pięćdziesięciolatka bez pracy

[piecdziesieciolatka]

Cześć, mam 50 lat i jestem bez pracy - zlikwidowano mój zakład i okazało się
że jestem za młoda żeby iść na emeryturę, zasiłek czy świadczenie
przedemerytalne, a za stara żeby znależć coś, cokolwiek z moim doświadczeniem
i wyższym wykształceniem. Czy są na tym forum moi równolatkowie, czy jestem
bezrobotnym dinozaurem w kraju? Napiszcie, jak radzicie sobie bez pracy? Czy
myślicie o wyjeździe?

[ela282]

Witaj rówieśniczko. Ja jeszcze pracę mam, ale pewnie miałabym ten sam problem,
gdybym została bez pracy. Dlatego rozumiem Cię i współczuję. Urodziłyśmy się
albo za wcześnie albo za późno. Pozdrawiam.

[Gość: ewa]

mam 43 lata , pracy nie mam i pewno tak zostanie, przed nami maja
pierwszeństwo , młodzi , wykształceni, mężczyźni i niepełnosorawni (
przynajmniej z gr. inwalidzką), jak sobie z tym radze - nie radze sobie ,życie
przecieka mi przez palce, a ja dosłownie nic nie moge zrobić , nawet praw
emerytalnych nie mam jak wypracować,jest fatalnie. Acha! i wszyscy uważaja że
to twoja wina , no bo przecież powinnas jakoś prace znaleść..

[piecdziesieciolatka]

Masz rację Ewuniu. Najbardziej wkurzają mnie znajomi, którzy patrzą na mnie jak
na ciamajde, która nie potrafiła sobie wypracować dobrych znajomości, a w ogóle
to jest ciamajda i tyle. Albo programy w tv przedstawiające długotrwale
bezrobotnych jako alkoholików, brudnych, niedouczonych, którym się nie chce
pracować. I ta ciągła propaganda sukcesu (skąd my to znamy? haaaa): brakuje rąk
do pracy. A co z tobą, czemu nie pracujesz?!

[Gość: ewa]

najpierw była praca , potem dzieci , po wychowawczym praca, restrukturyzacja
zakładu pracy no i wiekszośc z nas zwolniono. Właściwie cała druga połowa lat
dziewiedziesiątych to prywatyzowanie zakł. pracy czyli zwalnianie ludzi, prawie
nikt nie zatrudniał. Od 2004 roku widać ożywienie na rynku pracy , tylko
niestety ja przekroczyłam juz 40 , pokończyłam różbe kursy , ale doswiadczenia
po nich nie nabyłam . Przez te parę lat straciłam większość znajomych i
niestety zgorzkniałam. Nadal oczywiście wysyłam swoje cv, zarejestrowana jestem
na wiekszości portali internetowych pomagających zdobyć pracę , no ale efekt
nijaki . Pozdrawiam , moze tobie sie uda.

[investor5]

A może cos własnego?
--
Od formalności do przedsiębiorczości
wlasna-firma.zlotemysli.pl/lista.php

[pro_sano]

Zmien myslenie. Nie jakas - tylko taka, ktora da Ci satysfakcje i pieniadze. 43
lata to najlepszy wiek na rozpoczecie swojego biznesu.Musi on spelnic pare
warunkow zeby nie pozostal w marzeniach.

[mitote]

mnie powiedziano, że mam zbyt durze doświadczenie i jestem nie zmienialna
"pięćdziesiątlatki łączcie się"

[Gość: Ela]

I pewnie się boją, że wykryłabyś nieprawidłowości. A Ty niezmienialna =
uczciwa. Z tego wynika, że szukają kozła ofiarnego.

[piecdziesieciolatka]

Mitote, to świetne! Szkoda, że nie ma już Barei, bo nakreciłby fajny film.

[Gość: iwona]

durze doświadczenie

I Ty sie dziwisz??? z "durzym" doswiadczeniem wpisanym do Cv raczej pracy nie
znajdziesz.

[Gość: bianka]

Moja mama (53 lata) jest od 4 lat bezrobotna. Dotknęła ją restrukturyzacja w TP
SA. Kiedyś bardzo zaradna kobieta, teraz nie daje sobie rady z prostymi
pracami. Powód?? Pracy nie ma i nie dostanie. Zabrakło jej dosłownie pół roku
do zasiłku doemerytalnego, ale w zakładzie nie mieli "zmiłuj się", zwalniali
każdego jak szło. Próbowała wszystkiego, każdej możliwości poszukania pracy.
Ale wszędzie słyszy, że: jej nie opłaca się zatrudniać...Próbowała podnosic
kwalifikacje, ale mamy ograniczone finanse. W UP powiedzieli jej, ze im się nie
opłaca jej wysyłać na kursy, wolą brać ludzi do 40ki. Udało jej sie wkręcić na
kurs komputerowy - jedyny, który robili dla ludzi po 50tce. Co gorsza, bardzo
miła pani w PUPie stwierdziła, że moja mama tak naprawdę nie ma po co tam
przychodzić!!! Mówię wam, każdego dnia obserwuję jak babcieje, staje sie coraz
bardziej nieporadna, straciła calkowicie wiarę w siebie. A ma przecież tylko 53
lata!!! Choć w Polsce można powiedzieć, że AŻ...Sama nie wiem jak jej pomóc

[Gość: ewa]

wiem z własnego doświadczenia ,że bedzie coraz gorzej, najgorzej bedą traktować
ją znajome które pracują, na to jest tylko jedna rada- znaleść prace , ale jak
to zrobić myśle juz od paru lat i nic.

