Oziębła?

[Gość: butelka]

Wspolczuje szczerze paniom, ktore maja partnerow lub mezow nie dbajacych o ich satysfakcje seksualna, wtedy rzeczywiscie mozna sie zniechecic raz na zawsze. Ja mam szczescie znac TO tylko z opowiesci innych. Mam super meza i bardzo dobrze nam sie uklada i w zyciu i w lozku a i tak bywaja okresy kiedy mamy mniejsza ochote na seks.Wole nie myslec co by bylo gdyby w tej sferze bylo byle jak.....duzo bym ( i moj maz tez) stracila. Pozdrawiam.

[Gość: Świadoma]

Ja cierpie na ozieblosc pierwotna, powodem jest chyba to, ze jak bylam
dzieckiem slyszalam jak moi rodzice sie kochaja i balam sie tego-plakalam, a to
ze mieszkalismy w jednym pokoju,powodowalo, iz sluchanie tych odglosow bylo
nieuniknione. Teraz mam partnera,jestesmy ze saba 3 lata, jednak nasze zycie
seksualne pozostawia duzo do zyczenia...Wiem, ze powinnam cos zrobic, ale (moze
to glupio zabrzmi)ale boje sie isc do seksuologa, wydaje mi sie ze nie bede
potrafila z nim rozmawaic..

[chrumka1]

Ja rozumiem, że ci głupio iść do seksuologa, bo też mam problem (kocham mojego
faceta, jestem z nim 7 i może z raz miałam z nim orgazm, choć to nie jego
wina). A najgorsze jest to, że prędzej czy później taki lekarz i tak zacznie
namawiać, żeby przyjść doń we dwoje, a to już w ogóle przerażające.

No i czemu nikt nie pisze?!

[chrumka1]

No i czemu nikt nie pisze?! Baby udają, że ich to nie dotyczy? Przecież
powszechnie wiadomo, że prawie każda z nas ma problemy z osiągnięciem oragazmu,
a nawet z podnieceniem się. Czemu nikt nie chce pogadać o tym???

ja pisze

[jooplin]

Ja chce o tym pogadac, bo nie mam orgazmow, czy to psycha, wychowanie?
czy te okropne i obrzydliwe wspomnienia....
Chlopak ktory wzbudzal we mnie poczucie winy, zeby zmusic mnie do uprawiania z
nim seksu, a ja nie chcialam, bo nie pozadalam go ani troche,
Bylam z tym chlopakiem, bo kiedys bylismy razem, potem on wyjechal na wiele
miesiecy, a gdy dolaczylam do niego,bol rozstania, spotegowane poczucie
nicnieznaczenia,stepil milosc, bylam martwa.
Po trzech latach zdalam sobie sprawe, ze mam swoje prawa, ale poczucie winy i
przepraszanie za wszystko, to byl moj chleb powszedni przez ostatnie 27 lat)i
to wcale nie jest smieszne.
Wszysscy dookola chwalili D. jaki jest uczynny, inteligentny.
A on w rzeczywistosci byl glupi, pozbawioany intuicji, slaby, tchorzliwy i
zawistny.
Boze, kocham kogos nad zycie i rycze, gdy to pisze, i rycze, ze blok w mojej
glowie nie daje sie cieszyc nim, do konca, bez wytchnienia,
obwiniam chlopaka, ktory byl autokrata, przekonany o swojej racji, ktoremu
uwierzylam i wyrozumiale pocieszalam, gdy nie zdazyl zdjac spodni i skarpetek a
byl juz po finale. Zylam na obcej ziemi, oddzielona od rodziny i znajomych
piec lat z kims, kto wzbudzal we mnie zlosc i poczucie winy, ranil, bo tak
naprawde nie kochal, teraz jasno to widze.
Czemu nie odeszlam??? bo poza tym podrozowalismy razem ,razem studiowalismy
i razem pracowalismy. To byl "zwiazek".
NIKT NIE PRZESRZEGL, ZE SA CZASEM ZLE SYMPTOMY< NIEPRAWIDLOWE ZACHOWANIEA<
NIENORMALNOSCI< NIKT O TYM NIE MOWI i ludzie ludziom, na poczatku drogi,
wyrzadzaja nawzajem krzywde..
I co z tego,ze mam dobre orgazmy ze soba sama, krzywdze nas. Jest we mnie zal i
nienawisc. Ale to moja wina, moje wybory, moj problem w glowie.

