Feministki a Muminki

[bene_gesserit]

Jakie macie zdanie na temat Muminkow i ksiazek o nich, w ktorych
nic o feministkach nie ma?

[bri]

Muminki są strasznie szowinistyczne. Mama Muminka wciąż przy garach,
a mąż jej nic nie pomaga.

[bene_gesserit]

Mi sie zawsze to malzenstwo kojarzylo ze starymi Borejkami, fakt.

[nekomimimode]

e mila pracuje na laptopie ;)

To szowinizm ?

[rudolf.ss]

Czy szowinizm jest przeciwstawny do feminizmu? Chyba nie

[six_a]

pamiętam, że raz jej dali łajbę ochrzcić, czyli pełni typowe dla
kobiety funkcję: usługową i reprezentacyjną.
;)

Mama Muminka drewutnię ma. I siekierę.

[sir.vimes]

Też lubię i pochwalam.


Mama Muminka wciąż przy garach,
> a mąż jej nic nie pomaga.

[six_a]

posiadanie siekiery jako symbolu władzy może być ryzykowne:)

ostatnio pisali o jednym panu, który przyprowadził kochankę do
domu, niestety dom roił się w tym czasie od donosicieli zwanych
popularnie potomstwem. no i żona prawowita w te pędy do domu
przybyła, zobaczyła i młotek wydobyła...


to tyle refleksji w temacie siekiery.

[sir.vimes]

Mama M. ma siekierę jako symbol czasu dla siebie.

[six_a]

jak będzie potrzebowała spokoju, to wytłucze całą osadę?
co ja w ogóle czytam tym biednym dzieciom?;)

[sir.vimes]

Nie no, zajmowała się drewnem i olewała synka i męża. Sami sobie przy garach
stali, jak mniemam. W tej części co Muminek poznał koniki morskie to było.

[wen_yinlu]

Poczekajcie aż Mała Mi dorośnie... ;)

Swoją drogą jest też czarownica i jej wnuczka, postacie bardzo ciekawe.
Tylko smutno, że nie ma kobiecej wersji Włóczykija, np Włóczygałązki :) Snułaby
się sama po górach, nosiła w kieszeniach kasztany i opowiadałaby wszystkim
niesamowite historie. No i w końcu może ona zaprzyjaźniłaby się z Buką.

[bene_gesserit]

Wloczykij jest kobieta, rowniez Tatus Muminka, Muminek i
Hatifnatowie sa kobietami :)

[six_a]

mała mi to maruda i kokietka.
co z niej wyrośnie?:)

[pavvka]

Feministka?

[kocia_noga]

Too-tiki to feministka.

[bene_gesserit]

Too-tiki byla wzorowana na partnerce pisarki, Tuulikki Pietila.

[saszenka2]

Mama Muminka przy garach średnio mi się podoba, ale lubię Muminki.
Przeczytałam książki o nich, obejrzałam film animowany.

[bene_gesserit]

Mama Muminka nosi wiele cech kucharki rodzicow malej Tove. A stanie
przy garach moze byc bardzo inspirujace.

stanie przy garach może??? być inspirujace!!!

[spiteful]

Bene Gesserit napisała: '...stanie przy garach może być bardzo inspirujące...' -
nooo! ale ulga, wreszcie ktoś był dostatecznie inteligentny i pozbawiony
kompleksów trzeciej kategorii, by to napisać! W moim życiu prowincjonalnego
maczo nie zdarzyło sie nic bardziej emocjonującego i satysfakcjonującego, niż
stanie przy garach! Robię z tego nowy wątek, na który wszystkich zapraszam.

Muminki

[tad9]

żyją w patriarchacie. książek nie pamiętam, ale widziałem adaptację filmową.
Straszne. Muminki egzystują w ramach rodziny tradycyjnej. Włóczykij to pewnie
gej, a Buka - ekshibicjonista, ale nie jest to wyraźnie powiedziane. To świat
sprzed coming out-u

[spiteful]

Bene, daruj, ale w serii książek o Muminkach jest WZORZEC FEMINISTKI!!!
Uważam,że Mała Mi powinna zostać umieszczona w Sevres jako wzorzec asertywnej
kobiety, której atom nie rusza! A obok niej Too-Tiki, jako wzorzec feministki,
która tłumaczy się z tego, że jest feministką. ;D

[bene_gesserit]

Ta, Mala Mi. Neurotycza, wiecznie wkurzona wariatka dziwacznego
wzrostu, gubiaca sie wsrod przyborow w koszyku do szycia.

[ja.sinner]

> Neurotycza, wiecznie wkurzona wariatka dziwacznego
> wzrostu, gubiaca sie wsrod przyborow w koszyku do szycia.

To oburzajace, by takie indywiduum pretendowalo do miana feministki.
Niech pozostanie w tym koszyku na zawsze.
Feministkami moga zostac wylacznie madre piekne i bogate.