[Gość: na złość]

Dziewczyny , jakie macie wykształcenie?, co robiłyście w poprzednich swoich
zakładach pracy i skąd jesteście. Może by tak za granicą szukać szczęcia?.
Ja mam 45 lat , mgr i już niedługo będę bezrobotną , więc może coś razem
poradzimy .Piszcie.
pozrdawiam.

[Gość: Oktawia]

Cześć dziewczyny. Jadę na takim samym wózku jak Wy. Po 30 latach pracy w
bankach, z wyższym wykształceniem ekonomicznym "podziękowano" mi (i nie tylko
mi) za pracę z przyczyn ekonomicznych. Załapałam się na zasiłek
przedemerytalny. Ale na tym zasiłku nie mogę dorobić ani złotówki. Nie mogę być
nawet kuratorem ani ławnikiem w sądzie, bo takie oferty miałam. Muszę albo
zawiesić świadczenie, albo szukać pracy płatnej wyższej od zasiłku. Więc, mimo
że każdy grosz by się przydał, to pracodawcom muszę odpowiadać, że mi się nie
opłaci pracować. Uważam, że jest to łamanie praw człowieka. Tylko kogo to
obchodzi. Jak mam okazję to dorabiam na czarno, bo legalnie nie mogę.

[piecdziesieciolatka]

Właśnie! Myślałyście o wyjeździe?Wydaje mi się że to sensowne wyjście.Jestem
mgr inż. ( głupota dla dziewczyn},jest prawie pewne że nie dostanę pracy w
Polsce, więc intensywnie uczę się angielskiego.Uważam, że powinnam pracować
tutaj, bo dużo umiem, jestem dyspozycyjna,pełna energii i pomysłów. Ale
ojczyzna mnie olała. Więc,jeżeli mam poniżać się tutaj i żebrać o byle jaką
pracę (pracowałam nawet w ramach robót publicznych), czy poniżać się w Wlk.
Brytanii, wybieram to drugie. Podchwytujecie pomysł?

[Gość: na złość]

Ja tak naprawde to cały czas myślałam o wyjezdzie za granice, ale ( może nie
tyle język)moja córka mówi, że sobie nie poradze, że musze miec cos "nagrane"
za granicą , bo tak w ciemno to czeka mnie taka sama sytuacja co w Polsce. (
czyli nic).
Może jednak cos da sie zrobić przecież w kupie siła.
pozdrawiam.

[Gość: pocozakładaszwatek]

to już koniec watku ? a może ktos napisal na pocztę gazetową
Pięcdziesięciolatki?

[Gość: jafirst]

Jestem w tej samej sytuacji-43 lata, bez pracy i bez widoków na nią (dziesiątki
CV i zero reakcji)-więc też wychodzę z założenia, że "lepiej poniżać się za
granicą". Jest tylko problem: jak znaleźć uczciwego pośrednika? Próbowałam i
się nacięłam...

[absolwencina]

witam dinazaury - ja mam 27 lat - przez bardzo dłuuuugi okres po zakończeniu
studiów szukałem pracy w zawodzie - w księgowości, w końcu po wielu trudach
udało mi się etat znaleźć;

ech - gdybym miał wasze doświadcznie i umiejętności...... - nie miałbym takich
problemów;

wyobraźcie sobie - 27 latek - facet, z kilkudziesięcioletnim doświadczeniem
zawodowym;

tak pół żartem pół serio - są chyba jeszcze pracodawcy w Polsce i to spora
grupa, którzy tego typu idealnych pracowników poszukują;

powodzenia;

[piecdziesieciolatka]

Czy to koniec wątku zależeć będzie od was. Dlaczego go założyłam? W chwili
słabości, gdy poczułam się stara i niepotrzebna. Chciałam zaczerpnąć trochę
energii od żwawych bezrobotnych pięćdziesięciolatków.
Ale wyszedł mi bardzo smutny wątek.

[Gość: Ludka]

Mam dopiero 40. ale czuję się jak śmieć. Też poważnie myślałam o Anglii, ale jakoś nie mam złudzeń, bez pieniędzy na start i znajomości języka wątpię czy udałoby się znaleźć legalną pracę. Dlaczego agencje miałyby werbować sprzątaczki tutaj skoro jest tylu bezrobotnych z Polski w UK? Specjalistką nie jestem, dyplom humanisty nie jest wiele wart.

