... pocieszcie...

[Gość: maja prawdziwa]

Zawsze byłam świadoma tego, że ON jest w pobliżu, czai się w zakamarkach
biura.. Straszny i bezlitosny, odbierający energię, chęć do życia, i
działania, pożerający poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości.. Jednak,
niestety, dzisiaj, po raz kolejny w mojej drodze zawodowej ( nie nazwałabym
tego karierą.. )- ZAATAKOWAŁ mnie z całą bezwzględnością i brutalnością. ON -
potwór, zwany WIDMEM BEZROBOCIA..

Mała firemka zagraniczna, prężna i obiecująca..Podpisując umowę o pracę z
początkiem roku, poczułam, że odżywam.. Podniosłam się, jak zdeptana trawa..
Wszystko było takie piękne i cudowne.. Ludzie i całe otoczenie.. Znowu ten
power nowozatrudnionego, radość i zapał.. Nie czułam mrozu, szczypiącego w
dupę, nie przeszkadzało nic.. Fajnie się czytało posty na naszym forum -
te "narzekające" i te "pocieszające".. Niestety, wczoraj dotarło do mej
główki, iż firma moja ( moja? ) jest obliczona na działalność sezonową, co
oznacza, że najpiękniejszy z miesięcy, czyli maj, powitam już jako bezrobotna
( i to bez prawa do zasiłku (( ; ) No, jasne, to nie moje przedwczesne
panikowanie.. wszystkie klocki zaczynają się układać w logiczną całość..
Zmiana zachowania szefa, współpracowników.. Czuję na sobie oddech POTWORA.
WIDMO BEZROBOCIA ukąsiło boleśnie, chwyciło za gardło.. Po rozmowie z szefem
poczułam znów to uczucie - kluska w gardle, narastający łopot serca. Palce
jakby z drewna, już nie uderzają z takim impetem w klawiaturę, jak
wcześniej... Literki na monitorze zamazują się, w głowie szumi jak po mocnym
szampanie.

Murzyn swoje zrobił - Murzyn może odejść..A więc znowu zacznie się drukowanie
CV i LM.. Telefony, oczekiwanie. I najgorsze - reakcja otoczenia - "Znowu bez
pracy ?" Czy ktokolwiek uwierzy, że nawet inwestując całe swoje serce i
zaangażowanie w pracę, można wiele razy zarobić kopa w dupę na tym naszym
rynku pracy?.. Już nawet nie wiem, czy się boje, czy nie.. Myślałam, że
wyczerpałam już swój limit zawodowych pechów.. Jednak wszystko wskazuje na
to, że wcale nie. Chciałam na tym forum wykrzyczeć moją radość z pracy
drukowanymi literami i podkreślić kilkoma wykrzyknikami "ZNALAZŁAM
PRACĘ !!!!!" - nie zdążyłam.. W marcu zaczęłam oblewać ze znajomymi i rodziną
moją posadkę, bo bałam się zapeszać.. A tu chyba nic z tego.. W duchu śpiewam
sobie:

"Nic nie może przecież wiecznie trwać
Co zesłał los, trzeba będzie stracić,
Nic nie może przecież wiecznie trwać ,
za PRACĘ przyjdzie kiedyś nam zapłacić"..

Drodzy bracia i siostry - forumowicze.. Przytulcie mnie wirtualnie do piersi
i pocieszcie.. Pozdrawiam.

[losiu4]

ano takie zycie :( raz na wozie, raz pod wozem. Grunt by się nie poddawac.
Przesyłam wirtualnego :*

Pozdrawiam

Losiu

PS. miło że ktoś z młodszego pokolenia jeszcze słuchuje A. Jantar :)

[Gość: Ruda]

Losiu - a może remake Natalii Kululskiej a nie A. Jantar?

Maju nie poddawaj się, taki problem ma większość ludzi w Polsce. To MOŻE być
zniechęcające. Nie wiem czy polepszy Ci się humor jak powiem, że ja z kolei -
owszem bardzo byłam na początku zadowolona z nowej pracy - wolalabym zeby mnie
zwolnili, zebym miala czyste sumienie, tzn. nie zalowala potem, ze odeszlam,
choc zrobilo sie tragicznie i z kazdym dniem coraz trudniej zniesc ta prace...
A różnie bywało - też raz pracowałam, raz nie... Ale o tym mozna by pisac i
pisac - a to nie jest odpowiedni watek.
Trzymaj sie cieplutko i nie poddawaj.