[bene_gesserit]

No, to by bylo cos, chociaz imo mocno spowolniloby ruch.

Ale rownie dobrze moznaby nazwac feministka Mame Muminka -
zadowolona z siebie istote, ktora robi to, co lubi i co zawsze
chciala robic. Mi nie jest bardziej feministyczna - jest po prostu
wiecznie poirytowana. I choc feminizm zawsze wyrasta z niezgody,
feminizm i wkurzenie to nie jest tak calkiem to samo.

feminizm i wkurzenie

[spiteful]

'feminizm i wkurzenie to nie jest tak całkiem to samo'. Oczywiście, że nie. To
drugie WYNIKA z tego pierwszego. I nic w tym złego. Siła dobrego może wyniknąć
ze wkurzenia kontrolowanego. (Jeżeli jest kontrolowane...)

[bene_gesserit]

Prawda to najprawdziwsza. Zwlaszcza, ze kobiety sa spolecznie
trenowane do odcinania sie od swojej sily, wynikajacej ze zlosci -
nie wykorzystywania tej wielkiej energii do czegos fajnego. Ale
Mala Mi jest _tylko_ wkurzona. To troche tak, jakby cale zycie
pokazywac swiatu tylko lewy profil :)

[easz]

bene_gesserit napisała

> Mala Mi jest _tylko_ wkurzona. To troche tak, jakby cale zycie
> pokazywac swiatu tylko lewy profil :)

Hm, ładnie i dobrze powiedziane;)

Może o to chodziło? Jest tylko wkurzona, bo co ona może, taka mała
(i sama)? nikt jej nie zauważa, nikt jej nie słucha, nikt się z nią
nie liczy - mała a jakby niewidzialna była, a przynajmniej jak na
nią dorosły patrzy to widzi próżnię, bo to ma na wysokości swojego
ważnego nosa. Poza tym, jakie też istotne potrzeby może mieć taka
malutka Mi? Na pewno żadnych poważnych, nie to co dorosły poważny
człowiek. A ona to widzi/czuje i dlatego jest wiecznie zła, i
dziabie buzią.

Jakoś za Małą Mi nie przepadałam nigdy specjalnie, a taka
Filifionka, strachliwa stara panna, o mały włos nie stała się moją
prywatną buką z dzieciństwa;) Lubiłam Włóczykija - przypominał mi
kota, który łazi gdzie chce, robi co chce i kiedy chce - tylko
pozazdrościć. Lubiłam Muminka, Migotkę nawet (pasowali do siebie;),
Mamę bardzo i Tatę... Nie no, nie mówcie, że nie
lubiłyście/lubiliście nigdy muminków, bo nie uwierzę! Ja mam dotąd
sentyment, zwłaszcza do książeczkowego "Lata" z pływającym teatrem i
bajki w tv, chyba japońskiej (polska była szara, bura, filcowa i
brzydka).

Fakt, że nigdy wcześniej nie myślałam o muminkach w kategoriach
feminizmu... ale czy nie jest tak, że to jest już po prostu lekko
przestarzała książeczka/ki i tyle?

[sir.vimes]

Mała Mi nie ma mamy. Ani taty. Ma miłą, ale dość obojętną siostrę. Jest maleńkim
(dosłownie) dzieckiem , które ma wystarczająco wiele powodów do irytacji.
Chociaż jakoś nigdy nie zauważyłam,ze jest WIECZNIE poirytowana.

[bene_gesserit]

Wiecznie wkurzona jest tez Szczurzyca Emma z 'Lata'.
(Juz o tym pisalam kiedys, na innym forum, za innego nicka) - mi
sie najbardziej podobala Buka i Hatifnatowie; pewnie dlatego, ze
nie byli w stanie sie wypowiedziec - ta niemoznosc dreczy mnie
przez cale zycie. Noi 'nosi ich'.

W ogole 'twoja lubiona postac z Muminkow' to niezly test miekki.
Chociaz mi sie caly czas wydaje, ze caly tlum postaci to portret
wewnetrzny autorki - w tym znaczeniu podroz przez wszystkie tomiki
ma mocna funkcje terapeutyczna.

A animowane ekranizajce - nie tylko tej historii, ale i np Kubusia
Puchatka - to gwalt i nie ma na to mojej zgody.

[easz]

bene_gesserit napisała:

> (Juz o tym pisalam kiedys, na innym forum, za innego nicka

Tak? a jakiego;)?

> mi
> sie najbardziej podobala Buka i Hatifnatowie; pewnie dlatego, ze
> nie byli w stanie sie wypowiedziec - ta niemoznosc dreczy mnie
> przez cale zycie. Noi 'nosi ich'.