jooplin

p.s. byl czlowiek, ktory, gral mlodymi dziewczynami, ktore po studiach
pracowaly w instytucie, rozkochiwal w sobie i porzucal dla swiezej zdobyczy,
uzalezniony od seksu powazany naukowiec G.ojciec, maz, zboczeniec.
do tej pory czuje sie zeszmacona.
jestem OZIEBLA

[chrumka1]

To bardzo możliwe, że winę za to ponosi tamten twój facet, ale tak wcale być
nie musi, choć prawdopodobieństwo jest wielkie. Wiesz, ja np. nie miałam nigdy
żadnych złych wspomnień - ani odnośnie innych facetów, ani broń Boże związanych
z ojcem, a jednak... Swojego mężczyznę kocham niewyobrażalnie - a jednak...
Świat jest niesprawiedliwy dla kobiet, bo przecież nie wyobrażasz sobie chyba
faceta z podobnymi problemami; gdyby je miał, byłyby do wyleczenia
farmakologicznie, a jakieś pojedyncze problemy raz na dwa lata czymże są dla
nas, bab...

[Gość: Janusz]

Ja mam podobny problem z żoną.Jest zimna jak lodówka.Ale znalazłem rowiązanie.
15 lat temu poznałem kobietę moich oczekiwań.Jesteśmy wobec siebie się bez
zobowiązań.Ona jest mężatką,ja żonatym facetem.Oczywiście nie tylko seks,ale
intelektualnie idealnie pasujemy do siebie.Poza tym jest piękną kobietą. Może
to nie jest etyczne,lecz takie jest życie.

[Gość: ola]

No właśnie, wy faceci to tylko potraficie "skok w bok" i po bólu. Zamiast pomóc
nam kobietom to uciekacie od wszystkich problemów. Niech was sz.... Chyba bez
was życie byłoby piękniejsze, bo jak narazie to nadajecie się tylko do
zapłodnienia.Oczywiście są wyjątki, ale to naprawdę wyjątki

[Gość: renata]

zgadzam się z Tobą, kocham mojego męża to cudowny, dobry człowiek, ale pragnę
innego faceta i bardzo odpowiadałby mi taki układ, gdyby mężczyzna, którego
pragnę tez tego chciał, ale on ma zasady - szkoda

[Gość: JA]

Przez prawie rok "byłam" z facetem z który6m łączyło mnie tylko łózko, ciągle
powtarzaliśmy sobie że nie będziemy razem, że nie możemy - pracowaliśmy razem,
a to z założenia nie wróży nic dobrego związkowi. przez ten kawałek czasu kilka
razy odchodził do innej, wiedziałam o tym, ale do pewnego momentu nie
przeszkadzało mi to...zaangarzowałam sie uczuciowo.
co działo sie dalej jest mało ważne - po krótce - wracał i odchodził - ale
nadszedł moment w którym zapomniałam o nim i poznałam osobę o wiele bardzej
wartościową niż on...ale rozpadło sie...póżniej był ktoś następny - nie
wyszło...jednym słowem nie wychodziło nam w łóżku, po prostu ja nie
potrafiłam!...parę dni temu stwierdziłam że mam problem, i poszłam z powrotem
do NIEGO...wyobrażcie sobie że wyszło... krzyczałam tak jak kiedyś...o co
chodzi???

[Gość: zet]

ja chce pogadać, ja! ja mam wieczny, nieustający problem! Zastanawiam się czy
to ze mną jest cos nie tak czy coś w gwiazdach już mi zapisali czy szczęścia po
prostu nie mam...Faceci których miałam to był cały cały wachchlarz osobowści -
niestety, zauwazyłam pewną regułę - im gorzej porozumiewałam się z nimi na
płaszczyznie intelektualno-mentalno-zainteresowaniowej;) tym lepiej z seksem i
dokładnie na odwrót. A jak na odwrót to we mnie narasta niechęć, niemal
oziebłość i związek walił się z hukiem! Pierwsza opcja, oczywiście też nie
kończyła się powodzeniem. Teraz jestem z człowiekiem z którym wspaniale się
dogaduję, wiem ze mogłoby być to wspaniały związek ale ja czuję z mojej strony
totalny zanik chemii! ratunku!

