Kłótnia :(

[Gość: Zagubiona]

Cześć!

Dzisiaj pokłóciłam się z koleżanką z pracy o... Mikołajki, a raczej o prezent.
W ubiegłym tygodniu zaproponowała, żebyśmy kupiły coś dla dziecka szefa. Nie
chciałam wyjść na zołzę, więc się zgodziłam. Ustaliłyśmy kwotę do której mamy
coś znaleźć. Ja akurat wybierałam się na zakupy, więc miałam coś kupić.
Kupiłam lalkę (śliczną laleczkę wróżkę:) ). Przyniosłam do pracy, a ona:
"Takie małe?" (z wyrzutem). I dalej: "Przecież to od nas dwóch, to za małe.
Nie mogłaś kupić jakiegoś misia??"

Normalnie wstąpiła we mnie furia... Pokłóciłyśmy się na maksa. Z jakiej racji
mam się wykosztowywać na prezenty dla obcego dziecka????

Uważam, że miałam rację. Zabrałam zabawkę do domu i podaruję ją mojej kuzynce.
Dla niej na pewno nie będzie za mała...

Smutno mi i przykro. Że też w pracy nie można nikomu ufać...

Pozdrowionka :((((

[agulha]

Moim zdaniem to w ogóle chory pomysł, kupować coś temu dziecku. No CHYBA, że
często bywa w firmie albo Wy bywacie zapraszane do domu szefa i autentycznie
znacie tę małą, a ona w Was ma "ciocie" - jeżeli to taka prawdziwie rodzinna
firma. W innym przypadku - po co? Praca to praca, a rodzina to rodzina. Normalny
szef uznałby to za lizusostwo.

[Gość: scin]

Ty chyba zartujesz?
A zonie szefa tez kupujecie na urodziny cos? pod choinkę jego matce? no
ludzie...

[Gość: Zagubiona]

No właśnie - macie rację - to jest LIZUSOSTWO na maxa.

Tyle, że jesteśmy tylko dwie w tej firmie i głupio mi było się wyłamywać, kiedy
wyszła z taką propozycją. Zwłaszcza, że dziecko jest więcej niż oczkiem w głowie
szefa :((( a on na nasze urodziny wyskoczył z kwiatami.

Wiem, wiem - to wszystko jest chore. Pokłóciłam się z nią o błahostkę, ale to
nie jest pierwszy raz jak zalazła mi za skórę - widocznie wszystkie złe wrażenia
z nią związane skumulowały się i jak powiedziała, że prezent który kupiłam jest
"ZA MAŁY", to nie wytrzymałam.

Najgorsze jest to, że siedzimy razem w biurze. Nie wyobrażam sobie po czymś
takim przyjść do pracy i przejść do porządku dziennego.
Z jednego jestem tylko zadowolona - a mianowicie z tego, że koniec końców nie
doszło do aktu PODLIZANIA się i lalkę podaruję mojej kuzynce :)

Dzisiaj nie idę do pracy, więc pewnie się z nią nie spotkam. Za to jutro, to aż
się boję.

Poradźcie co mam zrobić, żeby jakoś z tego wybrnąć. Czuję się trochę winna tej
sytuacji, ale nie na tyle, żeby ją przepraszać...

Pozdrawiam

[Gość: Kaja]

Następnym razem pokaż, że masz swoje zdanie i nie zgadzaj się na jakieś dziwne
propozycje. Proponuję trochę dystansu i więcej pewności siebie. Jak wrócisz do
pracy to zachowuj się jak gdyby nigdy nic, bo w końcu jakoś musicie tam razem
wytrzymać

[fortuna2068]

No i co? Jak tam w pracy? Dałaś radę? Mam nadzieję, że tak... A poza tym
proponuję poczytać coś o asertywności, bo jej chyba trochę zabrakło w tym
wszystkim...Pozdr ;) (Maria Król-Fijewska "Stanowczo, łagodnie, bez lęku")

[lavinka]

Jak ja byłam stanowcza i łagodna to szefowie dostawali piany, he, he...
lav

[anahella]

A ja uwazam, ze wchodzeie w takie uklady jest stresogenne - co sama swoja
historyjka udowadniasz.

Kupienie czegos szefowi na imieniny - ok. Ale jego dziecku? Nie daj sie na
przyszly raz wciagnac w cos takiego.
Prezent dla dziecka mozna kupic, gdy dziecie wlasnie sie urodzilo.

Dzięki za komentarze

[Gość: Już nie zagubiona]

Cześć!

W pracy było ciężko, bo cały dzień była ogromna cisza. Gdyby nie radio, to...
byłoby na maksa niezręcznie.
W sumie macie rację - dobrze, że nie doszło do tego, że jakikolwiek prezent
dałyśmy razem (nie wiem czy ona nie kupiła czegoś, bo w Mikołaja nie byłam w pracy).
Nie wiem, czy się pogodzimy (pewnie kiedyś tak), ale ja już z góry jej powiem,
że nie wchodzę w żadne prezenty dla szefa ani jego dziecka. Najgorsze co może
być to mieszanie spraw osobistych z pracą.

Już drugi raz się przekonałam, że ona jest WREDNA. Teraz stwierdziła, że dziecku
szefa należy się duży prezent ("bo to wstyd dać jedną lalkę od dwóch osób"), a
wcześniej było jeszcze gorzej - powiedziała, że jestem w tej firmie "kosztem jej
wypłaty" (tzn., że od kiedy jestem w firmie - jej wypłata się zmniejszyła) - co
w ogole jest kłamstwem, bo przekonałam się osobiście, że zarabia co najmniej dwa
razy więcej ode mnie.

Kurde skąd się tacy ludzie biorą???!!??

[fortuna2068]

Oj, moja droga, u mnie w pracy takich na pęczki! Więc mówię Ci, rób swoje i
tyle! Nie patrz, co inni robią lub mówią, tylko rób swoje, to moja dewiza po
wielu traumatycznych doświadczeniach... Jak jest mi już b. ciężko, to sobie coś
fajnego wyobrażam, uciekam w jakieś wizualizacje, żeby nie uczestniczyć, np. w
koszmarnych plotkach (suchej nitki nie zostawiają nawet na swoich kumpelach, z
którymi chadzają na drinka) i to mi pomaga. A poza tym rozglądam się za inną
robotą, mimo, iż to co robię jest dla mnie OK. Nie odpowiada mi natomiast
ATMOSFERA... Pozdrawiam ;)