Mnie się kiedyś raz Buka śniła w dzieciństwie i raczej nie było to
przyjemne, choć więcej nie pamiętam. Myślę, że oni stoją z boku, z
tym że Hatifnatowie mają siebie, a Buka jest zupełnie sama i o ile
pamietam wszyscy jej się boją, a H. nie, kojarzę, że każdy chce
zobaczyć ich w akcji, podczas burzy. Respekt? podziw? Buka jest
straszna, ale i żałosna, bo też nie wiem, czy dobrze pamietam, ale
chyba w pewnym momencie komuś z gł. bohaterów jest jej żal, bo taka
samotna, bo tak jej sie boją, a ona pewnie chciałaby się tak
naprawdę przytulić, albo coś podobnego. Czy to nie Mamusia M.?..

Włóczykij ma wszystko w nosie, w pewnym sensie. I jest czyimś
najlepszym przyjacielem;) A Mi może nie jest ciągle, bez przerwy
wściekła, bo jest też rezolutna, ale uparta, samowolna i złośliwa na
pewno - więc i wkurzająca, prawda?

Dla mnie to była zawsze książeczka dla dzieci i tyle, ale jak tak
puścić wodze fantazji, to wychodzi tu sporo dziwnych symboli,
przenośni. Tylko te dziury w pamięci;)

> A animowane ekranizajce - nie tylko tej historii, ale i np Kubusia
> Puchatka - to gwalt i nie ma na to mojej zgody.

I tak, i nie, nie jestem przekonana. Czytałam kiedyś o wynikach
pewnej ankiety, przeprowadzonej wśród dzieci, w kilku grupach
wiekowych - chodziło o ilustracje książkowe. Jakieś tam było mgliste
założenie, że bardziej się podobać będą "disneye" i podobny
dziecięcy kicz niż coś bardziej artystycznego. No i się parę osób
zdziwiło, bo owszem disneye jak najbardziej, ale też b. się podobała
oprawa graficzna "Jeża" - nie wiem, czy kojarzysz? książeczka
dotyczy adopcji, adoptowane dziecko (ludzkie) z nowymi rodzicami,
przez cztery pory roku traci po kolei wszystkie swoje kolce. Bardzo
to jest oryginalnie pokazane w ilustracjach i dzieci to doceniły,
taką trochę abstrakcję. Ale myślę, że dzieci potrzebują tego i tego.

Jeśli chodzi o fabułę, to np. pierwszy disneyowski Kubuś był wierny
książce pod tym względem, no a potem, wiadomo.

[bene_gesserit]

easz napisała:

> Tak? a jakiego;)?

Za glupiego :)
nie to, zeby ten byl madry :)

> Mnie się kiedyś raz Buka śniła w dzieciństwie i raczej nie było
to
> przyjemne, choć więcej nie pamiętam. Myślę, że oni stoją z boku,
z
> tym że Hatifnatowie mają siebie, a Buka jest zupełnie sama i o
ile
> pamietam wszyscy jej się boją, a H. nie, kojarzę, że każdy chce
> zobaczyć ich w akcji, podczas burzy. Respekt? podziw? Buka jest
> straszna, ale i żałosna, bo też nie wiem, czy dobrze pamietam,
ale
> chyba w pewnym momencie komuś z gł. bohaterów jest jej żal, bo
taka
> samotna, bo tak jej sie boją, a ona pewnie chciałaby się tak
> naprawdę przytulić, albo coś podobnego. Czy to nie Mamusia M.?..

Buka jest w mojej psychodynamicznej teorii ;) ta sfera szczegolnie
bolesnych wypartych emocji. Jest ta czescia nas, ktora w snie
przychodzi jako demon, cos strasznego. Usilnie pragnie kontaktu,
wabi ja cieplo i jasnosc - ale wszystko gasi i zamraza (jak strach
wlasnie). Boimy sie jednak nie jej, ale emocji, ktore sa pod tym
strachem ukryte. To widac w 'Tatusiu Muminka i morzu' : Buka sie
zmienia - czytaj 'integruje' - kiedy Muminek sam z siebie wychodzi
z inicjatywa kontaktu:
www.goldenline.pl/forum/muminki/163355
Co jest, imo, wyraznym przetlumaczeniem tego momentu terapii, w
ktorym ostroznie probujemy kontaktowac sie z tym, co wyparlismy na
kraniec swiadomosci: emocja i zwiazany z nia strach sie uwalniaja.

'Muminki' nie sa oczywiscie powiescia z kluczem, ale to nie zmienia
faktu, ze nader wdziecznie daja sie interpretowac :)

> Włóczykij ma wszystko w nosie, w pewnym sensie. I jest czyimś
> najlepszym przyjacielem;) A Mi może nie jest ciągle, bez przerwy
> wściekła, bo jest też rezolutna, ale uparta, samowolna i złośliwa
na
> pewno - więc i wkurzająca, prawda?