[chrumka1]

Niestety, to tak często bywa. Facet cudowny - źle w łóżku, facet półgłówek -
fajowo (przez co bynajmniej nie mówię, że inteligentni i wrażliwi są złymi
kochankami, nie - to nie ma nic rzeczy, tylko ta "chemia" coś nawala). Trza nam
wybierać: albo seks, albo miłość. I liczyć co najwyżej, że z miłością i z
czasem wszystko się ułoży i w sferze seksualnej...

[Gość: mimi]

Mialam podobny problem. Bylam dlugo z chopakiem, ale sprawy intymne moim
zdaniem zle sie zaczely, byly wymuszone przez niego. Czulam do siebie
obrzydzenie, a do niego zal, ze stalo sie nie tak jak powinno byc, i nie we
wlasciwym czasie. Przepraszal strasznie. Wiedzialam ,ze kochal bardzo.
Po jakims czasie dalam sie udobruchac i bylismy razem. W sferze mentalnej
wielka przyjazn i totalne porozumienie, a jesli chodzi o seks jakos szukalam
tej swojej przyjemnosci, usilnie szukalam i pare razy mozna powiedziec ,ze cos
tam czulam, ale jakos bylam tym rozczarowana( wydawalo mi sie ze moze byc
jeszcze wiecej i jeszcze przyjemniej). Z czasem zauwazylam, ze u mnie zupelnie
zniknelo zainteresowanie seksem, zmuszalam sie by jemu zrobic przyjemnosc , a
sama cierpialam. Na mysl o jakims kontakcie fizycznym z nim robilo mi sie slabo.

Myslalam ,ze to ze mna cos jest nie w porzadku.I w tych swoich rozmyslaniach
doszlam do takiego obledu ,ze zaczelam sie zastanawiac, czy w ogole faceci mnie
pociagaja czy moze powinnam zmienc "opcje" seksulana.... Szok!
Podejrzewam ,ze problem narastal przez to ,ze ja nie czulam przyjemnosci, do
tego doszly jeszcze jego dziwne zachowania, gdy w momentach kryzysowych(
problemy z jego rodzicami) nie potrafil stanac za mna, obronic "nietykalnosci"
naszego zwiazku, ciagle ogladal sie na rodzicow, chciaz to ze mna mial ukladac
przyszle zycie...Dziwne, i bardzo mnie to bolalo.
Nie chcialam tak dluzej zyc.

Efektem tego wszystkiego ucieklam- wyjechalam za granice. On jest w kraju. I
dopiero jak mnie zabraklo , docenil co stracil, teskni i planuje, zaczal myslec
w kategoriach "my" a nie "ja".

A ja tu kogos poznalam. Staralam sie nie myslec o nim powaznie, bo uklad byl
dziwny. Ale poznalam siebie i wiem ,ze seks moze byc wspanialym przezyciem, i
rzeczywiscie przynosic wielka przyjemnosc, ale potrzeba do tego odpowiedniej
osoby... I wiem jeszcze jedno, ze seks nie jest sportem, i jak sie to z kims
robi, otwiera sie na te druga osoba i zaczyna sie cos do niej czuc... A
najbardziej boli, jak okzauje sie ze ta druga str. nie do konca tak czuje.
I sie czlowiek zastanawia , czy bylo warto w to wchodzic,... czy warto bylo
placic tak wysoka emocjonalnie cene, by sie przekonac ,ze ze mna jednak
wszystko jest w porzadku...

[chrumka1]

No, to nic tylko pogratulować sprzężenia i uczucia, i pożycia w życiu
codziennym udanego, i dobrego seksu. Nie wszystkim nam to dane w komplecie...

[Gość: rere]

to poradnik domowy czy seksualny?

[maya2006]

Gość portalu: rere napisał(a):

> to poradnik domowy czy seksualny?


a co ty rere? nigdy seksu w domu nie mialas/es ? Lub uwazasz to za temat dla
forum zboczencow pt. "w nocy i po ciemku, i nie mowmy o tym?...lol

[kobitka79]

che o tym pogadac. tez mam problemy. Długo czekałam na mężczyznę, z którym bedę
chciała iść do łóżka, kiedy w końcu znalazłam okazało sie, że coś jest nie tak,
bardzo nie tak. Pomimo jego wysiłków nie mogę sie podniecić, nie mam pojęcia
gdzie tkwi przyczyna. Mój partner jest bardzo doświadczony więc chyba nie
problem w jego technice. Seks nie wywołuje we mnie obrzydzenia, nie
doświadczyłam traumatycznych przezyc w dzieciństwie, a rodziców miałam może
nieco nieśmiałych jeśli chodzi o rozmowy o seksie, ale ze zdrowym podejściem do
sprawy.
Bardzo martwię się, że to nie minie i nasze zbliżenia się nie poprawią.
Martwimy się tym oboje i myślimy o wizycie u specjalisty.

