Szacunek do rodziców

[r.richelieu]

naturalne? co, gdy trudno nie tylko o szacunek, ale o netralność. Naturalne
w stosunku do rodzica, co, gdy rodzic rodzicem nie był.
A jeśli brak szacunku, to czy tylko na starość można liczyć, że w nas coś
drgnie, że jacy byli to byli, ale byli. Czy szanować tylko za to, że byli.
Szacunek za sam fakt urodzenia? Możliwe i za jakąś tam opiekę. Ale szacunek
bo ktoś miał chwilę przyjemności i spłodził dzieciaka, a potem wieżowiec mu
na głowę zwalił za to, że się urodził.
Dlaczego mówi się, że szacunek do rodziców jest naturalny?

[komandos57]

Zbyt abstrakcyjnie napisalas.Moje
zdanie.......szanuj,szanuj,szanuj,szanuj..................szanuj ich.Tym
bardziej jak ich masz.Bo przyjdzie czas ze......

[r.richelieu]

wiem Komandosie i dołączam się w bólu do Ciebie. Staram się wyobrazić sobie
jak by to było gdyby kochanych rodziców nie było.

[kwieto]

Od dziecka wpaja sie, ze rodzice wychowali, wykarmili itp., itd... I za to "szacunek ma sie nalezec".
Martyrologia matki-polki i te sprawy...
A pozniej jak u Gombrowicza - "jak nie zachwyca kiedy zachwyca" :(

[Gość: ewa]

Nie wiem czy jest naturalny, wiem z obserwacji ze jest
wyuczony.Co innego szacunek, a co innego fakt bezustan-
nego oczekiwania pomocy i akceptacji rodzicow. Obserwuje
od lat taka patologiczna sytuacje w ktorej dorosly syn
nie okazuje szacunku swej matce emerytce, tylko ciagle
oczekuje pomocy materialnej i akceptacji. A matka gotowa
jest oddac mu ostatni grosz byleby okazal szacunek.
Czy nie jest to kupczenie uczuciami, po prostu czy ten
chory uklad nie jest czyms w rodzaju prostytucji?
I gdzie tu jest miejsce na "naturalny" szacunek?

[komandos57]

Bzdzisz Franco.Bla,bla,bla.Piszesz o pomocy,emerytkach........Zes o.k.?

[Gość: Richelieu*]

Matka zdolna jest oddać ostatni grosz nawet gdyby dziecko kradło i zabijało.
Dziecko zdolne jest szanować rodzica nawet gdy ten jest złodziejem i mordercą.
Czy to nie straszne?

Gdzie rozum jeśli więzy rodzinne każą przymykać oczy na największe
bezeceństwa. Gdzie instynkt tak dalece rządzi, że nawet gdy już w ogóle nie
zależymy od siebie ani materianie ani tym bardziej psychicznie jesteśmy zdolni
żyły sobie wypruć. A potem gdy umiera złodziej i morderca, czy to rodzic czy
dziecko żałujemy ich jakby świat się zawalił. To są powszechnie uznane
stosunki rodzinne. Można nie żałować jedynie wtedy gdy żałość jest tak wielka,
że ogłusza i jak żywe zombie jesteśmy.

Ale jak ma być żal kiedy nie żal, jak Kwieto za ferdydurke powiedział. Cham i
prostak, zimna suka, bez uczuć. Też powszechna opinia o tych, którym wszystko
jedno. A co gdy nie wszystko jedno, tylko w drugą stronę? Ocierałam łzy ze
śmiechu gdy leon zawodowiec pyta się matyldy czy żałuje, że jej rodzinę
zamordowali na co matylda, że gdyby nie oni to sama by to zrobiła.
To jest już nie do pojęcia.