Mnie Wloczykij irytuje - wlasnie przez to, ze jest och-taki-
wspanialy. A Mi to ulubiona postac wielu dorastajacych dziewczynek -
ciekawe czemu? :)

> Dla mnie to była zawsze książeczka dla dzieci i tyle, ale jak tak
> puścić wodze fantazji, to wychodzi tu sporo dziwnych symboli,
> przenośni. Tylko te dziury w pamięci;)

Wspolczesne basnie tez sa ciezkie od symboli i znaczen - ja
zaczelam je czytac inaczej pod wplywem Estes i Bettelheima.

> I tak, i nie, nie jestem przekonana. Czytałam kiedyś o wynikach
> pewnej ankiety, przeprowadzonej wśród dzieci, w kilku grupach
> wiekowych - chodziło o ilustracje książkowe. Jakieś tam było
mgliste
> założenie, że bardziej się podobać będą "disneye" i podobny
> dziecięcy kicz niż coś bardziej artystycznego. No i się parę osób
> zdziwiło, bo owszem disneye jak najbardziej, ale też b. się
podobała
> oprawa graficzna "Jeża" - nie wiem, czy kojarzysz? książeczka
> dotyczy adopcji, adoptowane dziecko (ludzkie) z nowymi rodzicami,
> przez cztery pory roku traci po kolei wszystkie swoje kolce.
Bardzo
> to jest oryginalnie pokazane w ilustracjach i dzieci to doceniły,
> taką trochę abstrakcję. Ale myślę, że dzieci potrzebują tego i
tego.

E tam potrzebuja. Stwarzaniem dzieciecych potrzeb zajmuje sie
marketing. Fakt, ze pokolenie, wychowane na Atomowkach, Dexterze i
Krowie i Kurczaku moze byc inne, niz to z epoki Reksia i Misia Yogi.

> Jeśli chodzi o fabułę, to np. pierwszy disneyowski Kubuś był
wierny
> książce pod tym względem, no a potem, wiadomo.

Bo ja wiem? Z tajemniczych powodow misia np ubrano w dziwaczny
kubraczek, a Klapouchemu dodano rozowa kokardke na ogonie;
_prawdziwy_ Klapouchy w zyciu by sie na to nie zgodzil.

[easz]

bene_gesserit napisała:

> Buka jest w mojej psychodynamicznej...

Matko! nieźle. Ja trochę inaczej pojmowałam Bukę, ale to ma sens.
W tym fragmencie ona jest b. osobowa, ludzka, a ja ją pamiętam jako
małą czarną bryłę lodową z odmrożonym nosem, z tej szarej polskiej
bajki tv, jak idzie, jakby powiększając się skokowo, zajmując cały
kadr. Brr.

> 'Muminki' nie sa oczywiscie powiescia z kluczem, ale to nie
zmienia
> faktu, ze nader wdziecznie daja sie interpretowac :)

Bardzo, jak się okazuje:) Ale ja o autorce np. nic nie wiem, więc
ten aspekt u mnie odpada.

> Mnie Wloczykij irytuje - wlasnie przez to, ze jest och-taki-
> wspanialy. A Mi to ulubiona postac wielu dorastajacych
dziewczynek -
> ciekawe czemu? :)

E tam, Mi to właśnie żeńska wersja Włóczykija, nie zauważyłaś? Albo
Włóczykij to męska wersja Mi;) To to samo, tylko... no wiesz,
inaczej, bo w spódnicy, heh. Nie, ale W. nie jest wspaniały, to
samotnik, a można nawet zarzucić mu egoizm, tylko dzieci nie znaja
takich pojęć, więc nie zarzucają, tylko chcą być takie jak on i żyć
tak, jak on. On jest trochę jak ojciec - ciągle go nie ma:/ A jak
wraca, to Muminek-synek prawie piszczy ze szczęścia. Ja tam mu
jednak zazdroszczę, Włóczykijowi.

> > Dla mnie to była zawsze książeczka dla dzieci i tyle, ale jak
tak
> > puścić wodze fantazji, to wychodzi tu sporo dziwnych symboli,
> > przenośni. Tylko te dziury w pamięci;)
>
> Wspolczesne basnie tez sa ciezkie od symboli i znaczen - ja
> zaczelam je czytac inaczej pod wplywem Estes i Bettelheima.

Nie mogłam przebrnąć przez "Biegnącą", odłożyłam ją na później, yy,
tak coś ze trzy lata temu chyba. A za Bettelheima trudno mi się
zabrać, odkąd przeczytałam u Carter kilka uwag krytycznych na temat
jego teorii. Jestem do tyłu;) no i czasami jestem b. podatna na
wpływy;)'
Ale w planach mam.