[Gość: ewa]

nie zamierzam wyjechac z polski, kto w tedy zajmie sie moją rodziną? musiałabym
zatrudnić opiekunke ( gospodynię domową),poza tym co ze mnie byłaby za matka
gdybym na dłużej zostawiła swoje dzieci? Rodzina jest dla mnie ważniejsza niz
samorealizacja.

[Gość: Majka]

A ja mam 36 i nie widzę żadnego problemu związanego z moim wiekiem a
znalezieniem pracy. Gdy się sprężę pracy szukam max 3 miesiące i nic sobie nie
robię z ogłoszeń typu przyjmę do pracy osoby do 30 r.ż. - wysyłam tam i
zapraszają mnie na rozmowy. Cud? Myślę że jest szansa znaleźć pracę i po 40 i po
50, zalezy czego się szuka i zależy co sobą reprezentujemy.

[Gość: Wojtek]

dla przykładu - moja sekretarka ma 50 lat, zatrudniłem ja kilka lat temu po
nieudanych próbach z dużo młodszymi kandydatkami.
Ma swoje wady, ale jakos sobie radzę z nimi :).

Kilka innych osób na stanowiskach kierowniczych/samodzielnych również jest w
wieku ponad 40-50 lat.

To,że pracodawcy zatrudniają tylko młodych to generalizowanie problemów
bezrobocia. W prywatnych firmach zatrudnia się zazwyczaj w/g jednego schematu
tzn. umiejętności, pracowitości itp.

Poza tym pokolenie +40 ma jedną zaletę, o którą trudno u młodszych pracowników.

pozdr.

[Gość: Majka]

Cieszę się że się ze mną zgadzasz :) Ja po prostu radzę wysyłać ogłoszenia,
nawet jeśli nie spełniamy wymogu wieku. Liczy się też doświadczenie i inne
rzeczy typu: odpowiedzialność, doświadczenie - życiowe też, to że starsza
kobieta nie zajdzie w ciążę i nie zwieje na macierzyński, że poszukuje raczej
stabilności i będzie potencjalnie pracowała w danej firmie do emerytury. Każdy
wiek ma swoje wady i zalety.

[Gość: iii]

mój wiek ma same wady

[Gość: wrrrrrrrrrrrr]

mój takze. A reszta " zalet " nie ma znaczenia wobec faktu wieku właśnie.
Wyjątki potwierdzają regułę - to do Pana z 50-cio letnia sekretarką.

[Gość: Majka]

To jęczcie sobie dalej. A pracę znajdą ci co nie jeczą tylko działają i wierzą w
siebie :)

[Gość: Wojtek]

niech jęczą i gnuśnieją dalej :)


Gość portalu: Majka napisał(a):

> To jęczcie sobie dalej. A pracę znajdą ci co nie jeczą tylko działają i
wierzą
> w
> siebie :)

[Gość: Wojtek]

Proszę czytać uważnie, to nie wyjątki - teraz np. zastanawiam się nad
przyjęciem do pracy samodzielnego magazyniera w wieku 40-parę lat.

ps.: nie przeczę, że trudniej znaleść pracę w tym wieku, są stanowiska, na
które zatrudniam osoby w wieku poniżej np. 40 lat, albo nawet 30 lat, ale
trzeba szukać i ZAMIESZCZAĆ ogłoszenia na różnych portalach !

pozdr.

Gość portalu: wrrrrrrrrrrrr napisał(a):

> mój takze. A reszta " zalet " nie ma znaczenia wobec faktu wieku właśnie.
> Wyjątki potwierdzają regułę - to do Pana z 50-cio letnia sekretarką.

pięćdziesiątlatka

[mitote]

Macie rację, może znowu dowiem się że mam doświadczenie.
Muszę wysyłać cv by o tym nie zapomnieć.
W domu u mnie maturzysta 2007 roku , więc o moim podnoszeniu kwalifikacji jak na
razie nie myślę bo on myśli o studiach.
Nie babcieję i nie zamierzam babcieć, mam szerokie choryzonty i zawsze znajdę
coś ciekawego w tym życiu i polecam tę metodę innym.
To tylko walka o przetrwanie. Nic strasznego.
Pozdrawiam pięćdziesiątlatki i nie tylko.

[piecdziesieciolatka]