Matka, ale ta dobra wspaniała i najlepsza nie oczekuje szacunku płacąc długi
syna. Ona chce po prostu mieć syna. Nawet gdy nie będzie jej kochał, a ona
będzie o tym wiedzieć, bo będzie to czuć, rozpowie wszystkim na około i samej
sobie za modlitwę wieczorną zapoda, że syn ją kocha. Syn w takiej sytuacji to
oczywiście naciągacz, ale matka? Ot, mieć syna i cieszyć się kiedy on się
cieszy.

A szacunek nie ma z pieniędzmi nic wspólnego.

[yagnieszka]

Ale to nie tylko wspolnota krwi tak ludzi laczy. Moze pamietasz taki film
Zaorskiego "Matka Krolow"? Tam M.T.Wojcik jako owa matka Krolow probuje
wsciekla tlumaczyc swojej synowej, ze jak swiat swiatem, jak policja chlopa
brala, to baba krzyczala "niewinny!!!" i tylko ten zasmarkany komunizm to
zmienil.
I z podobnych obserwacji to dodam, ze sama sie na tym zlapalam nie raz - mnie
wolno o moich rodzicach myslec czy nawet mowic zle ale obcym nie pozwole. Co za
dziwactwo - sama sie pukam w czolo a jednak.
Z dziecmi to juz jest inaczej - jak dziecko Ci sie staje przestepca, to stoisz
za Nim/Nia murem, bo wiesz, ze masz w tym udzial jako rodzic. To juz jest ten
zew krwi.

[Gość: Richelieu*]

Zew krwi czy wstyd przed sobą, że przestępcę się wychowało I mówienie sobie,
że chciało się jak najlepiej i nie wyszło.
Znam kobietę, której syn jako dziecko małe i chorowite był nieustannie
zaczepiane przez osiedlowych wyrostków. Kiedy syn wreszcie został pobity,
matka nie wytrzymała i.. ;) zaprosiła napastników do domu, na ciastka i
cocacolę. Mówię o napastnikach, t wtedy jeszcze chłopcy 12-13 letni byli.
Chorowite dziecko stało się poważane, nie wiem czy dlatego, że ma taką spoko
matkę czy z innych powodów. fakt, że stał się jednym z nich. Chłopcy urośli,
chłopak stał się szefem bandy, oni stali się blokersami, dresiarzami teraz
okradają samochody, piwnice co tam popadnie. A matka chciała jak najlepiej.

Że innym nie wolno mówić źle, właśnie, dziwne.

[kamfora]

Gość portalu: Richelieu* napisał(a):

> Gdzie rozum jeśli więzy rodzinne każą przymykać oczy na największe
> bezeceństwa.

To chyba nie tak.
Nikt nie jest idealny - wszyscy popełniamy błędy. Wielkość tych błędów
nie da się ocenić jedną miarką. Nie chodzi o to, żeby "przymykać oczy
na największe bezeceństwa". Chodzi o to, że póki człowiek żyje, póty ma
szansę zerwania ze złem w swoim życiu. Liczy się to, co przed nim,
to, co minęło - już przecież nie wróci.
Na pewno nie jest łatwo wybaczyć krzywdy, szczególnie wyrządzone przez
najbliższych.
Ale na pewno nie jest łatwiej żyć bez wybaczenia. I na pewno to wybaczenie
właśnie jest wyzwoleniem, a nie śmierć krzywdziciela.

I tak naprawdę, okazując szacunek rodzicom - człowiek okazuje go sobie.
Bo jest wolny od złych emocji.

[Gość: Richelieu*]

wolność od złych emocji. Ależ można być wolnym od wszelkich emocji w stosunku
do rodzica. Wiadomo, że nieobciążonemy łatwiej iść.

Tylko nie rozumiem jak ma się okazywanie szacunku do rodzica do okazywania go
sobie. Że jesteśmy ponad zło? Być ponad może znaczyć obojętność. Wybaczyć?
Mowi się w takich wypadkach bo chciał jak najlepiej, a jeśli nie chciał?

nic co ludzkie nie jest naturalne

[Gość: total genervt]

A szacunek to ludzka przypadłość - nienaturalna, wynaturzona, syntetyczna,
emergentna, czy wreszcie: KULTURALNA.