> E tam potrzebuja. Stwarzaniem dzieciecych potrzeb zajmuje sie
> marketing. Fakt, ze pokolenie, wychowane na Atomowkach, Dexterze i
> Krowie i Kurczaku moze byc inne, niz to z epoki Reksia i Misia
Yogi.

Ok, potrzebuje, czy nie (a myślę jednak, że potrzebuje), ale są
jeszcze rodzice i to oni płacą, i to im się podlizują wszyscy.
Dziecko jest tylko środkiem do celu. Przeciętny rodzic prędzej kupi
disneya na przecenie w tesco, niż przez neta Jeża, czy bajkę o
krecie i kupie, albo o dwóch ojcach pingwinach wychowujących
wspólnie pisklę. Zresztą już o tym coś kiedyś pisałam - dlaczego
polscy autorzy ambitnych knig dla dzieci wydają je w Chinach, Korei,
Czechach, a nie w Polsce.

> > Jeśli chodzi o fabułę, to np. pierwszy disneyowski Kubuś był
> wierny
> > książce pod tym względem, no a potem, wiadomo.
>
> Bo ja wiem? Z tajemniczych powodow misia np ubrano w dziwaczny
> kubraczek, a Klapouchemu dodano rozowa kokardke na ogonie;
> _prawdziwy_ Klapouchy w zyciu by sie na to nie zgodzil.

Myślałam/pamiętałam, że ta pierwsza adaptacja, taka stara, na świeta
zawsze pokazywana, to było coś żywcem wyjętego z książki? bez kokard
i kubraczków?

[bene_gesserit]

easz napisała:

> Matko! nieźle. Ja trochę inaczej pojmowałam Bukę, ale to ma sens.
> W tym fragmencie ona jest b. osobowa, ludzka, a ja ją pamiętam
jako
> małą czarną bryłę lodową z odmrożonym nosem, z tej szarej
polskiej
> bajki tv, jak idzie, jakby powiększając się skokowo, zajmując
cały
> kadr. Brr.

Noi tak sie konczy ogladanie ekranizacji: w filmie ona jest
postacia z horroru.

> Bardzo, jak się okazuje:) Ale ja o autorce np. nic nie wiem, więc
> ten aspekt u mnie odpada.

Wyszla pare dobrych lat temu jej biografia: dziwne relacje z
rodzicami, mizoginiczny ojciec, samotna doroslosc na wyspie,
dzielona z poukladana partnerka (Andersen i Lindgren, nota bene,
tez byli homoseksualni).

> E tam, Mi to właśnie żeńska wersja Włóczykija, nie zauważyłaś?
Albo
> Włóczykij to męska wersja Mi;) To to samo, tylko... no wiesz,
> inaczej, bo w spódnicy, heh. Nie, ale W. nie jest wspaniały, to
> samotnik, a można nawet zarzucić mu egoizm, tylko dzieci nie
znaja
> takich pojęć, więc nie zarzucają, tylko chcą być takie jak on i
żyć
> tak, jak on. On jest trochę jak ojciec - ciągle go nie ma:/ A jak
> wraca, to Muminek-synek prawie piszczy ze szczęścia. Ja tam mu
> jednak zazdroszczę, Włóczykijowi.

No nie wiem, jakos mi nie tenten. Moze przez te ochydna fajke :)

> Nie mogłam przebrnąć przez "Biegnącą", odłożyłam ją na później,
yy,
> tak coś ze trzy lata temu chyba. A za Bettelheima trudno mi się
> zabrać, odkąd przeczytałam u Carter kilka uwag krytycznych na
temat
> jego teorii. Jestem do tyłu;) no i czasami jestem b. podatna na
> wpływy;)'
> Ale w planach mam.

'Biegnaca' mnie w wielu miejscach irytowala, Bettelheim wydawal mi
sie naciagany chwilami, ale nie w tym rzecz: raczej chodzilo o
inspiracje do kopania mitow; swego czasu zaowocowalo to wieloma
osobistymi 'odkopaniami' na forum 'Biegnacej', dzis juz w zasadzie
nie dzialajacym.

> Ok, potrzebuje, czy nie (a myślę jednak, że potrzebuje), ale są
> jeszcze rodzice i to oni płacą, i to im się podlizują wszyscy.
> Dziecko jest tylko środkiem do celu. Przeciętny rodzic prędzej
kupi
> disneya na przecenie w tesco, niż przez neta Jeża, czy bajkę o
> krecie i kupie, albo o dwóch ojcach pingwinach wychowujących
> wspólnie pisklę. Zresztą już o tym coś kiedyś pisałam - dlaczego
> polscy autorzy ambitnych knig dla dzieci wydają je w Chinach,
Korei,
> Czechach, a nie w Polsce.

To zachlysniecie tym, co sie dzialo w latach 90, imo. Duze ksiazki
z mnostwem bardzo kolorowych obrazkow, po tych wydawnictwach na
bylejakim papierze ze skapo dozowanymi Szancerami. No niestety.
Ale istnieja wspolczesnie takie wydawnictwa, jak 'Dwie siostry',
wydaje sie sporo fajnych rzeczy dla dzieci.