Czytając niektóre wypowiedzi czuję lekkie zażenowanie. Po pierwsze wiadomo, że
kierownikami ( dyrektorami, prezesami itp.) są również 50-latkowie. Przecież
jeszcze nie wyginęliśmy! Sama byłam kierownikiem, a sądząc po waszych
wypowiedziach, nie tylko ja.W końcu mając tyle lat ma się jakąś przeszłość
zawodową. Chodzi mi o sytuację, kiedy z jakichś powodów( od nas niezależnych)
tracimy pracę. Z początku rozpiera nas energia: na pewno dostanę gdzieś pracę,
przecież w moim zakładzie byłam cenionym pracownikiem, liczono się z moim
zdaniem. Pełni zapału wysyłamy oferty i chodzimy na spotkania. Z tych spotkań
niestety jednak nic nie wynika, powoli się zniechęcamy, uchodzi z nas
powietrze. Zaczynamy wątpić w swoje możliwości, zdolności. Dotychczasowe
osiągnięcia wydają się jakieś odległe i nierealne.
Do tego dochodzi też to,że 50-latek (czyli człowiek z przeszłością) ma swoje
nawyki, uprzedzenia wynikające z jego doświadczeń. Nie mogę, jak
dwudziestolatka, szukać pracy 50 km od miejsca zamieszkania. Wiem, co to są
dojazdy i jestem przekonana, że nie dam już rady fizycznie (to wynik
doświadczenia).Z podobnych powodów nie będę szukać pracy jako przedstawiciel
handlowy itp., a nawet jako sekretarka, kiedy wymagany jest wiek do 30, czy 35
lat. Jestem kobietą nie wyglądającą na swoje lata, ale też nie jestem
pozbawiona zdrowego rozsądku i odrobiny krytycyzmu.
Oczywiste jest, że na ogłoszenia należy odpowiadać nieustannie, bo trzeba Panu
Bogu dać szansę, nie wolno się załamywać. Tak, ale gdy pomyślę, że mogę nie
dostać pracy do 60-ki, to oblewa mnie zimny pot i panikuję. Stąd myśl o
wyjeździe.

[Gość: na złość]

zgadzam się z przedmówczynią, wcale tak nie jest , że 40+, 50 latki chowaja
głowe w piasek,babcieja i lamentuja , ja też mam 45 lat , widmo bezrobocia
przed oczami nie siedze z załozonymi nogami rekami jak kto woli , ale piszę CV,
wysyłam chodzę na rozmowy i.. na tym sie kończy czyli na rozmowach ( jedyny +
to przygotowywanie się do tych rozmów, czyli nowe doświadczenie, i
przypomnienie sobie wiadomości ) Teraz sobie też zrobiłam przerwe ( bo siedze
na "papierami" i przygotowywuje sie do następnego niewypału czyli "proszę
czekać damy znać" ( nigdy nie dali) .Jak długo można sie nie poddawać, my 40-50
latkowie nie mamy czasu na długie poszukiwania, czas leci nie ubłaganie ,
dlatego - skoro większość pracodawców nas nie chce to może trzeba zmienić
ojczyzne.
pozdrawiam

[Gość: kobieta po 40]

[Gość: poszukująca]

Mam ten sam problem,nie czuję się staro.Mam dużo energii i chęci,ale czsami ręce
mi opadają.Nawet jak moje kwalifikacje są OK wybierają kogoś młodszego.Brakuje
mi 7 lat do emerytury,i żadnych uprawnień.Chciałabym pracować na miejscu,chociaż
np. w USA nie ma takiej dyskryminacji ze względu na wiek.Widziałam wiele osób
starszych odemnie które pracują.Liczy się jak pracujesz.

[Gość: jafirst]

Horyzonty poszerzone o "c" :P ???

[pro_sano]

Jest to cudowny wiek! Dzieci dorosle, moze wnuki. Ogrom doswiadczenia za soba
nowe omysly przed Toba...

[dan52]

guzik prawda.Prywatny przedsiębiorca kompletuje sobie młody zespół pracowników
a starych dinozaurów się pozbywa.Mam średnie zawodowe i 54 lata,pracowałam
nawet na zmywaku i już nie pracuję bo młodzi mają pierszeństwo.Też myślę o
wyjeździe tylko ten język...Dzieci już odchowane a za ojczyzną nie będę
tęsknić

[pro_sano]

Bardzo mi sie podoba to ostatnie zdanie. Nie zmien sie na starosc!

[Gość: ona46]

piwiadasz głupoty,poprosty nikt nie odpowiada na CV i LM,bardziej uczciwi
pracodawcy poprostu mówią jest Pani za stara i kropka.Wysłąłam prawie 500
odpowiedzi na ogłoszenia o pracy,byłam na dziesiatkach spotkań z pracodawcami i
co przegrywam z panami po 36 -40 lat a moje +6 to juz dla nich za dużo,nie
ważne ,ze mam doświadczenie,jestem mobilna itp.wiek.....prosze Pani,jak będe
straszyc w firmie 46 letnim wygladem mimo,że trzymam sie nieżle...

[pro_sano]

I slusznie.Kobiety sa intaligentne, wrazliwe, opiekuncze....przez wieki utarlo
sie, ze to mezczyzna ma utrzymywac rodzine. Dzisiaj bez pracy sa tez mezczyzni
i to oni maja wiekszy problem. Mezczyzna to "glowa" - widzi cel /prace/i
idzie prosto nie umie sie przystosowywac. A kobieta potrafi byz raz krolewna ,
raz sprzataczka,raz matka i zona, raz naukowcem /nie tym z kawalu/.Jest szyja!
Nie zapominaj o tym i pomysl jak rozwiazac ten problem a nie panikuj jak facet.