[Gość: maja prawdziwa]

Ruda, dzięki serdeczne. Nie poddam się, ale po raz ostatni. Więcej takiej
huśtawy nie wytrzymam.

[losiu4]

Gość portalu: Ruda napisał(a):

> Losiu - a może remake Natalii Kululskiej a nie A. Jantar?

a wiesz? nie pomyślałem o tym, chociaż powinienem :)

Pozdrawiam

Losiu

[Gość: maja prawdziwa]

Nieoceniony Losiu, dzięki za słowa twe. A najbardziej dzięki, że zaliczyłeś
mnie do MŁODSZEGO POKOLENIA ;)))) Ale niestety, moje roczniki idą już do
zezłomowania na rynku pracy ;) Pozdrawiam

[losiu4]

dla łosia kazdy kto nie pamięta przynajmniej pierwszego lodowca nalezy do
młodego pokolenia. A Ty nawet w tym rankingu jesteś bardzo młodziutka :)

Pozdrawiam

Losiu

[Gość: kot]

Maju, wielce przykre co piszesz ale piszesz to z wdziękiem.
Ładnymi, niespotykanymi na forum słowami.
Niech to Cię pocieszy, że pewnie masz w sobie, jak w tych frazach, wiele piękna
i porządku a to Ci pozwoli znieść wiele i wreszcie zwyciężyć.
Czego życzy Ci
kot
Pisz jak najwięcej, tak przyjemnie Cię czytać.

[muka77]

Chyba powinnas ksiazki pisac z takim kwiecistym stylem :) albo zostac
dziennikarka :)
pozdrawiam

[Gość: kot]

Tak nisko nie upadaj, zostań sobą Maju
kot

[Gość: realista]

A ja myślałem że Maja i Gucio to dwa pszczoła z tej samej bajki. Znaczy trochę miodu Ci dać? Uważaj bo to choć słodkie to klejące ;-)))

do realisty

[Gość: kot]

Czy realista to onanista ?
kot

[Gość: Piotrek]

Czekam na Twój post ZNALAZŁAM PRACĘ!!!!!!!!!!!!!

[Gość: maja prawdziwa]

Drogi kocie! Dziękuję pięknie za twoje słowa. Na długo je zapamiętam.

Muko 77 i Piotrze! Dzięki serdeczne!

Dzięki Waszym postom jakoś łatwiej mi było przetrwać kolejny dzień w pracy.
A co chyba najważniejsze, narodziła się we mnie myśl, by po prostu stanąć do
walki z POTWOREM! Wasze ciepłe słowa zadziałały od "środka", a pozytywnym
kopniakiem okazała się krótka rozmowa telefoniczna z mamą. Prosta i rzeczowa:
"A czy ty sobie tego nie wmawiasz?" Trochę dystansu też się przyda..
Obserwowałam więc dyskretnie rozwój sytuacji oraz samego szefa.. Ostatecznej,
oficjalnej rozmowy o mojej przyszłości w firmie jeszcze nie było, tak więc mój
płomyczek nadziei jeszcze całkiem nie zgasł... Od samego rana zabrałam się do
pracy.. POTWÓR chyba wyczuł, że nie będzie mu ze mną tak łatwo, i nieco
poluzował swój uścisk.. Temat dalszej działalności firmy w kraju w końcu znowu
wypłynął.. Niby rozmowa z szefem przebiegała w pogodnej, przyjaznej atmosferze,
ale.. No, właśnie.. Nie wiem, jak wy, ale jeśli chodzi o mnie, to takie
przeżycia, jak to wczorajsze, zabijają we mnie coś najważniejszego - tę
niepowtarzalną więź, zaufanie do pracodawcy, firmy.. Są jak rysa na szkle..