> Myślałam/pamiętałam, że ta pierwsza adaptacja, taka stara, na
świeta
> zawsze pokazywana, to było coś żywcem wyjętego z książki? bez
kokard
> i kubraczków?

Az sprawdzilam w imdb - jest kubraczek i kokarda w filmie z 1966.
Chyba, ze piszemy o czym innym.

[easz]

bene_gesserit napisała:

> Wyszla pare dobrych lat temu jej biografia: dziwne relacje z
> rodzicami, mizoginiczny ojciec, samotna doroslosc na wyspie,
> dzielona z poukladana partnerka (Andersen i Lindgren, nota bene,
> tez byli homoseksualni).

A tytuł kojarzysz? Czy chodzi Ci o autobiografię "Córka rzeźbiarza"?
O? O Lindgren nie wiedziałam tego. Jednak o niebo wolę/wolałam
czytać Lindgren.

> No nie wiem, jakos mi nie tenten. Moze przez te ochydna fajke :)

Ee, no była jakaś faja, ale mi bardziej utkwiło w pamięci piórko w
kapeluszu:)

> 'Biegnaca' mnie w wielu miejscach irytowala, Bettelheim wydawal mi
> sie naciagany chwilami, ale nie w tym rzecz: raczej chodzilo o
> inspiracje do kopania mitow; swego czasu zaowocowalo to wieloma
> osobistymi 'odkopaniami' na forum 'Biegnacej', dzis juz w zasadzie
> nie dzialajacym.

Zapamiętam to:)

> > Ok, potrzebuje, czy nie (a myślę jednak, że potrzebuje), ale są
> > jeszcze rodzice i to oni płacą, i to im się podlizują wszyscy.
> > Dziecko jest tylko środkiem do celu. Przeciętny rodzic prędzej
> kupi
> > disneya na przecenie w tesco, niż przez neta Jeża, czy bajkę o
> > krecie i kupie, albo o dwóch ojcach pingwinach wychowujących
> > wspólnie pisklę. Zresztą już o tym coś kiedyś pisałam - dlaczego
> > polscy autorzy ambitnych knig dla dzieci wydają je w Chinach,
> Korei,
> > Czechach, a nie w Polsce.
>
> To zachlysniecie tym, co sie dzialo w latach 90, imo. Duze ksiazki
> z mnostwem bardzo kolorowych obrazkow, po tych wydawnictwach na
> bylejakim papierze ze skapo dozowanymi Szancerami. No niestety.
> Ale istnieja wspolczesnie takie wydawnictwa, jak 'Dwie siostry',
> wydaje sie sporo fajnych rzeczy dla dzieci.

Owszem, i jest tego coraz więcej, ale jest im b. trudno się przebić,
przede wszystkim do świadomości - rodziców głównie. Przy okazji
Szancera przypomniało mi się, jak rok temu kupiłam w prezencie
urodzinowym córce koleżanki baśnie Andersena z il. Szancera (sama
takich nigdy nie miałam) i jakie było moje zdziwienie, kiedy tylko
jedna osoba w towarzystwie kilkunastu, wielopokoleniowym, wiedziała
kto zacz i co.

> > Myślałam/pamiętałam, że ta pierwsza adaptacja, taka stara, na
> świeta
> > zawsze pokazywana, to było coś żywcem wyjętego z książki? bez
> kokard
> > i kubraczków?
>
> Az sprawdzilam w imdb - jest kubraczek i kokarda w filmie z 1966.
> Chyba, ze piszemy o czym innym.

Nie. To już nie pierwszy raz, więc albo muszę jeść więcej ryb, albo
wywalić lenia i sprawdzać;)

I znów przy okazji - znalazłam dziś -

www.feminoteka.pl/ksiegarnia/product_info.php?products_id=1066
nie wiem co to dokładnie, ale w polskim wykonaniu jeszcze chyba
takiego czegoś nie było? Bardzo jestem ciekawa tej książki!

[bene_gesserit]

Tak - 'Corka rzezbiarza' to takie opowiadania autobiograficzne sa.

Szancer jeszcze wroci na powaznie, mysle ze nie ma mowy, zeby
ludzkosc o nim zapomniala - paskudne misie w kubraczkach w koncu
sie przezra ludziom.

Zlinkowanej ksiazki tez nie znam; to moze byc cos fajnego, ale
rownie dobrze moze byc przefeministyczniony kit. Fajne, ze jest
pod 'matronatem' :)

[kocia_noga]

bene_gesserit napisała:


> Szancer jeszcze wroci na powaznie, mysle ze nie ma mowy, zeby
> ludzkosc o nim zapomniala - paskudne misie w kubraczkach w koncu
> sie przezra ludziom.