[Gość: jafirst]

A pieniążki nie??? Przede wszystkim nie chodzi o samorealizację. ale
zapewnienie godziwych warunków życia tymże dzieciom. Ja (43 lata, bez pracy)
zamierzam wyjechać za granicę (o ile się uda) i nie uważam siebie za złą matkę.
Wręcz przeciwnie - to właśnie dla zapewnienia bytu rodzinie decyduję się na ten
desperacki krok.

[Gość: jafirat]

Bo smutna jest polska rzeczywistość. Niestety nie ceni się u nas doświadczenia.
Widzi się jedynie to, że "dinozaur" niedługo przejdzie na emeryturę i znowu
trzeba będzie szukać kogoś na jego miejsce.

[Gość: jafirst]

Czyżby??? Szukam pracy właśnie w księgowości (15 lat doświadczenia) i nic.
Gratuluję optymizmu.

tak było w 2004,2005 i tak jest nadal

[Gość: pamiętajmy]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=23&w=26694570&wv.x=1&a=26694570

[Gość: czarownica]

Moj maz jest informatykiem. Ma 39 lat. Doswiadczenie na roznych stanowiskach, w
tym kierowniczych. Firma, w ktorej byl szefem dzialu IT, zostala kupiona przez
inna. Stracil prace, gdyz szefem dzialu IT zostal kierownik z tej drugiej
firmy. Teraz ma wylacznie prace na zlecenia i duze problemy ze sciaganiem
platnosci od swoich Klientow. Wielu Klientow mysli, ze informatyk pracuje z
pasji do techniki, a "chleb sam z nieba leci". Z zatrudnieniem na etat jest
problem - kto zatrudni bez mala 40-letniego informatyka, kiedy na rynku jest
wysyp TANICH i mlodych informatykow, ktorzy pojda pracowac za symboliczna
kwote, aby tylko zdobyc doswiadczenie? Kazdy head hunter rekomenduje
prowadzenie wlasnej dzialalnosci gosp. Tylko jak ja prowadzic, kiedy jest taki
problem ze sciaganiem platnosci, a zus i podatki trzeba placic w terminie bez
wzgledu na dochody. Pzdr.

[pro_sano]

Bylam w podobnej sytuacji.Tez mam wyzsze wyksztalcenie.Nie bralam pod uwage
wyjazdu.Poradzilam sobie. Dzisiaj uwazam dzien kiedy stracilam prace za klucz
do wolnosci finansowej. I co najciekawsze -kazdy moze tylko nie kazdy wie.

To problem większości ludzi w tym kraju

[Gość: kobieta-warszawa]

Ludzie po 50 traktowani są karygodnie, tutaj nie ma szans ani pracy ani
możliwości. Nie wszystkich stać na własną działalność i pranie brudnych
pieniędzy czy też wspaniałomyślne akcje-fundacje charytatywne jak to miało
miejsce w przypadku p.Jolusi. Nie wszyscy jesteśmy złodziejami, przestępcami w
białych rękawiczkach.
Ludzie którzy stracili w tym wieku pracy przechodzą golgotę za życia.
Nie mają ani pracy - ani emerytury i to się nazywa powolne umieranie. Stawianie
ludzi przed wyborem żyć albo nie żyć - to się nazywa przestępstwo !
Dlatego rząd winien w końcu coś z tym zrobić. W Warszawie takim ludziom nie da
się żyć. Jeśli nie masz męża i pracujących dzieci nie masz szans na przetrwanie.
To polska smutna rzeczywistość.

[Gość: rena]

a program 50+ w PKPS ?
Jesli nie ma czego innego na razie.

[Gość: Gala]

Wiecie co dziewczyny,
z tym doświadczeniem życiowym powinna iść w parze mądrość pod tytułem: "Wiem i
zakładam z góry i akceptuję fakt, że NIKT mi pracy nie da". To powinno być
nasze założenie, od tego stwierdzenia zaczynamy. I dopiero można coś zrobić. Ja
mam 53 lata: zajęta jestem od rana do nocy, emeryturę wyvbrałam świadomie
(pracowałam w szkole). Powinnyśmy zająć się tu pomysłami zatrudnienia nie u
kogoś, a u siebie.
Ostatnio będąc na cmentarzu pomyślałam, że np. przydałby się tam specjalista
od mycia grobów. Co myślicie o takiej firmie, prowadzonej przez 50-latkę, która
zatrudnia osoby chętne do mycia tych grobów? Podajcie swoje pomysły.

[Gość: Majka]

Rany co za makabryczne pomysły.
A nie pomyslałyście 50 latki o pracy opiekunek do dzieci?? Ja mojej mamie, która
jest na emeryturze i ma lat 60 załatwiłam taką prace i jest bardzo zadowolona :)
Dorabia sobie i ma co robić, nie nudzi jej się. Nie wiem jak to w końcu jest i
czy weszła ta opcja opiekunki dziecięcej jako legalnej pracy, tym by mozna
spokojnie dopracować do emerytury.