W praktyce, w swym prakseologicznym wymiarze, gdy go zdefiniować funkcjonalnie,
szacunek oznacza wierność instrukcjom.

Kto nie uzupełnia stanu oleju w samochodzie, ten go nie szanuje (no, chyba że
to diesel). Skutki łatwo sobie wyobrazić.

Ale czy warto być wiernym instrukcjom mylnym, fałszywym? Nie.
A rodzice bywają omylni? Czasem nawet bardzo.

Szacunek jest funkcją życiowej mądrości obiektu szacunku, mnożoną przez mądrość
obiektu szanującego. Wynik łatwo sobie obliczyć.

I to jest właśnie KULTURA :D

[Gość: ewa]

kultura i emocje.Jesli szacunek jest"funkcja zyciowej
madrosci obiektu szacunku itd......."i w wyniku jest kultura
to jesli w gre wchodza emocje madrosc zyciowa np.potencjalnego
obiektu szacunku zostaje zachwiana. Czyli kultura moze byc
zachwiana przez emocje.

Rachelo,poprowadz uczone dyskusje teraz.

[komandos57]

O kulturze,szacunku.Zwlaszcza o madroscxi
zyciowej.Powodzenia.Pamietaj,zagraniczne wypowiedzi sa bardzo madre.Bardzo
madre.Dobranoc Rachelo

ależ komandosie, prosimy...

[Gość: total genervt]

Wiem, noc taka krótka, a wątków na forach bez liku - do tylu musisz się jeszcze
dopisać. Mógłbyś jednak coś jeszcze tu wtrącić... przecież nie tylko Rachela
potrafi poprowadzić ciekawą dyskusję!

Walnij coś jeszcze, komandosie, nie żałuj klawiatury!

[komandos57]

Gość portalu: total genervt napisał(a):
ciekawą dyskusję!
>
> Walnij coś jeszcze, komandosie, nie żałuj klawiatury!
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
moja ges bedzie jak najbardziej adekwatna na dialogi z toba.Nie zdenerwuj
jej.zasyczy i dziobem moze ci piekne jaderka pokaleczyc.Buziaczki,ty moj
sliczny bobasku.Cmokkkkkkkkk

[Gość: Oleńka]

Kultura ewy została zachwiana przez emocje i napisała specjalne życzenia.To
było powyżej.Zyczenia złożone dwa razy w tym samym
stylu.Konania,chorob,męczarni.Admin to ....

łżesz Toniu

[Gość: Oleńka]

a gdyby nawet...

czemu reagujesz dziś dopiero?

i czym sie by to miało róźnić od wulgaryzmow posłanych dziś przez ciebie
karroliinie?

[r.richelieu]

gdzie widzisz życzenia konania i takich tam?

[Gość: Richelieu*]

nie może być mowy o mnożeniu. Dodatnie uczucia polecą w kosmos ogromem.
Jednostronnie skierowane do neutrału mają udźwig niewielki. Jednostronnie
skierowane do ujemnych uczuć dadzą w mnożeniu zwielokrotnioną liczbę, bo
niechęć w stosunku do nachalnej osoby może przybrać na wymiarze, a i oferent
może być zawiedziony.
Ale dwie niechęci? Mnożenie daje plusa. Nijak nie pasuje.


Co do kultury. Masz racje, szacunek to wynik kultury.
Jaki spryt musiano posiadać by zabezpieczenie rodziców przerodzić w szacunek,
by rody będące ostoją wartości a jednocześnie posiadające rodowy majątek,
który trzeba było chronić, zabezpieczyć od rozpadu. Nie będą się trzymać kupy
to przyjdzie ktoś i zabierze zboże, bydło, dzieła sztuki, córki do łóżek i
synów do roboty. W jedności siła dla dawnych grub etnicznych, żeby chronić
wymyślono szacunek. Wszystko jedno jakie relacje by nie były.