Czuję się na rynku pracy, jak taka mała mróweczka, która wpadła w lej, wykopany
w piachu przez mrówkolwa. Nieszczęsna, usiłuje się wydostać na prostą, ale co
rusz osuwa się w dół.. A tam widać tylko szczypce zaczajonego oprawcy.. Czy
wyjdę na prostą? O NIE! ZRYWAM SIĘ DO WALKI!

I na koniec trochę moich bardziej praktycznych refleksji. Bardzo żałuję, że
postawiłam na język naszych zachodnich sąsiadów. Co prawda dzięki jego
znajomości jeszcze ktoś chce ze mną rozmawiać, ale żałuję.. Po doświadczeniach
w niemieckojęzycznych firmach już wiem, że należało:
1. zabrać się za angielski
2. pryskać z tej szerokości geograficznej jak najdalej ( ja osobiście w
kierunku fiordów ;)) )
A dlaczego? - tak się zastanawiam. Po prostu - bardzo trudno osiągnąć to, aby
osobnicy niemieckojęzyczni traktowali nas, Słowian, jako PARTNERÓW w pracy,
a nie podnóżek, kogoś gorszego.. I potem nie dziw, że człowiek czuje się jak
mróweczka.. I wiem, że moje odczucia nie są odosobnione.. Ale to wszystko nie
oznacza, że zrywam z niemieckim.. Dalej będę pracować nad polepszeniem jego
znajomości , jednak uczucie zawodu we mnie pozostanie.. Eh, bracia Germanowie -
straciliście chyba bezpowrotnie poważnego sprzymierzeńca w mojej skromnej
osobie ;))) Pozdrawiam.

[Gość: realista]

Panikara i tyle.
Doświadczenie w niemieckojęzycznych firmach??? Może po prostu dajesz sobą pomiatać i dajesz się łatwo zastraszyć co powoduje je pracownicy mają na Tobie używanie ile wlezie ( na zasadzie jak na ulicy spotykasz nieciekawie wyglądających ludzi to jak się zgarbisz i skulisz będą problemy a jak idziesz wyprostowana to raczej nie sprobują zaczepić). Ta "poddańczość" może powodować że nie przebijasz się do "lepszej" pracy czy "lepszych" stanowisk. Szkol znajomość niemieckiego ( może kiedys przyda się na wakacjach ;-))) ) i możesz zaczac uczyć się kolejnego języka. To NOWE możliwości.Wtedy bedziesz umieć 3 języki a nie 2.

[Gość: maja prawdziwa]

To jest właśnie ryzyko pisania na forum - zawsze może się odezwać "miły
inaczej"..

Jedną z rzeczy, jakie mi się na tym forum podobały, jest twój nick, drogi
realisto.Ale chyba powinieneś pomyśleć o jego zmianie (sugeruję "nierealista"),
bo:
1.fantazjujesz - twój post zawiera twoje przypuszczenia ( skąd wiesz, jakie
były realia, realisto? .. Panikara? Tak możesz określić prędzej świeżą na rynku
osóbkę, która jest na etapie płacenia frycowego.)
2. ty akurat chyba nie znasz realiów właśnie we wspomnianych przez nas firmach.

Jest na forum wiele wątków, w których mógłbyś się wyżyć.. Po cholerę
wtranżalasz się tutaj, jak zamierzasz jedynie kąsać? Jak nie wiesz, o czym
piszesz, to tego nie rób.

Rzeczywiście, brakuje mi podstawowych cech charakterologicznych, w dzisiejszych
czasach niezbędnych wręcz do "przebicia się do lepszych stanowisk", ale z ich
braku akurat jestem dumna. A ty pewnie ostry koleś jesteś. Do bólu
kapitalistyczny. I dlatego nie zrozumiałeś tego, co napisałam.

[Gość: Piotrek]

Nie obrażaj się na realistę. Może rzeczywiście warto pomyśleć o
następnym języku. Może w tym przypadku nie jest ważna forma ale to
co chciał przekazać. Natomiast ode mnie rada staraj się robić coś na
własny rachunek rozwijaj z początku jako coś dodatkowego , by w
przyszłości w razie straty pracy mieć z czego się utrzymać.