przemoc

[iwomaj]

Jak przekonać moją 25-letnią córkę, mężatkę od 9 miesięcy - w czwartym
miesiacu ciąży, że jej mąz, który ją popycha, wyzywa, wychodzi zamykając
drzwi, tak aby ona nie mogła ich otworzyć a nastepnie twierdzi, że ona sobie
to wszystko wymyśla i że to ona jest nienormalna, stosuje wobec niej przemoc
i że chowanie głowy w piasek i godzenienie jest na taką sytuację, jest
niebezpieczne? Jestem przerażona i bezradna - czy rodzice mają w takiej
sytuacji prawo ingerować w związek dwojga dorosłych w końcu ludzi? Ja uważam,
że tak, ale boję sie, że tylko zaostrzę sytuację? INA

[elzbieta.soltys]

[elzbieta.soltys]

Na przemoc należy natychmiast reagować.Naturalnie każdy człowiek ma
swoją "moc", kiedy stosowana jest wobec niego prze-moc tę moc traci i potrzeban
mu jest po-moc, z zewnątrz by tą moc odzyskać. Jeśli takiej pomocy nie otrzyma
może ulec wiktymizacji, czyli mieć syndrom ofiary,który objawia się tym, że
wierzy iż robi coś niewłaściwie i zasługuje na złe traktowanie. Stara się
zmienic siebie a nie osobę stosującą przemoc. Osoba stosująca przemoc często
jest uzależniona od swojej złości i na dodatek ma przekonanie że nikt nie widzi
iż ją stosuje. Warto się zastanowić kto jest autorytetem dla niego i poprosić
aby także zainterweniował. Może odwołać się do jego rodziny. Im więcej osób
okaże swoją dezabrobatę na siłowe postępowanie tym lepiej. Nie licz na to, że
córka sama sobie poradzi. Zyczę powodzenia i konsekwencji w realizacji
interwencji tym bardziej, że ten czas wpływa silnie na rozwijające się dziecko

[danusiaka]

droga ino. twoja corka ma szczescie ze Ty to widzisz i chcesz jej pomoc.
jednak sama nie dasz rady. twoja corka mimo wszystko kocha swojego meza i
czuje sie z nim zwiazana. spodziewa sie dziecka i ma swiadomosc ze "dziecko
powinno miec ojca". boi sie samej mysli o odejsciu.
mam 26 lat i moj maz rowniez stosuje(stosowal) wobec mnie przemoc. jestesmy 4
lata po slubie i dopiero kilka miesiecy temu zdecydowalam sie na
terapie.specjalisci pomoga twojej corce realnie spojrzec na sytuacje i pozbyc
sie stereotypow typu"on sie zmieni" lub" dziecko powinno miec ojca". dopiero
na terapii uswiadomilam sobie ze jest wyjscie z tej sytuacji. wczesniej czulam
sie bezradna. obecnie po kilku miesiacach terapii udalo mi sie doprowadzic do
momentu w ktorym moj maz zgodzil sie na leczenie. w przyszla srode ma umowiona
wizyte. zobaczymy czy pojdzie. sprobuj namowic corke by udala sie do osrodka
interwencji kryzysowej. wejdz na strone niebieskiej lini w internecie.
znajduje sie tam spis instytucji i organizacji pomagajacym ofiarom przemocy w
calej polsce.
zycze powodzenia
danusia

[zanka]

zazdroszcze Twojej corce, ze ma taka matke. u mnie sytuacja byla odwrotne, to
ja widzialam przemoc, natomiast moja mamusia zawsze znajdowala jakies
wytlumaczenie.

[taka-sobie]

Pani list przypomnial mi moje przezycia z mlodych lat. Poznalam wowczas
chlopaka, starszego odemnie o 6 lat i chyba sie zakochalam, bo inaczej nie
mozna tego wytlumaczyc. Przez 10 lat bylam ponizana, bita i gnebiona. Nie
pomagaly prosby ani grozby rodzicow,kolezanki pukaly sie w czolo, znajomi
patrzyli na mnie z politowaniem. Nic nie docieralo. Stalam sie jego
wlasnoscia, balam sie uciec czy odejsc. Na koniec przejrzalam na oczy z tym ze
bylo moze troche po czasie bo na dodatek zabral nasz wsolny dorobek a bylo
tego troche. Zostalam bez pieniedzy, zmarnowalam 10 lat, ale jestem wolna.

Dzisiaj rozumiem bol mojej mamy, poniewaz moja mlodsza siostra poznala
podobnego tyrana. Sytuacja powtorzyla sie, poniewaz teraz ja o nia sie
martwie, probuje ja przekonac zeby odeszla, zapomniala, przekreslila....
Niestety, nic nie pomaga.

Jest zastraszona i twierdzi ze zakochana.