Dziś rodzina jest atomowa, ba, rodzina jest jedno lub dwu osobowa. Czego
chronić gdy kapitał nosimy w sobie. Chronić kapitał wartości, których nie
mamy? Szacunek staje się sporadyczny, a przez to świąteczny. A jeśli
świąteczny to najczęściej nawet i ci, którzy nic nie czują okazują sobie
wielki fałszywy szacunek tak jak dzielą się opłatkiem życząc sobie
wszystkiegonajlepszegozdrowiaszczęściaipomyślności. Szacunek ten codzienny,
uosobiony jest parnerem, tzn. powinien być uosobiony, rzadziej dzieckiem.
Dziecko ma się słuchać a odbiorcą szacunku ma być rodzic. Dlaczego?

[yagnieszka]

Gość portalu: Richelieu* napisał(a):

Szacunek ten codzienny,
> uosobiony jest parnerem, tzn. powinien być uosobiony, rzadziej dzieckiem.
> Dziecko ma się słuchać a odbiorcą szacunku ma być rodzic. Dlaczego?
>

A wiesz, ze to jest takie troche zaklinanie przyszlosci - takie umawianie sie
z "panem bogiem" na zasadzie, ze jesli ja dzis bede szanowac moich rodzicow, to
w przyszlosci moje dzieci beda mnie szanowac. Bo przyszlosci kazdy mniej lub
wiecej sie boi. I zostania rodzicem - tym madrym, odpowiedzialnym,
wszystkowiedzacym, kochajacym, cierpliwym, wyrozumialym, obdarzajacym - tez
kazdy sie boi. Poczytaj te wszystkie kobiety, co tu pisza w roznych watkach, ze
nie chca byc matkami. To czysty strach. Strach, ze nie podolaja, bo same widza
jak niedoskonali sa ich wlasni rodzice. Bo to jest beznadziejna sytuacja - byc
rodzicem. Chocby sie mialo i 12 dzieci, za kazdym kolejnym razem to jest
ten "pierwszy i jedyny egzemplarz" - za kazdym razem mozna stworzyc arcydzielo
czlowieka albo spieprzyc cos nieodwracalnie. Dlatego jesli czlowiek DZIS
szanuje swoich rodzicow to gdzies podswiadomie, cichutko liczy na to, ze moze
jednak sie uda tez byc kiedys szanowanym rodzicem, gdy juz przyjdzie ta pora.
Ja nie wiem - nie mam juz rodzicow, gdy zyli - byl tylko strach ale z latami
wiem coraz wiecej skad sie to wszystko wzielo takie takie jakie bylo i coraz
czesciej pamietam te krotkie momenty, gdy i Oni mimo wszystko jakos tam
probowali. Szacunek? No nie, to nie jest szacunek ale coraz mniej zlosci.
I na szczescie, margines to margines (patologia) - wiekszosc ludzi naprawde ma
wszelkie przeslanki zeby swoich rodzicow szanowac.

[Gość: Richelieu*]

Z szacunkiem do dziecka chodziło mi o to, że nie szanuje się jego prawa jako
jednostki. Są później tacy 31-latkowie z prawem jednostki nieuszanowanym, bo
nadal jest własnością rodziców.

co do zaklinania przyszłości, to właśnie zaklinanie, dobre słowo,
nieracjonalne zupełnie. Bo kiedyś gdy rodziny były wielopokoleniowe dziecko
obserwując nasz stosunek do dziadków uxczyło się tego w stosunku do nas. Teraz
nie widzi tego albo od święta gdy przyjeżdżamy do domu. Więc czary mary
idealnie pasuje.

Co do mniej złości. To już nawet powiedzenie, że o zmarłym źle się nie mówi,
że gdy już nic więcej złego zrobić nie może to my możemy zacząć terapię
wybaczeniową. Wcześniej jest ona nieustannie poddawana próbom kolejnych
wypadków.