Proszę o pomoc

[Gość: kobieta]

Niestety ja tez nie czuję potrzeby seks. Mialam 3 partnerów i z każdym bylo tak
samo. Jeden nie mógł znieść tego, że go nie podniecam, że kocham się z nim bo
on tego chce i ... zerwał ze mną. To strasznie bolało!! Obecnego chłopaka
bardzo kocham i nie chce go stracić. Co mam zrobić? Dlaczego to mnie się
przytrafiło, nie wiem jaka tego przyczyna? Proszę o pomoc innych dziewczyn,
które mają też taki problem - razem jest łatwiej. Jak sobie z tym poradzić?
Dziękuję

[maya2006]

A ja czytam to i tak strasznie smutne jest to, ze kobiety zostaja z tym tzw. "
prolemem" zostawiane same.Jakby to ich tylko dotyczylo... Fakt, ze kobieta sama
musi popracowac nad soba, ale dokladnie tak samo jest za to odpowiedzialny
facet ! Ja uwazam , ze zamiast miec zal do niej, powinien sie zastanowic: co
zrobic by bylo inaczej! Ja mam za soba 7 lat ozieblosci. Winilam tylko siebie,
bylam u ginekologow, zdecydowlalam sie w koncu pojsc do seksuologa, nawet
znalazlam adres i poprosilam bylego meza, by zdzwonil sie umowic z lekarzem.
Nie zrobil tego... nie wiem dlaczego, bo byl ok, zylismy bez wiekszych klotni.
Przyznam sie, ze po tym incydencie, zaczelam myslec nad tym wszystkim.. Czy to
tylko moja sprawa? czy ja jestem za to odpowiedzilana? a gdzie jego wklad?
przeanalizowalam sytucaJE; LATAMI NIE ZROBIL NIC SZCZEGOLNEGO BY SPRAWDZIC; CO
MNIE PODNIECIC BY MOGLO z perspektywy czasu wiem, ze nie jestem oziebla ! ja
nie potrafilam sobie sama z tym poradzic. A nie postaral sie absolutnie, by
mi pomoc.

[Gość: gość]

Też mam podobny problem (5 lat małżeństwa)i jestem na etapie umawiania się z
seksuologiem. Mój mąż wie o tym od niedawna i zgadza się na ew. wspólną
terapię. Ponieważ sama wizyta u seksuologa jest niezwykle krępująca chciałabym
zapytać, czy ktoś ma za sobą podobne leczenie i czy przyniosło skutek.

[Gość: ola]

Czy ktoś zna dobrego seksuologa ze Wrocławiu? Jestem trzy lata po ślubie, mam
dwoje wspaniałych dzieci, ale niestety ten problem dopadł i mnie. Coś się stało
ze mną po urodzeniu pierwszego dziecka, coś się zablokowało i tak trwa do dziś.
Nie mam ochoty na seks ani na żadne pieszczoty i ciągle się zmuszam, żeby nie
kłocić się z mężem. Niech mi ktoś pomoże.

[Gość: kaka]