Paskudne ilustracje wgryzają się w psyche i owocują gniłkami - vide
Waldemar Łysiak zachwycający się disneyowskim obrazkiem z
krasnoludkami nad swoim dziecinnym łóżkiem. Te krasnoludki sa
odrażające i chore. Ale żeby to dziecku powiesić nad łóżkiem ,
trzeba samemu mieć coś nie tak.
Kiedyś zgłębiałyśmy na kilku forach bajki i baśnie, moznaby poruszyć
sprawę pzrtekazu niesionegfo pzrez obrazki dla dzieci - moznaby do
tego uruchomic fotoforum.

[easz]

bene_gesserit napisała:

> Tak - 'Corka rzezbiarza' to takie opowiadania autobiograficzne sa.

No i guzik. Pobieżnie sprawdziłam w sieci, nigdzie nie można dostać -
nic dziwnego, książka jest z 1999, a na allegro kosztuje teraz 90
zł! czyli nie przeczytam póki co.

> Szancer jeszcze wroci na powaznie, mysle ze nie ma mowy, zeby
> ludzkosc o nim zapomniala - paskudne misie w kubraczkach w koncu
> sie przezra ludziom.

To nie jest tak, że ja bym całkowicie Disneya itp. zlikwidowała,
nie. Tylko proporcje mi się nie podobają, proporcje bym zmieniła.

> Zlinkowanej ksiazki tez nie znam; to moze byc cos fajnego, ale
> rownie dobrze moze byc przefeministyczniony kit. Fajne, ze jest
> pod 'matronatem' :)

To jest nowa nowość:) z dwa dni temu jeszcze w Feminotece jej nie
było. Zauważyłam, że udzieliła się tam też Plebanek i ciekawa
jestem, czy to jest to, o czym kiedyś w wywiadzie mówiła, nad czym
pracuje, o zakazanej? miłości, czy miała jednak na myśli swoją nową
książkę. I kiedy ona w takim razie będzie.

[six_a]

naprawdę można mieć ulubioną postać z muminków? tzn. nie taką,
która jakoś tam zaciekawia, tylko taką, którą się autentycznie lubi?

pytam, bo jak byłam mała, muminki mnie śmiertelnie nudziły i tylko
bajkę z dobranocki zdążyłam zarejestrować.

a teraz jak czytałam na dorosło, to stwierdzam, że każda z tych
postaci to dziwadło na swój sposób i stwierdzam, że żadnej nie da
się ulubić.

[kocia_noga]

No właśnie. Dla mnie postaci z Muminków są jednowymiarowe i dfopiero
wszystkie razem tworzą cośtam.No i najbardziej podobała mi sie Too-
tiki chociaż występuje tylko w jednym tomie i krótko; za mało do
interpretacji, no chybva żebym zac zęła ją jakoś opisywać, to pewnie
jakies projekcje by wyszły. A szcvzerze się zdziwiłam,że komus
Hatifnatowie utkiwli w pamięci :) dla mnie ta opowieść była
nudziarstwem numer jeden, jakies świecące grzybki, cos w tyhm
guście, zero znaczxenia...:)
Ech, z tymi filmikami i iluistracjami to tylko buractwo wydawców i
pzrekonanie że 'masy ludzkie' są zbudowane z debili bez czucia.
Sama pamiętam ze swojego dzieciństwa, że miałam swoich ulubionych
ilustratorów - do dziś potrafię wymienić wiele nazwisk, które mi
utkwiły w głowie i oczach.Niektórzy to uznani artryści.Ale to dawne
czasy, kiedy takiego Świerszczyka dopełniano obrazkami profesorów
ASP.

[bene_gesserit]

No, a mnie wlasnie zawsze dziwadla interesowaly.
Na twoj specjalny uzytek testem miekkim jest 'ulubiona postac z
Muppet Show', o ile sie lapiesz wiekowo na to, zeby to pamietac :)
Bo jak nie, to sie wez i wypchaj :P

tego pisania o Muminkach

[znana.jako.ggigus]

tez nie rozumiem.
chyba czytalam ale nie utkwilo mi w pamieci.
A test na Muppet Show - jakie jest rozwiazanie?
moze podasz wiecej szczegolow?
nie ujawnie sie na razie, tym bardziej, ze lubilam pare postaci z MS.

[six_a]

no łapię się łapię, jak najbardziej:)
nawet widzę siebie w loży, razem z dwoma grzybami...
to na czym ten test polega? ;)

[kocia_noga]

six_a napisała:

> no łapię się łapię, jak najbardziej:)
> nawet widzę siebie w loży, razem z dwoma grzybami...
> to na czym ten test polega? ;)
>

o! TE GRZYBY TEŻ lubiłam.

