Co może robić matematyk?

[Gość: Jagna]

Studiuję matematykę i generalnie to lubię, ale nie wiem co w ogóle można po
tym robić. Więc moje pytanie: czym się zajmuje matematyk pracując mniej
więcej w zawodzie poza szkołą i uczelnią? Jeżeli znacie jakieś pozytywne
przykłady, to bardzo proszę...

[krzysztofsf]

A co planowalas wybierajac ten kierunek ?

[Gość: zez]

Liczyc na Cud

[mamamajki]

WSZYSTKO!!!

[losiu4]

Gość portalu: Jagna napisał(a):

> Studiuję matematykę i generalnie to lubię, ale nie wiem co w ogóle można po
> tym robić. Więc moje pytanie: czym się zajmuje matematyk pracując mniej
> więcej w zawodzie poza szkołą i uczelnią? Jeżeli znacie jakieś pozytywne
> przykłady, to bardzo proszę...

zależy po jakiej uczelni jestes (pracodawcy zaczynają patrzec na ukończoną
przez kandydata uczelnię). Wiem o dwóch osobach po UJ, które pracują w firmie
informatycznej jako programisci (programy na rynek zachodni, głównie fizyka
kwantowa).

Pozdrawiam

Losiu

[Gość: .]

srać w słój i patrzec ile nasrał

[Gość: Vp]

Mało poważne te wypowiedzi, więc powiem co ja robiłam i robię, mgr matematyki
kierunek nauczycielski (w szkole pracy nie było czego nie przewidziałam, ale
nie kocham dzieci aż tak namiętnie, żeby rozpaczać z tego powodu).
Oczywiście wybierając ten kierunek sądziłam, że będę mieć wykształcenie
uniwersalne i będę mogła robić wszystko. Znasz ten aforyzm Steinhausa?
"Spośród ludzi mających do wykonania pracę, której nigdy nie wykonywali,
matematyk zrobi ją najlepiej".
A przecież każda praca jest taka, której się wcześniej nie wykonywało.
Oprócz tego zrobiłam kurs ksiegowości, wyjeżdżając na zawody sportowe czasami
załatwiałam formalności typu diety i delegacje, na studiach bawiłam się w radio
studenckie, korepetycje to standard, więc nawet doświadczenie jakieś tam było.
Niestety, potencjalni pracodawcy powyższego aforyzmu nie znali. Dla wszystkich
byłam tylko chodzącym kalkulatorem. Wszelkie próby udowodnienia, że do cholery
w najgorszym razie umiem to samo, co maturzystka z liceum ekonomicznego i od
fakturzystki mogłabym zacząć, niestety odbijały się jak groch od ściany. "Pani
to tylko liczyć umie" usłyszałam od kadrowca w pewnym banku. No cóż, z głodu
nie umrę, bo na korepetycjach można wyciągnąć to minimum socjalne, ale nie o to
przecież chodzi.
Moja "kariera" wygladała tak:

1. rok bezrobocia
2. informatyk w państwowym urzędzie, (po znajomości). Praca taka że co
zdolniejszy nastolatek by sobie poradził, w większości było to bieganie na
wezwania pań, które wcisnęły jakiś klawisz i nie wiedziały co zrobić, albo
skończył się papier do drukarki i tylko informatyk z taką awarią może sobie
poradzić. A jeżeli już coś było poważniejszego, np. wgranie nowej wersji
programu, to przychodziły z centrali instrukcje łopatologiczne, wystarczyło
umieć czytać, ale to umiejętność w państwowych urzędach spotykana nader rzadko.
Żeby było śmieszniej do tego urzędu pukałam wcześniej, mając gotowość do pracy
jako referent czy coś podobnego. Moje wykształcenie było nieodpowiednie,
musiało być ekonomiczne, również nikomu nie przyszło do głowy, że LO plus dwa
lata ekonomii na studiach plus kurs księgowości to kwalifikacje takie same (o
ile nie lepsze) jak matura z LE, a szło zapotrzebowanie z tego urzędu do
pośredniaka właśnie na maturzystki po ekonomiku.
3. korektor merytoryczny w wydawnictwie. Z ogłoszenia prasowego, nie było
wymagań co do wykształcenia, był konkurs na wiedzę i spostrzegawczość. Wygrałam
bez żadnych problemów. Zatrudniono pięć pierwszych osób z listy, po niedługim
czasie zostałam tylko ja. A znajomi się dziwili, jak to, po matematyce taka
polonistyczna praca, chyba muszę się strasznie męczyć... Gwizdałam
na "niedopasowanie" do wyuczonego zawodu. To była najlepsza praca jaką miałam,
zero wysiłku, mnóstwo ciekawych informacji, płaca akordowa, wyciagałam grubo
powyżej ówczesnej średniej krajowej. Skończyły sie dobre czasy gdy zaczęli
obcinać pensje, a ponieważ ja za dużo zarabiałam dostałam propozycję z gatunku
nie do odrzucenia:
4. analityk w pokrewnej firmie należącej do tego samego właściciela, co
powyższe wydawnictwo. Obowiązki od fakturowania czy porządkowania papierów do
pisania programów, symulacji wpływów i kosztów, projektowania schematów
logistycznych itp. Nikt nie pytał, czy ktoś mnie tego w szkole uczył. Ma być
zrobione i już, a mój ścisły umysł został przyuważony przez szefostwo właśnie
przy pracy korektorskiej. Żeby było śmieszniej dopiero wtedy szef się
dowiedział, ze jestem matematykiem z wykształcenia, dostałam lekki opieprz że
tyle czasu się marnowałam w korekcie, już-już miałam powiedzieć to co powyżej,
że to była najlepsza praca jaką miałam, ale w porę ugryzłam się w język. No
więc teraz robię rzeczy z grubsza zgodne z moim wykształceniem, choć na
studiach czegoś takiego jak arkusz kalkulacyjny czy Visual basic nie było,
wtedy nowością było ZX Spectrum. Nauczyłam się wszystkiego z marszu, bez
żadnych szkoleń, bez papierków. Umiem o wiele więcej niż studiujace zaocznie
dziewczyny, robię za nie zadania i już przestałam tłumaczyć jak to się robi, bo
widzę oczka okrągłe jak spodki, za to one mają papierki z tytułem "technik
informatyk".
Szukam lepszej pracy. I czym się mogę pochwalić w cv? Wykształceniem? - po co
komu chodzące liczydło. Szybkością uczenia się? - wszyscy to piszą.
Doświadczeniem informatycznym? - mam niewłaściwą płeć, więc musiałabym mieć
całą górę certyfikatów, najlepiej zagranicznych uczelni, żeby mi z wielkiej
łaski dali płacę dwukrotnie niższą niż chłopaczkowi z tytułem "technik
informatyk". Wiedzą księgową? (mam papierek z kursu, także się tym zajmuję w
pracy, gospodarka mnie interesuje) - wykształcenie ekonomiczne i kropka.
To jest prawidłowość psychologiczna, pracodawca zatrudni ludzi z którymi może
się porównać i z tego porównania wychodzi, że jest mądry i wspaniały bo to
potwierdza jego wyższą pozycję. A matematyka to taka dziedzina, która jest
niezrozumiała dla większości ludzi, w tym pracodawców, więc człowiek czymś
takim się parający to jak inny gatunek, dziwadło, z takim lepiej nie mieć do
czynienia, jeszcze mogłoby się okazać, że na tym polega inteligencja... zgroza.
No więc w podświadomości swojej deprecjonuje tę dziedzinę, że to nic innego
tylko liczenie, a kalkulator można w kiosku kupić, że matematyk nie ma pojęcia
o realnym świecie, że nie umie się posługiwać językiem itd.
Trzeba jakoś kombinować i np zrobić licencjat z czegoś-tam a do właściwego
wykształcenia się nie przyznawać. Ja mam taki zamiar. Ale jeszcze poczekam, bo
coraz lepiej mi idzie z grą na giełdzie, kto wie, może z tego będę kiedyś żyć i
to całkiem legalnie, z opłacaniem ZUSu i podatku. Już teraz wyrabiam sobie
markę profesjonalisty i na pytania "to w co teraz warto wejść" odpowiadam w
rodzaju: jaki horyzont czasowy cię interesuje, jaki poziom ryzyka akceptujesz,
jaki procent kapitału chcesz zainwestować no i jaki kapitał wchodzi w grę.
Wszyscy jak na razie wymiękają, ale to tylko kwestia czasu gdy zamiast tak
pytać zrozumieją, że nie na tym zabawa polega, aby dostać namiary na "pewniaka"
i kasa spada z nieba. "Za chwilę" będę konkurencją dla funduszy
inwestycyjnych :-)

Nie wiem, czy moje doświadczenia w czymś Ci pomogą, zainspirują. Przykłady
raczej nie są pozytywne, ale akceptowalne jak sądzę, rzecz jasna nie wiem na
ile wykonywalne w Twojej miejscowości. Takiego wydawnictwa na pewno drugiego w
Polsce nie ma :-) Napisałam do poczytania.

PS
Warto wejść w GETIN jak ktoś lubi adrenalinę. Ostrożniejszym polecam AGORĘ. :-))

[r.richelieu]

fajnie to opisałaś

[Gość: Teresa]

swietna narracja!
tez jestem b.dobra jezykowo i ogolnie, ale to nie dziwota, bo logiczne,
precyzyjne myslenie wszedzie jest potrzebne
pozdrawiam
mgr matematyki, specjalnosc nauczycielska

[lider_pojutrza]

Doktorat z finansow gdzies na Zachodzie polecam.
Pzdr.

[Gość: ToeToe]

To zalezy tylko od CIEBIE. Ja po UAM , kierunek: matematyka,
specjalnosc:informatyka, pracuje w dziale IT, w miedzynarodowej firmie w Nowej
Zelandii.
Nigdzie nie jest lekko, wszedzie wazne sa znajomosci, sila przebicia, poza PL
wprawdzie mniejsze bezrobocie, ale trzeba znac jeszcze jezyk.