[Gość: ewa]

He he he mialo dyc byc o szacunku.
Czy wiesz co to jest ratatuj?

[Gość: hmmm]

ja do moich mam tylko szacunek wyuczony. Naturalnego nie, bo nie są go godni
jako rodzice. Nie byli zbyt dobrzy, choć nie pili, raczej nie bili, itp.
Jako ludzie są ok, ale ja bym z takimi koni nie kradła.

[Gość: Richelieu*]

cii, Komadosie, cii
oklaski jednego mądrego widza w moim wątku są cenniejsze niż gromkie owacje na
stojąco tłumu pajaców

[cossa]

cos tych jednak rodzicow odroznia od reszty swiata
RR, padaja tu generalne stwierdzenia
a jak wszedzie - sa odchylki i przechylki
nie da sie tak wszystkiego chyba do jednego wora ;)

szacunek jak do innego czlowieka
- na ten wydaje mi sie rodzic powinien sobie "zasluzyc"
czasem daje sie go wyteswowac
(szacunek znaczy sie)

niemniej jedna z wiekszych iluzji
jest to, ze jestesmy rodzicom winni cokolwiek
w tym tez szacunek

pozdr.cossa

[Gość: Richelieu*]

właśnie Cossa, tak jak i hmmm stwierdził, że szacunku się wyuczył jak aktor
roli, choć wcale jej nie czuje. Ty, że wytresować. Wytresować raczej łatwo,
zwłaszcza, że czym bardziej prosty człowiek ma być obeiktem naszego szacunku
tym prostszymi środkami możemy zapewnić o tym.

I cieszę się z Twojej opinii o iluzji bycia winnym wobec rodzica.

[cossa]

hehe.. zwlaszcza, gdy wlaczy sie argument "pupke ci podcieralam" ;)

pozdr.cossa



Gość portalu: Richelieu* napisał(a):

> I cieszę się z Twojej opinii o iluzji bycia winnym wobec rodzica.

[witch-witch]

Szanowac powinnismy sie zawsze - wlasnie dlatego ze jestesmy po prostu
ludzmi. Czlowiek to brzmi dumnie....ktos powiedzial. Szacunek nie ma nic
wspolnego z dobrymi i zlymi uczynkami rodzicow czy innych osob. Szacunek to
tolerancja, wybaczenie zrzumienie i wsparcie .....i ogromnie wiecej.
Z szacunkiem pozdrawiam
W

[Gość: hmmm]

witch, chodzi o inny szacunek. Inazcej odnosisz sie do mamy, a inaczej do babci
w tramwaju - choć do obu zwracasz się z szacunkiem.

[Gość: Richelieu*]

"Szacunek to
> tolerancja, wybaczenie zrzumienie i wsparcie .....i ogromnie wiecej.
"

Czy wszystko da się tolerować, wybaczyć i zrozumieć?

[Gość: ryb]

Tak, wszystko da sie tolerowac, wybaczyc i zrozumiec. Szczegolnie u starszych
pokolen, czyli naszych rodzicow.
Nie bierz ich pod pryzmat, naucz sie na ich bledach, bo tak naprawde o to w
tym wszystkim chodzi. Bedziesz madrzejsza o 25 lat, Twoje dzieci napewno Ci
tego nie wypomna...no chyba ze nie bedziesz zyla w terazniejszym swiecie.


Pozdr.


ryb

[Gość: hmmm]

Wybaczmy, bo to lepiej dla na naszego samopoczucia. Ale nie powinniśmy
zapominać. Ja moim rodzicom wielu rzeczy nie zapomnę. I nie będę o to
mądrzejsza, bo to nie była żadna mądrość. Raczej po prostu wezmę sobie do serca.

[Gość: ryb]

Nazwij to jak chcesz. Efekt jest taki sam :)))