się fatalnie, nie mieć entuzjazmu i podjąć różne decyzje. Dla
dziecka - jeśli je urodzisz - lepiej, byś teraz o siebie zadbała, także w sensie
psychicznym. Nie mam na myśli skakania z radości, ale przynajmniej staraj się
nie nakręcać negatywnie. Być może nie trzeba z każdym o tym rozmawiać, bo
właściwie co komu do tego?

Zostaniesz matką - będzie Wam obojgu łatwiej, zrzekniesz się praw - dziecku i
jego rodzicom będzie łatwiej. Spokój, spokój. Niekoniecznie entuzjazm, ale
relaks i poczucie, że dasz radę. Tego Wam życzę! :)

[nosekmoj]

Temat jak zwykle zszedł jak widze nie w tą stronę, co trzeba. Ludzie
dziewczyna pyta (przepraszająco prawie), czy może odczuwać w ciaży
inne emocje niz huraoptymizm i generalnie jakaż ja jestem
szczesliwa.. Ale trzeba sie było czepić pod kogo ona sie podłożyła i
o czym wtedy myslała. A o czym Wy myslicie jak sex uprawiacie do
jasnej cholery? Widocznie sie w sufit patrzycie i myslicie, czy
pomalowac, czy nie. Odczepcie się od niej, dziewczyna prosi o rade a
nie o gó...ane moralizatorskie gadki. Święci się nagle znaleźli co
niektórzy. ona3010 rozumiem poczęsci co przezywasz. trochę inaczej
jest u mnie, bo jestem w ciazy z mezem (dla czepialskich na ciaze
meza nie złapałam) i on akurat nie uciekł. ale jesli chodzi o
uczucia, to powiem Ci tak.. nasze dziecko jest wyczekiwane i
wymodlone. poplakałam sie ze szczescia jak sie dowiedzialam, ze
nosze je juz w sobie. ale teaz pod czas ciazy tez mam rozne mieszane
uczucia. karce siebie za to w myslach, ze nie szaleje caly czas z
radosci. ale wiesz co, byl niedawno taki program w telewizji, tam
psycholog wypowiadal sie, ze takie odczucia, ze czasem nie chce sie
tego dziecka i jest sie przciwnym ciazy nawet wtedy, kiedy byla
chciana i planowana. poza tym duzo kobiet przyznaje sie otwarcie do
tego, ze ma mieszane uczucia w stosunku do dziecka dopoki sie ono
nie urodzi, bo jak mozna kochac kogos, kogo sie nie zna. to jest
bardzo logiczne myslenie. inaczej jest, kiedy juz przyjdzie na
swiat, podobno kazda kobieta odkrywa wtedy siebie na nowo, i uczucie
do malenstwa tez. czasem jestem zmeczona, czasem mam gorszy dzien i
nie zwalam bron boze winy na dziecko, to dlaczego mialabym to zwalac
na siebie? czemu kobieta, ktora jakby nie bylo troche fizycznego i
psychicznego ciezaru nosi w sobie mialaby być jeszcze koniecznie non
stop szczesliwa i usmiechnieta. dajmy jej troche odetchnac, jak nie
jest szczesliwa, to nie probujmy jej wtedy uszczesliwiac na sile.
troche zrozumienia. kobiety bez ciazy, czy faceci tez maja gorsze
dni i sa lepiej rozumiani niż ciążówki. nic bardziej nie meczy jak
glupie gadanie. Ja Ciebie rozumiem, zrozumiem tez jak nie zmienisz
swojego nastawienia do konca ciazy. Nie wiem, w ktorym jestes
miesiacu ale wierz mi, ze ruchy dziecka w brzuszku to fajowa sprawa,
pozanjesz jaki jest charakterny, albo silny, albo delikatny, kiedy
jest mu wygodnie, albo ma ochote na cos dobrego... powoli
nawiazujesz z nim kontakt. ja jestem teraz w 29 tygodniu i zaczelam
juz o nim myslec jak o prawdziwej istocie, niezaleznej ode mnie.
ciagle mnie zaskakuje czyms nowym. i pewnie tak bedzie zawsze. to
prawdziwa radocha mowie Ci. życze wszystkiego dobrego i zdrowego
dzidziusia przede wszystkim!

[daria13]