Spotykałam się z różnymi facetami... chłopakami... I ciągle to nie było to... Z
intymnością czekałam na "tego jedynego". Piękne to było. Zaczęłam się
zastanawiać czy nie za dużo oczekuję od mężczyzn, ale czekałam nadal. Umawiałam
się. Oni byli różni. Jak zależało to czekali. Z reguły jednak, po krótkim
czasie rezygnowali. Wreszcie na drugim roku studiów poznałam faceta moich
marzeń. Przystojny, wysoki, rozrywkowy, do zabawy był pierwszy. Oboje bardzo
chcieliśmy, ale okazało się, że to nie takie proste. Byłam bardzo ciasna... A
On nie mógl mnie rozgrzać. Pewnego dnia po prostu powiedział, że to nie to.
Świat się dla mnie skończył. Wydawał mi się taki cudowny. Zobojętniałam na
wszystko. Normalna reakcja.
Po pół roku poznałam mojego narzeczonego. Znowu zakochałam się od razu, tym
razem byłam jednak ostrożniejsza. Niepotrzebnie. Jest cudownie. Od samego
początku dbał o mnie, starał się, BYŁ. W łóżku odkrywał, podziwiał, całował
godzinami. Na początku troch bolało, ale potem było już cudownie. Czuję się
przez cały czas, jak księżniczka. To co robi, jest z innego świata. A orgazm?
Może raz nie miałam... On nie daje za wygraną. Nie przestaje, dopóki nie widzi,
że mam orgazm. Zresztą, przyznaję, że czasami niewiele mi trzeba... Najczęściej
mam łańcuchowe.
Współczuję Wam, dziewczyny... Mnie jest z moim kohaniem cudownie, a już
niedługo będziemy nałżeństwem. Jak tak czasami czytam teksty na tym forum, to
nachodzi mnie rfleksja, czy On po ślubie się nie zmieni. Pewnie tak, ja pewnie
też... Ale nie wyobrażam sobie, żeby mogły to być jakieś drastyczne zmiany. W
końcu i bez ślubu nasza miłość się zmienia.
Hmmm... Póki co, cieszę się tym co jest...
Powodzenia, dziewczyny... :)))

[Gość: Gosciówa]

Na początku naszego związku (jesteśmy razem 7 lat w tym cztery lata
małżenstwem ) było bardzo dobrze w sferze seksu ale od jakiegoś roku niesty coś
nie gra ja nie mam ochoty na seks sama myśl ,ze mam się kochac budzi we mnie
niechęć nie wiem ma jakąś blokade psychiczną i zeby mój mąż mnie nie kochał nie
okazywał tego nic z tych rzeczy jest facetem który we wszystkim mi pomaga
sprzata gotuje jak bym chciała to zrobił by dla mnie wszystko jest bardzo
troskliwy i opiekuńczy może to poprostu nuda szare zycie no i jeszcze maly
szeczegól przedwczesny wytrysk nad którym mój małżonek nijak nie może
zapanować.A jeszcze jedno nie tylko ja mam taki problem parę lat po ślubie 90 %
moich kolezanek nie ma ochoty na seks chodź na poczatku związku i parę
pierwszych lat po ślubie było niezle.

[Gość: vero]

Szczerze to i tak powinnaś sie cieszyć,że kiedyś sprawiał ci seks przyjemność,
bo jest szansa,ze przy odrobinie pomocy i wyrozumiałości partnera, zaczniesz
znowu odczuwać satysfakcję. Może to przepracowanie, może ta nuda..a ja nawet
nie wyobrażam sobie jak można uprawiać seks z kimkolwiek! Choćby wyglądał jak
Brad Bitt! TRAGEDIA. Więc chyab coś ze mną jest nie tak..:(

a może oziębły???

[Gość: Wojtek]

tak,tak....to nie żart.moja żona przez wiele lat używała seksu jak kija i
marchewki...byłem grzeczny-dostałem,a jeśli nie byłem to nie....w końcu
przyszedł taki moment,ze dość miałem już tego skamlania,tej
żebraniny...wyniosłem się do drugiego łóżka.Trochę ją to ubodło,robiła jakieś
próby,ale nic z tego nie wyszło....potem były wściekłe sceny
zazdrości,awantury...a teraz już od paru lat nic...nawet chciałem znaleźć sobie
kogoś na boku,ale nic z tego...moja małżonka bardzo skutecznie mnie
wykastrowała...ja już chyba nie potrafię być z kobietą...boję się odrzucenia
czy czego tam jeszcze...jestem OZIĘBŁY !!!!!!

[Gość: jam]

czytam i dochodze do wniosku, że wszystko byłoby o wiele prostsze bez seksu -
może byśmy wyginęli, ale czy byłaby to tak wielka strata?