Jestem pewna ze to wszystko przechodzi z wiekiem, o ile z biegiem czasu
kobieta nie przyzwyczai sie do takiego traktowania i pomysli sobie "czyz moze
byc inaczej?"

W moim przypadku postanowilam zakonczyc ten zwiazek poniewaz poznalam kogos
kto mi w tym pomogl.Dzisiaj jest moim mezem i nie wyobrazam sobie zeby
sytuacja sprzed lat sie powtorzyla.

[miltonia]

Moje Panie, wytłumaczcie mi naiwnej, jak można żyć lata z facetem, który się
znęca nad swoją partnerką? Jak można takiego drania kochać? Dla mnie jest to
niepojęte. Mnie uczucie przeszło w jednej chwili, gdy swego czasu partner
zaproponował mi abym wyprasowała jego koszulę. Miejcie trochę szacunku dla
samych siebie. M.

[suzume]

miltonia napisała:

> Moje Panie, wytłumaczcie mi naiwnej, jak można żyć lata z facetem, który się
> znęca nad swoją partnerką? Jak można takiego drania kochać? Dla mnie jest to
> niepojęte. Mnie uczucie przeszło w jednej chwili, gdy swego czasu partner
> zaproponował mi abym wyprasowała jego koszulę. Miejcie trochę szacunku dla
> samych siebie. M.

nie chcę się czepiać, ale czy prasowanie koszul jest poddaniem się przemocy
drania-dręczyciela oraz oznaką braku szacunku do samej siebie? nie przesadzasz?

pozdrawiam

[magdag3]

miltonia napisała:

> Moje Panie, wytłumaczcie mi naiwnej, jak można żyć lata z facetem, który się
> znęca nad swoją partnerką? Jak można takiego drania kochać? Dla mnie jest to
> niepojęte. Mnie uczucie przeszło w jednej chwili, gdy swego czasu partner
> zaproponował mi abym wyprasowała jego koszulę. Miejcie trochę szacunku dla
> samych siebie. M.
Mojemu mężowi prasuję koszule /zwylke prasuję oglądając zaległe filmy nagrane
na video/, gotuję obiady nawet ciasto piekę. On najczęściej sprząta. Do tej
pory wydawało mi się,że lubię lubię taki podział obowiązków ale może tak mi się
wydaje a jestem ofiarą przemocy ?

[wyga-bas]

Hm. Nie trywializujmy. Przemoc w rodzinie (bicie, molestowanie seksulane i
zneczanie się psychiczne) jest czymś zupełnie innym niż podział obowiązków
(mniej lub bardziej sprawiedliwy). Przemoc w rodzinie jest okrutna i osoba
męczona często czuje, że nie ma wyjścia. Natomiast prasowanie koszul..., trochę
się zawiodłam na tej wypowiedzi.

Ostatnio doświadczyłam takiego wrażenia w męsko-damskich układach. A sprawa
wygląda tak:
Mam brata. Brat jest obrotny, zajmuje wysokie stanowisko. Zachwyca się i ulega
pięknym kobietom. Podziwia ich urodę i hojnie obdarza prezentami i kwiatami.
Mój brat ostatnio po rozstaniu się z dziewczęciem wylądował u mnie. Czegóż to
doświadczyłam: brat nie pierze, nie sprząta, nie prasuje koszul, nie
uczestniczy w obowiązkach domowych, a grosza za powyższe usługi + gotowanie
wycisnąć z niego trudno. Co więcej mój brat nie rozumie, że te wszystkie
przepiękne kobiety nie będą piękne gdy na co dzień będą zmuszone do: prania,
sprzątania, prasowania koszul (swoich i męża), uczestniczenia w pełni w
obowiązkach domowych i ... grosza za to nie dostaną.

Jam ma kochanego męża, który jest zmuszony siedzieć w domu (bardzo choruje). Na
początku tej sytuacji myślałam, że będzie sprawiedliwie i zdrowo (dla mnie też)
jeżeli w sposób naturalny podzielimy się obowiąkami, tzn. ja pracuję i zarabiam
on pierze, sprząta... Po kilku miesiącach zrozumiałam, że nie, tak nie jest.
MAM SZACUNEK DO SIEBIE i chcę go mieć dalej. Okazało się, że nie mogę mieć
SZACUNKU DO MOJEGO MĘŻA, gdy widzę jak tylko pierze, sprząta... Wolę gdy
dzielimy się obowiązkami w domu po równo.

Uprasowanie koszuli jeszcze nikomu nie zaszkodziło, ni też nie pozbawiło
szacunku do siebie. Cieszę się, że mój mąż biegnie by mi pomóc rozłożyć deskę
do prasowania, przełącza mi telewizor na ten kanał, który lubię (bo przy
prasowaniu lubię oglądać telewizję), i biegnie sam do łazienki włączyć pranie -
żeby było sprawiedliwie.
Ot co.
Pozdr

Baś