W ciążę zaszłam jak najbardziej planowaną i chcianą. Kiedy odebrałam wyniki
testu, byłam bardziej przerażona niz szczęśliwa, bo uświadomiłam sobie, że w
moim organizmie rośnie nowe życie, ale miałam początkowo skojarzenia z Obcym,
choć oczywiście niegroźnym, jednak obcym. Także kobieta, ktora jest w
nieplanowanej ciazy ma prawo czuć się 1000 razy gorzej.
Urodzenie corki było absolutnie najpiękniejszym momentem w moim życiu. Euforii,
jaką wtedy czułam nie da się porównać z niczym. Nie spałam całą noc, byłam jak
na najwspanialszym haju. Oszalałam ze szczęścia. Emocje i miłość, jakie się
rodzą wraz z dzieckiem, nie mają sobie równych. Żadna więź na świecie nie jest
tak silna. Wiem, że nie wszystkie kobiety tak to odczuwają, nie wszystkie od
razu, u niektorych trwa to nieco dłużej, niemniej miłość do dziecka bez
wątpienia jest najlepszym, najczystszym i najprawdziwszym uczuciem w życiu.
Daj dziecku szansę. Daj tę szansę sobie. Nie musisz teraz być nastawiona
pozytywnie, ale też nie wmawiaj sobie, że dziecko będzie Ci cale życie
przypominac nieodpowiedzialnego człowieka, który nie potrafił docenić Ciebie i
dziecka. Jeśli nie widziałaś, obejrzyj koniecznie film Grbavica. Zobacz jak
bezgranicznie można kochać dziecko, bez względu na to, jak i z kim zostało
poczęte. Gorąco polecam i trzymam kciuki za Ciebie i maleństwo:)

[wen_yinlu]

Po prostu nie pasujesz do ogólnego obrazu matki jaki ci ludzie mają w swoich
głowach, takiego ich zdaniem uśrednionego i realistycznego obrazu. A jak coś
ludziom nie pasuje do tak mocno zakorzenionych obrazów, to mogą różnie
zareagować - nawet agresywnie.

Może być różnie, ale cóż, tak już jest, że to my musimy podejmować takie decyzje
- natura jest niesprawiedliwa i każdy to wie. Spotkałam w życiu tylko jednego
faceta, który stwierdził, że chętnie zaszedłby w ciążę :) Inny stwierdził, że
nie wyobraża sobie żeby coś mu się w brzuchu ruszało i na pewno by nie chciał.
Ja bym drugi raz nie chciała na pewno, po doświadczeniu ciąży na własnym ciele.

[hajduczek2006]

Cześć,
ja beczałam przez całą ciążę, że moje życie się skończyło. Zadręczałam swojego
męża, dlaczego mi zrobił tego bachora, a wszystkim dookoła rozpowiadałam, że nie
chcę tego dziecka. Jak mały się urodził to dalej narzekałam, że beczy, muszę
wstawać do niego w nocy, karmić piersią itp. Tzw. instynkt macierzyński obudził
się u mnie dopiero niedawno (dziecko ma już 3,5 roku). Teraz za mojego synka
oddałam życie, a swojego sobie nie wyobrażam bez niego. Chcę mieć również drugie
dziecko.
Wiem, że byłam trochę za młoda na matkę (27 lat), poza tym nie mieliśmy
mieszkania, pieniędzy, byliśmy daleko od swoich rodzin itp. Teraz powoli
wszystko nam się zaczyna układać, ale naprawdę było tak sobie. Cieszę się, że
miałam kochanego i wyrozumiałego męża bo nie wiem jak bym przez to przeszła.
Współczuję Ci samotnego macierzyństwa, ale wiedz jedno: dopiero posiadanie
dziecka dla wielu ludzi (dla mnie również) naprawdę nadaje sens życiu. To banał,
ale jestem o tym na 100% przekonana. Poradzisz sobie, oby tylko dziecko było
zdrowe.

[iluminacja256]

Ogólnie myslę, ze jesli taka ciaza to "wpadka" z malo
odpowiedzialnym do tego facetem,który wzianął zagle , a ty nie
chcesz dziecka - to zdecydowanie lpeij jest udać się na aborcje
niz zastanawiać si, dlaczego sie nei cieszysz.

Nie cieszysz sie, bo nie chcesz dziecka - proste.
Ja jednak na twoimm miejscu nei zakładałabym mało produktywnych
watków na forum psychologia , tylko coś zrobiła ze swoim zyciem.
Najprawdopodobniej po prostu usuneła ciązę, o iel nei ejsteś np. w 6
miesiacu.

A jelsi jesteś powyzej 5 miesiaca to chyba juz zdecydowałaś sama o
dalszym swoim losie.

[ona3010]

Jak Ci nie pasuje wątek to nie czytaj i nie odpowiadaj. Proste.
A mało produktywna może jesteś Ty?

> tylko coś zrobiła ze swoim zyciem.

Każdy ma jakieś wpadki w życiu... ja umiem o swoich głośno rozmawiać
a Ty? I na pewno są przejściowe bo znam siebie.
Matka Polka ze wsi? Pisałam o uczuciach, szczerości i ludziach,
piszesz nie na temat nie prosiłam o poradę usunąć czy nie?
Jak dla Ciebie skrobanie się taka pestka to good luck.

[iluminacja256]

Sugeruję sobie przeczytać w słowniku, co oznacza słowo mało
produktywny - ja w przeciwieństwi do Cibie, nie obraziłam cie.

Moze nieco mniej agresji, przyszła mamo, bo to szkodzi dziecku.

>Każdy ma jakieś wpadki w życiu... ja umiem o swoich głośno
rozmawiać
> a Ty?