[Gość: olka]

no właśnie to jest to - do niczego sie juz nie nadajemy tylko do sprzątania ,
mycia garów lub (grobów) i zajmowania się dziećmi.To jest drogie panie miejsce
dla 50-latki.

[Gość: Gala]

"tylko do sprzątania" - nie sądzę, że tylko. Dałam pomysł z tymi grobami, bo -
wbrew pozorom - nie jest aż tak głupi: przecież pięćdziesięciolatka nie musi
sama i osobiście owe groby myć: może kogoś zatrudnić. Ten pomysł miał wywołać
lawinę innych: waszych.

Odp. do galii

[Gość: Celina]

Masz racje jest to super pomysl ,tylko jak komus smierdzi pracowac to gdybys
taka osobe posadzila za biurkiem i pieniadze dala to tez by bylo zle i za duzo
roboty.Dziwie sie,ze w tym wieku jeszcze ludzie tak glupio mysla.

[Gość: Celina]

No i jak sie urodzilas ksiezniczka bez tronu to teraz sobie jecz jaka jestes
nieszczesliwa.Zycie jest ciezkie ksiezniczko trzeba brac sie za robote,a nie za
biadolenie.Wszystko jedno jaka praca wazne,ze daje korzysci PANIENKO TRONOWA.

zastępcze bycie babcią - pomoć przy dzieciach

[Gość: do MAJKI]

to sobie poczytaj forum Nianie-Warszawa. Tam 99% szuka MŁODEJ do opieki nad
dziećmi. A dlaczego tak jest, to już ich tajemna wiedza.
Ja np. nie mam jeszcze swoich wnuków, choć było by to dla mnie wielkie
szczęście i myśłałam własnie o zastępczym babciowaniu na rzecz innej rodziny,
ale jak poczytałam dokładnie tamto ww. Forum, to mi się odechciało.

[Gość: maria01poznan]

Witam drogie rówiesniczki ja szukam pracy dopiero od 3 miesiecy a juz jestem
zniechecona.Wszedzie gdzie sie udaje słysze 30-35 lat,a ostatnio 25
lat.Chwilami jestem całkowicie zalamana,rodzinka z początku mi nie wierzyła że
są takie trudności i napewno sama nie wiem czego chcę.Pomału gasnę i wpadam w
depresje chyba nadaje sie tylko do" pieca".Ale w głębi serca wierze że jeszcze
mi się uda i nie osiadam na laurach.Pozdrawiam i życze wytrwalości w
poszukiwaniach.

[Gość: Celina]

Nie zalamuj sie tylko zacznij myslec, co mozesz zrobic daje Ci przyklad zacznij
sprzedawac lody latem na ulicy.Myslisz,ze w Polsce zostalo juz wszystko
zrobione?Trzeba chciec,cos robic,a nie mowic glupoty, mnie nikt nie chce do
pracy ,bo jestem za stara.Mysl tylko i pracuj sama jak sie rozwiniesz bedziesz
mogla Ty decydowac kogo bedziesz zatrudniac.

[Gość: Celina]

Masz racje tylko,ze w Polsce praca sprzatanie dla ludzi po studiach jest
hanbiace tutaj nie.Ludzie nie chca tak pracowac,bo co im by to dalo.Zastanow
sie nie maja zaplaconego urlopu,musza o ksiegowosc sie sami troszczyc material
tez musza kupic i zalatwiac wszyskie sprawy z tym zwiazane to jest duzo
roboty,bo w swojej firmie musisz byc robotnica i umyslowym w jednej
osobie.Ludziom sie poprostu nie chce czegos takiego robic twierdza ,ze na
zach. maja lepiej inni prawdy nie mowia do konca czesto zdarza sie,ze sa
wyrzucani z pracy nie otrzymujac do konca pieniedzy,ale to jest zach.uwazam ,ze
w Polsce jest tez wygodnictwo najlepiej nie myslec tylko u kogos w domu
pracowac i kiedy nikgo w domu nie ma posiedziec i poczytac gazete.

[Gość: gość1]

Piszę przede wszystkim do pro_sano i majki.Wciąż żyjecie w obłokach.Żeby być
nianią też trzeba mieć wejścia.I najlepiej referencje.A Ty - pro_sano - co
proponujesz ? Masz cudowną receptę na sukces ? Wierzysz w te internetowe
obiecanki o super dochodowej pracy w domu ? W życiu zawsze jest coś za coś.
Kiedyś to zrozumiesz.
A propos - właśnie czekam na przesyłkę z pewnej firmy, za którą trzeba było
wcześniej zapłacić. Jak myślisz - przyjdzie ? Dla ułatwienia dodam, że minęło
już 5 dni od deklarowanej dostawy, a firma nie odpowiada na moje mail'e. I nie
pisz mi o naiwności, jeśli nie jesteś w podobnej sytuacji. Powodzenia !