[Gość: Siostra Leonilla]

A czy Pani nie wie gdzie Pani dostanie skuteczna poradę związana z
problematyka seksu?????????????? Proponuję opisac swój problem na forum
katolickim Tam w 100% otrzyma Pani poradę jestem tego pewna

[Gość: kobieta22]

ja moze oziebla nie jestem ale mam problem z osiagnieciem satysfakcji. nigdy
niego nie doswiadczylam podczas stosunku.czy to jakis opor,obawa,nie
wiem.zmienilam partnera i z innym tez nic.nastepny-tez. mysle ze problem
zrodzil sie kiedy bylam z moim pierwszym partnerem.na poczatku-powiedzmy mi to
nie przeszkadzalo,myslalam ze sie ulozy nam w lozku,ale potem kazdy seks to byl
zawod,na ktory nie mialam ochoty.myslalam zeby isc do specjalisty ale jakos moj
chlopak zbagatelizowal sprawe-no i juz nie jestesmy razem. Ale z nastepnym tez
nie bylo lepiej i z nastepnym tez.zawsze jest jakas granica ktora nie potrafie
przejsc.mysle o pojsciu do seksuologa,tylko to troche moze krepujace-mloda
kobieta,nie mezatka u seksuologa.ale mam problem i chce z nim cos zrobic.jezeli
znacie dobrego seksuologa na terenie slaska,napiszcie

[krzysiek_dwadziesciapare]

dwa lata temu poznałem kobietę mojego życia. Magia od pierwszego spotkania,
pełne porozumienie - dosłownie "wyciągaliśmy sobie słowa z ust". Czułem się,
jakbym boga za nogi złapał...
Szybko okazało się, że kobieta moja to tzw "zimny chów" - człowiek nie
nauczony okazywania uczuć, podczas, gdy ja, okazuję je zawsze i wszędzie - i
takie też mam na uczucia "zapotrzebowanie". Wydawało mi się, że okazując jej
tak wiele ciepła, jak potrafię, roztopię ten bagaż "lodu", że przegonię
traumatyczne przeżycia [ gwałt, wieloletnia depresja...] - z czasem jednak jasne
stało się, że sama miłość i ciepło nie wystarczą. Był żal, były kłótnie i długie
rozmowy. Był lekarz i środki farmakologiczne. Coś zmieniło sie - nie musiałem
już prosić mojej kobiety o to, by mnie pomiziała [jakież to było
upokarzające...], pojawiły się te drobne, lecz jakże znaczące oznaki
zainteresowania i akceptacji.
Seks, mając na uwadze przykre doświadczenia mojej kobiety zostawał gdzieś na
uboczu - kilka razy próbowaliśmy, kończyło się płaczem i przytulaniem. Kilka
razy udał się nam seks oralny, lecz na tym się kończyło. Brałem na wstrzymanie,
na przeczekanie - sam nie wiem na co...

Za kilka dni stukną nam 2 lata a związek stoi na krawędzi.
nie ma między nami damsko-męskiej atmosfery dwuznaczności, potrafimy półnadzy
robić sobie masaż, miziać się - i nic z tego nie wychodzi. Miziam ją po udach,
czy wzgórku łonowym - i równie dobrze mógłbym dać jej całusa w policzek - tyle
w tym "erotycznego ładunku". Szepczę jej świństewka do ucha - i rónie dobrze
mógłbym prawić o pogodzie..
Seks, z radości [ nie prowadziłem życia zakonnika ] zaczął we mnie budzić lęk,
łapię się na myślach, że "nie ma co zaczynać, bo i tak nic z tego nie wyjdzie"
- a podskórnie czuję ten upokarzający strach przed porazką, jaką są,
spełzające na niczym próby zainicjowania "figli" ze swoją kobietą. Ona wychodzi
ode mnie - a ja onanizuję się z poczuciem upokorzenia, potem wściekły na
wszystko albo szczerzę zęby do ludzi, albo " nic mi sie nie chce". Nie chce mi
się też spotykać z nią - ponieważ kończy się to frustracją [ jest piekną,
podniecającą mnie kobietą ]. Boję się, czy nie dołączę do grona męzczyzn z
zaburzeniem erekcji...

Najgorsze w tym jest, że kocham ją [ gdyby było inaczej po prostu bym ją rzucił
]. Kocham ją, a ona poza mną świata nie widzi, stara się, zależy jej na mnie.
Mam więc poczucie winy, za swoją, pod jej adresem, złość, ale nie potrafię się
tej złości pozbyć - bo ciągle chodzę niewyżyty i sfrustrowany.