A ja jestem na tyle dziwna, z e nie rozmawiam głosno o swoich
wpadkach po fakcie, ale jesli chcę z kimś uprawiać seks, to stosuję
antykoncepcję a nie wiarę w idiotyczne zapewnienie o bezpłodnosci
męskiej - usiadłam jak przeczytałam tę bzdurę.
A poniewaz stosuje tę antykoncepcje to nei mam potem takich
problemów, zeby "skrobać się , bo to pestka" albo zastanawiać
sie,czy mozna nie cieszyć sie z ciązy.

I choc nie powinnam przyznam szczerze, ze wyfdaje mi sie, ze twój
post to podpucha, albo masz 17 lat - bo chyba tylko taka gó...ara
uwierzy w stwierdzenie 46 letniego faceta o bezpłodnosci, kiedy
propionuje mu ząłozenei prezerwtywy.

Sugeruje jeszcze zrobić sobie test na HIIV.

[bubster]

Sama napisałaś że dziecka nie chcesz i spytałaś o radę.
Chciałaś jedyniesłusznej rady? Opieprzu że nie jesteś Matką Polką?
To może trzeba było w innym tonie post napisać.

[m0cna]

To forum "Psychologia", ja psychologiem nie jestem,. Ale pomyślalam,
że napiszę kilka słów moich przemyśleń.

Na uczucia nie mamy wpływu. I uważam, że dobrze jest mieć z kim się
podzielić uczuciami. To ważne, żebyś nie została z tymi emocjami
sama (wszystko jedno, czy to emocje pozytywne, czy negatywne). Mam
nadzieję, że możesz znaleźć w swoim otoczeniu kogoś bliskiego, kto
Cię wesprze.

Szykuje się przewrót w Twoim życiu, już na pewno nic nie będzie tak
jak dawniej. Tego już nie odkręcisz. Więc może uda Ci się,
niezależnie od dotykających Cię emocji) pomyśleć w sposób pozytywny,
budujący, o tym co Cię czeka, jak ułożyć przyszłe życie. Spróbuj
mysleć o tym jako może o czekającym Cię wyzwaniu, może trudnym, ale
nieuniknionym. Daj sobie miejsce na ciekawość - co z tego
wszystkiego w przyszłości wyniknie.

Pozdrawiam,
m.

[olenka_a]

Szczerośc w naszym codwnym katolickim kraju nie jest wskazana w
takich tematach. Wszystkie tu musimy byc "matki-Polki".

Rok temu urodziłam synka,do tej pory nie schudłam, a teraz jestm w
drugiej ciąży (obie ciąże bardzo chciane). Ale w związku z tym, że
była zawsze szczupła, a teraz jeszcze nie doszłam do siebie, znów
będę gruba, to mnie to dołuje. Na jednym forum zostałam uznana za
egoistkę, która mysli wyłącznie o sobie i nie potrafi się poświęcić
dla dziecka. Ale w sumie dlaczego ja mam się poświęcać? A...i
jeszcze jestem niedojrzałą matką, bo od czasu do czasu wyskoczę z
koleżankami do kina albo na dyskotekę z mężem i znajomymi (syn śpi
wówczas u babci).
Macierzyństwo jest dla mnie radością.Ale z fałdy na brzuchu nie
muszę być zadowolona. I nie muszę być zaniedbaną kura domową. chcę
mieć czas dla siebie - ale to jest źle postrzegane przez większość
forumowiczek-mamuś...

Rozumiem Ciebie, że ciąża Cię nie cieszy, masz trudną sytuację
życiową, cięzko się cieszyć dzieckiem w samotności. Tak samo jak nie
wszystkie kobiety muszą chcieć mieć dziecko.

Instynkt macierzyński poczujesz jak zobaczysz swoją kruszynkę. Albo
i nie...

[ostryga11]

Trochę dramat, a trochę szczęście . Jak to w zyciu zwykle. Gdy
dowiedziałam się o swojej pierwszej ciąży to przepłakałam trzy
mieisące. I nie ma tou zanzcenia, żę miałam kocvhającego,
wspierającego mężą, wspierających rodziców itd. Płakałam, bo nie
chciałam wtedy jeszcze dziecka i już. Płakałam , bo to juz na całe
życie, bo ja chcę jeszcze być sama itd. Miałam żal, że ktoś (sama
nie wiedziełam kto)zadecydował za mnie.Wydawało mi się, że życie mi
się skończyło i że nic mnie już w nim nie czeka. Potem pogodziłam
się z ciążą ( tak jakbym przeżyła żałobę po utracie życia) i było
fantastycznie. Ale myślę, że dużo dała tu postawa męża, który
cierpliwie wycierał moje łzy, nie mówił ,że nie mam prawa do takich
uczuć itd. Teraz mam troje dzieci i jest fajnie. Ale początek
wspominam jako koszmar i wcale ci sie nie dziwę , że przezywasz to,
co przeżywasz. Trzymaj się. Masz prawo czuć to co czujesz!! i mówić
o tym , a nie uśmiechać się na siłę i udawać mamuskę z reklamy