[Gość: wiesława]

Masz rację lepiej wyjechać za chlebem niż tu wegetować.Nasz kraj nie potrafi
docenić ludzi którzy dobrze by pracowali w kraju.Sami są nygusami w rządzie
poniewż potrafią płocić tylko buble prawne i obietnice.Obiecali: z podatków
znieść odpisy od szkolnictwa a będą zmniejszone czesne.Odpisy zlikwidowali ale
czesne nie zmalało CISZA.Ja mam narazie pracę za 1400.- brutto ale praktycznie
starcza mi tylko na opłatę mieszkania wody światła .Brakuje na studia syna i
wyżycie.Sasiedzi oboje wyjechali do Angli widzę teraz ich status
społeczny.Synowie studiują kupili nowe mieszkanie wyremontowali to co mają.A ja
nawet nie mogę 50.- miesięcznie odłożyć.

[Gość: gosia]

to trochę nie tak z tym wiekiem- miałam problem z pracą mając niecałe
czterdzieści lat, i potem mając niecałe pięćdziesią lat- to rynek pracy- jej po
prostu nie ma.Teraz mam umowę na stałe, w budżetówce- pełne szczęście,niewielu
ma takie szczęście.
Ale znam młodych,którzy też mają problem z pracą i mam siostrę dokładnie 50-
letnią,która niedawno straciła pracę-teraz sprzedaje w sklepie a jest księgową.

[Gość: aniaxx2]

Witam wszystkich.
Jestem właśnie 50-latką. Pod koniec czerwca zupełnie nieoczekiwanie otrzymałam
wypowiedzenie z pracy. Po 30 latach w jednej , dużej firmie, Firma upadła 5 lat
temu, pracowałam jeszcze w Masie Upadłości u Pana Syndyka. Nie chcę tego
komentować.
Zostałam z dnia na dzień pozbawiona bezpieczeństwa, środków do życia. Sama
wychowuję 14 - letniego syna. Córka na szczęście już ukończyła studia , wyszła
właśnie za mąż. Nie mam rodziny , rodzice dawno nie żyją , nikogo , kto by mnie
wsparł. Samotnica. Choć jestem atrakcyjną , wesołą osóbką. Znajomi prawie
wszyscy odpłynęli w siną dal wraz z zakończeniem mojej kariery zawodowej.
Aktywnie poszukuję pracy już dwa m-ce. Byłam w różnych miejscach, nawet u
Prezesów, których znam. Którzy kiedyś razem ze mną pracowali, a teraz "ą" i
"ę".Niestety - bez odzewu. Agencje pracy, które utrzymują się z funduszy
unijnych pozostawiaja naprawdę wiele do życzenia ...... W każdym bądź razie nie
poddaję się. Jestem bardzo zdeterminowana, muszę dziecku zapewnić jakieś minimum
do życia. Mieszkam na ścianie wschodniej - Polska "C". Czarno to wszystko
widzę,boję się jutra. Nawet jeśli znajdę pracę to będzie to praca za minimum 700
złotych netto, tak jakbym zaczynała od stażu... Tylko kiedyś po stażu pracownik
otrzymywał podwyżkę, potem często awansował... Obecnie jest to przywilej dla
młodych. A dla nas? Może byłoby uczciwiej wprowadzić jakieś cudowne usypianie
nas , jeszcze pełnych życia i chęci przeżycia 50-latków???

[Gość: Maria]

Sądzę,że masz dużą wiedzę i doświadczenie,może zabrzmi to banalnie ale musisz
to dobrze się zareklamować,albo nawet trochę przereklamować w rozmowie z
potencjalnym pracodawcą.Nie musisz wcale, od razu w CV ujawaniać całej prawdy
o tym ile masz lat.Tak ukształtuj CV ,bez konkretnych dat,aby w tej pierwszej
weryfikacji w ktorej będzie brany pod uwagę wiek jakoś się przesmyknąć.Jeśli
się jeszcze do tego wygłądasz trochę młodziej /trzeba pamiętać,że ubiór może
odmłodzić lub postarzeć/ to raczej nikt wprost nie zapyta o wiek.Też mam po
50,ale mi się udało przejść taką barierę.Ważne jest także /oczywiście to bardzo
trudne/ aby potencjalny pracodawca pomyślał:ona chyba zna się na swoim fachu i
ma więcej propozycji ,szkoda byłoby aby poszła do konkurencji.Trzeba udawać,że
tak bardzo ale to bardzo to Ci nie zależy na tej pracy ,bo jesteś tak dobra,że
prędko znajdziesz coś interesującego.Powodzenia.

Re ponad piecdziesiatka i z praca

[Gość: Celina]

Ja jestem juz po 50-ce nie moglam dostac pracy ciagly stress z urzedem
pracy ,albo z pracodawcami.Zyc jednak trzeba czy przed czy tez po 50-
ce.Zalozylam firme i zyje jestem szefowa zatrudniam ludzi i nie jest najgorzej.
Szukalac tylko pracy,bo to jest najprostsze pensje dostac ,urlop tez´,a na
koncu bezrobotne.Mnie sie nie nalezy nic urlop moge wziac kiedy mam wszystko
dobrze poukladane,rente place prywatna i panstwowa czego nie dostane,nie
dostane nigdy bezrobotnego.Jak ja to moglam zrobic i mnie sie udalo uda sie
takze innym tylko trzeba chciec.zycze powodzenia.