[bene_gesserit]

Stawialam na Loze Szydercow :)

A test polega na tym, ze wybor jest znaczacy. Mi np nigdy nie
wyszedl powazny zwiazek z facetem, ktory na 'Muppet Show' reagowal
entuzjastycznym krzykiem 'O, Zwierzak! No, ten byl najlepszy!'.
Projekcja ja-idealnego, imo - tak to dziala.

Swoja droga - wlasnie mnie tknelo, ze wszystkie ciekawsze i
fajniejsze postaci w Muppet Show sa meskie. Piggy jest tam tylko na
zasadzie Smerfetki wsrod tabunow Smerfow. Jednak to nie jest
dyskusja ot :))

[pavvka]

A miś Fuzzy co oznacza? :-)

[six_a]

to ja się tyle męczę, a powinnam o muppety pytać ew. muminki.
zapamiętam to sobie:)

[pavvka]

Ale ja ciągle nie wiem jaka jest prawidłowa odpowiedź.

[six_a]

nie ma prawidłowej:)

[bene_gesserit]

Racja. Wszystkie sa do kitu.

[easz]

Gdzież tam ot, robi się coraz ciekawiej;) a jeszcze co może wyniknąć
z połączenia wątków - Muppety i feministyczna piosenka?..

www.youtube.com/watch?v=-aGTNS13SDU

[kocia_noga]

bene_gesserit napisała:

> No, a mnie wlasnie zawsze dziwadla interesowaly.
> Na twoj specjalny uzytek testem miekkim jest 'ulubiona postac z
> Muppet Show', o ile sie lapiesz wiekowo na to, zeby to pamietac :)
> Bo jak nie, to sie wez i wypchaj :P
>

A która z postaci z Muppetów nie jest ulubiona, o!
Oglądałam z dziećmi i w ogóle żąłuję,że nie mam wnuków (blisko), bo
musiałabym też z nimi oglądać i się orientować, samej mi się nie
chce.
Oprócz Muppetów był też podobny serial,dla mnie dużo lepszy, ale
zapomniałam nazwy.
Na kurczaka i krowę jeszcze się zdążyłam załapqać, South Park (ale
to dla nastolatków rqaczej) i z wnukiem na Teletubisie.
Co do Muppetów to najbardziej chyba lubiłam Kermita.

[six_a]

kermit biedny był, zawsze musiał przełykać najgorsze upokorzenia i
służył za worek treningowy dla piggy:)

może fragglesy?
www.youtube.com/watch?v=j7TTk_0XYn4

[easz]

O! Fragglesy, bardzo lubiłam! i chyba najlepiej kojarzę, bo Muppety
średnio. Pamiętacię tę boginię-kupę liści i śmieci w ogrodzie u
olbrzymów? jak też ona się nazywała?.. Mogliby to gdzieś powtórzyć w
tv.

Był też taki Oskar z krzaczastymi brwiami, mieszkał w śmietniku przy
ul. Sezamkowej, złośliwe bydlę, aż boje się powiedzieć, że chyba
raczej trochę prawie z pewną taką - go lubiłam;)

[kocia_noga]

six_a napisała:

> kermit biedny był, zawsze musiał przełykać najgorsze upokorzenia i
> służył za worek treningowy dla piggy:)

No co ty? Kermit to fajna żaba, z poczuciem humoru, usiłująca
panowac nad wszytskim pomimo całego cyrku wariatów...Piggy to
członkini zespołu wcale nie sprawiająca większych kłopotów niż
inni :)
>


> może fragglesy?

Tak, Fraglesy. Takie bardziej wyrozumowane, ale mi to pasuje.

[six_a]

:)
kissy, kissy
www.youtube.com/watch?v=MSRKthohsns&feature=related

[easz]

six_a napisała:

> naprawdę można mieć ulubioną postać z muminków? tzn. nie taką,
> która jakoś tam zaciekawia, tylko taką, którą się autentycznie
lubi?
>
> pytam, bo jak byłam mała, muminki mnie śmiertelnie nudziły i tylko
> bajkę z dobranocki zdążyłam zarejestrować.
>
> a teraz jak czytałam na dorosło, to stwierdzam, że każda z tych
> postaci to dziwadło na swój sposób i stwierdzam, że żadnej nie da
> się ulubić.

Bo to dla dzieci i teraz nie ma co czytać pierwszy raz, nie da się
tak, jak w dobrych powieściach dla mlodzieży nawiązać głębszego
kontaktu psychicznego z bohaterem, który można odtworzyć nawet po
latach. Po książeczkach czytanych we wczesnym dzieciństwie pozostaje
właściwie tylko sentyment, pogłębiony jakimiś jeszcze
okolicznościami dodatkowymi, np. babcia czytała, albo pierwsza
biblioteka. I Muminki takie właśnie są - proste.

[kochanica-francuza]

mmm, i nieneurotyczne