Ktoś powie, że to egoistyczne, że powinienem brać poprawkę na jej traumatyczne
przeżycia... i biorę. Od 2 lat staram się być takim, jakiego ode mnie oczekuje [
łatwo ze sobą rozmawiamy i mówimy sobie o wszystkich "niejasnościach" ], staram
się dawać jej tyle ciepła i zrozumienia, ile tylko potrafię, walczę ze swoimi
słabościami i niedorosłościami. Jestem dla niej tak delikatny, jak tylko
potrafię, czasem boję się coś zrobić - by nie wzbudzić w niej nieprzyjemnych
wspomnień i skojarzeń...
Niestety, instynkt seksualny jest egoistyczny - i tyle. Co z tego, ze wytłumaczę
sobie dlaczego między nami jest tak, jak jest - kiedy lędźwie wiją się ze
wsciekłości? - głodne dziecko zrozumie, że rodzice nie mają pieniędzy - ale to
nie sprawi, że będzie mniej głodne. A instynkt [także seksualny] jest pierwotny,
dziecięcy.....
Brak seksu, a przede wszystkim pożądania, dwuznacznej damsko-męskiej atmosfery
sprawia,że nie czuję się jak facet, tylko jak pryszczaty, onanizujący się
nastolatek. Upokorzenie powoduje apatię i wsciekłość - i pięknie się wszystko
zazębia

Kilka dni temu moja kobieta poszła na stosowną terapię. Poszedłem z nią - bo
uważam, że powinienem z nią być w takich chwilach. Siedziałem w poczekalni i
zastanwiałem się, ile to potrwa, czy starczy mi cierpliwości, i czy kiedykolwiek
seks między nami będzie swobodny i nieskrępowany... Czarne myśli mi po głowie
chodziły
Rozmwialismy o tym, spokojnie, bez nerwów wyjaśnliśmy sobie "co i jak".
Dokładnie rozumiem, że nie odczuwa popędu, rozumiem, że nie inicjuje figli [
choć jak sama mówi, czasem ma ochotę ] - bo boi się porażki [coś się przypomni,
nagle się odechce...], rozumiem, że ją także ta sytuacja uwiera,rozumiem....
Niestety, nic po rozumieniu, kiedy czucie skomli, kiedy wsciekłość, upokorzenie
i zmęczenie [ 2 lata czekania, nieudanych prób, porażek ] nie daje spokojnie żyć.
Jakby na złość, koleżanki z pracy [ a pracuję w tzw babińcu ] zaczeły okazywać
mi zaintersowanie [ a może to ja zacząłem je dostrzegać? ] - co jeszcze
bardziej uzmysławia mi żałosność mojego położenia. Jedyne sytuacje, w których
czuję się facetem to te, w których dostrzegam, że ktoś się za mną ogląda...
Wściekam się, bo kocham swoją kobietę, a równocześnie "dowartościowuję się"
spojrzeniami innych...

Z jednej strony mam miłośc do kobiety, dla której z chłopca stałem się
mężczyzną, na której mi zależy i o którą się martwię. Mam skarb, jakim jest
kobieta odwzajemniająca te uczucia, rozumiejąca mnie - coś, za co wielu dałoby
się posiekać.
Z drugiej jest zmęczenie, upokorzenie i frustracja...

za kilka dni miną nam dwa lata....

[Gość: Zdzisiek]

Bardzo podobną mam sytuację. Może bez tych traumatycznych wspomnień.
Ja już obiecuję sobie, że przestanę cokolwiek inicjować, bo do niczego to
prowadzi. I za każdym razem pluję sobie w brodę. Po co mi to było skoro z jej
strony nie ma żadnej reakcji. Jesteśmy razem od roku i zastanawiam się jak długo
jeszcze. A to naprawdę super dziewczyna i poza łóżkiem jest nam (chyba) obojgu
dobrze.

[abrakadabra34]

Zakładam, że wszyscy wiemy, że seks bez pobudzenia łechtaczki to jak seks bez
pobudzenia penisa ( to a propos o zdolności do przeżywania orgazmu obu stron)?

[kwiatunio6]

Witaj,
Rzeczywiście jest między Wami coś za co inni daliby wiele.
Poświećiliście sobie dużo czasu, dogadujecie sie na wielu płaszczyznach, myśle
że nie wolno sobie odpuścić, zwłaszcza że teraz poszła na terapie, gdybyś teraz
sobie odpuścił, ona stracilaby chęc pracy nad sobą. Wiem , piszę znów żebyś
zaczekał i zapomnił o swoich potrzebach, ale czy warto odpowiedz sobie sam.
Mogę dodać , że znam osobę która po podpbnych przeżyciach, poddała sie terapii
i doszła do siebie.
Trzymaj sie
FRIDA7