[Gość: aniaxx2]

Gelinko, a jaką firmę założyłaś ?
Moim marzeniem jest założenie czegoś własnego, nawet wiem co, ale niestety nie
mam kasy ani samochodu. Wychowując samotnie dwoje dzieci, bez żadnej pomocy (
nie mam rodziny, a ze strony Państwa nie dostawałam nawet zasiłku rodzinnego )
trudno jest się wzbogacić, żyjac tylko ze skromnej pensji.
Jak więc założyć własną firmę ? Kto mi podpowie?
Boję się ryzyka, nie mając zaplecza.

[Gość: Celina]

Zakladajac firme nie mialam prawa jazdy zaczelam od zera.Nie mialam dlugow ,jak
i nie mialam pieniedzy na rozpoczecie dzialalosci.Zyc musze,wiec trzeba cos
wymyslec no i wymyslilam, sprzatanie ,praca ciezka,ale poplatna kazde biuro ma
odkurzacz,szmaty tez sie w domu znajda nie trzeba kupowac troche plynow do
mycia tez sie znajdzie zaczynalam sama od jednego biura za jakis czas doszlo
nastepne i pozniej jeszcze jedno w koncu mialam tyle ,ze pracowalam dziennie
14 ,a czasami wiecej godzin.Padalam na pysk ,ale zarabialam w koncu odlozylam
troche pieniedzy ,ktore zainwestowalam w firme i zatrudnilam pierwsza
pracownice studentke,bo tanio bylo.W ten sposob zaczela sie moja firma rozwijac
teraz ja sama fizycznie nie pracuje nawet w domu mam sprzataczke.

[Gość: aniaxx2]

Celina, fajnie, że ci sie udało. Muszę dać gdzieś ogłoszenie. Napisałam na
portalu gazety.pl, ale bez echa......

Odp. aniaxx2

[Gość: Celina]

Nie wiem co napisalas do portalu jakie ogloszenia portal to nie jest dobra
gazeta musisz robic reklame przez telefon czasem trzeba dzwonic tydzien i
dluzej i nic po jakims czasie cos znajdziesz trzeba wymyslac dobre teksty i
robic to czego inni nie robia jeszcze chronic swoje pomysly i nie rozszerzac w
innych gazetach konkurencja nie spi i wykorzystuja to dokladnie to znaczy
pomysly ja ciagle cos wymyslam i u mnie funkcjonuje.

[Gość: galaaa]

Podoba mi się to, co napisałaś. Osoby, które myślą, że - ot tak - dostaną
pracę, żyją jakąś bajkową przeszłością. Gratuluję, że podjęłaś śmiała decyzję.

[Gość: Celina]

Dzieki za poparcie,ja jestem ze swojej pracy teraz zadowolona chociaz na
poczatku bylo mi strasznie ciezko.Pracowalam po 10 -12 godzin dziennie nie
moglam spac ze zmeczenia bolal mnie krzyz miesnie wylam z bolu,chcialam to
wszystko zucic i nigdy wiecej nic podobnego nie robic,ale wytrwalam mam
ludzi,ktorzy mnie tez bardzo lubia.W pracy jestem bardzo wymygajaca i konkretna
wyplaty maja pracownicy zawsze na czas to jest bardzo wazne nie moze byc
zadnego opoznienia ,bo mozna ludzi stracic.

[Gość: krysta9]

mam prawie pięcdziesiatkę, wkształcenie średnie, ponieważ mieszkam w Łodzi więc
obowiazkowo - technik włókiennik, 3 lata studiów / politologia :(((((/....;bez
pracy dwa miesiące, nie tracę nadziei; zostalam zakwalifikowana na kurs
zarządzania jakośćią, szperam w internecie w poszukiwaniu pracy/ jestem bez
zasiłku/.....,i obiecuję sobie ,że się nie poddam......; narazie cieszę
się ,że mogę dłużej pospać;interesowała by mnie praca tele/ nie mylić z tele
marketingiem/.., a tak zapomniałam napisać,że od 16 lat prowadziłam własną
firmę i zbankrutowałam!!!!!:((((((((((((((:)

a/k

Odp. Krysta 9

[Gość: aniaxx2]

Jasne, że nie możesz się poddać.Podobnie jak Ty, szukam pracy już dwa miesiące,
aktywnie, ale może ktoś uznać, że za mało aktywnie - mam jeszcze swoją dumę i
klasę i nie jestem namolna. Jak będzie za jakiś czas ? Nie wiem.......
Boję się jutra i miewam straszne doły..... Te myśli mnie paraliżują, odbierają
zdolność bycia sobą .....W tym wieku powinno nam być już coraz lepiej,
spokojniej. Niestety. Jestem sama, a mój syn ma 14 lat.

[Gość: Celina]

Zbankrutowanie to jest zle,ale poddawac sie nie wolno.